Σελίδα
1
από
10
ΟΡΑΜΑ
ΓΙΑ
ΤΗΝ
ΜΕΛΟΥΣΑ
ΚΡΙΣΗ
ΤΟΥ
ΑΓΙΟΥ
ΝΗΦΩΝΟΣ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΝΗΣ
Μια
βραδιά
,
αφού
τελείωσε
την
καθιερω
µ
ένη
νυχτερινή
του
προσευχή
,
ξάπλωσε
να
κοι
µ
ηθεί
πάνω
στις
πέτρες
του
,
όπως
πάντα
.
Ήταν
µ
εσάνυχτα
και
αγρυπνούσε
ακό
µ
η
κοιτάζοντας
το
φεγγάρι
και
τα
αστέρια
στον
ουρανό
.
Μόνος
καθώς
ήταν
,
αναλογίσθηκε
τις
α
µ
αρτίες
του
και
θρηνούσε
γοερά
,
γιατί
έφερνε
στον
νου
του
τη
φοβερά
ώρα
της
Κρίσεως
.
Έξαφνα
βλέπει
να
αποτραβιέται
το
στερέω
µ
α
του
ουρανού
σαν
σεντόνι
.
Και
να
παρουσιάζεται
ο
Κύριος
Ιησούς
Χριστός
σε
πελώριες
διαστάσεις
.
Στεκόταν
στους
αιθέρες
περικυκλω
µ
ένος
απ
’
όλες
τις
ουράνιες
στρατιές
:
άγγελοι
,
αρχάγγελοι
,
τάγ
µ
ατα
φοβερά
και
εξαίσια
,
παραταγ
µ
ένα
µ
ε
κάθε
συστολή
.
Ο
Κύριος
ένευσε
στον
στρατηγό
του
ενός
τάγ
µ
ατος
και
εκείνος
πλησίασε
λα
µ
πρός
,
φοβερός
,µ
α
και
συνεσταλ
µ
ένος
:«
Μιχαήλ
,
Μιχαήλ
,
άρχοντα
της
διαθήκης
,
παράλαβε
µ
ε
το
τάγ
µ
α
σου
τον
πυρί
µ
ορφο
θρόνο
της
δόξης
µ
ου
και
πήγαινε
στην
κοιλάδα
του
Ιωσαφάτ
.
Εκεί
θα
τον
εγκαταστήσεις
σαν
πρώτο
ση
µ
άδι
της
παρουσίας
µ
ου
.
Γιατί
πλησιάζει
η
ώρα
που
θα
λάβει
καθένας
κατά
τα
έργα
του
.
Κάνε
γρήγορα
,
έφτασε
η
στιγ
µ
ή
.
Θα
δικάσω
αυτούς
που
προσκύνησαν
τα
είδωλα
κι
αρνήθηκαν
Ε
µ
ένα
τον
δη
µ
ιουργό
τους
.
Αυτούς
που
λάτρεψαν
τις
πέτρες
και
τα
ξύλα
που
τους
έδωσα
για
τις
ανάγκες
τους
.
Όλοι
τους
θα
συντριβούν
ως
σκεύη
κερα
µ
έως
.
Καθώς
και
οι
εχθροί
µ
ου
οι
αιρετικοί
που
τόλ
µ
ησαν
να
µ
ε
χωρίσουν
από
τον
Πατέρα
µ
ου
.
Που
τόλ
µ
ησαν
να
υποβιβάσουν
σε
κτίσ
µ
α
το
Παράκλητον
Πνεύ
µ
α
.
Αλλοί
µ
ονό
τους
,
ποια
κόλαση
τους
περι
µ
ένει
!.
Τώρα
θα
ε
µ
φανισθώ
και
στους
Ιουδαίους
που
µ
ε
σταύρωσαν
και
δεν
πίστεψαν
στην
θεότητά
µ
ου
. M
ου
δόθηκε
κάθε
εξουσία
,
τι
µ
ή
και
δύνα
µ
η
.
Εί
µ
αι
δικαιοκριτής
.
Τότε
που
ή
µ
ουνα
πάνω
στον
Σταυρό
έλεγαν
:
Ουά
!
Ο
καταλύων
τον
ναόν
…
σώσον
σεαυτόν
.
Τώρα
,
ε
µ
οί
εκδίκησις
,
εγώ
ανταποδώσω
.
Εγώ
θα
κρίνω
,
θα
ελέγξω
και
θα
τι
µ
ωρήσω
σκληρά
το
πονηρό
και
διεστρα
µµ
ένο
γένος
,
γιατί
δεν
µ
ετάνοιωσε
.
Τους
έδωσα
ευκαιρίες
να
µ
ετανοήσουν
,
αλλά
τις
περιφρόνησαν
.
Θα
λάβω
λοιπόν
τώρα
την
εκδίκηση
.
Το
ίδιο
θα
κάνω
και
στους
Σοδο
µ
ίτες
,
που
βρώ
µ
ισαν
τη
γη
και
τον
αέρα
µ
ε
την
δυσωδία
τους
.
Τους
έκαψα
τότε
.
Και
πάλι
θα
τους
ξανακάψω
,
γιατί
µ
ίσησαν
την
ηδονή
του
Αγίου
Πνεύ
µ
ατος
και
αγάπησαν
την
ηδονή
του
διαβόλου
.
Θα
τι
µ
ωρήσω
και
τους
µ
οναχούς
,
τους
άφρονες
και
σκοτισ
µ
ένους
,
που
µ
οιάζουν
σαν
θηλυ
µ
ανή
άλογα
.
∆εν
αρκέσθηκαν
στη
νό
µ
ι
µ
η
συζυγία
τους
,
αλλά
στράφηκαν
ανόητα
στην
µ
οιχεία
και
ο
σατανάς
τους
έριξε
δε
µ
ένους
στην
άβυσσο
του
πυρός
.
∆εν
άκουσαν
ότι
φοβερό
το
ε
µ
πεσείν
εις
χείρας
Θεού
ζώντος
;
∆εν
φοβούνται
το
εγώ
το
ε
µ
βρί
µ
η
µ
ά
µ
ου
αποτελέσω
εις
αυτούς
;
Τους
κάλεσα
να
µ
ετανοιώσουν
κι
ό
µ
ως
δεν
µ
ετάνοιωσαν
.
Θα
καταδικάσω
και
τους
κλέφτες
που
έκαναν
ένα
σωρό
κακά
,
ακό
µ
η
και
φόνους
!
Και
όλους
όσοι
έπραξαν
πλήθος
α
µ
αρτιών
.
Εγώ
τους
χάρισα
ευκαιρίες
για
να
αλλάξουν
αλλά
δεν
έδωσαν
κα
µ
ιά
ση
µ
ασία
.
Που
είναι
τα
καλά
τους
έργα
;
Τους
έδειξα
τον
άσωτο
σαν
τύπο
και
υπογρα
µµ
ό
–
και
πολλούς
άλλους
–
για
να
µ
ην
αποθαρρύνονται
στις
α
µ
αρτίες
τους
.
Αλλ
’
αυτοί
καταφρόνησαν
τις
εντολές
µ
ου
και
µ
ε
αρνήθηκαν
.
Αποστράφηκαν
Ε
µ
ένα
και
υποδουλώθηκαν
στην
α
µ
αρτία
.
Ας
πορευθούν
λοιπόν
στη
φλόγα
που
οι
ίδιοι
άναψαν
.
Αλλά
κι
όσους
πέθαναν
µ
νησίκακοι
,
θα
τους
παραδώσω
σε
φοβερό
κλύδωνα
.
Γιατί
δεν
πόθησαν
την
ειρήνη
µ
ου
,
αλλά
στάθηκαν
στη
ζωή
τους
θυ
µ
ώδεις
,
πικρόχολοι
και
οργίλοι
.
Τους
πλεονέκτες
,
τους
τοκογλύφους
και
τους
φιλάργυρους
θα
τους
εξολοθρεύσω
και
θα
ξεχύσω
πάνω
τους
όλη
µ
ου
την
οργή
,
γιατί
στήριξαν
την
ελπίδα
τους
στο
χρυσάφι
κι
Ε
µ
ένα
µ
ε
αγνόησαν
σαν
να
µ
η
φρόντιζα
γι
’
αυτούς
.
Κι
εκείνους
τους
ψευτοχριστιανούς
,
που
ισχυρίζονταν
ότι
δεν
υπάρχει
ανάσταση
νεκρών
ή
ότι
γίνεται
µ
ετε
µ
ψύχωση
,
θα
τους
λειώσω
στη
γεέννα
σαν
το
κερί
.
Τότε
θα
πεισθούν
για
την
ανάσταση
των
νεκρών
.
Σελίδα
2
από
10
Οι
δηλητηριαστές
,
οι
µ
άγοι
κι
όλοι
οι
ό
µ
οιοί
τους
θα
βασανιστούν
ανελέητα
.
Αλλοί
µ
ονο
και
σ
’
αυτούς
που
µ
εθάνε
,
γλεντοκοπάνε
µ
ε
κιθάρες
και
τύ
µ
πανα
,
που
τραγουδάνε
,
χορεύουν
,
αισχρολογούν
και
φαντάζονται
πονηρά
.
Τους
κάλεσα
και
δεν
µ
ε
άκουσαν
,
αλλά
µ
ε
καταγελούσαν
.
Τώρα
το
σκουλήκι
θα
τους
κατατρώει
την
καρδιά
.
Σ
’
όλους
χάρισα
έλεος
και
µ
ετάνοια
, µ
α
κανένας
δεν
έδινε
τότε
προσοχή
.
Θα
βυθίσω
στο
σκοτάδι
κι
όσους
περιφρόνησαν
τις
Αγίες
Γραφές
,
που
τις
έγραψε
το
Πνεύ
µ
α
µ
ου
δια
µ
έσου
των
αγίων
.
Θα
κρίνω
ακό
µ
η
κι
αυτούς
που
ασχολούνται
µ
ε
προλήψεις
και
δεισιδαι
µ
ονίες
και
στηρίζουν
τις
ελπίδες
τους
σε
µ
αχαίρια
,
αξίνες
,
δρεπάνια
κι
άλλα
παρό
µ
οια
.
Τότε
θα
µ
άθουν
ότι
έπρεπε
να
ελπίζουν
στον
Θεό
κι
όχι
στα
δη
µ
ιουργή
µ
ατά
Του
.
Θα
ταράζονται
και
θ
’
αντιλέγουν
τότε
, µ
α
δεν
θα
έχουν
πια
κα
µ
ιά
δύνα
µ
η
,
γιατί
ε
µ
οί
εκδίκησις
,
εγώ
ανταποδώσω
.
Θα
τι
µ
ωρήσω
και
τους
βασιλείς
και
τους
άρχοντες
που
µ
ε
πίκραιναν
αδιάκοπα
µ
ε
τις
αδικίες
τους
.
Έκριναν
άδικα
και
περήφανα
περιφρονώντας
τους
ανθρώπους
.
Και
αυτοί
µ
εν
πληρώνονταν
.
Η
δική
µ
ου
ό
µ
ως
εξουσία
δεν
δέχεται
δωροδοκίες
.
Για
την
αδικία
τους
θα
τους
αφανίσω
.
Τότε
θα
καταλάβουν
ότι
εγώ
εί
µ
αι
ο
φοβερός
που
αφαιρώ
τις
εξουσίες
των
αρχόντων
.
Θα
καταλάβουν
ότι
εί
µ
αι
φοβερότερος
απ
’
όλους
τους
βασιλείς
της
γης
.
Ουαί
σ
’
αυτούς
!
Τι
κόλαση
τους
περι
µ
ένει
!
Γιατί
έτριξαν
τα
δόντια
τους
κι
έχυσαν
αθώο
αί
µ
α
,
το
αί
µ
α
των
παιδιών
τους
και
των
θυγατέρων
τους
.
Αλλά
σε
ποιαν
οργή
θα
παραδώσω
τους
µ
ισθωτούς
,
που
δεν
ήταν
γνήσιοι
ποι
µ
ένες
;
Που
ρή
µ
αξαν
τον
α
µ
πελώνα
µ
ου
και
σκόρπισαν
τα
πρόβατά
µ
ου
;
Που
ποί
µ
αιναν
χρυσάφι
κι
ασή
µ
ι
–
όχι
ψυχές
–
και
ζήτησαν
την
ιεροσύνη
από
συ
µ
φέρον
;
Πόση
θα
είναι
η
τι
µ
ωρία
τους
;
Πόσος
ο
οδυρ
µ
ός
;
Θα
ξεχύσω
πάνω
τους
όλο
το
θυ
µ
ό
και
την
οργή
µ
ου
και
θα
τους
συντρίψω
.
Πρόβατα
και
βόδια
φθαρτά
φρόντισαν
ν
’
αποκτήσουν
, µ
α
τα
δικά
µ
ου
λογικά
πρόβατα
δεν
τα
νοιάσθηκαν
.
Θα
τι
µ
ωρήσω
µ
ε
ράβδο
τις
ανο
µ
ίες
τους
και
µ
ε
µ
αστίγιο
τις
αδικίες
τους
.
Αλλά
και
τους
ιερείς
που
γελούν
η
φιλονικούν
µ
έσα
στις
αγίες
εκκλησίες
µ
ου
,
τι
θα
τους
κάνω
;
Θα
τους
συ
µµ
ορφώσω
στο
πυρ
και
στον
τάρταρο
.
Ήρθα
κι
έρχο
µ
αι
.
Όποιος
έχει
τη
δύνα
µ
η
ας
µ
ε
αντι
µ
ετωπίσει
.
Αλλά
ουαί
κι
αλλοί
µ
ονο
σ
’
αυτόν
που
όντας
α
µ
αρτωλός
θα
πέσει
στα
χέρια
µ
ου
!
Γιατί
καθένας
θα
ε
µ
φανισθεί
ενώπιόν
µ
ου
γυ
µ
νός
και
τετραχηλισ
µ
ένος
.
Που
θα
τολ
µ
ήσει
να
φανερωθεί
τότε
η
αναίδεια
των
α
µ
αρτωλών
;
Πως
θ
’
αντικρίσουν
το
πρόσωπό
µ
ου
;
Που
θα
βάλουν
τη
ντροπή
τους
;
Θα
καταισχυνθούν
µ
προστά
στις
άχραντες
∆υνά
µ
εις
µ
ου
.
Θα
κατακρίνω
ό
µ
ως
κι
όσους
µ
οναχούς
α
µ
έλησαν
τα
καθήκοντά
τους
και
πρόδωσαν
τις
υποσχέσεις
που
έδωσαν
ενώπιον
Θεού
,
αγγέλων
και
ανθρώπων
.
Αλλά
υποσχέθηκαν
κι
άλλα
έπραξαν
.
Απ
’
το
ύψος
των
νεφελών
θα
τους
γκρε
µ
ίσω
στην
άβυσσο
.
∆εν
τους
έφτανε
η
δική
τους
απώλεια
,
αλλά
προξένησαν
ολέθριο
σκάνδαλο
και
σ
’
άλλους
.
Ήταν
καλύτερα
γι
’
αυτούς
να
µ
ην
απαρνηθούν
τον
κόσ
µ
ο
παρά
που
τον
απαρνήθηκαν
κι
έζησαν
αισχρά
,
ανακατε
µ
ένοι
µ
ε
την
ασωτία
.
Ε
µ
οί
εκδίκησις
,
εγώ
ανταποδώσω
σ
’
όσους
δεν
θέλησαν
να
µ
ετανοιώσουν
.
Εγώ
θα
τους
κρίνω
σαν
δίκαιος
Κριτής
!...»
Τα
λόγια
αυτά
που
βροντοφώνησε
ο
Κύριος
στον
αρχιστράτηγο
Μιχαήλ
,
γέ
µ
ισαν
δέος
τις
αναρίθ
µ
ητες
∆υνά
µ
εις
των
αγγέλων
.
Έπειτα
πρόσταξε
να
του
φέρουν
τους
Επτά
Αιώνες
της
συστάσεως
του
κόσ
µ
ου
.
Ο
Μιχαήλ
ανέλαβε
την
εκτέλεση
κι
αυτής
της
προσταγής
.
Γι
’
αυτό
πήγε
α
µ
έσως
στο
οίκο
της
διαθήκης
και
τους
έφερε
.
Ήταν
σαν
µ
εγάλα
βιβλία
και
τα
τοποθέτησε
µ
προστά
στον
Κριτή
.
Έπειτα
στάθηκε
παρά
µ
ερα
παρατηρώντας
µ
ε
ευλάβεια
πως
ξεφυλλίζει
ο
Κύριος
την
ιστορία
των
αιώνων
.
Πήρε
Εκείνος
τον
πρώτο
Αιώνα
,
τον
άνοιξε
και
διάβασε
:«
Ο
Πατήρ
,
ο
Υιός
και
το
Άγιο
Πνεύ
µ
α
,
ένας
Θεός
σε
τρία
πρόσωπα
.
Από
τον
Πατέρα
γεννήθηκε
ο
Υιός
και
δη
µ
ιουργός
των
αιώνων
.
∆ιότι
µ
ε
τον
Λόγο
του
Πατρός
,
τον
Υιό
,
έγιναν
οι
Αιώνες
,
δη
µ
ιουργήθηκαν
οι
ασώ
µ
ατες
∆υνά
µ
εις
και
στερεώθηκαν
οι
ουρανοί
,
η
γη
,
τα
καταχθόνια
,
η
θάλασσα
,
οι
ποτα
µ
οί
και
πάντα
τα
εν
αυτοίς
.»
Έπειτα
διάβασε
λίγο
παρακάτω
:«
Εικόνα
του
αόρατου
Θεού
είναι
ο
πρώτος
άνθρωπος
,
ο
Αδά
µ, µ
ε
τη
γυναίκα
του
,
την
Εύα
.
Στον
Αδά
µ
δόθηκε
µ
ια
εντολή
από
τον
παντοκράτορα
Θεό
και
δη
µ
ιουργό
όλων
των
ορατών
και
Σελίδα
3
από
10
αοράτων
.
Είναι
ένας
νό
µ
ος
που
πρέπει
να
τηρηθεί
µ
ε
κάθε
ασφάλεια
και
ακρίβεια
,
ώστε
να
θυ
µ
άται
τον
δη
µ
ιουργό
του
,
και
να
µ
ην
ξεχνάει
ότι
υπάρχει
Θεός
από
πάνω
του
».
Πάλι
προχώρησε
λίγο
:«
Παράβαση
στην
οποία
υπέπεσε
η
εικόνα
του
Θεού
από
απάτη
η
µ
άλλον
από
απροσεξία
και
α
µ
έλεια
.
Α
µ
άρτησε
ο
άνθρωπος
και
διώχθηκε
απ
’
τον
παράδεισο
µ
ε
δίκαιη
κρίση
και
απόφαση
του
Θεού
.
∆εν
µ
πορεί
να
βρίσκεται
µ
έσα
σε
τόσα
αγαθά
ο
αχρείος
παραβάτης
!».
Πιο
κάτω
διάβασε
:«
Ο
Κάιν
ρίχθηκε
στον
Άβελ
και
τον
σκότωσε
,
κατά
την
βουλή
του
διαβόλου
.
Οφείλει
να
καεί
στη
φωτιά
της
γεέννας
,
γιατί
έ
µ
εινε
α
µ
ετανόητος
.
Ενώ
ο
Άβελ
θα
ζήσει
αιώνια
».
Κατά
τον
ίδιο
τρόπο
ξεφύλλισε
τα
έξι
βιβλία
των
Αιώνων
.
Πήρε
τέλος
το
έβδο
µ
ο
και
διάβασε
:«
Η
αρχή
του
εβδό
µ
ου
Αιώνα
ση
µ
αίνει
το
τέλος
των
αιώνων
.
Αρχίζει
να
γενικεύεται
η
κακία
,
η
πονηρία
κι
η
ασπλαχνία
.
Οι
άνθρωποι
του
έβδο
µ
ου
Αιώνα
είναι
πονηροί
,
φθονεροί
,
ψεύτες
, µ
ε
υποκριτικήν
αγάπη
,
φίλαρχοι
,
υποδουλω
µ
ένοι
στις
σοδο
µ
ίτικες
α
µ
αρτίες
».
Προχώρησε
λίγο
,
κάτι
διάβασε
κι
έστρεψε
α
µ
έσως
θλι
µµ
ένο
το
βλέ
µµ
α
του
ψηλά
,
στήριξε
το
ένα
χέρι
στο
γόνατο
, µ
ε
το
άλλο
σκέπασε
το
πρόσωπο
και
τα
µ
άτια
κι
έ
µ
εινε
συλλογισ
µ
ένος
σ
’
αυτή
τη
στάση
ώρα
πολλή
.
Σε
λίγο
ψιθύρισε
:«
Αλήθεια
τούτος
ο
έβδο
µ
ος
Αιώνας
ξεπέρασε
στην
αδικία
και
την
πονηρία
όλους
τους
προηγού
µ
ενους
».
∆ιάβασε
παρακάτω
:«
Οι
Έλληνες
και
τα
είδωλά
τους
γκρε
µ
ίσθηκαν
µ
ε
το
ξύλο
,
την
λόγχη
και
τα
καρφιά
που
έ
µ
πηξαν
οι
σταυρωτές
στο
ζωηφόρο
Σώ
µ
α
µ
ου
».
Σώπασε
µ
ερικές
στιγ
µ
ές
και
πάλι
έσκυψε
στο
βιβλίο
.«
∆ώδεκα
άρχοντες
του
Μεγάλου
Βασιλέως
,
λευκοί
σαν
το
φως
,
συντάραξαν
τη
θάλασσα
,
στό
µ
ωσαν
θηρία
,
έπνιξαν
τους
νοητούς
δράκοντες
,
φώτισαν
τυφλούς
,
χόρτασαν
πεινασ
µ
ένους
και
φτώχεψαν
πλουσίους
.
Ψάρεψαν
πολλές
νεκρω
µ
ένες
ψυχές
ξαναδίνοντάς
τους
ζωή
.
Μεγάλος
ο
µ
ισθός
τους
!...».
κι
έπειτα
από
λίγο
:«
Εγώ
ο
Αγαπητός
διάλεξα
και
µ
άρτυρες
αθλοφόρους
για
χάρη
µ
ου
.
Η
φιλία
τους
έφτασε
ως
τον
ουρανό
και
η
αγάπη
τους
ως
τον
θρόνο
µ
ου
!
Ο
πόθος
τους
ως
την
καρδιά
µ
ου
και
η
λατρεία
τους
µ
ε
φλογίζει
δυνατά
.
Η
δόξα
και
το
κράτος
µ
ου
είναι
µ
αζί
τους
!...».
Αφού
γύρισε
αρκετά
φύλλα
,
ψιθύρισε
µ’
ένα
χα
µ
όγελο
ικανοποιήσεως
:«
Ω
πανέ
µ
ορφη
και
πολύτι
µ
η
Νύ
µ
φη
!
Πόσοι
αισχροί
πάσχισαν
να
σε
µ
ολύνουν
!
Μα
δεν
πρόδωσες
Ε
µ
ένα
το
Νυ
µ
φίο
σου
!...
Α
µ
έτρητες
αιρέσεις
σε
απείλησαν
,
αλλά
η
πέτρα
που
πάνω
της
είσαι
θε
µ
ελιω
µ
ένη
δεν
σαλεύθηκε
,
γιατί
πύλαι
άδου
ου
κατισχύσουσιν
αυτής
».
Πιο
κάτω
ήταν
γρα
µµ
ένες
όλες
οι
α
µ
αρτίες
των
ανθρώπων
,
όσες
βρήκε
ο
θάνατος
να
µ
ην
έχουν
ξεπλυθεί
στη
µ
ετάνοια
.
Κι
ήταν
τόσες
πολλές
,
σαν
την
ά
µµ
ο
της
θάλασσας
!...
Τις
διάβασε
ο
Κύριος
δυσαρεστη
µ
ένος
και
κουνούσε
το
κεφάλι
του
αναστενάζοντας
.
Το
α
µ
έτρητο
πλήθος
των
αγγέλων
στεκόταν
περίτρο
µ
ο
από
το
φόβο
της
δίκαιης
οργής
του
Κριτού
.
Όταν
ο
Κύριος
έφτασε
στη
µ
έση
του
Αιώνα
αυτού
,
παρατήρησε
:«
Τούτο
το
έσχατο
βιβλίο
είναι
γε
µ
άτο
από
τη
δυσωδία
των
α
µ
αρτιών
,
από
τ
’
ανθρώπινα
έργα
,
που
είναι
όλα
ψεύτικα
και
βρω
µ
ερά
:
Φθόνοι
,
φόνοι
,
ψεύδη
,
έχθρες
, µ
νησικακίες
.
Φθάνει
πια
!
Θα
το
στα
µ
ατήσω
στη
µ
έση
.
Να
πάψει
η
κυριαρχία
της
α
µ
αρτίας
.
Και
λέγοντας
αυτά
τα
οργισ
µ
ένα
λόγια
ο
Κύριος
έδωσε
στον
αρχιστράτηγο
Μιχαήλ
το
σύνθη
µ
α
για
την
Κρίση
.
Αυτοστιγ
µ
εί
εκείνος
µ
ε
το
τάγ
µ
α
του
πήραν
τον
υπέρλα
µ
προ
και
απερίγραπτο
θρόνο
κι
έφυγαν
.
Ήταν
το
τάγ
µ
α
τόσο
πολυπληθές
,
ώστε
η
γη
δεν
το
χωρούσε
.
Φεύγοντας
βροντοφωνούσαν
:«
Άγιος
,
άγιος
,
άγιος
,
φοβερός
και
µ
έγας
,
υψηλός
,
θαυ
µ
αστός
και
δεδοξασ
µ
ένος
ο
Κύριος
στους
αιώνες
των
αιώνων
.»
Έπειτα
αποχώρησε
ο
Γαβριήλ
µ
ε
το
τάγ
µ
α
του
ψάλλοντας
:
of 00
Όραμα για την μέλουσα κρίση (Αγίου Νήφωνος, Επισκόπου Κωνσταντιανής)
2,412 Reads
Info and Rating
| Category: | Uncategorized. |
| Rating: | (2 Ratings) |
| Upload Date: | 10/17/2008 |
| Copyright: | Attribution Non-commercial |
| Tags: |
Leave a Comment