• Embed Doc
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
 
ΟΜΙΛΙΑ
στην παρουσίαση του βιβλίου του Απ. Παπαγιαννόπουλου:
«ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ… εν θερμώ»
(«ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ – ΠΑΙΔΕΙΑ», Καμάρα, 30/10/2008) Αποτελεί για μένα ιδιαίτερη τιμή και ευθύνη η πρόσκληση για τηνπαρουσίαση του βιβλίου του Απ.Παπαγιαννόπουλου:«Θεσσαλονίκη… εν θερμώ».Τιμή με ιδιαίτερες διαστάσεις και πρόσθετη σημασία όταν βρίσκεσαι στο πάνελ με ξεχωριστούςανθρώπους του πνεύματος και τηςκοινωνικής προσφοράς, όπως οκαθηγητής κ. Γ. Χουρμουσιάδης και ο ακατάβλητος λειτουργός τηςδημοσιογραφίας κ. Δ. Γουσίδης. Και επίσης – δεν πρέπει αυτό να ξεχασθεί, ούτε να υποτιμηθεί – όταν φιλοξενείσαι σ’έναν χώρο σαν αυτόν, ενός παραγωγικού, φιλόπονου και άοκνου συμπολίτη τωνεκδόσεων και του βιβλίου, του Αντ. Μαλλιάρη.Με τον Απ. Παπαγιαννόπουλου με συνδέει μια σταθερή σχέση συνεργασίας και φιλίας τριάντα (30) ετών, μια πορεία κοινών αναζητήσεων, αγώνων, προσπαθειών και προβληματισμών. Έχω σήμερα την ευκαιρία να τον ευχαριστήσω δημόσια γι’ αυτή την πολυκύμαντηκαι πολύμορφη διαδρομή και τη φιλία του.Άλλο, όμως, είναι το ουσιωδέστερο.Η
ίδια
η προσωπικότητα και το πολυτομεακό έργο του Α. Παπαγιαννόπουλου. Χωρίςίχνος υπερβολής – και χωρίς καμία διάθεση φιλοφροσύνης – ο ΑπόστολοςΠαπαγιαννόπουλος αποτελεί μια ξεχωριστή, πολυεδρική και ισχυρά συγκροτημένηπροσωπικότητα με βάθος αναλυτικής σκέψης και ευρύτατη δημιουργικότητα στουςτομείς της τέχνης, των τεχνικών έργων και της αρχιτεκτονικής, της λογοτεχνίας και της ιστορίας, της πολεοδομίας και της αρχαιολογίας, του μνημειακού πολιτισμού και του πολιτισμού της καθημερινότητας. Η οπτική του είναι σαφώς μια οπτική ενόςπρωτεργάτη – ενεργού πολίτη, ενός μαχόμενου προοδευτικού διανοούμενου. Ο βαθύςκαι διάχυτος καημός του είναι η Θεσσαλονίκη… Η Θεσσαλονίκη της Ιστορίας, τηςΜακεδονίας, της δημιουργίας, του μέλλοντος.Και η ελπίδα του ριζώνει στους αγωνιζόμενους ανθρώπους…Ο θεσσαλονικιός Κλείτος Κύρου, στο ποιητικό του έργο «Κραυγές της νύχτας»,μιλάει πολύ καλύτερα για ανθρώπους σαν τον Απ. Παπαγιαννόπουλο, για το έργοτους, τη δράση τους, τις αγωνίες τους…Ας τον ακούσουμε. Λέει, λοιπόν, ο Κλείτος Κύρου:«Μιλώ με σπασμένη φωνή, δεν εκλιπαρώΤον οίκτο σας, μέσα μου μιλούν χιλιάδες στόματαΠου κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο,
 
Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά τηςΚουνώντας λάβαρα πανηγυριού σειώντας σπαθιάΓράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότηταςΠοτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμαΜικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τα’ ουρανού. Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκεΗ βροντή της, η γενιά μου καταδιώχτηκεΣα ληστής, σύρθηκε στο συρματόπλεγμαΜοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατοΟι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πεθαίνανΣτα νοσοκομεία, κραυγάζαν έξαλλοι στα εκτελεστικάΑποσπάσματα, τα χέρια τους ήταν μαγνήτες,Τρώγαν πικρό ψωμί, κάπνιζαν φημερίδες,Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ’ αυτή τη γη Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώναν,Άδικα προσπαθείτε, δε θα ξεριζωθούν ποτέ,Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια,Τώρα τα καταλάβαμε όλα, καταλάβαμεΤη δύναμή μας, και για τούτο μιλώΜε σπασμένη φωνή που κλαίει Κάθε φορά στη θύμησή τους.Ο τίτλος του τρίτομου έργου του Απ. Παπαγιαννόπουλου: «Θεσσαλονίκη… ενθερμώ» έχει, πιστεύω, τη σημασία του και έναν βαθύτερο συμβολισμό (εκτός τουγεγονότος, ότι είναι ευφυής…).Στην εισαγωγή του πονήματός του ο συγγραφέας αποδίδει τον τίτλο στη
θέρμη
μετην οποία οι Θεσσαλονικείς λάτρευαν το θεό Διόνυσο, ο οποίος, μάλιστα,ονομάστηκε «θερμαίος» και η μεγαλύτερη πόλη (όλων των «πολισμάτων» περί τονθαλάσσιο κόλπο) «Θέρμη». Το 315 π.Χ. ο Κάσσανδρος συνένωσε όλες τις«θερμαϊκές» πόλεις ιδρύοντας τη Θεσσαλονίκη. Έχει, λοιπόν, μια βαθιά ρίζα στην Ελληνική/ μακεδονική ιστορία, η έκφραση/διατύπωση: «… εν θερμώ».Και θα μπορούσα, με βεβαιότητα, να πω ότι εκφράζει κι ένα διαχρονικό συναίσθημα,μια σχέση του ίδιου του Απ. Παπαγιαννόπουλου με τη Θεσσαλονίκη: «εν θερμώ». ΟΑπ. Παπαγιαννόπουλος με τη Θεσσαλονίκη είναι διαρκώς «εν θερμώ»! Όμως, εδώ, στο ιστορικό αυτό έργο, καταγράφει αλλά και σηματοδοτεί, – νομίζω –,μια κατάσταση: ότι η Θεσσαλονίκη βρίσκεται, λειτουργεί πάντα στο κέντρο των
 
εξελίξεων, στο βράσιμο των γεγονότων. Επηρεάζει και επηρεάζεται από τα ζέονταζητήματα. Βρίσκεται εν θερμώ…Ταυτόχρονα, ο τίτλος, αποτελεί μια ενσυνείδητη γεφύρωση της ένθερμηςΘεσσαλονίκης, της αρχαίας Θεσσαλονίκης, με τη σύγχρονη Θεσσαλονίκη του 20
ου
αιώνα, που διατηρεί πάντα μια κεντρική, ιδιαίτερη θέση.Για έναν άνθρωπο, με συμμετοχή και δράση στις υποθέσεις της πόλης και τηςπολιτείας, ένα ιστορικό έργο – ιδιαίτερα, η ομιλία του για την παρουσίαση ενόςτέτοιου ιστορικού έργου – αποτελεί (ή, πρέπει να αποτελεί) μια πρό(σ)κληση γιασυσχετίσεις, αντιστίξεις, συμπεράσματα και μηνύματα. Οφείλουμε, δηλαδή, μειστορική συνείδηση και πολιτική ευθύνη, να μιλήσουμε θεμελιωμένα για το σήμερακαι το Αύριο. Να κάνουμε το μήνυμα ανάτασης της Ιστορίας ενεργό στο σήμερα και  να δημιουργήσουμε τα ιστορικά γεγονότα της προόδου, του Αύριο.Θα επιδιώξω να ανταποκριθώ σ’ αυτή την πρό(σ)κληση. Νομίζω, ότι υπάρχει ένα βαθύτερο μήνυμα που αναδύεται μέσα από τις επτακόσιες(700) σελίδες αυτού του πολυεπίπεδου πονήματος του Απ. Παπαγιαννόπουλου.
ΗΘεσσαλονίκη μεγαλούργησε όταν πρωταγωνίστησε.
Όταν στάθηκε
όρθια
με πίστηκαι αποφασιστικότητα,
χωρίς
εξαρτήσεις και ταλαντεύσεις. Όταν ανταποκρινόμενηστα αιτήματα των καιρών, αντιστοιχούμενη στους βαθύτερους πόθους και τις ανάγκεςτου Έθνους
είδε μπροστά
, ξεδιπλώνοντας και προωθώντας ένα
σχέδιο
για το αύριο,με πίστη στις δυνάμεις της και στο όραμά της.Αυτό, άραγε, δεν είναι το βαθύτερο μήνυμα του Κινήματος της «Εθνικής Άμυνας»και της Τριανδρίας της με επικεφαλής τον Ελ. Βενιζέλο; Αυτό ήταν ο
πυρήνας
, ημήτρα. Κίνημα, το οποίο αποτέλεσε – για όλη την εξεταζόμενη, εδώ, περίοδο – αλλά,και ευρύτερα για τις εξελίξεις του 20
ου
αιώνα τον καθοριστικό παράγοντακατοχύρωσης των κατακτήσεων, περαιτέρω εκτύλιξης της προσπάθειας για τους νέους εθνικούς στόχους και απόδειξης των δυνατοτήτων της Πατρίδας με μιαεμπνευσμένη πολιτική και ηγεσία.Η Θεσσαλονίκη, λοιπόν, πρέπει 
 να ξεμπερδεύει
οριστικά με το σύνδρομο τουεξαρτήματος, του συμπληρώματος, όπως αυτό αποδίδεται μέσα απόλα ταχαρακτηριστικά με το πρόθεμα:
συν – 
:
συμ
πρωτεύουσα,
συμ
βασιλεύουσα,
συμ
πρωταγωνίστρια. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι, δεν μπορεί να είναι πλέον, το
«συν –»
στο κύριο μενού των κυρίαρχων.Η
Θεσσαλονίκη
, πρέπει να
ξεκαθαρίζει
με το μεταπρατικό και το εύπεπτο, με τοκατεστημένο και τη στασιμότητα. Πρέπει να
ξεμπερδεύει
μ’ εκείνους και τις νοοτροπίες εκείνων που τη μία «εξεγείρονται» και την άλλη «γλείφουν» ανάλογα μετο στενό τους συμφέρον, που τη μια προκαλούν και την άλλη κλαψουρίζουν. Με τοφθαρμένο, το διεφθαρμένο και τη ρηχότητα. Αλλά, και με το «λαϊκίστικο» πουπλασάρεται ως λαϊκό.Η
Θεσσαλονίκη
, επίσης, πρέπει 
 να ανοίξει έναν νέο κύκλο
στον προοδευτικό χώροτης. Κλείνοντας αποφασιστικά μια μακρόσυρτη περίοδο καθίζησης, ανατρέπονταςετοιμόρροπους μηχανισμούς και φθαρμένους διαχειριστές. Με ωριμότητα και τόλμη να προωθήσουμε
 νέες
επιλογές, με ταυτότητα μέλλοντος και ποιότητας. Όταν, συμβεί αυτό, θα έχει πραγματοποιηθεί η σοβαρότερη προϋπόθεση για αλυσιδωτές θετικέςεξελίξεις στην Δημοκρατική Παράταξη, στην Πόλη, στην Κοινωνία, στη Μακεδονία,παντού.Πρέπει να οριοθετήσουμε τους στόχους και τα πλαίσια πολιτικής και νασυγκροτήσουμε τον
 νέο
ευρύ, προοδευτικό
συσχετισμό
για την Πόλη, την κοινωνία,
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...