1-11-2006 02o

Embed Doc
Copy Link
Readcast
Collections

CommentGo Back

ΙΕΡΑ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΠΡΕΣΠΩΝ

κ

ΕΟΡ∆ΑΙΑΣ

Ι

.

Ν

.

ΑΓΙΟΥ

ΙΩΑΝΝΟΥ

ΠΡΟ∆ΡΟΜΟΥ

ΠΤΟΛΕΜΑΪ∆ΟΣ

Ο

ΙΚΟ∆ΟΜΗ

κ

Π

ΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

Οἰκοδομεῖ

,

ἐνισχύει

δοκιμαζομένους

ἀδελφούς

μας

Φ

166

ο

, 01

η

Νοεμβρίου

2007,

Ἐκκλ

.

Ἔτος

Γ΄

,

αφ

03

ο

Τὸ

κλειδί

τοῦ

Παραδείσου

Ὅ

ταν

ὁ

Θεός

εὐδοκήσει

νά

μᾶς

ἐπισκεφτεῖ

μέ

τήν

παιδαγωγική

ἀγάπη

του

,

αὐτή

πού

μᾶς

προξενεῖ

λύπη

καί

πόνο

,

αὐτή

πού

σάν

ἀνθρώπους

μᾶς

συνθλίβει

,

τό

-

τε

ἐμεῖς

σάν

πιστοί

πῶς

συμπεριφερόμαστε

;

Σκύβουμε

ταπεινά

τό

κεφάλι

μας

;

Τόν

δικαιώνουμε

γιά

τήν

ἐπίσκεψή

του

;

Δικαιολογοῦμε

τήν

ἀπόφασή

Του

,

ὅτι

κρύβει

μέσα

της

εὐσπλαγχνία

κι

ἀγάπη

;

Σκεφθήκαμε

,

πώς

τή

στιγμή

αὐτή

μᾶς

δίνει

στό

χέρι

τό

κλειδί

τοῦ

Παραδείσου

καί

ζητάει

ἀπό

μᾶς

νά

προ

-

χωρήσουμε

μ

'

αὐτό

,

νά

τόν

ξεκλειδώσουμε

καί

νά

τόν

κατακτήσουμε

;

Μποροῦμε

ἐμεῖς

νά

τό

πετάξουμε

σάν

ἄχρηστο

,

νά

τό

χαρακτηρίσουμε

ἐπικίνδυνο

;

Μήπως

θέλουμε

νά

φύγει

γρήγορα

ἀπ

’

τά

χέρια

μας

;

Τό

κλειδί

τοῦ

Παραδείσου

ἐπιχρυσώνεται

μέ

τήν

ὑπομονή

μας

στίς

θλίψεις

καί

τίς

δοκιμασίες

,

πού

ἐπιτρέπει

ὁ

Θεός·

ὅσο

περισσότερο

ὑπομένουμε

,

τόσο

πιό

πολύ

λαμπυρίζει

κι

ἀστράφτει·

Ὅσο

πιό

ταπεινά

δεχόμαστε

τόν

πόνο

σάν

εὐλογία

,

τόσο

αὐτό

μαγνητίζεται

κι

ἡ

πόρτα

του

ἀνοίγει

διάπλατα

.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

Ὁ

Χριστός

θεραπεύει

τόν

παράλυτο

στήν

Βηθεσδᾶ

Ἐ

κεῖνο

τὸν

καιρό

,

ὁ

Ἰησοῦς

ἀνέβηκε

στὰ

Ἱεροσόλυμα

.

Ὑπάρχει

δὲ

στὰ

Ἱεροσόλυμα

,

κοντὰ

στὴν

προβατικὴ

πύλη

,

μιὰ

δεξαμενὴ

μὲ

πέντε

στοὲς

,

ποὺ

στὰ

Ἑβραϊκὰ

ὀνομάζεται

Βηθεσδά

.

Κάτω

ἀπ

’

αὐτὲς

,

ἦταν

ξαπλωμένοι

πολλοὶ

ἄνθρωποι

ἄρρωστοι

,

τυφλοί

,

κουτσοί

,

παράλυτοι

,

ποὺ

περίμεναν

νὰ

κινηθεῖ

τὸ

νερό

.

Κατὰ

διαστήματα

,

κατέβαινε

ἕνας

ἄγγελος

στὴν

κολυμβήθρα

καὶ

ταρακουνοῦσε

τὸ

νερό

.

Ὅποιος

ἔμπαινε

πρῶτος

στὴν

κολυμβήθρα

,

μετὰ

τὴν

ταραχὴ

τοῦ

νεροῦ

,

θεραπεύονταν

ἀπὸ

ὁποιαδήποτε

ἀρρώστεια

κι

ἄν

ὑπέφερε

.

Ἀνάμεσα

στοὺς

ἀρρώστους

βρισκόταν

κι

ἕνας

ἄνθρωπος

,

ποὺ

ἦταν

ἄρρωστος

τριάντα

ὀχτὼ

ὁλόκληρα

χρόνια

.

Βλέποντάς

τον

ὁ

Ἰησοῦς

,

νὰ

εἶναι

κατάκοιτος

καὶ

γνωρίζοντας

,

ὅτι

ὑπέφερε

πολλὰ

χρόνια

,

τοῦ

λέει·

«

Θέλεις

νὰ

γιατρευτεῖς

»;

Ὁ

ἄρρωστος

τοῦ

ἀποκρίθηκε·

«

Κύριε

,

δὲν

ἔχω

ἕναν

ἄνθρωπο

,

ὥστε

μόλις

ταραχτεῖ

τὸ

νερό

,

νὰ

μὲ

κατεβάσει

στὴ

δεξαμενή

.

Ἐνῶ

ἐγὼ

προσπαθῶ

νὰ

πλησιάσω

στὸ

νερό

ἄλλος

προλαβαίνει

καὶ

κατεβαίνει

πρίν

ἀπὸ

μένα

».

Τότε

λέει

σ

’

αὐτὸν

ὁ

Ἰησοῦς·

«

Σήκω

ὄρθιος

,

πάρε

τὸ

κρεββάτι

σου

καὶ

περπάτα

».

Κι

ἀμέσως

ὁ

ἄνθρωπος

ἔγινε

καλά·

σήκωσε

τὸ

κρεββάτι

του

καὶ

περπατοῦσε

.

2

ΟΙ

ΠΑΤΕΡΕΣ

ΟΜΙΛΟΥΝ

κ

ΓΡΑΦΟΥΝ

«

Θέλεις

νὰ

γιατρευτεῖς

»;

Ὁ

Χριστός

ρωτᾶ

τόν

παράλυτο

ἄν

θέλει

νά

για

-

τρευτεῖ

,

ὄχι

γιατί

δέν

τό

γνώριζε

,

ἀλλά

γιά

νά

τοῦ

δώ

-

σει

τήν

εὐκαιρία

νά

δημοσιεύσει

τόν

πόνο

του

καί

νά

φανερώσει

τό

μέγεθος

τῆς

ὑπομονῆς

του

.

Ἄν

θεράπευε

τόν

ἄνθρωπο

σιωπηλά

,

ἐμεῖς

δέν

θά

κερδίζαμε

τίποτα

.

Τώρα

ὅμως

μᾶς

προβάλλει

πρότυπο

ἐπιμονῆς

καί

ὑπομονῆς

,

γιά

νά

εἴμαστε

ἀναπολόγητοι

.

Ὁ

παράλυτος

στήν

ἐρώτηση

τοῦ

Ἰησοῦ

,

οὔτε

ἀγανάκτησε

,

οὔτε

εἶπε·

«

Μέ

βλέπεις

παράλυτο

,

καί

ἤρθες

νά

γελάσεις

καί

νά

παίξεις

μέ

τόν

πόνο

μου

»;

Γνωρίζετε

πόσο

ὁλιγόψυχοι

εἶναι

οἱ

ἄρρωστοι

,

κι

ἄν

ἀκόμη

μείνουν

στό

κρεββάτι

ἕναν

μόνο

μῆνα

.

Ἐδῶ

πού

ἡ

ἀρρώστεια

παρατάθηκε

τριάντα

ὀχτώ

ὁλόκληρα

χρό

-

νια

,

ἡ

ὑπομονή

δέν

χάθηκε

ἀλλά

ἔγινε

πιό

δυνατή

.

Ἄν

καί

πάλευε

τόσα

πολλά

χρόνια

μέ

τήν

ἀρρώστεια

του

,

τήν

φτώχεια

,

τήν

μοναξιά

του

,

ἄν

κι

ἔβλεπε

τούς

ἄλλους

νά

θεραπεύονται

,

ἐνῶ

αὐτός

δέν

κατόρθωνε

τίποτα

,

δέν

ἔχασε

καθόλου

τήν

ἐλπίδα

του

.

Ἐ

μεῖς

σήμερα

,

ἄν

προσευχηθοῦμε

στό

Θεό

μόνο

μιά

φορά

,

ἔχουμε

τήν

ἀπαίτηση

νά

μᾶς

χαρίσει

τήν

ὑγεία

μας

.

Ὅταν

ὅμως

δέν

ἀπαντήσει

ἀμέσως

στό

αἴτημά

μας

,

τότε

ἀπιστοῦμε

καί

σταματοῦμε

νά

Τόν

παρακαλοῦμε

.

Τώρα

τί

πρέπει

νά

κάνουμε

ἐμεῖς

;

Νά

ἐπαινέσουμε

τήν

ὑπομονή

τοῦ

παράλυτου

,

ἤ

νά

κατηγορήσουμε

τήν

δική

μας

ἀπιστία

;

Ἰωάννης

Χρυσόστομος

3

of 00

Leave a Comment