DecatasedelTiempu

CARLOS X. BLANCO.

1.Decatase del tiempuNun ye más que sintir dolor.La comedia, si da gayola,Pasa pente min ensin marmuriu tan si quier.Pero en cuantes hai noxu y sangra lálma,Esi condergáu ríu de los instantesVien a recordame cuantu nun fixe,Ya peor entá, lo que fixe.Decatase del tiempuYe como oyir que too se va,Comu´l calabre cuando sabeQuál otru díi yá nun llarimen por elli,Y que lu van a escaecer.Escaecémonos toos de toos,Naide debía tener coraesSi esistir esiste´l tiempu,Léscaezu y la llonxana separtación.Que si hai tiempuO nun lo hai,Teo pa min que morrer ye vivir,Amar y ser queríu,Pero nun lo saber.¿Que si hai tiempu?, dicís.La pena de lo que pudo ser, y nun pudo ser,Ye pa min léntrugu eternu, el braeru xuez.Que la vida tien sendesPeles que caniar ye comu andar descalzu,Ente espines y artos,Esnudu nazarenu, de tou dios abandonáu,Ensin xaciu pa esnalar pelos aires,Ensin xera nin pa dar pena,Odiáu nun sé si de toos, pero de ti mesmuOdíáu de xuru, mui odiáu.¿Qué fixiste y por cuenta de qué?¿Au vas tan llanzáu, zapicando pente coroques que son valeros?¿Tabes dormíu, tabes suañando?Enquivoques les sendes, y nun hai caleya que sía la to senda.Que si orbaya, que si truena,Quies tragate milenta calendariosY tornar a la to sencia,Que ye sienda perdía, que ye monumentu a la to pena.Si supieres amar, daveres pal quámaHai llar, hai casa, hai tenrura que-y espera.Nel afandu cotidianu, suañes col sol rellumandoDún día perdíu, dúnasiendaescaecidaEnte lesfueyesseques del tiempu.

*****Perdón, yo yá nun teo perdón.Quedeme en mar llantáu, ensin vientu,Mui lloñe del otru naufraxu que produciera en ti.Solos, col agua distanciándonos, varaosnun mundu tan valeru,el mesmu que hubiéremos podido vaciarente rises y gayoles.¿Perdón?, yo yá nun sé si merezo vivir,Despreciando láyalga quúna sola vez de milenta tápruz.O nun sabiendo ver, que ye peor que tar cégaru,O tando llocu y confusu,Arispiu al bon xaciuY al to braeru ser.Que nesti naufraxu voi alloquecer,Que perdí la vida eterna,que perdí too lo qu´hai en cielu,Y pesie a ser indultáuQuixera morreme yá,y de llárimes, del too, somorguiar.2.-¿Quién ye, home sabiu, esi vagarientuque zapica, taramiella, fala solu y esparavana?Dime quién pue ser, que de tristura, elli solu se mata,Y dase de guelpes contra les parés, y nel abisu quier tirase.¿Por qué diañu gasta eses ropes esfarrapaes,por qué esi espelurciu, esa roindá,por qué nun emportayá más nada,o ye que a la nada, nada tien que-y esmoler?-Mozu- dixo l´home sabiu,tú de la vida nun sabes nada.¿Qué ye lo que-y sobra al home?“Arguyu, confusión, egoismu y ceguera”.Y ¿qué-y puede faltar, cuando se tien too,menos lo que nun se pue mendigar?- Home sabiu, eso nun lo deprendí entá.-Voi dicítelo, escolín de les montañes.Yá pues esguilar a cumales mayores quésta,Onde láire, de tan puru que ye, rispírase mal.Yá pues baxar al llanu, au la tierra ye seco,Au malpenes medra´l pan, y sí lármáu cardu,Yá pues percorrer milenta vides,En milenta cuerpos, países y dómines,Que si la to alma ximielga vístela,Conocer, conocístela,Y désmenu esnidióse pente les manosComo lágua pura cola querieguenlos ánxeles,Esa ye entós la fonte de la llocura,