Μιλόσεβιτς), αλλά και η Ρωσία, η Κίνα και οι Η.Π.Α. που ταυτίζονται εδώ με κάποιουςαπό τους πιο αδιάλλακτους αντιπάλους τους, από τη Βενεζουέλα μέχρι το Ιράν.
•
Στο θέμα αυτό η Ελλάδα πρακτικά δεν έχει συμμάχους. Το προσωρινό όνομα ΠΔΓΜχρησιμοποιείται κυρίως από τους διεθνείς οργανισμούς καθώς και από όσες ευρωπαϊκέςκυβερνήσεις επιθυμούν ακόμη να τηρούν τους κανόνες της κοινοτικής αλληλεγγύης.
•
Σε επίπεδο κοινής γνώμης, μέσων ενημέρωσης, βιβλίων και χαρτών, η γειτονική μας χώρααναφέρεται παντού ως Μακεδονία. Ακόμη χειρότερο για τις ελληνικές ευαισθησίες είναι κάτι που ελάχιστα έχει συζητηθεί: ότι στο εξωτερικό η ελληνική Μακεδονία αναφέρεται πια όλο και συχνότερα ως Βόρεια Ελλάδα
.
Όλα αυτά σκιαγραφούν μια οδυνηρή αποτυχία στο στόχο να εμποδίσουμε τους γείτονες ναχρησιμοποιούν για τη χώρα τους το όνομα της Μακεδονίας. Η αποτυχία αυτή μπορεί μάλιστα ανάπάσα στιγμή να γίνει ακόμη οδυνηρότερη, αν η διαφορά για το όνομα τεθεί στη ΓενικήΣυνέλευση του ΟΗΕ όπου η μεγάλη πλειοψηφία των χωρών αναγνωρίζει τους γείτονές μας ωςΔημοκρατία της Μακεδονίας.
Πού αποτυγχάνει η ελληνική πολιτική
Δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς ότι μια αποτυχία τέτοιας έκτασης μπορεί να οφείλεται σεσυνωμοσία κατά της Ελληνικής Μακεδονίας και της χώρας μας. Η διεθνής κοινή γνώμη και οι κυβερνήσεις γνωρίζουν τις ελληνικές αντιρρήσεις, έχουν όμως δικούς τους λόγους που δενπείθονται:
•
Η γειτονική μας χώρα έχει κερδίσει ένα μεγάλο κεφάλαιο συμπάθειας στη διεθνή κοινήγνώμη, ως μόνη γιουγκοσλαβική δημοκρατία που απέκτησε την ανεξαρτησία της τελείωςειρηνικά.
•
Η Μακεδονία δεν είναι η μόνη περίπτωση που μια ανεξάρτητη χώρα χρησιμοποιεί τοόνομα μιας περιφέρειας κατά πολύ ευρύτερης: το μεγαλύτερο μέρος της Μολδαϋίαςβρίσκεται στη Ρουμανία, του Αζερμπαϊτζάν στο Ιράν και του Λουξεμβούργου στο Βέλγιο.
•
Η κληρονομιά των αρχαίων Μακεδόνων ενδιαφέρει τους σημερινούς Ευρωπαίους πολύλιγότερο από ό,τι πριν 100 χρόνια, όταν απέδιδαν στις αποικιακές τους κατακτήσειςεκπολιτιστικό ρόλο και αντιμετώπιζαν το Μ. Αλέξανδρο περίπου ως πρόδρομό τους.
•
Από την ιστορία της Μακεδονίας, τα μορφωμένα τμήματα της διεθνούς κοινής γνώμηςγνωρίζουν κυρίως την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, όταν μακεδονομάχοι και κομιτατζήδες ανταγωνίζονταν να κερδίσουν την κοινή γνώμη των Μεγάλων Δυνάμεων,επιβεβαιώνοντας τελικά τον τότε πολυεθνικό χαρακτήρα της περιοχής.
•
Με δεδομένες τις μνήμες αυτές, η επίκληση της ελληνικότητας του σημερινού πληθυσμούτης (ελληνικής) Μακεδονίας δημιουργεί μάλλον αρνητική διάθεση, καθώς οι ανταλλαγέςπληθυσμών (και, πολύ περισσότερο, οι ανώμαλες καταστάσεις των βαλκανικών πολέμωνκαι του ελληνικού εμφυλίου) δε θεωρούνται πια αποδεκτή πρακτική.
•
Αποτελεί διεθνώς κοινό τόπο ότι κάθε χώρα διαλέγει η ίδια το όνομά της χωρίς ναχρειάζεται να το τεκμηριώσει ιστορικά. Κανείς δεν έχει ποτέ ασχοληθεί με το αν οι σημερινοί Βέλγοι και Ελβετοί είναι όντως νόμιμοι κληρονόμοι των ομώνυμων αρχαίωνγαλατικών φυλών.
•
Η σύγχρονη επιστήμη της ιστορίας θεωρεί ότι οι λαοί δε διαμορφώνονται από κοινήκαταγωγή και ιστορικές τους περγαμηνές, αλλά από την πεποίθηση των ανθρώπων ότι μοιράζονται κοινή ταυτότητα και πολιτισμό. Από την άποψη αυτή, η ανάδυση ενός νέουλαού δεν αποτελεί «παραχάραξη της ιστορίας» αλλά απόλυτα ομαλή εξέλιξη.
•
Η Ελλάδα εμφανίζεται ως χώρα που επιθυμεί να έχει όσο το δυνατόν λιγότερες εθνικές και πολιτιστικές μειονότητες. Η πολιτική να αντιμετωπίζονται τα μειονοτικά ζητήματα ωςδυνητική απειλή και όχι ως θέματα πολυπολιτισμικότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων,πείθει αρκετούς ότι κάτι έχουμε να κρύψουμε και μόνο συμπάθειες δεν προκαλεί.
Leave a Comment