ΣΥΜΠΡΑΞ3

Embed Doc
Copy Link
Readcast
Collections

CommentGo Back

ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΔΕΛΤΙΟ 14 16. 02. 09Η ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣΚΑΙ ΤΙΣ ΕΞΑΓΩΓΕΣ

Καθόλη τη μεταπολεμική περίοδο και μέχρι την 9.6.1986, οι Τράπεζεsενεργούσαν σαν εκτελεστικά όργανα τηs Κυβερνητικήs πιστωτικήs πολιτικήsμε μηδενικό μεταξύ τουs ανταγωνισμό στο πεδίο των όρων και κόστοsδανεισμού. Το ενδιαφέρον τουs επικεντρωνότανε

Πρώτο

στη βελτίωση υπέρτων Τραπεζών, των διοικητικά καθοριζόμενων όρων δανεισμού. Έτσι τοΤραπεζικό σύστημα «εναγκαλίστηκε» την κυβερνητική εξουσία και εξελίχτηκεσε κύριο παράγοντα τηs διαπλοκήs.

Τα «πανωτόκια», προεκλογική προσφοράτηs ηττηθείσαs στιs εκλογέs (1981) κυβέρνησηs, παρέμεινε ο ακρογωνιαίοsλίθοs τηs Τραπεζιτικήs πολιτικήs όλων των επόμενων κυβερνήσεων,συμπεριλαμβανόμενηs και τηs σημερινήs.

Δεύτερο

σε επιλογή «καλώνπελατών» που δεν ήταν άλλοι από εκείνουs, που θα απέδιδαν τελικά στηδανείστρια Τράπεζα, με τιs «παράλληλεs εργασίεs» τουs και ανεξάρτητα τωνδιοικητικά καθοριζόμενων επιτοκίων,

μικτά οφέλη μεταξύ 70%, κατ΄ελάχιστο και άνω του επιθυμητού 100%, του δανειζόμενου κεφαλαίου

. Έτσι τα κριτήρια των Τραπεζών στη διάκριση μεταξύ «καλών» και «κακών»πελατών δεν ήταν και δεν είναι αυτά που υποτίθεται ότι αντιλαμβάνεται ομέσοs ‘Έλληναs και υπαγορεύει η κοινή λογική, δηλαδή η συμβολή τωνδανειοληπτών στην οικονομική ανάπτυξη τηs χώραs και η συνέπειά τουs στηνεκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεών τουs αλλά

αποκλειστικά καιμόνο

το «μικτό όφελοs» που θα έφερνε στη δανείστρια Τράπεζα οδανειοδοτούμενοs μαζί με τιs «παράλληλεs» εργασίεs του

. Αυτά

εδιδάσκοντο στα Σεμινάρια ενδουπηρεσιακήs εκπαίδευσηsτραπεζοϋπαλλήλων

και η «σαράφικη» αυτή νοοτροπία παρουσιαζότανε σανυπόδειγμα σύγχρονηs Τραπεζικήs Διοίκησηs που είχε σα μοναδικό στόχο την

κερδοφορία των Τραπεζών και όχι η συμβολή τουs στην οικονομικήανάπτυξη τηs χώραs

Το θέμα των «παράλληλων τραπεζικών εργασιών» με τιs οποίεs οι Τράπεζεs

υπονόμευσαν μεθοδικά και συστημα-τικά την οικονομική ανάπτυξη και τιsεξαγωγέs τηs χώραs χάριν τηs κερδοφορίαs τουs αναλύεται πιο κάτω σεειδικό κεφάλαιο Το παρόν κεφάλαιο περιορίζεται σε μια μόνο πτυχή τουγενικότερου αυτού προβλήματοs, την απέχθεια των εν Ελλάδι, ελληνικών καιξένων, Τραπεζών προs τιs παραγωγικέs επενδύσειs.Οι Νομισματικέs Αρχέs, για να υποστηρίξουν την οικονομική ανάπτυξη τηsχώραs, καθόριζαν επιτόκια χορηγήσεων χαμηλότερα για τιs παραγωγικέsδραστηριότητεs έναντι των εμπορικών και για τιs εξαγωγικέs έναντι των

εισαγωγικών και, ταυτόχρονα, προκαθόριζαν το ποσοστό των διαθεσίμων τηsπου κάθε Τράπεζα έπρεπε να επιμερίσει στη δανειοδότηση επί μέρουsδραστηριοτήτων. Τα χαμηλά επιτόκια από τη μια μεριά και το περιορισμένούψοs «παράλληλων εργασιών», από την άλλη, δραστηριοτήτων«αναπτυξιακήs προτεραιότηταs» εξηγεί την

απέχθεια των ελληνικώνΤραπεζών προs αναπτυξιακέs δραστηριότητεs

που προαναφέρθηκαν. Τοαποτέλεσμα, όπωs προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία που έχουνδημοσιευτεί στο Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο τηs Τράπεζαs τηs Ελλάδοs, ήταν η

προϊούσα συρρίκνωση

τηs χρηματοδότησηs

παραγωγικών επενδύσεων

και, κατ΄ ακολουθία, η συρρίκνωση των αντίστοιχων παραγωγικώνδραστηριοτήτων. Όπωs προκύπτει από τα στοιχεία η Τραπεζική πιστοδότηση των κυρίωνπαραγωγικών κλάδων τηs Εθνικήs Οικο-νομίαs περιορίστηκε, μεταξύ 1980-2001, από

75 %

στο

32,2 %

του συνόλου. Ειδικά η πιστοδότηση του εξαγω-γικού εμπορίου μειώθηκε στο 1/3 (από 2,8% στο 0,8%). Αντίθετα ηπιστοδότηση κλάδων του εισαγωγικού εμπορίου, το μεγαλύτερο μέροs τουεσωτερικού εμπορίου και τηs καταναλωτικήs πίστηs,

υπερτετραπλασιάστηκε

και αυξήθηκε από

13,1 %

στο

45,8 %

. Ηανακατανομή επιτεύχθηκε όχι με μεταφορά πιστώσεων από τον ένα κλάδοστον άλλο αλλά με ασύμμετρη, βοηθούντοs του πληθωρισμού και τηsαπουσίαs ελέγχου, πιστωτική έκταση.

Η αδυναμία των ελληνικών προϊόντων να κρατήσουν τη θέση τουs στηνεγχώρια αγορά

δεν οφείλεται

σε επιθετική εμπορική πολιτική (μεγάλη καιαποτελεσματική διαφήμιση, χαμηλέs τιμέs, καλύτερη ποιότητα, κλπ τωνξένων ανταγωνιστών) με

παράλληλη αδράνεια ή μειωμένη ποιοτική καιεμπορική ανταγωνιστικότητα των ελληνικών.. Δεν απέτυχε η εγχώριαπαραγωγή στην άμυνα τηs εσωτερικήs αγοράs. Απλά το αντιπαραγωγικόΤραπεζικό σύστημα

άνοιξε την κερκόπορτα τηs άλωσήs τηs

με δύοκινήσειs «ματ» τηs Τραπεζικήs κερδοσκοπίαs.Η

πρώτη

, η σταδιακή συρρίκνωση τηs δανειοδότησηs των εγχώριωνπαραγωγικών δραστηριοτήτων και τηs δανειοδότησηs των εξαγωγικών

επιχειρήσεων, από 75,0% το 1980 σε 32,2% το 2001.

Η

δεύτερη

και πιοσημαντική όμωs από τη συρρίκνωση τηs πιστοδότησηs,

ήταν η μεγεωμετρική πρόοδο αύξηση του κόστουs τηs

πιστοδότησηs από 14%-18% το 1979-1980 σε 183,3% - 288,7% το 1990

που έχει επίσηs αναλυθείανωτέρω. Έτσι το 36,4% δεν αντιπροσωπεύει το σύνολο των χορηγήσεωντων εμπορικών Τραπεζών προs τιs παραγωγικέs και εξαγωγικέs επιχειρήσειsαλλά το λογιστικό υπόλοιπο των οφειλών τουs που περιλαμβάνει δανεισθένκεφάλαιο, τόκουs, έξοδα και πανωτόκια επί όλων αυτών. Ενδεικτική καιαποδεικτική περίπτωση αποτελεί η οφειλή κεφαλαίου κρεατοπαραγωγικήsεπιχείρησηs που κάλυπτε μόλιs το

13,18%

τηs συνολικήs οφειλήs έναντι του

86,82 %

που κάλυπταν τόκοι, έξοδα και πανωτόκια. Με βάση αυτά ταδεδομένα η πραγματική συρρίκνωση τηs δανειοδότησηs των εγχώριων

παραγωγικών και εξαγωγικών δραστηριοτήτων πρέπει να υπολογίζεταιαπό76,0%(1980)πολύ κάτω του 15,0 -20,0 %(2002 και μετέπειτα). Πρωτοποριακέs πρωτοβουλίεs εκσυγχρονισμού πολλών κλάδων τηsελληνικήs οικονομίαs βρέθηκαν αντιμέτωπεs με την αντιπαραγωγικήνοοτροπία των ελληνικών Τραπεζών μεταξύ των οποίων και η ΑγροτικήΤράπεζα «εξειδικευμένη» στιs Αγροτικέs Βιομηχανίεs. Πριν να τελειώσει ηκατασκευή των νέων εγκαταστάσεων, οι επενδυτέs βρέθηκαν, χάριs σταπανωτόκια που είχαν τεθεί σε εφαρμογή από το 1981 με τιs προαναφερθείσεsνομικέs και λογιστικέs υπερβάσειs των Τραπεζών, όχι μόνο υπερχρεωμένοιαλλά και ακάλυπτοι καθώs κατά τιs Τράπεζεs όσα είχαν επενδύσει δεν είχαναξία αφού δεν είχαν τεθεί σε λειτουργία και καθώs απαράβατοs όροs ήτανδάνεια και πιστώσειs να καλύπτονται με εμπράγματεs ασφάλειεs

τριπλάσιαsαξίαs

όχι απλώs του δανεισθέντοs κεφαλαίου αλλά τηs με γεωμετρική πρόοδοαυξανόμενηs, με τόκουs, πανωτόκια και πολλαπλέs παράνομεs χρεώσειs

συνολικήs οφειλήs.

Επρεπε λοιπόν «να κόψουν το λαιμό τουs να βρουναυτέs τιs ασφάλειεs» αλλιώs η οικονομική καταστροφή τουs έπρεπε ναθεωρείται δεδομένη προs ανακούφιση των Τραπεζών από «ανεπιθύμητουsπιστούχουs» χωρίs «παράλληλεs εργασίεs». Αυτή την «Τραπεζική δόξα»εξύμνησε στην έκθεσή του προs τη Γ.Σ. των μετόχων τηs Α.Τ.Ε. για τη χρήσητου 2002 ο απελθών Διοικητήs τηs ο οποίοs τόνισε ότι οι χορηγήσειs τηs είναιασφαλέστατεs καθώs καλύπτονται με εμπράγματεs ασφάλειεs

τριπλάσιαsαξίαs.

Το σημαντικό δεν ήταν, κατά τον Διοικητή, ότι βιομηχανίεs αιχμήsείχαν γίνει ήδη προβληματικέs πριν να τεθούν καν σε λειτουργία, αλλά ότι τολογαριασμό των μεγάλων ζημιών που σημείωσε η Α.Τ.Ε. στο χρηματιστήριοδεν θα πλήρωναν οι «ατυχήσαντεs» μέτοχοι τηs Α.Τ.Ε. αλλά οι αγρότεs τηsχώραs με την εκποίηση, «για ένα κομμάτι ψωμί», των χωραφιών τουs, τωνσπιτιών τουs, του παραγωγικού εξοπλισμού τουs.

Συμπερασματικά,σημαντικό θέμα δεν ήταν η κατάρρευση τηs Ελληνικήs γεωργίαs αλλά ησυγκάλυψη των χρηματιστηριακών ζημιών τηs Α.Τ.Ε.

!Παράλληλεs εργασίεs με μεταχρονολογημένεs επιταγέs σεμεταπρατικέs και διαμεσολαβητικέs οικονομικέs δραστηριότητεs το eldorado τηs Τραπεζικήs κερδοφορίαs.

Κατά γενικό κανόνα ο διακανονισμόs του συνόλου σχεδόν τόσο τωνεξαγόμενων όσο και των εισαγόμενων προϊόντων γινότανε «έναντιφορτωτικών εγγράφων» που σήμαινε ότι με την άφιξη του εμπορεύματοs οπαραλήπτηs έπρεπε να καταβάλλει στη μεσολαβούσα Τράπεζα την αξία τουsκαι να παραλάβει από το Τελωνείο ή το μεταφορέα (για τιs ενδοκοινοτικέsσυναλλαγέs) το εμπόρευμα. Σε εμπορεύματα αξίαs και κυρίωs μη φθαρτά(μηχανήματα, εξοπλισμό, ρουχισμό και παρόμοια) ήταν συνηθισμένη, σανεξαίρεση, μια πιστωτική διευκόλυνση 10-90 ημερών με την εγγύηση τηs

of 00

Leave a Comment