• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
 
ΤΟ ΚΟΚΟΡΑΚΙΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙΚΡΑΣΑΤΟ
Η
είδηση έσκασε σαν αυγό δεινοσαύρου που πέφτει από ύψοςεκατό μέτρων.«Η γριά Τιτίκα πεθαίνει από βαθιά γεράματα!»Το νέο διαδόθηκε αστραπιαία σε όλα τα γειτονικά κοτέτσια και προκάλεσε ένα πρωτοφανές κύμα χαράς.Το τι κακαρίσματα ακούστηκαν δεν περιγράφονται αλλάπαρομοιάζονται με τα κορναρίσματα οπαδών ομάδας που νίκησε σε ντέρμπυ.Ο Κίκος ήταν ένας κοσμογυρισμένος κόκορας και γι αυτό τον έλε-γαν αλανιάρη. Στεκόταν στη μέση της αυλής και έλεγε ότι όπου κι ανπήγε, δεν άκουσε ποτέ να μιλάνε για κότα που πέθανε από βαθιά γερά-ματα.- Η μοίρα της κότας είναι η κατσαρόλα, είπε η μεσόκοπη Φίφι.Κανείς ποτέ δεν διανοήθηκε κάτι άλλο. Αυτό είναι το φυσιολογικό τέλος.- Η γιαγιά Τιτίκα είναι ήρωας, είπαν πολλές μαζί.Οι υπόλοιποι γύρω κούνησαν καταφατικά το κεφάλι.- Εε, και κάπου αλλού θα έγινε, δεν είναι δυνατόν, απλώς δεν τοάκουσε ο Κίκος γιατί είχε αλλού το μυαλό του, ακούστηκε μια τσιριχτήφωνή.Ήταν ο νεαρός Τενερίκος, επίδοξος ανταγωνιστής του Κίκου.- Θα σου κόψω τα…, πρόλαβε να πει ο Κίκος.-Ακούστε να δείτε, δε θα αρχίσετε πάλι τις ανόητες κοκορομαχίεςσας, φώναξε η μητέρα τους. Σήμερα είναι μέρα χαράς! Για όλες τις κότεςτης χώρας. Πρέπει να το γιορτάσουμε! Θα οργανώσουμε ένα μεγάλο γλέ- ντι!
 
Ο
 
Λιρίκος ήταν ένα πολύ νεαρό κοκοράκι. Μόλις είχε σκάσει από το αυγό, όπως λένε οι άνθρωποι. Τα πούπουλά του δεν είχαν πάρει ακόμα το μαύρο χρώμα της μητέρας του. Ήταν κάτι σε σταχτί.Παρότι τόσο μικρός, ήταν ορφανός. Η μητέρα του είχε περάσει στην αιωνιότητα μέσα από μια υπέροχη σούπα αυγολέμονο. Το νεαρόκοκοράκι, αρνούμενο να υποταχτεί στη μοίρα του, πήρε τους δρόμους.Εδώ και δύο ώρες δηλαδή.Αλλά δεν ήξερε που να πάει. Γύριζε άσκοπα. Το μόνο που ήθελεήταν να μη γυρίσει πίσω. Να μη γίνει κρασάτος, όπως του είχαν υποσχε-θεί. Ήθελε να μείνει αεράτος. Έξω από το κοτέτσι της γριάς Τιτίκας βρέθηκε τυχαία καθώς ανα-ζητούσε ψίχουλα για να χορτάσει την πείνα του. Έτσι άκουσε όσα ειπώ-θηκαν από τις άλλες κότες και για πρώτη φορά συνειδητοποίησε τι ση-μαίνει να πεθαίνεις φυσιολογικά. Ένοιωσε κι αυτός υποχρέωση να πάρει μέρος στη γιορτή όσο κι αντο πένθος του ήταν μεγάλο. Αντιλήφθηκε μάλιστα ότι η συμμετοχή στογλέντι ήταν μια πράξη επαναστατική. Κι όσο περισσότεροι έπαιρναν μέ-ρος σ΄ αυτό, τόσο πιο επαναστατική θα ήταν η πράξη.Αποφάσισε λοιπόν να δώσει νόημα στη ζωή του, να γίνει άγγελοςκαλών μαντάτων, μεταφέροντας την είδηση για το θάνατο της γριάς Τιτί-κας όσο μακρύτερα μπορούσε.
 
Μ
ε νέα ορμή χύθηκε τώρα στους δρόμους. Έφτασε σε μια πόλη. Στο δρόμο συνάντησε τεράστιες ζωγραφιέςμε κοτόπουλα. Στην αρχή χάρηκε γιατί νόμισε ότι οι άνθρωποι εδώ αγα-πούσαν τις κότες. Όταν όμως δίπλα στη μεγάλη ζωγραφιά είδε κάποιεςάλλες εικόνες με καλοψημένα μπούτια, άλλαξε γνώμη. Βγήκε γρήγοραστην εξοχή κοιτάζοντας συνέχεια πίσω του μήπως τον παρακολουθού-σαν.Τα αυτιά του τα είχε συνέχεια ανοιχτά για να εντοπίζει κακαρίσματα. Πολύ λίγα σπίτια είχαν κοτέτσια κι έτσι οι αποστάσεις πουδιένυε ήταν μεγάλες. Αλλά προχώραγε χωρίς να σκέφτεται την κούραση. Όταν έμπαινε σε μια αυλή φώναζε- Κικιρίκου! Η γριά Τιτίκα πεθαίνει από βαθιά γεράματα. Ελάτεόλοι στη γιορτή.- Που; τον ρώταγαν.- Στην αυλή της κυρίας Δέσποινας, απαντούσε αυτός.Το όνομα της Κυρίας Δέσποινας κυκλοφορούσε από στόμα σεστόμα. Σιγά σιγά έγινε θρύλος. Η ίδια η Δέσποινα έγινε ένα μυθικό πρό-σωπο στην Ιστορία της Κότας, στο ίδιο επίπεδο με την γιαγιά Τιτίκα. Όνειρο όλων έγινε τότε να πάνε να ζήσουν σε αυτή την αυλή όπουοι κότες πεθαίνουν όταν έρθει η ώρα τους.Ο Λιρίκος γινόταν παντού δεκτός με ενθουσιασμό. Τον τάιζαν μετους καλλίτερους σπόρους και τον πότιζαν. Άρχισε να δυναμώνει και ταπούπουλά του να γίνονταν όλο και πιο σκούρα.
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...