• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
 
Un mestre para a escola dos domingos
En novembro foise Fernando Fernán-Gómez, unha presencia que transitoumedio século de cine español. Jean Cocteau advertiu lúcidamente que ver unha películaera contemplar o traballo da morte, máis concretamente, ver á morte traballando. Aocontemplar a filmografía de Fernán-Gómez, presenciamos o traballo da morte sobre unmestre que foi, todo un privilexio, o noso contemporáneo. O mestre da escola dosdomingos, que era como el consideraba as películas que contemplaron a súa infancia.Evocamos en Fernán-Gómez o oficio dos cómicos, os actores ambulantes,
vagamundos
polos camiños da península, arrombados en ventas e pensións de aldeas evilas perdidas, eses aos que retratou co tenrura na súa película
Viaje a ninguna parte
(1987). O home de teatro que saiu por última vez á escena no Teatro Poliorama en 1992recitando anuncios por palabras do xornal e provocando a hilaridade dos espectadores, pero que se fartou antes de tempo das táboas nas que levaba, coma quen di, toda a vida.Disque lle fallaba o entusiasmo.Lembramos o actor de películas populares, de
 Balarrasa
(Nieves Conde, 1950)ata
 A língua das bolboretas
(José Luis Cuerda, 1999) pasando por 
 Belle Epoque
(Fernando Trueba, 1992); de filmes fundacionais dun cine español que tentaba dar contada sociedade do seu tempo, poñamos por caso
 Esa pareja feliz 
(Luis G. Berlanga,1951), de películas de matriz neorrealista como
 El último caballo
(Edgar Neville,1950); presencia inesquecible en películas únicas –mesmo míticas- como ese exerciciode cinefilia primordial que reperesenta
Vida en sombras
(Llobet Gracia, 1947), cine deautor 
avant-la-lettre
,
 
e
 El espíritu de la colmena
(Víctor Erice, 1973). Era un actor desesque desprenden autenticidade, presencias vivas antes que intérpretes, convincentesmesmo no seo de películas prescindibles. Era quen de dotar a cada xesto do peso daverdade: tanto tiña se tiraba un reloxio do peto ou daba conta dun ovo fritido. Era uncómico da estirpe de Marcello Mastroianni, Michel Piccoli ou Pepe Isbert. Deses quesempre están ben, enteiros.Do escritor que era Fernán-Gómez queremos suliñar unha obra mestra daliteratura memorialística,
 El tiempo amarillo
, unha mirada iluminadora sobre o curso dotempo que lle tocou vivir e, de paso, unha mirada a pé de obra sobre teatro e o cineespañol na segunda parte do século XX. Unha mirada memoriosa como ferramenta paracontarnos como ninguén a experiencia daqueles anos en que Madrid era a capital domundo, encrucillada das esperanzas e utopías, a cidade asediada onde vivía un Fernán-Gómez adolescente, unha experiencia vital que convertiría en materia dramatúrxica en
“Las bicicletas son para el verano”
(1977), por certo unha obra que recibiu o PremioLope de Vega en 1978 pero que tivo que agardar aínda catro anos para estrearse.Unhas memorias reveladoras a propósito da obras do Fernán-Gómez cineasta, doautor de filmes como
 La vida por delante
(1958),
 La vida alrededor 
(1959),
 El mundo sigue
(1963) ou
 El extraño viaje
(1964). Filmes que non se estrearon o estreáronse demala maneira, quen sabe se pola amargura que destilaban ou porque era a vida mesma aque rebentaba as costuras das feridas das que se nutrían. Que existan, aínda que resultencase inencontrables, constitúe un milagre. Cómprelles reparar nesta circunstancia, nadaexcepcional no cine español –as obras maiores e perdurables existen de milagre, asícomo soa-, a todos aqueles –tamén políticos- aos que se lles enche a boca con palabrascomo “industria” e “audiovisual” ou expresións como “industrias culturais”, as únicascoartadas que se lles ocurren cando tratan, eso si coa mellor intención, de xustificar asaxudas á producción cinematográfica. Nin de industria, nin de audiovisual, nin deindustrias culturais –signifique isto o que signifique-, estamos a falar do cine como artedo século XX como o definiu Fritz Lang.
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...