Embed Doc
Copy Link
Readcast
Collections

CommentGo Back

Download

Adi-Sesa, któl węży, jest opiekunem jogi, a pranayama jest jej sercem, dlatego mówi się, że joga jest martwa bez pranayamy.Przeciętna częstotliwość oddechu to piętnaście razy na minutę, czyli 21.600 razy na dobę. Liczba ta jest różna u poszczególnych osób w zależności od ich stylu życia, zdrowia i stanu emocjonalnego.Pranayama wydłuża czas trwania każdego wdechu i wydechu, spowalniając procesy starzenia i przedłużając życie. Na starość wydajność układu oddechowego zmniejsza się - na skutek kurczenia się pęcherzyków płucnych płuca wchłaniają mniej tlenu. Pranayama pomaga przywrócić lub utrzymać ich normalnyrozmiar i sprawia, że czerwone ciałka krwi mogą dotrzeć do wszystkich części ciała, niosąc energięi życie. Przy pomocy tej praktyki nawet ludzie w podeszłym wieku mogą spowolnić processtarzenia.Ciało jest polem (ksetra) prawości (dharma), lecz także cierpienia (kuru). Jest tym pierwszym, gdysłuży dobrym celom, a tym drugim, gdy jest używane ze złych pobudek. Ciało jest polem, a jaźń jego znawcą (ksetrajna). Pranayama spełnia rolę łącznika między nimi.Oddychanie w pranayamie powinno zawsze odbywać się przez nos, chyba że jest to zalecaneinaczej.

Konieczne warunki

Poznanie alfabetu jest warunkiem opanowania języka. Pranayama jest podstawą wiedzy duchowej, poznania jaźni (atma-jnana).Praktyka pranayamy jest etapem następującym po opanowaniu asan. Nie ma tu drogi na skróty.Asany uelastyczniają tkankę płuc, umożliwiając poprawniejsze wykonywanie pranayamy.Długość wszystkich nerwów w ciele wynosi blisko 10.000 km. Ponieważ funkcje nerwów są niezwykle delikatnej natury, niezbędna jest wyjątkowa dbałość i uwaga, aby utrzymać je wczystości i drożności. Regularna praktyka asan oraz wydłużanie ich czasów w różnychkombinacjach, utrzymuje układ nerwowy w czystości i drożności, wspomagając w ten sposóbniezakłócony przepływ energii (prana) podczas praktyki pranayamy.Złe i niedokładne wykonywanie asan prowadzi do spłycenia oddechu i zmniejszenia wytrzymałości.Zaniedbywane lub rozpieszczane ciało stanie się zwodniczym sprzymierzeńcem. Zdyscyplinuj ciało praktyką asan, a umysł - praktyką pranayamy. To pewny krok na drodze do osiągnięcia szczytuduchowych możliwości i uwolnienia się od dychotomii przyjemności i bólu.Jak pokarm jest zasadniczym składnikiem podtrzymującym ciało przy życiu, podobnie odpowiedniailość powietrza dostarczona płucom jest niezbędna dla zachowania siły żywotnej (prana).Zanim rozpoczniesz praktykę pranayamy, naucz się prawidłowo poruszać mięśnie międzyżebroweoraz miedniczną i piersiową część przepony, ćwicząc odpowiednie asany.Opróżnij pęcherz i jelita, zanim rozpoczniesz pranayamę. Osoby cierpiące na zaparcie mogą praktykować pranayamę, ponieważ jelita nie mogą być tak łatwo uszkodzone jak pęcherz.Treser tygrysów, lwów i słoni najpierw bada ich zwyczaje i nastroje, zanim powoli i stopniowo

podda je próbie. Traktuje je łagodnie i jest rozważny, w przeciwnym razie mogą zwrócić się przeciwko niemu i go zranić. To samo dotyczy sadhaki. Narzędzie pneumatyczne może przeciąćnajtwardszą skałę. Jednak nieprawidłowo używane może ulec zniszczeniu i okaleczyć używającą jeosobę. Badaj uważnie swój oddech i stopniowo posuwaj się do przodu, bo jeśli będziez praktykował pranayamę pospiesznie i forsownie, możesz łatwo wyrządzić sobie krzywdę.Praktykuj codziennie, o określonej godzinie i w tej samej pozycji. Ten sam zestaw ćwiczeńoddechowych może czasami powodować niepokój. Postaraj się wtedy jak najszybciej zmienićsposób oddychania na bardziej odpowiedni dla ciała i umysłu, taki który ukoi nerwy i mózg,regenerując je i odmładniając. Pranayama nie powinna przekształcić się w bezmyślną rutynę.Analizuj i przekształcaj oddech w oparciu o gruntowne zrozumienie, jasność i mądrość.Wybierz odosobnione, czyste, przewietrzone miejsce, wolne od owadów. Praktykuj o spokojnych porach dnia.Hałas wywołuje niepokój, zakłócenia i gniew. Unikaj praktykowania w takich momentach. Nie wchodzi się do świątyni z zanieczyszczonym ciałem lub umysłem. Przed wstąpieniem doświątyni własnego ciała, jogin przestrzega zasad czystości.Teksty jogiczne zalecają, aby praktykować pełne osiemdziesiąt cykli pranayamy cztery razydziennie, wczesnym rankiem, w południe, wieczorem, i o północy. Nie dla każdego jest to możliwe.Piętnastominutowa codzienna praktyka jest absolutnym minimum, choć niewystarczającym dlaoddanego sadhaki. (Jeden cykl pranayamy składa się z wdechu, zatrzymania oddechu po wdechu,wydechu i zatrzymaniu oddechu po wydechu). Najlepszym czasem do praktyki jest wczesny ranek, najlepiej przed wschodem słońca, kiedy poziom zanieczyszczeń chemicznych w powietrzu jest najniższy, a ciało i mózg są jeszcze świeże.Jeśli nie można ćwiczyć o poranku, pranayama może być praktykowana po zachodzie słońca, kiedy powietrze jest chłodne i przyjemne. Najlepiej praktykować pranayamę siedząc na podłodze, na złożonym kocu. Odpowiednie asany to:siddhasana, svastikasana, bhadrasana, virasana, baddhakonasana i padmasana. Możesz też przyjąćkażdą inną pozycję pod warunkiem, że plecy od podstawy kręgosłupa do szyi będą proste i prostopadłe do podłogi.Gliniane naczynie musi zostać wypalone w piecu, zanim będzie można przechowywać w nim wodę.Tak samo ciało musi zostać wypalone w ogniu asan, aby mogło doświadczyć prawdziwego światła pranayamy.Ciało jest tamasowe, umysł rajasowy, a jaźń sattviczna. Podnieś inteligencję ciała do poziomuumysłu poprzez praktykę asan. Następnie podnieś ciało i umysł do poziomu jaźni przy pomocy pranayamy, co umożliwi swobodny przepływ prany w całym ciele. To, z kolei, zapewni zręcznośćciala, stałość umysłu i uważność jaźni.Ciało jest jak nora, a oddech jak wąż, który na przemian wślizguje się do niej i wymyka. Citta tozaklinacz węży, który zwabia oddech, żeby nad nim zapanować.Kręgosłup człowieka można przyrównać do indyjskiej lutni (vina). Tykwa to głowa, w której powstaje dźwięk. Nos jest kobyłką, która reguluje wibracje dźwięku towarzyszące wdechowi iwydechowi. Rezonans zależy od naprężenia strun; jeśli nie są napięte, dźwięk nie powstanie; jeśli

są zbyt naprężone, nie można uzyskać wibracji, a struny mogą nawet pęknąć. Trzeba je napinać wtaki sposób, aby można było z nich wydobyć odpowiedni rezonans, intensywność i wysokośćdźwięku. Podobnie jest z nadimi i nerwami kręgosłupa, które powinny być właściwie ustawione,aby oddech był rytmiczny i harmonijny.Ustaw kręgosłup pionowo od samej podstawy, kręg po kręgu, jakbyś budował ścianę z cegieł.Utrzymuj prawą i lewą stronę stosu kręgowego równolegle, poruszając je niezależnie od siebie irytmicznie, i ustawiając je w linii ze środkiem kręgosłupa. W pranayamie przednia stronakręgosłupa jest bardziej dynamiczna niż tylna.Skieruj równocześnie tylne żebra do wewnątrz ciała, boczne - do przodu, a przednie - do góry.Utrzymuj ramiona pasywne. Nie napinaj ich ani nie unoś do góry i nie ściągaj do tyłu. Jeśli będą napięte, pojawi się mrowienie, kłucie i drętwienie. Początkowo takie symptomy występują w każdejniedopracowanej pozycji, ale znikają, kiedy ją opanujesz.Obetnij paznokcie, aby nie raniły delikatnej skóry nosa podczas wykonywania palcowej pranayamy.Ślina wydziela się na początku pranayamy. Przełknij ją po wydechu, zanim wykonasz wdech. Nigdy nie przełykaj podczas zatrzymania oddechu po wdechu. Nie napinaj języka ani nie opieraj goo zęby czy podniebienie. Zarówno język, jak i gardło powinny być rozluźnione.Pranayamę należy praktykować z zamkniętymi oczami, a asany - z otwartymi.Zamknij delikatnie oczy i skieruj wzrok do wewnątrz - w dół, w okolicę serca, nie napinając gałek ocznych. Ta wewnętrzna obserwacja lub odczucie będzie dla ciebie objawieniem.Jeśli oczy będą otwarte, wystąpi pieczenie, będziesz czuł się podrażniony i niespokojny, a twójumysł będzie rozproszony.Od czasu do czasu otwórz oczy na ułamek sekundy, aby sprawdzić pozycję i przywrócić jejsymetrię.Utrzymuj uszy wewnętrznych w stanie czujnym, lecz jednocześnie pasywnym. Są one oknamiumysłu. Dostrój je do wibracji wdechu i wydechu oraz bezdźwięcznego stanu bezdechu.Skóra spełnia dwie ważne funkcje: wchłaniania i wydalania. Wchłania i emanuje ciepło, działając jak termostat, który utrzymuje stałą temperaturę ciała. Uczestniczy także w procesie wydalania soliorganicznych i nieorganicznych.Skóra jest źródłem percepcji. Przez cały czas praktyki i przy udziale wewnętrznej wrażliwościzachowuj ciągłą i spójną komunikację między poruszeniami skóry.Utrzymuj skórę tułowia aktywną i dynamiczną, a skórę czaszki, twarzy, nóg i ramion - miękką i pasywną.Pocenie się występuje w początkowym etapie praktyki i znika we właściwym czasie.Mózg powinien być odbiorczy i obserwujący. Posłuż się mózgiem, aby wprawić płuca w ruch, jednak bez angażowania go w tę czynność; jeśli bowiem włączy się w działanie, nie będzie mógłrównocześnie obserwować procesu oddychania.