Ati - Najgłębsza Esencja
Dzigme Lingpa
Ati, na równi z mahamudrą, przez tybetańskich buddystówuważane jest za najwyższą naukę, kulminację duchowej ścieżki.Ta “cesarska jana [pojazd]”, w Tybecie zwana dzogczen, czyli
Wielka Doskonałość
,
została sprowadzona do Tybetu w VIIIwieku przez dwóch wielkich indyjskich nauczycieli: sidhęPadmasambhawę i panditę Wimalamitrę. W XIV wiekuróżnorodne poziomy i aspekty Ati zostały ponowniezredagowane przez Longczen Rabdziama, o którym mówi się,że swoim urzeczywistnieniem dorównał samemu Buddzie.Wielki widjadhara (dzierżyciel nauk) Dzigme Lingpa (1730-1798) to główna postać w linii przekazu Ati ostatnich wieków.Miał on trzy wizje, podczas których otrzymał przekazbezpośrednio od samego Longczen Rabdziama. Po tymzdarzeniu napisał liczne komentarze do najważniejszych pismLongczen Rabdziama, w których skondensował iusystematyzował na nowo tradycję Ati, nadając jej formę, jaką ma ona do dzisiaj.Według poglądu Ati, wszystko jest doskonałe i nieskazitelnetakie, jakie jest. Cokolwiek się wydarza, jest grą pierwotnejmądrości umysłu i nie wychodzi poza tę [jej] naturę. Tapierwotna świadomość jest podstawą, z której powstajezarówno pomieszanie, jak i oświecenie, i w której one zanikają.Jej naturą jest całkowita i świetlista pustka, lub próżnia. Jestona nawet bardziej podstawowa niż stan buddy, ponieważ niema w niej żadnego dążenia – nawet do uzyskania oświecenia.Ati nazywane jest niewymagającym wysiłku pojazdem,ponieważ uważa się, że przebywanie w jego dogłębnympoglądzie – który nie różni się od samego oświecenia – jesttym, co umysł naturalnie czyni, o ile nie zostanie wciągnięty w jakieś poboczne dywagacje. Jednak czytelnik nie powinienprzyjmować, iż znaczy to, że duchowa ścieżka, z całą towarzysząca jej dyscypliną, jest czymś zbytecznym i żewszystko, co trzeba zrobić, to leżeć do góry brzuchem i byćoświeconym. Bezwysiłkowość Ati jest spełnioną dyscypliną prostoty, dyscypliną nieustannego dostrzegania w zawiłościachumysłu promiennej i nieograniczonej esencji samej
Leave a Comment