Η πραγματική φύση του τετραδιάστατου μη Ευκλείδειου κόσμου είναι μηαισθητή και περιγράφεται μόνον μέσω μαθηματικών σχέσεων.Κατά τον Αριστοτέλη η ελληνική Πόλις συγκροτείται από Κοινότητες και οικοινότητες από Οίκους. Η μικρή πόλις συμπίπτει με την κοινότητα, ημεγάλη περιλαμβάνει πολλές κοινότητες. Η οικογένεια και η κοινότητα είναιαναγκαίες για το ζην, ενώ η πόλις για το ευ ζην. Το ζην το μεταμορφώνεισε ελληνικό ευ ζην μια ειδική δομή παραδόσεων, γι΄ αυτό και το ελληνικόέθνος δεν είναι η ποσοτική ολότητα των ελληνικών πόλεων, αλλά κάθε μίααπ΄ αυτές είναι η συγκεκριμένη και πλήρως ενσαρκωμένη υπόσταση τηςελληνικής καθολικότητας.Το “φυσικό” κύτταρο του ελληνικού έθνους δεν είναι η οικογένεια, όπωςπ.χ. του κινεζικού, αλλά η κοινότητα. Ο άνθρωπος δεν γίνεται Άτομο “αποσπώμενος” από την οικογένεια (ή την πατριά) όπως νομίζουν μερικοί.Το ελληνικό Άτομο είναι η υποστατική όψη της ελληνικής κοινότητας. Στηνεξέλιξή της η ελληνική κοινότητα ολοκληρώνεται σε πόλι-κράτος,χαρακτηριστικό της οποίας είναι η συνειδητή συλλογική αυτοθέσμιση. Ηπολιτειακή αυτοθέσμιση περιλαμβάνει και την εκπαίδευση του πολίτη μεκριτήρια αμιγώς “πολιτικά”. Διαμορφώνει δηλαδή η ίδια, σύμφωνα με ταπρότυπά της, το Άτομο-Πολίτη, το πολιτικό της κύτταρο. Η συνειδητήαυτοθέσμιση της πόλεως δεν καταργεί, ωστόσο, το γεγονός ότι η φυσικήμήτρα του ελληνικού Ατόμου είναι η κοινότητα. Η ατομικότητα δενξαναχύνεται σε καλούπι εντελώς διαφορετικό από εκείνο της κοινότητας.Η κοινότητα είναι μια ομάδα, συνήθως μερικών εκατοντάδωνανθρώπων, οι οποίοι οργανώνονται στον χώρο και τον χρόνο, έτσι ώστεμπορούν να επιβιώσουν κάνοντας την άριστη δυνατή βιώσιμη αξιοποίησητων δυνατοτήτων του τοπικού οικοσυστήματος και καταφεύγονταςσυμπληρωματικά σε υπερορίες, εμπορικές κυρίως, δραστηριότητες, μέσωτων οποίων λύνουν εποικοδομητικά και το πρόβλημα του υπερπληθυσμού.Η βάση της κοινότητας είναι ένας απολύτως γειωμένος ρεαλισμός.Το σύστημα ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων στο εσωτερικό τηςκοινότητας βασίζεται στην παραγωγική αλληλεγγύη: Στη συλλογικήρύθμιση των σχέσεων γεωργίας και κτηνοτροφίας, στην εκτέλεση έργωνμε προσωπική εργασία, στην αποθεματοποίηση μέρους του πλεονάσματοςγια τις κακές χρονιές κ.λ.π. Η κοινότητα αποφασίζει μόνη της για όλες τιςπτυχές της κοινωνικής ζωής. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τηνσυνέλευση-Εκκλησία της κοινότητας και λογοδοτούν σ΄ αυτήν. Και ηθρησκεία της, αυτό που λέμε λαϊκή θρησκευτικότητα και κρατά από τηνπροομηρική εποχή, είναι ζυμωμένη με τις πολυώνυμες ζωτικές λειτουργίεςτης κοινότητας. Η κοινότητα είναι έτσι οργανικά αυτόνομη. Η αυτονομίατης αναπτύσσεται ή ψαλιδίζεται, αναλόγως με το υπερκείμενο κάθε φοράευρύτερο σύστημα εξουσίας: το μυκηναϊκό, των πόλεων-κρατών, τωνελληνιστικών βασιλείων, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της φραγκοκρατίας
Leave a Comment