Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more ➡
Download
Standard view
Full view
of .
Add note
Save to My Library
Sync to mobile
Look up keyword
Like this
2Activity
×
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Ὁ Σωτήρ • 8 Ἰουνίου 2003, φ. 1839

Ὁ Σωτήρ • 8 Ἰουνίου 2003, φ. 1839

Ratings: (0)|Views: 173|Likes:
-
-

More info:

Categories:Types, Speeches
Published by: Ἀρχονταρίκιον on Apr 20, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See More
See less

06/12/2013

pdf

text

original

 
 Γ , I 
O^TTkjM^aorecja^Ke
TomUion
rS
 
Kocu»,,
(aCWM.5;w)Ccoji+j5^aore^Se^o^ieG*.
1
'
1
p i on '’Ihc
5
n ^piC'foN.
(Φι^στ.^20,)
opeo^oion xpicnaainion περιοΛί-^οη
οργ
^
ποπ
 
ομμμυμ
»
λδ
^
λφοτητοο
fieoAoran
Ετος 44ον Αθηναι 8 Ιουνίου 2003 Αριθ. 1839
ΠΘΝΤΗΚΟΣΤΗ
«61Σ 6Ν0ΤΗΤΑ ΠΑΜΤΑΣ 6ΚΑΛ6Σ6»
Ιταν ή άπειράγαθος Βουλή
Ψ του
Πλαστουργού έφερεστην ΰπαρξιν τον άνθρωπον,τον έσφράγιζε μέ την εικόνα Του καί κατεκύρωνεν ύπέραύτοΰ χαρίσματα θεϊκά. 'Έναδέ άπό τά άνεκτίμητα χαρί-σματα αύτά ήτο και ή ένότης, ήευχέρεια πρός κοινωνίαν.Θά ηύξάνοντο και θά έπληθύνοντο οίάνθρωποι, άλλά συγχρόνως και θά διατελοϋσαν εις μεγάλην οικειότητα μεταξύτων, σφιχτά δεμένοι, ψυχικά εναρμονι-σμένοι, θά ήσαν «Ιν», καθώς Εκείνος ό Τριαδικός Θεός είναι «έν» (Ίω.
ιζ
11). ΌΠατήρ, ό Υιός και τό γιον Πνεΰμα, δια-κεκριμένες οί ύποστάσεις άλλά ούσίακαι βουλή καί ενέργεια μία. «Μία δύναμις» ψάλλουμε στους Αίνους τής εορτής,«μία σύνταξις» (στην ιδίαν τιμήν καίτάξιν θεϊκήν), «μία προσκύνησις τής Αγί-ας Τριάδος». Έτσι ήσαν δημιουργημένοι οί Πρωτό-πλαστοι. «Κατεικόνα Θεοΰ». Παρενεβλήθη δμως ή πτώσις καί διεσπάσθησαν.Αμέσως άρχισαν νά κατηγορούν ό έναςτον άλλον. Εντός ολίγου παρουσιάσθηέντονος καί ή άντιπαλότης καί ό φρικτόςό φόνος, άδελφοκτονία! Αποσυντονίσθηκαν τά ανθρώ-πινα πρόσωπα.Παρά ταύτα μέσα τωνύπήρχεν ή σπίθα, ό πόθοςκαί τό χάρισμα τής ένότητος.Καί δι’ αύτό κάποτε προσεπάθησαν νά συνέλθουν καίνά συμπέσουν, νά ενωθούν. Τί κρίμα δμως! Τό ύπόβαθρον τήςψυχής των κάθε άλλο παρά ύγιές καίευλαβές ήτο. Όπως κατά τήν πτώσινέπεθύμησαν νά θεοποιηθούν ερήμην τούΘεού, έτσι καί τώρα, γιά τό ΰψιστοναότό θεϊκόν δώρον τής ένόττ(τος έκινήθησαν άνθρωποκεντρικά καί εγωιστικά.Ξεκίνησαν νά κτίσουν όλοι μαζί ένατεράστιον πύργον, άθροίζοντάς τις προσ-πάθειες των. Μέ ποιον στόχον; Τήν ματαίαν δόξαν. «Ποιήσομεν έαυτοΐς όνο-μα» είπαν. ’Ίσως ένόμιζαν ότι θά ήγγιζαν καί τον ουράνιον θόλον. Πιθανώς νάέσκέφθησαν επίσης δτι δεν θά έκινδύνευαν άπό νέον κατακλυσμόν.Καί μέ ποια μέσα έπεδίωξαν τήν ενότη-τα; Τήν λογικήν καί τήν ευφυΐαν των, τήνγλώσσαν καί επικοινωνίαν, τήν συμφω-νίαν καί κάποιους κανόνες πειθαρχίας. _>
 
Ποια δέ ή κατάληξις; Αποτυχία. ΌΠαντοκράτωρ ένευσεν άρνητικώς ειςμίαν τέτοιαν ενότητα. Έπέφερε σύγχυσιν εις την ομιλίαν των, διέσπασε τάςδιαλέκτους, και ήτο άδύνατον πλέον νασυνεννοηθοϋν και να συνεργασθοϋν. ΌΠύργος της Βαβέλ έμεινεν ημιτελής.Προφανέστατα ήτο ευεργεσία διά τόανθρώπινον γένος ή παρέμβασις αύτήτοϋ Αγίου Θεοϋ. Διότι μία τέτοια εγωι-στική και εωσφορική ένότης θά έπέφερεπολύ μεγαλύτερα δεινά εις τό άνθρώπινον γένος.’Ηλθεν δμως ευτυχώς ή ώρα πού οιψυχές έπήραν τον σωστόν δρόμον πρόςτήν ένότητα. Μετά τό άχραντον Πάθοςτοϋ Κυρίου, τό λυτρωτικόν, ψυχές έκλεκτές, ένθεες, ταπεινές, κεκαθαρμένες, οίΜαθηταί Του, δέχθηκαν άπό τον Ουρανόνδώρον άνακαινισμοϋ και ώθησιν παλινορθώσεως εις την πρώτην δόξαν, δέχθη-καν τήν Χάριν τοϋ Πνεύματος, φώς καίπΰρ και πνοήν όρμητικήν πρός τά άνω.«ΊΗσαν άπαντες όμοθυμαδόν έπι τόαυτό». Στον ϊδιον τόπον άλλα και μέ τοναύτόν προσανατολισμόν τής ψυχής, ήγαπημένοι «έκτενώς», ειρηνικοί, άδολοι καίαγνοί, εναρμονισμένοι στήν πίστιν καιτον πόθον τών ούρανίων αγαθών. Είχανδέ «τήν καρδίαν καί τήν ψυχήν μίαν»! Καίπρός άλλήλους συναισθήματα εύνοίαςκαί αποδοχής, άλλά και σκέψεις καιπιστεύματα καί βουλήματα συντονισμέ-να όλα, οικεία καί σύμφωνα πρός τόθέλημα καί τις έντολές τοϋ Χριστοϋ.«Σύμψυχοι, τό §ν φρονοΰντες». Μέ φοράννά γίνουν «τετελειωμένοι εις έν».«Χείλος έν καί φωνή μία» πλέον οίψυχές. Όχι έξωτερικώς, άλλούσιαστικώς. Νά πιστεύουν, νά ομολογούν καίνά αίνοϋν τον Τριαδικόν Θεόν «έν ένίστόματι καί μια καρδία» καί άβίασταπλέον νά συμπίπτουν καί νά παρουσιάζωνται φυσικώτατα συνηρμοσμένοι ειςμίαν παραδεισιακήν κατάστασιν. Είναιδέ συγκινητικόν όσον καί άκρως έκφραστικόν τό φαινόμενον στις ήμερες μας,όταν τελοΰνται πανορθόδοξες θείες Λει-τουργίες νά άκούωνται έκφωνήσεις τώνιερέων και ύμνοι τών ψαλτών σέ ποικί-λες γλώσσες, οί δέ ψυχές νά αίσθάνωνται γνώριμες καί συναδελφωμένες μέσαστήν διάχυτον Χάριν τοϋ Ενός άληθινοϋΘεού.Σήμερα πολύς λόγος περί ένότητοςγίνεται, μέσα εις πεποίθησιν καί ελπίδαότι έτσι καί θά εύημερήση ή άνθρωπότης καί θά εύτυχήση είρηνεύουσα. Πολ-λοί δέ κόποι καταβάλλονται ώστε νάπροσεγγίσουν τά έθνη μεταξύ των καίνά συνεννοηθοϋν διά νά ένωθή επίσης ήδιεσπασμένη Χριστιανωσύνη· άλλά καίμέσα εις τό έθνος μας νά έμπεδωθή ομό-νοια καί ευταξία, καί εις τά Σχολείαάρμονία καί ήρεμία, καί εις τους Συνε-ταιρισμούς καί τις ποικίλες Κοινοπρα-ξίες καί Συντεχνίες καλή συνεργασία,καί εις τήν οικογένειαν άκόμη θερμοτέ-ρα θαλπωρή ψυχικής επαφής καί αγά-πης. Παρά ταϋτα ή πλάνη τής Βαβέλκαραδοκεί, ενώ τό όραμα τής καθόδουτοϋ Αγίου Πνεύματος σταθερό καί ολό-φωτο σελαγίζει εμπρός μας καί μάς δεί-χνει τον δρόμον.Δεν θά μάς σώσουν οί κανονισμοί καίοί συμβάσεις, κίνητρα κέρδους καί συμφέρουσες αμοιβές ή άπειλή κυρο>σεων στούς παραβάτες. Τό κέντρον τοϋβάρους πρέπει νά ριφθή στον έξαγνισμόν τών καρδιών, στήν ταπεινωσύνην,τήν άδολότητα, τήν ευλαβή διάθεσιν, πολλώ μάλλον καί στήν ένθερμον προσευ-χήν: Παράκλητε Αγαθέ, Σύ πού έπεφέρεσο τότε επάνω τοϋ ύδατος τής πρώ-της δημιουργίας καί δεν άφησες άπό τήνστοργικήν έποπτείαν Σου τήν άνθρωπότητα ποτέ, Σύ πού άνεκαίνισες τις καρ-διές τών Μαθητών καί έπεκάθησες ζωοπαρόχως εις αύτούς φέρων τά υπερθαύμαστα άγαθά Σου, «έλθέ καί σκήνωσονέν ήμΐν»· έξομάλυσον πάντας πρός έ-νότητα θαυμαστώς, «καινούργησον τήνσυμφωνίαν» πρός σωτηρίαν τών ψυχώνήμών. Αμήν.
222
ΑΡΙΘ. 1839, 8 ΙΟΥΝΙΟΥ 2003
 
Aucbc ττοοΦήτου ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
CS^SkoO, ΚΥΡΙΑΚΗ
15
ΙΟΥΝΙΟΥ
ΑύΥουοτίνου Ίττπώνος Ο* Πεντηκοατής, 12
το
e v A r v e a m
T
fi έσχατη ημέρα τή μεγάλη τής εορτής είστήκει ό Ιησούς και έκραξε λέγων' έάν τις διψά, έρχέ-
 
σθω πρός με και πινέτω. ό πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν ή γραφή, ποταμοί έκ τής κοιλίας αύτοϋ
 
ρεύσουσιν ΰδατος ξώντος. τούτο δέ είπε περί τοϋ Πνεύματος ού έμελλον λαμβάνειν οί πιστεύοντες εις
 
αυτόν' οϋπω γάρ ήν Πνεύμα "Αγιον, ότι ’Ιησούς ούδέπω έδοξάσθη. πολλοί ουν εκ τού όχλου άκούσαν-
 
τες τόν λόγον έλεγον' οίτός έστιν αληθώς ό προφήτης άλλοι έλεγον' ούτός έστιν ό Χριστός’ άλλοι έλε-
 
γον' μή γάρ έκ τής Γαλιλαίας ό Χριστός έρχεται; οΰχί ή γραφή εϊπεν ότι έκ τού σπέρματος Δαύί'δ καί
 
άπό Βηθλεέμ τής κώμης, όπου ήν Δαυίδ, ό Χριστός έρχεται; σχίσμα ούν έν τώ όχλω έγένετο δΓ αύτόν.
 
τινές δέ ήθελον έξ αυτών πιάσαι αυτόν, άλλ’ ούδείς έπέβαλεν έπ’ αύτόν τάς χεϊρας. Ήλθον οΰν οί ύπη-
 
ρέται πρός τούς άρχιερεΐς καί Φαρισαίους, καί ειπον αύτοις έκεΐνοι' διατί ούκ ήγάγετε αύτόν; άπε-
 
κρίθησαν οί ύπηρέται' ουδέποτε ούτως έλάλησεν άνθρωπος, ώς ουτος ό άνθρωπος, άπεκρίθησαν ούν
 
αύτοις οί Φαρισαίοι' μή καί ύμείς πεπλάνησθε; μή τις έκ τών άρχόντων έπίστευσεν εις αύτόν ή έκ τών
 
Φαρισαίων; άλλ’ ό όχλος ούτος ό μή γινώσκων τόν νόμον έπικατάρατοί είσι! λέγει Νικόδημος πρός
 
αύτούς, ό έλθών νυκτος πρός αύτόν, εις ών έξ αύτών' μή ό νόμος ήμών κρίνει τόν άνθρωπον, έάν μή
 
άκούση παρ’ αύτού πρότερον καί γνώ τί ποιεί; άπεκρίθησαν καί είπον αύτώ' μή καί σύ έκ τής Γαλιλαίας εί; έρεύνησον καί ιδε ότι προφήτης έκ τής Γαλιλαίας ούκ έγήγερται. Πάλιν ουν αύτοις ό ’Ιησούς έλά-
 
λησε λέγων' έγώ είμι τό φώς τοϋ κόσμου' ό άκολουθών έμοί ού μή περιπατήση έν τή σκοτία, άλλ’ έξει
 
τό φώς τής ζωής.
ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑ
ΟΜΙΛΙΑ 61Σ ΤΟ
ψΜ
έοοτη της Σκηνοπηγίας ήταν ή
40
! τρίτη μεγάλη εορτή τών Εβραί-ων μετά το Πάσχα καί τήν Πεντηκο-στή τους καί άναφερόταν στήν πο-ρεία τών προγόνων τους άπό τηνΑίγυπτο πρός τήν γη τής Επαγγε-λίας. ΓΥ αύτό καί έπ! επτά ήμερες οίΕβραίοι έμεναν κάτω άπό σκηνές,γιά νά θυμούνται τις ταλαιπωρίεςπού πέρασαν οί πρόγονοί τους στηνέρημο. Τήν τελευταία καί έπισημότερη ημέρα της εορτής γινόταν άναπαράστασι της εισόδου στη γη τήςΕπαγγελίας. Οί ιερείς έπαιρναν νερό
βΥΑΓΤβΛΙΟΝ
άπό τήν κολυμβήθρα τοϋ Σιλωάμ καίπροχωρούσαν μέ σαλπίσματα καί πα-νηγυρισμούς πρός τόν Ναό ραντί-ζοντας μαύτό τό νερό τό Θυσιαστή-ριο και τά πλήθη.
1. ΠΟΤΑΜΙΑ ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΑ
Αύτήν λοιπόν τήν τελευταία ημέρατής εορτής ό Κύριος, παίρνοντας άφορμή άπό τις τελετές της εορτής,άρχισε νά διδάσκη μέ ζωηρή φωνή τάπλήθη λέγοντας: «Όποιος διψά άςέρχεται σέ μένα καί άς πίνη. Κοντάμου θά ίκανοποιήση όλες τις άναζη
ΑΡΙΘ. 1839, 8 ΙΟΥΝΙΟΥ 2003
223

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->