• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
Από πού ν’ αρχίσουμε; Βοήθα κι εσύ,Γιώργο. Όλα ο ερωτών θα τα αρχίζει;
Συνηθίζεται να αρχίζουμε με μία ερώ-τηση, έτσι δεν είναι; Και ήδη έχετε κά-νει την αρχή, αγαπητέ, με τη δεύτερηερώτησή σας, η οποία μάς οδηγεί σεμονοπάτια περισσότερο φιλοσοφικούενδιαφέροντος. Θα μπορούσα να γρά-ψω αρκετούς προβληματισμούς πάνωσ’ αυτό το θέμα, αλλά θα ξεφεύγαμεεντελώς από το κυρίως θέμα τής συνο-μιλίας μας. Ορίστε, δύο γραμμές έχωγράψει και συνειδητοποιώ πόσο μούέχουν λείψει οι ραδιοφωνικές κουβέ-ντες μας -μπορώ, όμως, να υποσχεθώστη συνέχεια και μία αποκάλυψη γύρωαπό το όνομά μου, έτσι για να κρατή-σουμε το suspense.
Βρήκα ένα, προφανές μεν, αλλά ταιρια-στό για τη δική σου περίπτωση, αρχικόσχήμα συζήτησης. Το δίπολο: θητεία σεγκρουπ - ατομική διαδρομή. Έχεις υπη-ρετήσει και τους δύο πόλους του. Εγώ(δι)αισθάνομαι ότι σε εξιτάρει περισσό-τερο το αλισβερίσι με άλλους συνοδοιπό-ρους, σε σύγκριση με τη μοναχική δημι-ουργία. Αλλά το θέμα είναι τι νιώθεις εσύ(επ’ αυτού).
Σαφώς και πιστεύω ότι η δημιουργίαμαζί με άλλους -δυνητικά- προσφέρειπολύ περισσότερα, μιλάμε όμως πάνταγια συνοδοιπόρους και συνένοχους σεμια δημιουργική ιστορία, δηλαδή γιαμια ισότιμη ή, καλύτερα, ισορροπημένησχέση ανάμεσα στους συντελεστές.Εκεί που ο άλλος μπορεί να σε σπρώξεικαι να πας εκεί που ποτέ δεν πίστευεςότι θα έφτανες -ή να του κάνεις κι εσύ τοίδιο. Βγάζουμε πράγματα προς τα έξω,όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και γιατους άλλους, δεν μπορούμε να υπάρ-ξουμε τελείως μόνοι μας για πάντα. Απότην άλλη μεριά, αυτό που θα χαρακτήρι-ζες ατομική διαδρομή, έχει και την ανα-γκαιότητά του, τουλάχιστον για εμένα:όπως είναι στιγμές τής ημέρας που θαήθελα να είμαι μόνος, έτσι είναι και στά-δια όπου θέλω να δοκιμάζω να δημι-ουργήσω κάτι μόνος μου, θέλοντας ναδω τι θα μπορούσα να καταφέρω, τι θαέφτιαχνα χωρίς να έχω τους περιορι-σμούς μιας συνεργασίας. Χώρια από τιςόποιες τριβές πάνω στη διαδικασία τήςδημιουργίας, θεωρώ κατά βάση τούςεκάστοτε συνεργάτες μου ισότιμους,και δεν θα ήθελα να τους επιβάλλω νακάνουν μόνο ό,τι εγώ θα ήθελα, οπότεσε μερικές φάσεις, ναι, χρειάζεται και ηπροσωπική δημιουργία. Τις πιο πολλέςφορές, μπορεί να λειτουργήσει και ωςασφαλιστική δικλίδα για τη συνέχισημιας ισορροπημένης συνεργασίας. Πά-ντα για μένα η έννοια του συγκροτήμα-τος και της συνεργασίας εμπεριέχει τηνέννοια του αποδεκτού συμβιβασμού.Τον τελευταίο ενάμισο χρόνο βέβαια, ζωκάτω από πολύ διαφορετικές συνθήκεςσε σχέση με τη Θεσσαλονίκη και την Ελ-λάδα, και η γεωγραφική μου απομόνω-ση στη Λαπωνία μπόρεσε να με κάνει ναεστιάσω σε πιο ουσιαστικά ερωτήματασε σχέση με τη δημιουργία.
Προσπαθώ, με αφορμή τη συζήτησή μας,να συντάξω έναν καταλογάκο με τα συ-γκροτήματα και τους μουσικούς, με τουςοποίους έχεις με οποιονδήποτε τρόπο, σεπρόβες, σε δίσκο, στο πάλκο, συνεργα-στεί ίσαμε σήμερα, αλλά γρήγορα τα πα-ρατάω, γιατί όλο και κάτι θα μου ξεφύγει.Οπότε προστρέχω σε σένα. Για λόγουςπληρότητας και εγκυρότητας. Αλλά μιαστιγμή! Κρατάς αρχείο από τις συνεργα-σίες και τις δουλειές σου ή θα μου τα ανα-φέρεις -όλα ή τα κυριότερα- από μνήμης;
Το αρχείο άρχισε να φτιάχνεται, ότανεπέστρεψα στη Θεσσαλονίκη από τοΛονδίνο το 1995. Όταν ξαναέφυγα απότη Θεσσαλονίκη το 2007, αυτό που είχεαρχίσει ως λίγα αντικείμενα επάνω σεένα έπιπλο, είχε μεταμορφωθεί σε μιατεράστια στοίβα. Τώρα, έχει βρει κατα-φύγιο σε μία γωνία στο σαλόνι μου, καιτο τρίπτυχο «καινούρια ζωή - καινούριαπόλη - καινούρια στοίβα» έχει αρχίσειμε τη σειρά του να μεγαλώνει. Αναφέρω,λοιπόν, τα κυριότερα επιτροχάδην, μεσχετική χρονολογική σειρά: NoisePromotion Company (από τότε - για πά-ντα), Blues Wire (1996 - 2004), ΣάκηςΠαπαδημητρίου και Γεωργία Συλλαίου(από το 1997), Μιχάλης Σιγανίδης (απότο 1997), Θανάσης Παπακωνσταντίνου(από το 2001), Tabako (2004 - 2007...ποιος ξέρει;), Θέατρο Χώρος (από το2004), Ομάδα Χορού SineQuaNon (απότο 2004), Boomstate (από το 2006).Πολλές από αυτές τις συνεργασίες συ-νεχίζονται, έστω και από απόσταση,υπάρχουν σχέδια για το μέλλον, και ότανβρίσκομαι στην Ελλάδα, γίνονται (και θαγίνουν) ζωντανές εμφανίσεις. Για μιαπλήρη λίστα, μάλλον θα έπρεπε να προ-χωρήσουμε σε μια ενισχυμένη έκδοσητου ‘Alumnus’, με συμπληρώματα καιέξτρα προσφορές. Επισυνάπτω, επί-σης, το βιογραφικό μου σημείωμα, επι-λεγμένη δισκογραφία και μια φωτογρα-φία από ένα ανοιξιάτικο ηλιοβασίλεμα.
Επειδή μ’ αρέσει να παίρνω θέση -όχι μό-νο να απαριθμούμε ονόματα-, θα σου πωανοιχτά, έχοντας παρακολουθήσει μεγά-λο μέρος τής συνολικής εργογραφίας σουαπό κοντά, ότι έχω αδυναμία στους NoisePromotion Company. Σε προτιμώ, δηλα-δή, ως οργανολειτουργικό μοχλό τωνNPC, παρά, φερειπείν, ως αποτελεσματι-κότατο «πληρωμένο φονιά» με τους Λαϊ-κεδέλικα, στο πλάι τού Θανάση Παπα-κωνσταντίνου. Επίσης, ξεχωρίζω -βε-βαίως ενδειχτικά και μόνο- τη συναυλίαμε τους Chris & Carla στον Μύλο (έλαμ-ψες! τι βραδιά!), και τη δισκογραφικήσυμμετοχή σου στον δίσκο των Bullets.Αναμένω σχόλια.
Χαίρομαι ιδιαίτερα που έχετε αδυναμίαστο δημιουργικό όραμα που οι τρειςNoise είχαμε εκείνη την εποχή. Με τονΘανάση η σχέση μας ήταν και είναι υπέ-ροχη, είχαμε και έχουμε άφθονο χώροκαι δυνατότητες, για να προσθέσουμεδικά μας στοιχεία, αλλά ας μην ξεχνάμε
Anatolia alumnus 111 >7574> Anatolia alumnus 111
rocking around ∞¡∞Δ√Lπ∞
Θεσσαλονίκη καλεί Λαπωνία, όβερ. ‘ANATOLIA Alumnus’καλεί Γεώργιο Μπαντούκ Αποστολάκη ’81.…και το αφιέρωμα διαρκείας, ‘rocking around ANATOLIA’συνεχίζεται με μια ζουμερή και ουσιαστική συνέντευξηενός χαρισματικού μουσικού και εντυπωσιακούπερφόρμερ. Μιας γοητευτικής προσωπικότητας.Από το πώς ονομάστηκε ‘Μπαντούκ’, μέχρι το πόσα έχεικάνει, και πόσα έχει στα σκαριά, ο Γιώργος Αποστολάκηςτα εξηγεί όλα. Με προθυμία. Και με υπομονή. Χρειάζεταιυπομονή, όταν έχεις μια διαδρομή γεμάτη συνεργασίες,όπως έχει ο Μπαντούκ. Για το πλήρες βιογραφικό του,γραμμένο γλαφυρά από τον ίδιο, αρκεί ένα κλικ στο:www.diamonds958fm.net/2008/11/blog-post_18.html.Για τη συνέντευξη, μια προσεχτική ανάγνωση αμέσωςπαρακάτω:
ΓεώργιοςΑποστολάκης ’81(Μπαντούκ)
συνέντευξη: Γιάννης Γ. Σημαντήρας
πολύ παραπάνω από μουσικός
   φ   ω   τ   ο   γ   ρ   α   φ   ί   α  :   Μ   α   ρ   ί   α   Σ   τ   ε   φ   α   ν   ι   δ   ά   κ   η
 
ότι το τελικό αποτέλεσμα αντικατοπτρί-ζει το δημιουργικό όραμα του ίδιου τουΘανάση. Μερικές φορές, το τελικό απο-τέλεσμα είναι τέτοιο, που σε κάνει απλάνα υποκλίνεσαι ταπεινά, και να νιώθειςαπό μέσα σου περήφανος που συμμε-τείχες σε αυτό -κάτι τέτοιο μου έχεισυμβεί και με το Θέατρο Χώρος ή καιτους SineQuaNon, για παράδειγμα. Ησυναυλία με τους Chris & Carla ήταναπό εκείνες τις βραδιές που θυμάμαικαι μου βγάζουν ένα ωραίο χαμόγελο.Με τους Bullets η ιστορία είναι λίγο δια-φορετική: ήμασταν φιλαράκια από και-ρό, και κατά τύχη πέρασα από το στού-ντιο την ημέρα που ηχογραφούσαν, τοκομμάτι μού άρεσε τόσο, που έτσι απλάτούς ζήτησα να παίξω κι εγώ!
Δεν είναι κρίμα να μην διατίθενται σεσιντί τα δύο Noise; Δεν είναι ώρα ναβγουν σε σιντί; Ανέκδοτες ηχογραφή-σεις, σε αξιοπρεπή ηχητική, στούντιο ήαπό λάιβ, υπάρχουν, για να πλαισιώσουνμια ενδεχόμενη επανέκδοσή τους;
Τώρα που το σιντί πνέει τα λοίσθια; Μουφαίνονται σαν μια παλιά φωτογραφία,που μπορεί να μην έχει πια και ιδιαίτερησχέση με το σήμερα, όμως θα μου άρε-σε να την κοιτάζω πού και πού. Υπάρ-χουν κάποιες ανέκδοτες ηχογραφή-σεις, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το ανυπάρχουν οι αυθεντικές ταινίες -κατάτη γνώμη μου, μια καινούρια επεξεργα-σία θα βελτίωνε αφάνταστα το ηχητικόαποτέλεσμα. Οι εκτυπώσεις σε βινίλιοστην Ελλάδα τότε ήταν κατά βάση χάλια,κι έχω αυτά τα δύο βινίλια για να μου τοθυμίζουν. Η εταιρία, επίσης, έχω ακού-σει ότι έχει εξαφανιστεί, οπότε απλά μεφαντάζομαι σαν ένα μεγάλο μέρος ενόςμικρού ροκ εντ ρολ μυστηρίου. Τουλάχι-στον έχω σώσει το εσώφυλλο του‘Silence’, που το είχα φτιάξει ο ίδιος. Τοεννοώ, γιατί, αν το είχα αφήσει στην AnoKato, μάλλον θα είχε χαθεί.
Εκείνο που λατρεύω στο παίξιμό σουστην κιθάρα, είναι η μοναδική ικανότητάσου να συμπυκνώνεις σε μια-δυο μουσι-κές φράσεις τη μισή ιστορία τού ροκεν-ρόλ. Παρακολουθώντας σε επί σκηνής,κλείνω τα μάτια, και: τη μια στιγμή ακούωτον Chet Atkins, την επόμενη τους PinkFloyd, την άλλη τον Steve Cropper, τηνπαράλλη τον Lou Reed. Έξω πέφτω σ’αυτό; Κι επειδή, ό,τι και να απαντήσεις,εγώ θα επιμείνω στην κρίση μου, σπεύ-δω να συμπληρώσω ότι αυτό οφείλεταιστην πολύχρονη τριβή, που έχεις ωςακροατής δίσκων, και στο σπάνιο χάρι-σμά σου να απορροφάς τις επιρροές σου.Σωστό ή λάθος;
Μάλλον δεν πέφτεις έξω, απλά άκουγακαι ακούω μανιωδώς ένα σωρό ετερό-κλητα πράγματα, και μου αρέσει να δη-μιουργώ σχετικά απρόβλεπτους συν-δυασμούς από αναφορές, που πιστεύωότι θα ταίριαζαν με κάποιον τρόπο, καιθα δημιουργούσαν ένα συγκεκριμένοαποτέλεσμα, όχι απαραίτητα «ωραίο» ή«ευχάριστο». Κάπου εκεί συντίθεταικαι ένας ήχος, που τελικά θα ήθελα ναπιστεύω ότι αντιπροσωπεύει εμένα μεέναν ιδιαίτερο τρόπο.
Υποπτεύομαι ότι στο ΑΝΑΤΟΛΙΑ, χωρίςπολύωρη μελέτη, ήσουν από τους καλύ-τερους στην τάξη σου. Όχι κατανάγκην σεβαθμολογία, αυτό δεν μπορώ να το γνω-ρίζω ή να το μαντέψω, αλλά οπωσδήποτεστο ταλέντο να κάνεις κτήμα σου το μά-θημα, σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Δεν θα έλεγα «σε σύντομο χρονικό διά-στημα», από το Σχολείο πάντα θυμάμαιότι χρειαζόταν δουλειά, και ότι τελικάτίποτα καλό δεν γίνεται χωρίς κόπο. Απότην άλλη, πιστεύω ότι από τότε είχα δεί-ξει μια ιδιαίτερη έφεση στις γλώσσεςκαι την Ιστορία.
Have you ever experienced stage fright?In the class or on stage as a musician? Ifso, how did you overcome the feeling?
It was the first time I actually sang leadand fronted a band on stage, in thedays before Noise PromotionCompany. I remember we were doing‘White Riot’ by The Clash and it waslike a thick fog had set right in front ofthe stage, I could not see anythingaround me! I just sang, I played theguitar and that was it -it neverhappened again and ever since thestage felt like home to me.
Μια που η συνομιλία μας εντάσσεται σεμια θεματική ενότητα σε εξέλιξη στο πε-ριοδικό, το αφιέρωμα ‘rocking aroundANATOLIA’, που παρουσιάζει μουσικούςκαι συγκροτήματα, που σχετίζονται με τοΣχολείο, εσύ ποιους άλλους Αnatoliansμουσικούς, σόλο ή μέλη συγκροτημάτων,αγαπάς και παρακολουθείς;
Φυσικά, πρώτον απ’ όλους τον αδελφόμου, Αλέξη (’85). Ο Σάκης Παπαδημη-τρίου ’58 και ο Μιχάλης Σιγανίδης ’76,από τους μεγαλύτερους από μένα, ήτανκάτι παραπάνω από δάσκαλοί μου -τοθεωρώ τιμή μου που έχω συνεργαστείμαζί τους. Θυμάμαι στις 30 Μαΐου τού1980 (ναι, έχουμε και μια ηλικία, τι νακάνουμε;) που προτίμησα να μην επιδο-θώ στο λαοφιλές και παραδοσιακόσπορ τού μπουγέλου, αλλά να παρακο-λουθήσω τη σόλο συναυλία τού ΣάκηΠαπαδημητρίου στο Tracy Hall -όχι μό-νο συνειδητοποίησα την αξία και άρχισανα μπαίνω στο νόημα του αυτοσχεδια-σμού, αλλά μού άλλαξε κυριολεκτικάτον τρόπο που άκουγα μουσική. Με τουςΝάνους πάμε πάρα, μα πάρα, πολύ πί-σω: ήταν οι πρώτοι που έκαναν συγκρό-τημα, όταν ήμασταν στη Δευτέρα Γυμνα-σίου. Τότε δεν ήξερα να παίζω και μάλ-λον δεν θα με ήθελαν, αλλά τώρα πια ταέχουμε ξεπεράσει αυτά. Από τους νεό-τερους από μένα σκέφτομαι τον ΧρήστοΓούσιο ’90 και τους PrefabricatedQuartet και την έξοχη πειραματικήπροσπάθεια της Ομάδας των OrganizedMusic from Thessaloniki.
Ως μαθητής, έλεγες απέξω το μάθημαστη μαμά ή στον μπαμπά (που κρατούσαντο βιβλίο);
 Όχι, δεν είναι κάτι που γινόταν στην οι-κογένειά μας.
Anatolia alumnus 111 >7776> Anatolia alumnus 111
Γεώργιος Αποστολάκης ’81 (Μπαντούκ)
Μπάσκετ έπαιζες στο Σχολείο;
Απίστευτο κι όμως αληθινό: έπαιζα! Όχιβέβαια ακριβώς όπως θα νομίζατε,ήμασταν πάντα η ίδια ομάδα φίλων, πουέπαιζε αυτό που αποκαλούσαμεunbasket, υπήρχε ακόμα και φυλλάδιο:«Το unbasket και οι κανόνες του».Μάλλον ένα ανορθόδοξο σπορ, βασι-σμένο στο μπάσκετ, που κατέληγε πά-ντα σε καβγάδες. Πάνω σ’ έναν τέτοιοκαβγά, κάποιος εκστόμισε και τη λέξηΜπαντούκ, που έμελλε να με ακολου-θήσει σαν όνομα από τότε.
Το απολυτήριό σου από το ΑΝΑΤΟΛΙΑ εί-ναι διπλωμένο, είναι σε συρτάρι ή είναικορνιζωμένο; Βρίσκεται…;
Σε ένα συρτάρι, παρέα με διάφορα δι-πλώματα και πιστοποιητικά.
Σήμερα, γράφεις με το ίδιο στυλό, μαρκα-δοράκι ή μολύβι, με το οποίο έγραφες καιως μαθητής; Επιμένεις σε συγκεκριμέ-νου τύπου ή σε ορισμένης μάρκας εργα-λείο γραφής με το χέρι;
 Έχω ακόμα το Paper Mate ContourPen, που είχα αγοράσει ογδονταπέντεδραχμές, όταν ήμουν Δευτέρα Γυμνα-σίου, και το χρησιμοποιώ όταν είμαιστο σπίτι -δεν το βγάζω πια έξω, γιατίθα ήταν κρίμα να το χάσω μετά από τό-σο καιρό. Ίδια απόχρωση του μπλε μετην Telecaster μου, που κι αυτή φέτοςέκλεισε τριάντα χρόνια ζωής. Σχετικάμε το κόλλημά μου με το συγκεκριμένοχρώμα, εδώ και κάτι χρόνια έχω βάλειστην άκρη και την πλαστική πέναSheaffer που είχα από την ίδια εποχή,γιατί η παραγωγή μελάνης μεταφέρ-θηκε στην αγαπημένη μου Σλοβενία,αλλά δυστυχώς η απόχρωση τουpeacock blue που χρησιμοποιούσα,χάθηκε στον δρόμο, και δεν είναι πιαίδια. Στη δουλειά ή σε ταξίδι, χρησιμο-ποιώ ένα μολύβι (μηχανικό ή κανονι-κό) 2Β και ένα λεπτό μαρκαδόρο, από0.5 και κάτω. Άφθονο υλικό για επαγ-γελματίες και ερασιτέχνες ψυχολό-γους, πιστεύω.
Τι θα προσέθετες και τι θα αφαιρούσεςαπό την ύλη τού ‘ΑΝΑΤΟLIA Alumnus’;
Δεν το σκέφτηκα ποτέ, πάντα το θεω-ρούσα δεδομένο, χαίρομαι όμως πουυπάρχει χώρος για θέματα τέχνης πουδεν υπήρχε παλιότερα.
 Έχει τύχει συμμαθητής σου ή καθηγητήςσου, με τον οποίο δεν τα πηγαίνατε καιπολύ σπουδαία στο Κολλέγιο, να σου εκ-φράσει, αργότερα, εκτίμηση ή και θαυ-μασμό για τη δουλειά σου τη μουσική; Τοανάποδο έχει συμβεί;
Ευτυχώς μόνο το πρώτο! Αγαπημένημου φάση είναι, όμως, μια παράστασημε το Θέατρο Χώρος στο Αμαλία, εκείόπου ο γνωστός μου από το Σχολείο, όχιμόνο δεν με αναγνώρισε, αλλά πίστευεότι δεν υπήρχε περίπτωση να ξέρω ναμιλάω ελληνικά.
Ποιος είναι ο τομέας, τον οποίο νομίζειςότι χρειάζεται να βελτιώσει το ΑΝΑΤΟ-ΛΙΑ, ώστε να παρέχει υψηλότερες υπηρε-σίες εκπαίδευσης;
 Έχω πολλά χρόνια να βρεθώ στο Σχο-λείο, οπότε δεν νομίζω ότι είμαι και οκατάλληλος άνθρωπος για να απαντή-σει σε μια τέτοια ερώτηση. Απλά ελπί-ζω ότι θα είναι πάντα σε θέση να δώ-σει σε ένα παιδί με ανησυχίες ανάλο-γης στάθμης δυνατότητες και ερεθί-σματα ανάλογα με αυτά που είχα πάρεικι εγώ. Η Βιβλιοθήκη ήταν θησαυρόςγια εμένα, και μου έδωσε αγάπη καισχέση ζωής με την αγγλική γλώσσακαι τις φιλελεύθερες αμερικανικέςαξίες, στο ΑΝΑΤΟΛΙΑ πήρα τις πρώτεςγνώσεις μου για τη σύγχρονη τέχνη,άρχισα να μαθαίνω να παίζω τα μεση-μέρια, κάτω από το Music Room -κιαυτά δεν ήταν παρά η κορυφή τού πα-γόβουνου.
 Άντε πάλι οι Noise στην κουβέντα μας:Πού κάνατε πρόβες τότε; Πού έχετε δώ-σει συναυλίες; Και: μια που οι επανενώ-σεις είναι, έτσι ή αλλιώς, μέρος τής πρα-κτικής τού ροκενρόλ, υπάρχει σκέψη ναξανασμίξετε για πρόβες (δεν έχετε κάνειούτε μία, από τα παλιά χρόνια;), για συ-ναυλία, για την ηχογράφηση δίσκου;
Τότε κάναμε πρόβες στο Θορυβουρ-γείο μας στην Άνω Πόλη -don’t lookfor it, it’s not there anymore, που έλε-γε και ο Marty DiBergi στο αριστούρ-γημα των Spinal Tap. Οι συναυλίες μαςάρχισαν από τη ‘Σελήνη’ (επανέρχεται
Η Βιβλιοθήκη ήτανθησαυρός για εμένα, καιμου έδωσε αγάπη καισχέση ζωής με τηναγγλική γλώσσα και τιςφιλελεύθερεςαμερικανικές αξίες, στο Ανατόλια πήρα τιςπρώτες γνώσεις μου γιατη σύγχρονη τέχνη,άρχισα να μαθαίνω ναπαίζω τα μεσημέρια,κάτω από το MusicRoom - κι αυτά δεν ήτανπαρά η κορυφή τούπαγόβουνου Έχω μάθει να ταξιδεύωκάνοντας ό,τι κάνω καιθα μου ήταν δύσκολο ναείμαι στο ίδιο μέροςσυνέχεια
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...