• Embed Doc
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ή ΟΧΙ ΚΑΤΑΛΗΨΗ,
ιδού η απορία...
ένα κείμενο ενάντια στα φετίχ 
Τις
 
τελευταίες
 
εβδομάδες
 
γεννήθηκαν
 
στους
 
φοιτητές
 
της
 
 Νομικής
 
αλλά
 
και 
 
πολλών
 
άλλων
 
συλλόγων
 
ερωτήματαπου
 
αφορούν
 
στη
 
συνέχιση
 
των
 
κινητοποιήσεων
 
ενάντια
 
στις
 
ρυθμίσεις
 
του
 
 νέου
 
 νόμου
-
πλαισίου
 
και 
 
στην
 
αναθεώρησητου
 
αρ
.16
Σ
.
Τα
 
ερωτήματα
 
αυτά
 
έχουν
 
 να
 
κάνουν
 
τόσο
 
με
 
το
 
περιεχόμενο
 
της
 
αντιπαράθεσής
 
μας
 
με
 
τα
 
σχέδιααυτά
,
όσο
,
και
 
κυρίως
,
με
 
τις
 
μορφές
 
αγώνα
 
που
 
μπορούμε
 
 να
 
υιοθετούμε
,
ούτως
 
ώστε
 
ο
 
αγώνας
 
αυτός
 
 νασυσπειρώνει
 
όλο
 
και
 
περισσότερους
 
φοιτητές
 
και
 
 να
 
αποκτά
 
χαρακτηριστικά
 
σύγκρουσης
 
και
 
ρήξης
 
με
 
τηνκυβερνητική
 
πολιτική
,
τα
 
οποία
 
θα
 
αποβούν
 
εν
 
τέλει
 
 νικηφόρα
 
για
 
το
 
φοιτητικό
 
κίνημα
.
 
Ωστόσο
,
είναι 
 
απολύτως
 
απαραίτητο
,
αν
 
επιθυμούμε
 
 να
 
χαράξουμε
 
μια
 
 νικηφόρα
 
πορεία
 
για
 
το
 
φοιτητικό
 
κίνημα
,
κατ
αρχήν
 
 να
 
δούμε
 
ιστορικά
 
με
 
ποιο
 
τρόπο
 
συγκροτήθηκαν
 
φοιτητικά
 
κινήματα
,
τουλάχιστον
 
από
 
τη
 
μεταπολίτευση
,
και 
,
βέβαια
,
 να
 
αναγνώσουμε
 
με
 
όσο
 
το
 
δυνατόν
 
καλύτερο
 
τρόπο
 
τη
 
σημερινή
 
συγκυρία
.
Προφανώς
,
είναι 
 
περιττό
 
εδώ
 
 να
 
γίνει 
 
μία
 
πλήρηςκαι 
 
αναλυτική
 
ιστορική
 
αναδρομή
,
όμως
 
μπορούμε
 
 να
 
αναφέρουμε
 
κάποια
 
βασικά
 
σημεία
 
από
 
την
 
ιστορική
 
πείρα
 
των
 
φοιτητικώνκινητοποιήσεων
.
 
Μια
 
από
 
τις
 
πρώτες
 
μεγάλες
 
φοιτητικές
 
κινητοποιήσειςμετά
 
τη
 
μεταπολίτευση
 
ήταν
 
η
 
εναντίωση
 
των
 
φοιτητών
 
το
1979
ενάντια
 
στο
 
 νόμο
815,
ένα
 
 νόμο
-
πλαίσιο
 
για
 
τη
 
λειτουργία
 
τωνιδρυμάτων
,
 
ο
 
οποίος
 
περιείχε
 
ρυθμίσεις
 
σε
 
μεγάλο
 
βαθμό
 
όμοιες
 
μεαυτές
 
του
 
 νόμου
-
πλαισίου
 
που
 
η
 
σημερινή
 
κυβέρνηση
 
προτείνει 
(
 ν
+2
έτη
 
σπουδών
,
κατάργηση
 
εξεταστικής
 
Σεπτέμβρη
,
κατάργησηδυνατότητας
 
μεταφοράς
 
μαθημάτων
, «
οριοθέτηση
»
ασύλου
 
κ 
.
ά
.).
Τοκίνημα
 
μαζικοποιήθηκε
 
σε
 
εκπληκτικό
 
βαθμό
 
και
,
παρά
 
τηναντίθεση
 
των
 
δυνάμεων
 
που
 
τότε
 
κυριαρχούσαν
 
στις
 
σχολές
,
οιοποίες
 
πρόσκεινταν
 
στο
 
ΚΚΕ
 
και
 
το
 
ΠΑΣΟΚ 
,
υιοθετήθηκε
 
ηπρακτική
 
των
 
καταλήψεων
,
αρχικά
 
προειδοποιητικές
 
και
 
ύστεραδιαρκείας
.
Καταλήψεις
 
οι
 
οποίες
 
διήρκεσαν
 
περίπου
 
ολόκληρο
 
τοΔεκέμβρη
 
και
 
αρχές
 
Γενάρη
 
και
 
οδήγησαν
 
τον
 
τότε
 
πρωθυπουργόΚων
.
Καραμανλή
 
 να
 
αποσύρει
 
το
 
σχέδιο
 
 νόμου
815
.
Είναι χαρακτηριστικό
 
ότι 
 
οι 
 
καταλήψεις
 
εκείνες
 
χτυπήθηκαν
 
τόσο
 
από
 
τηναστυνομία
 
με
 
παραβιάσεις
 
του
 
ασύλου
,
όσο
 
και 
 
πολιτικά
 
με
 
προτροπέςπερί 
 
κατάργησης
 
του
 
ασύλου
,
αλλά
 
ακόμη
 
και 
 
από
 
οργανωμένεςδυνάμεις
 
παρατάξεων
(
χτύπημα
 
της
 
ΚΝΕ
 
στις
16/12/79
ενάντια
 
στηΣυντονιστική
 
επιτροπή
 
του
 
Χημείου
).
Ο
 
 νόμος
815
αποσύρθηκεκάτω
 
από
 
την
 
πίεση
 
του
 
φοιτητικού
 
κινήματος
,
που
 
υιοθέτησε
 
ωςμορφή
 
αγώνα
 
την
 
κατάληψη
 
των
 
σχολών
 
από
 
τους
 
φοιτητές
 
και
 
τημετατροπή
 
τους
 
σε
 
κέντρα
 
ενημέρωσης
 
και
 
κινητοποίησης
 
όλο
 
καιπερισσότερων
 
φοιτητών
 
αλλά
 
και
 
της
 
κοινωνίας
.
Η
 
μεγαλύτερη
 
και 
 
σημαντικότερη
 
κινηματική
 
διαδικασία
 
της
 
δεκαετίας
 
του
’80
ήταν
 
η
 
εναντίωση
 
στις
 
ρυθμίσεις
 
πουπρότεινε
 
ο
 
τότε
 
 υπ
.
Παιδείας
 
Αντ
.
Τρίτσης
 
και 
 
προωθούσαν
 
την
 
εντατικοποίηση
 
των
 
ρυθμών
 
σπουδών
 
 υπό
 
το
 
πρόσχημα
 
της
«
αναβάθμισης
» (
βλ 
.
ταυτόσημες
 
πρόσφατες
 
δηλώσεις
 
Βερέμη
…).
Και
 
πάλι
 
το
 
φοιτητικό
 
κίνημα
 
το
 
φθινόπωρο
 
του
’87
υιοθέτησε
 
τις
 
καταλήψεις
,
που
 
με
 
κεντρικό
 
σύνθημα
«
όχι 
 
στην
 
απάτη
 
της
 
αναβάθμισης
»
συσπείρωσαν
 
χιλιάδες
 
κόσμου
 
και ανάγκασαν
 
την
,
όπως
 
πάντα
,
αρχικά
 
αντίθετη
 
ΠΣΚ 
(
τώρα
 
ΠΚΣ
)
 να
 
συρθεί 
 
πίσω
 
από
 
αυτές
.
Το
 
κίνημα
 
αυτό
 
επανέφερεαγωνιστικές
 
πρακτικές
 
που
 
είχαν
 
εκλείψει
 
και
 
τις
 
μετέδωσε
 
σε
 
άλλα
 
τμήματα
 
της
 
 νεολαίας
(
είναι
 
χαρακτηριστικό
 
ότι
 
τότεξεκίνησαν
 
οι
 
πρώτες
 
μαθητικές
 
καταλήψεις
πολυκλαδικά
),
επηρέασε
 
τις
 
πολιτικές
 
εξελίξεις
 
και
 
καθυστέρησε
 
αρκετάχρόνια
 
τις
 
προσπάθειες
 
αναδιάρθρωσης
.
Το
199
0
ο
 
 υπ
.
Παιδείας
 
Β
.
Κοντογιαννόπουλος
 
πρότεινε
 
 νόμο
 
που
 
προέβλεπε
 
ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων
,
 κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων
,
περικοπή όλων των δωρεάν παροχών προς τους φοιτητές
,
χρονικό όριο στις σπουδές
,
 περιστολή ασύλου κ 
.
ά
..
Επιπλέον
,
προσπάθησε να πειθαρχήσει και τη β
βάθμια εκπαίδευση με επαναφορά της στολής
,
τηςέπαρσης της σημαίας
,
του υποχρεωτικού εκκλησιασμού κ 
.
λπ
..
 
Αποτέλεσμα
 
ήταν
 
μια
 
σειρά
 
από
 
σχολεία
 
 να
 
ξεκινήσουνκινητοποιήσεις
,
που
 
το
 
Νοέμβρη
 
κατέληξαν
 
σε
 
καταλήψεις
.
Ούτε
 
τότε
 
το
 
φοιτητικό
 
κίνημα
 
περίμενε
 
 να
 
κατατεθεί
 
ο
 
 νόμοςγια
 
 να
 
κινητοποιηθεί
(
όπως
 
υποστήριζαν
 
η
 
ΠΑΣΠ
 
και
 
η
 
 νεολαία
 
του
 
ενιαίου
 
τότε
 
ΣΥΝ
),
αλλά
 
κατάφερε
 
 να
 
διαλύσει
 
τηνπαντοδυναμία
 
της
 
ΔΑΠ
 
αλλά
 
και
 
την
 
αναβλητικότητα
 
των
 
ΣΥΝ
-
ΠΑΣΠ
.
Από
 
τις
 
λίγες
 
χιλιάδες
 
των
 
πρώτων
 
πορειώνκαι
 
τις
 
λίγες
 
καταλήψεις
,
στα
 
μέσα
 
του
 
Δεκέμβρη
 
του
’90
οι
 
περισσότερες
 
σχολές
 
και
 
τα
 
σχολεία
 
σε
 
όλη
 
τη
 
χώραβρίσκονται
 
υπό
 
κατάληψη
 
και
 
γίνονται
 
πορείες
 
δεκάδων
 
χιλιάδων
 
που
 
καταλήγουν
 
στο
 
Υπ
.
Παιδείας
.
Τότε
 
η
 
κυβέρνησηάρχισε
 
 να
 
κάνει 
 
τους
 
πρώτους
 
ελιγμούς
 
πετσοκόβοντας
 
τα
 
 νομοσχέδια
,
όμως
 
οι 
 
αγώνες
 
συνεχίστηκαν
 
έως
 
αυτά
 
 να
 
αποσυρθούνπλήρως
.
Τότε
 
η
 
κυβέρνηση
 
επέλεξε
 
 να
 
χτυπήσει 
 
με
 
κάθε
 
τρόπο
 
τις
 
κινητοποιήσεις
 
επιστρατεύοντας
 
ακόμη
 
και 
 
τον
 
παρακρατικόμηχανισμό
 
(
δολοφονία
 
του
 
αγωνιστή
 
καθηγητή
 
Νίκου
 
Τεμπονέρα
 
από
 
στελέχη
 
της
 
ΟΝΝΕΔ
 
στην
 
Πάτρα
 
μέσα
 
σεκατειλημμένο
 
σχολείο
)
.
Ωστόσο
,
η
 
φοιτητική
 
και 
 
λαϊκή
 
έκρηξη
 
που
 
ακολούθησε
 
τις
 
πρώτες
 
μέρες
 
του
’91
ανάγκασε
 
το
 
 νέο
 
Υπ
.
παιδείας
 
Σουφλιά
(
ο
 
κοντογιαννόπουλος
 
παραιτήθηκε
 
κι 
 
ακόμη
 
ψάχνεται 
)
 να
 
αποσύρει 
 
πλήρως
 
όλα
 
τα
 
 νομοσχέδια
.
Για
 
ακόμημία
 
φορά
 
οι
 
καταλήψεις
 
ήταν
 
εκείνο
 
το
 
μέσο
 
πίεσης
 
του
 
φοιτητικού
 
κινήματος
 
προς
 
μια
 
κυβέρνηση
 
που
 
σε
 
όλους
 
τουςάλλους
 
τομείς
 
διέλυε
 
οποιαδήποτε
 
έννοια
 
δικαιώματος
.
Η
 
πρώτη
 
μεγάλη
 
φοιτητική
 
έκρηξη
 
της
 
δεκαετίας
 
του
’90
έγινε
 
το
1995,
όταν
 
ο
 
Υπ
.
Παιδείας
 
Γ
.
Παπανδρέου
 
εξήγγειλετην
 
κατάργηση
 
των
 
δωρεάν
 
συγγραμμάτων
 
και 
 
τη
 
θεσμοθέτηση
 
πιστωτικών
 
μονάδων
.
Χωρίς
 
 να
 
υπάρχει
 
κάποιο
 
προσχέδιο νόμου
 
ξεκινάνε
 
καταλήψεις
 
σε
 
μια
 
σειρά
 
από
 
σχολές
 
πανελλαδικά
 
με
 
αποτέλεσμα
 
πορείες
 
δεκάδων
 
χιλιάδων
 
φοιτητών
 
σεόλες
 
τις
 
μεγάλες
 
πόλεις
.
Τελικά
,
όπως
 
είναι 
 
προφανές
,
κάθε
 
σκέψη
 
για
 
κατάργηση
 
των
 
δωρεάν
 
βιβλίων
 
ή
 
για
 
πιστωτικέςμονάδες
 
πάγωσε
.
 
Ακολούθησε
 
το
’97-’99
η
 
μεγάλη
 
πανεκπαιδευτική
 
έκρηξη
 
ενάντια
 
στους
 
 νόμους
 
του
 
Αρσένη
 
για
 
τα
 
Λύκεια
,
ταΑΕΙ
 
και 
 
τον
 
ΑΣΕΠ
.
Οι
 
κινητοποιήσεις
 
αυτές
 
σημαδεύτηκαν
 
από
 
εκατοντάδες
 
καταλήψεις
 
σχολείων
 
και
 
σχολών
,
μαζικότατεςκινητοποιήσεις
,
που
 
όμως
 
για
 
λόγους
 
κυρίως αδυναμίας
 
συντονισμού
 
και έλλειψης αποφασιστικότητας πέτυχαν
 
 νίκες
 
μόνο
 
σεεπιμέρους
 
πεδία
,
όπως
 
την
 
αναμόρφωση
 
των
 
ρυθμίσεων
 
για
 
τα
 
Λύκεια
 
και 
 
την
 
αποτροπή
 
εισαγωγής
 
ειδικεύσεων
 
σεπανεπιστήμια
.
Πιο
 
πρόσφατη
 
φοιτητική
 
κινητοποίηση
 
ήταν
 
αυτή
 
ενάντια
 
στην
«
ανωτατοποίηση
»
των
 
ΤΕΙ
,
που
 
πάλι
 
μεδεκάδες
 
καταλήψεις
 
πανελλαδικά
 
και
 
με
 
μαζικές
 
και
 
δυναμικές
 
πορείες
 
ο
 
 νόμος
 
πάγωσε
 
και 
 
φρέναρε
 
η
 
προσπάθεια υπονόμευσης
 
της
 
εργασιακής
 
προοπτικής
 
των
 
αποφοίτων
 
της
 
τριτοβάθμιας
.
Φτάνοντας
,
λοιπόν
,
στο
2006
συμπεραίνουμε ότι όλες οι μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις τα τελευταίασχεδόν
30
χρόνια σημαδεύτηκαν από τη χρήση ως μορφή πάλης της κατάληψης των σχολών από τους φοιτητές
.
Κάθεφορά
 
που
 
το
 
φοιτητικό
 
κίνημα
 
βρισκόταν
 
σε
 
έξαρση
 
 υιοθετούσε
 
αυτή
 
τη
 
μορφή
 
αγώνα
 
επειδή
 
ιστορικά
 
έχει 
 
αποδειχθεί 
 
ότι 
 
μπορεί  να
 
συσπειρώσει 
 
χιλιάδες
 
φοιτητές
,
μπορεί 
 
 να
 
προσελκύσει 
 
στον
 
αγώνα
 
των
 
φοιτητών
 
ευρύτερα
 
κομμάτια
 
της
 
κοινωνίας
 
και τελικά
 
αποτελεί 
 
όντως
 
το
 
ισχυρότερο
 
μέσο
 
πίεσης
 
προς
 
μια
 
αδιάλλακτη
 
κυβέρνηση
.
Αυτό
,
βέβαια
,
δε
 
σημαίνει
 
ότι
 
μιακατάληψη
 
είναι
 
φετίχ 
.
Σημαίνει
 
όμως
 
ότι
 
όταν
 
μια
 
κυβέρνηση
 
ακολουθεί
 
την
 
πλέον
 
επιθετική
 
στάση
 
προς
 
τους
 
φοιτητές
,
όταν
 
επιδιώκει να
 
καταλύσει
 
οποιαδήποτε
 
δικαιώματά
 
τους
,
όταν
 
προωθεί
 
ρυθμίσεις
 
εξωφρενικές
 
τόσο
 
για
 
την
 
καθημερινότητά
 
μας
 
όσοκαι
 
για
 
το
 
εργασιακό
 
μας
 
μέλλον
,
τότε
,
ακόμη
 
κι
 
αν
 
δεν
 
έχει
 
ήδη
 
κατατεθεί
 
κάποιος
 
 νόμος
(
όπως
 
υποστηρίζει
 
τοΔΙΚΤΥΟ
 
ή
 
η
 
ΠΚΣ
),
η
 
κατάληψη
 
είναι
 
εκείνο
 
το
 
μέσο
 
πάλης
,
που
 
στηριγμένο
 
στο
 
περιεχόμενο
 
της
 
αντιπαράθεσής
 
μας
 
μεόλα
 
αυτά
,
μπορεί
 
 να
 
φέρει
 
 νίκες
.
 
Και 
 
η
 
ασύγκριτη
 
φοιτητική
 
έκρηξη
 
του
 
Μαΐου
-
Ιουνίου
2006
αυτό
 
απέδειξε
 
περίτρανα
.
Ο
 
 νόμος
 
πλαίσιο
 
της
 
Μαριέτας
 
και 
 
του
 
Βερέμη
 
έθετε
 
και 
 
θέτει 
 
ακόμη
 
όλα
 
τα
 
δικαιώματα
 
που
 
έχουν
 
οι 
 
φοιτητές
 
 υπόκατάργηση
.
 Ν
+2
έτη
 
φοίτησης
,
προαπαιτούμενα
,
κατάργηση
 
του
 
ασύλου
,
άρση
 
δυνατότητας
 
διπλής
 
εξεταστικής
,
μάνατζερ
 
σταιδρύματα
,
κατάργηση
 
δωρεάν
 
συγγραμμάτων
,
περικοπή
 
φοιτητικών
 
παροχών
,
αυταρχική
 
λειτουργία
 
του
 
πανεπιστημίου
,
εντατικοποίηση
 
των
 
ρυθμών
 
σπουδών
 
και 
 
πειθάρχηση
 
της
 
ίδιας
 
της
 
 νεολαίας
.
Η
 
αναθεώρηση
 
του
 
αρ
.16
Σ
 
ανοίγει 
 
το
 
δρόμο
 
γιατην
 
απόλυτη
 
 υποβάθμιση
 
και 
 
εκμηδένιση
 
των
 
δικαιωμάτων
 
που
 
κατοχυρώνουν
 
τα
 
πτυχία
 
μας
.
Αλλά
 
και 
 
μια
 
σειρά
 
από
 
 νόμουςπου
 
ψηφίστηκαν
 
εν
 
μέσω
 
θερινής
 
 νυκτός
 
πρόπερσι 
(
αξιολόγηση
,
ΙΔΒΜ
,
ΔΟΑΤΑΠ
),
οι 
 
οποία
 
αναδιαρθρώνουν
 
πλήρως
 
τηλειτουργία
 
των
 
πανεπιστημίων
 
και 
 
αναιρούν
 
κάθε
 
έννοια
 
δικαιώματος
 
είτε
 
μέσα
 
στις
 
σχολές
 
είτε
 
στην
 
εργασία
.
Μπορεί 
 
όλη
 
τη
 
χρονιά
 
οι 
 
κινητοποιήσεις
 
 να
 
ήταν
 
σποραδικές
 
και 
 
σε
 
τελική
 
ανάλυση
 
αναντίστοιχες
 
με
 
τη
 
σοβαρότητατων
 
ζητημάτων
,
ωστόσο
 
το
 
Μάη
 
φάνηκαν
 
ξεκάθαρα
 
οι 
 
προθέσεις
 
της
 
κυβέρνησης
 
και 
 
σταδιακά
 
άρχισαν
 
 να
 
διαμορφώνονται 
 
οι όροι 
 
για
 
τις
 
πολλαπλές
 
εκρήξεις
 
του
 
Ιουνίου
.
Αρχικά
 
ξεκίνησαν
 
καταλήψεις
 
λίγες
 
σχολές
 
στο
 
ΕΜΠ
,
στη
 
Θεσσαλονίκη
 
και 
 
στηνΠάτρα
.
Από
 
τα
 
μέσα
 
Μάη
 
δεκάδες
 
σύλλογοι 
 
έμπαιναν
 
σε
 
καταλήψεις
 
διαρκείας
,
παρά
 
την
 
εκλογική
 
κυριαρχία
 
της
 
ΔΑΠ
 
σεκάποιους
 
απ
αυτούς
(
ΑΣΟΕΕ
,
ΠΑΠΕΙ
 
κ 
.
ά
.).
Στα
 
τέλη
 
Μάη
 
ήδη
85
σχολές
 
ήταν
 
 υπό
 
κατάληψη
 
διαρκείας
 
και 
 
το
 
κίνημα
 
έπαιρνε
 
όλο
 
και 
 
μαζικότερα
 
και 
 
δυναμικότεραχαρακτηριστικά
 
που
 
φαίνονταν
 
από
 
τη
 
μαζικότητα
 
και 
 
τα
 
χαρακτηριστικά
 
των
 
διαδηλώσεων
.
 Όμως
,
ακόμη
 
και
 
τότε
 
οιδυνάμεις
 
της
 
ΠΚΣ
 
μιλούσαν
 
για
«
καταληψειολαγνεία
»,
υποστήριζαν
 
ότι
 
οι
 
καταλήψεις
 
δε
 
φέρνουν
 
κανένα
 
αποτέλεσμακαι
 
μάλιστα
 
σε
 
Συντονιστικό
 
Γ
.
Σ
.
που
 
καλέστηκε
 
από
 
κατειλημμένους
 
συλλόγους
,
τοποθετήθηκε
 
στέλεχος
 
της
 
ΠΚΣ
(
οσ
.
φ
.
Νομικής
 
βρισκόταν
 
σε
 
συμβολική
 
κατάληψη
2
ημερών
τρίτη
 
διήμερη
 
κατάληψη
 
ανά
 
βδομάδα
)
λέγοντας
 
ευθαρσώςότι
 
θα
 
πρέπει
 
το
 
κίνημα
 
 να
 
λήξει
 
εν
 
όψει
 
εξεταστικής
 
και
 
 να
«
πάμε
 
για
 
το
 
Σεπτέμβρη
»
.
Το
 
ΔΙΚΤΥΟ
 
και 
 
η
 
ΠΑΣΠ
 
είχαν
 
ήδηαναγκαστεί 
 
 να
 
συνυπογράφουν
 
 να
 
πλαίσια
 
των
 
καταλήψεων
 
σε
 
όλους
 
σχεδόν
 
τους
 
συλλόγους
 
πανελλαδικά
(
με
 
πολλές
 
ΠΑΣΠεξαιρούμενες
).
Το
 
 ΔΙΚΤΥΟ
 
που
 
 μέχρι
 
τα
 
 μέσα
 
Μάη
 
υποστήριζε
 
ότι
 
αν
 
κάποια
 
κινητοποίηση
 
υπάρξει
 
θα
 
γίνει
 
απ 
’ 
την
 
 ΠΟΣΔΕΠ 
,
καιτην
 
 ΠΑΣΠ 
 
που
 
 μέχρι
 
τα
 
 μέσα
 
της 
 
 χρονιάς 
 
στήριζε
 
τα
«
 μη
-
κρατικά
»
πανεπιστήμια
.
Ο
 
Σύλλογος
 
 Νομικής
 
πέρασε
 
σε
 
κατάληψηδιαρκείας
 
μία
 
μέρα
 
πριν
 
την
 
έναρξη
 
της
 
εξεταστικής
,
μεαπόφαση
 
Γ
.
Σ
.
στην
 
οποία
 
 υπερψηφίστηκε
 
το
 
πλαίσιο
 
τηςκατάληψης
 
και 
 
μειοψήφησε μόνον η ΠΚΣ
.
Η
 
πανελλαδικήπορεία
 
στις
8/6
συγκέντρωσε
 
δεκαπέντε
 
χιλιάδες
 
φοιτητώνστην
 
Αθήνα
 
και 
 
κατέληξε
 
σε
 
σύγκρουση
 
με
 
τις
 
δυνάμειςκαταστολής
 
έξω
 
από
 
το
 
Υπ
.
Παιδείας
.
 Ήταν
 
μια
 
διαδήλωσηπου
 
χτυπήθηκε
 
βάναυσα
 
με
 
κάθε
 
τρόπο
 
από
 
τα
 
ΜΑΤ
 
και 
 
τηναστυνομία
,
σε
 
σημείο
 
 να
 
πετάγονται 
 
δακρυγόνα
 
και ασφυξιογόνα
 
μέσα
 
στο
 
χώρο
 
του
 
Πολυτεχνείου
 
όπου
 
ήτανσυγκεντρωμένοι 
 
χιλιάδες
 
φοιτητές
.
Ακόμη
 
και
 
τότε
 
ηΠΚΣ
,
που
 
 νωρίτερα
 
είχε
 
κάνει
 
χωριστή
 
πορεία
βόλταστο
 
κέντρο
 
κατεβάζοντας
 
πανώ
 
συλλόγων
 
αυθαίρετα
,
κατήγγειλε
 
τις
 
Καταλήψεις
 
και
 
μιλούσε
 
για
 
εξεταστική
,
τη
 
στιγμή
 
που
 
οι
 
ίδιοι
 
οι
 
ανεξάρτητοι
 
φοιτητές
 
βάδιζανστο
 
δρόμο
 
του
 
αγώνα
.
 
Τελικά
,
αναγκάστηκε
 
 να
 
μπει 
 
στις
 
καταλήψεις
,
πουστις
15/6
είχαν
 
ξεπεράσει 
 
τις
400
όλες
 
οι 
 
σχολέςπανελλαδικά
 
 υπό
 
κατάληψη
,
μετά
 
από
 
συντριπτικές
 
ήττεςτης
 
ΔΑΠ
 
ακόμη
 
και 
 
σε
 
σχολές
 
όπου
 
δεν
 
κινητοποιούντανκινηματικές
 
παρατάξεις
 
ή
 
σχήματα
,
και 
 
μάλιστα
 
 υπέγραφεκαι 
 
πλαίσια
 
που
 
κατήγγειλαν
 
τη
 
διασπαστική
 
λογική
 
της
.
Ο νόμος πλαίσιο πήγε για την επόμενη χρονιά και το κίνημα πέτυχε μία πρώτη
αλλά προφανώς όχι
πλήρη νίκη
.
 
Ελπίζαμε
 
ότι 
 
τα
 
μαθήματα
 
που
 
πήραν
 
όλοι 
 
το
 
καλοκαίρι 
 
θα
 
είχαν
 
έναν
 
αντίκτυπο
 
φέτος
,
που
 
η
 
ΔΑΠ
 
θα
 
έμπαινε
και μπαίνει 
με
 
δυναμικό
 
τρόπο
 
στις
 
σχολές
 
ώστε
 
 να
 
αποτρέψει 
 
τις
 
κινητοποιήσεις
 
και 
 
 να
 
στηρίξει 
 
την
 
κυβερνητική
 
πολιτική
.
 
 Ήδη
 
απ
την
 
αρχή
 
της
 
χρονιάς
,
το
 
υπουργείο
 
και
 
ο
 
βραχίονάς
 
του
 
η
 
ΔΑΠ
 
και
 
τα
 
ΜΜΕ
 
ανέδειξαν
 
ποιος
 
είναι
 
οπραγματικός
 
τους
 
εχθρός
.
 Όλοι
 
καταδίκαζαν
 
τις
 
καταλήψεις
.
Τρομοκρατούν
 
για
 
 χαμένα
 
εξάμηνα
.
 Προτείνουν
«
δημοψηφίσματα
».
Φέρνουν
 
τραμπούκους 
 
στις 
 
σχολές 
.
 Βγάζουν
 
κάθε
 
 μέρα
 
τους 
 
 Δαπίτες 
 
στα
 
τηλεοπτικά
 
παράθυρα
.
 Συκοφαντούν
 
 μετον
 
πιο
 
 χυδαίο
 
τρόπο
 
τις 
 
 μαθητικές 
 
καταλήψεις 
.
Οι
 
εφημερίδες 
 
αφιερώνουν
 
ολόκληρα
 
άρθρα
 Αδ
.
Τύπος 
, city press,
 Καθημερινήκ 
.
ά
.)
ενάντια
 
στις 
 
καταλήψεις 
.
Μεταθέτουν
 
τη
 
συζήτηση
 
του
 
αναθεωρητέου
 
αρ
.16
 Σ 
 
για
 
το
 
 Γενάρη
 
εν
 
 μέσω
 
εξεταστικής 
 
επειδήφοβούνται
 
το
 
φοιτητικό
 
κίνημα
.
 
Από
 
αυτές
 
ακριβώς
 
τις
 
κινήσεις
 
της
 
κυβέρνησης
 
και 
 
αυτών
 
που
 
τη
 
στηρίζουν
 
μπορούν
 
 να
 
βγουν
 
κάποια
 
βασικάσυμπεράσματα
.
Πρώτον
,
ότι 
 
οι ρυθμίσεις που ετοιμάζουν για τα πανεπιστήμια είναι εξαιρετικά σημαντικές γι  
αυτούς
,
και 
δεύτερον
 
ότι τρέμουν μπροστά σε αυτούς που το καλοκαίρι τους ανάγκασαν να κάνουν πίσω
.
Αυτοί
 
δεν
 
είναι
 
άλλοι
 
από
 
τουςφοιτητές
 
οι
 
οποίοι
 
συνέρχονται
 
κατά
 
εκατοντάδες
 
στις
 
γενικές
 
συνελεύσεις
 
στηρίζοντας
 
καταλήψεις
,
συμμετέχουν
 
στιςκαταλήψεις
,
ενημερώνουν
 
όλο
 
τον
 
κόσμο
 
και
 
διαδηλώνουν
 
μπροστά
 
στα
 
κέντρα
 
λήψης
 
των
 
αποφάσεων
.
Είναι
 
εντελώς
 
αναντίστοιχο
 
με
 
τα
 
καθήκοντα
 
που
 
μας
 
αναθέτει
 
το
 
φοιτητικό
 
κίνημα
 
 να
 
εθελοτυφλούμε
 
μπροστάστο
 
ότι
 
το
 
υπουργείο
 
αναγνωρίζει
 
πως
 
αν
 
υπάρξει
 
και
 
φέτος
 
κύμα
 
καταλήψεων
 
στις
 
σχολές
 
η
 
πολιτική
 
του
 
θα
 
ηττηθεί
.
Γι 
αυτό
 
και 
 
επιστρατεύει 
 
τη
 
ΔΑΠ
,
τους
 
μπράβους
 
και 
 
την
 
Αστυνομία
 
για
 
 να
 
καταστείλει 
 
τους
 
φοιτητές
 
που
 
κινητοποιούνται 
.
Ηχρονική
 
περίοδος
 
που
 
διανύουμε
,
λόγω
 
του
 
χρονικού
 
ορίζοντα
 
του
 
Ιανουαρίου
 
για
 
την
 
ψήφιση
 
του
 
αναθεωρητέου
 
αρ
.16
Σ
,
αλλάκαι 
 
του
 
ορθάνοιχτου
 
μετώπου
 
για
 
το
 
 νόμο
 
πλαίσιο
,
καθιστά
 
επιτακτική
 
την
 
ανάγκη
 
κινητοποιήσεων
 
από
 
τώρα
.
Από
 
τώρα
 
διότι
 
ηκυβέρνηση
 
είναι
 
προφανές
 
ότι
 
θα
 
υπολογιστεί
 
τις
 
κινήσεις
 
της
 
με
 
βάση
 
το
 
κλίμα
 
που
 
θα
 
υπάρχει
 
στους
 
συλλόγους
 
και
 
μεβάση
 
την
 
πολιτική
 
φθορά
 
που
 
είναι
 
ικανές
 
 να
 
της
 
προκαλέσουν
.
Είναι άκρως ηττοπαθής
(
για να μην πούμε ότι προεξοφλεί και την ήττα
)
μία τοποθέτηση όπως αυτή του ΔΙΚΤΥΟΥκαι της ΠΚΣ
,
στη σημερινή συγκυρία
,
ότι δεν πρέπει να προβούμε σε καταλήψεις από τώρα αλλά να
«
γυμνάσουμε
»
τουςφοιτητές ώστε να είναι έτοιμοι το Γενάρη
(
εν μέσω εξεταστικής
)
και ότι  
«
σε τελική ανάλυση τότε θα συζητηθεί το αρ
.16
και τότε
 
θα
 
ξανανοίξει 
 
η
 
κουβέντα
 
για
 
το
 
 νόμο
 
πλαίσιο
 
».
Χαρακτηριστικό αυτής της ηττοπάθειας αλλά και της ενσωμάτωσηςαπό μέρους αυτών των δυνάμεων της ήττας είναι ο φόβος τους να
 
χρησιμοποιήσουν έστω και σε μια ανακοίνωσηή στα πλαίσιά τους τη λέξη
κατάληψη
 
.
Εμείς
 
θεωρούμε
 
ότι 
 
η
 
ηττοπάθεια
 
αυτή
 
και 
 
έλλειψη
 
διάθεσης
 
για
 
τη
 
συγκρότηση
 
κινητοποιήσεων
 
έχει 
 
βαθύταταπολιτικά
 
αίτια
.
Τόσο
 
η
 
ΠΚΣ
 
όσο
 
και 
 
το
 
ΔΙΚΤΥΟ
 
αποτελούν
 
παρατάξεις
 
οι 
 
οποίες
 
με
 
τον
 
ένα
 
ή
 
τον
 
άλλο
 
τρόπο
 
εκπροσωπούν
 
και εκφράζουν
 
δύο
 
κόμματα
 
του
 
κεντρικού
 
πολιτικού
 
σκηνικού
.
Το
 
γεγονός
 
αυτό
 
τις
 
δεσμεύει 
 
και 
 
τους
 
βάζει 
συγκεκριμένα
 
όρια
 
ωςπρος
 
τη
 
συμμετοχή
 
τους
 
σε
 
μαζικά
 
κινήματα
.
Είναι
 
προφανές
 
από
 
την
 
ιστορική
 
τους
 
πορεία
 
ότι
 
συμμετέχουν
,
στηρίζουν
 
καιεπιδιώκουν
 
τα
 
κινήματα
 
αυτά
 
τα
 
οποία
 
με
 
τον
 
ένα
 
ή
 
τον
 
άλλο
 
τρόπο
 
μπορούν
 
 να
 
ελέγξουν
 
ή
 
 να
 
καθοδηγήσουν
,
ούτωςώστε
,
ανεξάρτητά
 
αν
 
αυτά
 
θα
 
 νικήσουν
,
 να
 
ενισχυθούν
 
τα
 
δύο
 
κόμματα
 
βρίσκονται
 
πίσω
 
απ
αυτές
(
εκτός
 
βέβαια
 
όταναναγκάζονται
 
από
 
δυναμική
 
του
 
ίδιου
 
του
 
κινήματος
 
των
 
ανεξαρτήτων
 
φοιτητών
)
.
 Επισημαίνουμε
 
ότι
 
δεν
 
καταδικάζουμε
 
τους 
 
πολιτικούς 
 
φορείς 
 
που
 
εκφράζονται
 
 μέσω
 
της 
 
 ΠΚΣ 
 
και
 
του
 
 ΔΙΚΤΥΟΥ 
.
 Όμως
 
δεν
 
θεωρούμε
 
ότι
 
τα
 
κινήματα
 
γεννιούνται
,
μαζικοποιούνται
 
και
 
καθοδηγούνται
 
για
 
 να
 
ενισχύονται
 
οργανωτικάκάποιοι
 
πολιτικοί
 
φορείς
.
Εμείς
 
θεωρούμε
 
ότι
 
τα
 
μαζικά
 
κινήματα
,
και
 
βέβαια
 
το
 
κίνημα
 
του
2006-2007,
έχουν
 
ωςμόνο
 
στόχο
 
 να
 
 νικούν
,
 να
 
βγάζουν
 
μπροστά
,
αφού
 
εστιάζουμε
 
στο
 
φοιτητικό
,
τους
 
φοιτητές
,
 να
 
συνδέονται
 
με
 
άλλακομμάτια
 
της
 
κοινωνίας
,
 να
 
προωθούν
 
τις
 
στοχεύσεις
 
του
 
ίδιου
 
του
 
λαϊκού
 
κινήματος
.
 
Είναι
 
σαφές
 
ότι
 
μια
 
λογική
«
αριστερής
 
διαμαρτυρίας
»
δεν
 
έχει
 
κανένα
 
αποτέλεσμα
 
για
 
την
 
προώθηση
 
τωνστόχων
 
του
 
κινήματος
,
αλλά
 
μόνο
 
για
 
την
 
προσέλκυση
 
κόσμου
 
στις
 
συγκεκριμένες
 
παρατάξεις
.
Η
 
λογική
 
αυτή
 
δυστυχώςαποτυπώνεται 
 
και 
 
στο πολιτικό περιεχόμενο των πλαισίων του
 
ΔΙΚΤΥΟΥ
 
και 
 
της
 
ΠΚΣ
,
μιας
 
και 
 
δεν
 
αναδεικνύουν
 
τον
 
πυρήνατων
 
στοχεύσεων
 
του
 
υπουργείου
 
που
 
είναι
 
κυρίαρχα
 
η
 
πειθάρχηση
 
του
 
φοιτητικού
 
σώματος
 
μέσα
 
απ
την
 
ένταση
 
τωνρυθμών
 
σπουδών
 
και
 
η
 
απαξίωση
 
κάθε
 
έννοιας
 
δικαιώματος
 
που
 
μπορεί
 
αν
 
κατοχυρώνει
 
ένα
 
πτυχίο
 
στην
 
εργασία
.
 
Αλλάκαι στις πρακτικές
:
πορείες 
 
 βόλτες 
 
στο
 
κέντρο
,
 χωρίς 
 
κανένα
 
στόχο
,
ούτε
 
 Βουλή
 
ούτε
 
υπουργείο
,
 με
 
ευθύνη
 
της 
 
 ΠΚΣ 
.
 Ξεχωριστές προσυγκεντρώσεις 
 
 μαθητών
– 
φοιτητών
 
 με
 
ευθύνη
 
της 
 
 ΚΝΕ 
.
Τρομοκράτηση
 
των
 
φοιτητών
 
 μπροστά
 
στις 
 
επιθέσεις 
 
των
 
δυνάμεωνκαταστολής 
.
 Παραπλάνηση
 
των
 
φοιτητών
 
 με
 
διανομή
 
ψεύτικων
 
αποφάσεων
.
 Προσπάθεια
 
διαχωρισμού
 
των
 
 ΑΕΙ 
 
από
 
τα
 
ΤΕΙ 
,
ούτως ώστε
 
να
 
ελέγχεται
 
καλύτερα
 
το
 
συντονιστικό
 
των
 
ΤΕΙ 
.
 Λάσπη
 
και
 
συκοφάντηση
 
της 
 
πρακτικής 
 
της 
 
κατάληψης 
,
σε
 
στυλ
 
 ΔΑΠ 
.
 Χρήσητων
 
γ
.
σ 
.
για
 
την
 
αποτύπωση
 
οργανωτικού
 
δυναμικού
 
και
 
όχι
 
για
 
τη
 
στήριξη
 
των
 
κινητοποιήσεων
 
του
 
συλλόγου
.
 Προσπάθειααποστείρωσης 
 
και
 
απομάκρυνσης 
 
από
 
την
 
πλειοψηφία
 
των
 
φοιτητών
 
των
 
διαδικασιών
 
συντονισμού
,
 με
 
παράλληλη
 
γηπεδοποίησήτους 
.
 Καπέλωμα
 
πολλών
 
συλλόγων
 
 με
 
διάφορα
 
γραφειοκρατικά
-
συνδικαλιστικά
 
τρικ 
.
Παρ
όλα
 
αυτά
,
το
 
φοιτητικό
 
κίνημα
 
οφείλει 
 
 να
 
δώσει 
 
πολύ
 
συγκεκριμένες
 
μάχες
.
Μάχες
 
πολύ
 
δυσκολότερεςαπό
 
αυτές
 
του
 
καλοκαιριού
 
διότι 
 
η
 
κυβέρνηση
 
επιστρατεύει 
 
όλα
 
της
 
τα
 
όπλα
.
Εμείς
 
θεωρούμε
 
ότι
 
ο
 
μόνοςτρόπος
 
για
 
 να
 
συγκροτηθεί
 
ένα
 
μέτωπο
 
όλων
 
των
 
κομματιών
 
της
 
εκπαίδευσης
 
που
 
θα
 
δώσει
 
εξολοκλήρου
 
μια
 
απάντηση
 
στην
 
πολιτική
 
εκείνη
 
που
 
όλους
 
μας
 
πλήττει
,
αναιρεί
 
δικαιώματά
 
μας
 
καιυπονομεύει
 
το
 
μέλλον
 
μας
 
είναι
 
η
 
ανάδειξη
 
των
 
αιχμών
 
εκείνων
 
που
 
θα
 
καταδεικνύουν
 
ακριβώς
 
τον
 
τρόπομε
 
τον
 
οποίο
 
πληττόμαστε
,
η
 
υιοθέτηση
 
μορφών
 
πάλης
 
που
 
αντιστοιχούν
 
στην
 
κρισιμότητα
 
της
 
περιόδου
 
καιτων
 
επιδίκων
,
κι
 
αυτές
 
είναι
 
οι
 
ζωντανές
,
εξωστρεφείς
,
μαζικές
 
καταλήψεις
,
και
 
τελικά
 
η
 
ενότητα
 
όλων
 
τωνκομματιών
 
και
 
όλων
 
των
 
φορέων
 
στο
 
πεδίο
 
της
 
δράσης
.
Οι 
 
πολιτικές
 
διαφωνίες
 
 υπάρχουν
,
δεν
 
αναιρούνται 
,
ωστόσο
 
στο
 
πεδίο
 
της
 
δράσης
 
οφείλουμε
 
όλοι 
 
 να
 
δείξουμε
 
διάθεση
 
για
 
ενότητα
 
και 
 
για
 
περαιτέρω
 
ενδυνάμωση
 
τουαγώνα
 
μας
 
μέσα
 
από
 
κλιμακούμενες
 
δραστηριότητες
 
και 
 
κινητοποιήσεις
 
ενώπιον
 
των
 
μεγάλων
 
μαχών
 
που
 
ήδηέχουμε
 
ξεκινήσει 
 
 να
 
δίνουμε
,
όπως
 
ακριβώς
 
και 
 
οι 
 
αντίπαλοί 
 
μας
.
Η
 
ΔΑΠ
 
και 
 
το
 
 υπουργείο
 
προσπαθούν
 
με
 
κάθε
 
τρόπο
 
 να
 
παραπλανήσουν
 
ως
 
προς
 
αυτά
 
πουετοιμάζονται 
 
για
 
εμάς
 
χωρίς
 
εμάς
 
και 
 
 να
 
καταστείλουν
 
τις
 
αντιστάσεις
 
μας
.
Εμείς
 
οφείλουμε
 
 νααποκαλύψουμε
 
και
 
 να
 
ενημερώσουμε
 
όλη
 
την
 
κοινωνία
 
για
 
αυτά
 
που
 
πραγματικά
 
έρχονται
 
και
 
 ναοικοδομήσουμε
 
τον
 
αγώνα
 
μας
 
με
 
τον
 
πιο
 
αποφασιστικό
 
και
 
δυναμικό
 
τρόπο στη βάση των γενικώνμας συνελεύσεων, με ζωντανές μαζικές καταλήψεις, με μαζικές δυναμικές διαδηλώσεις!
 
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...