Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
1Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
20130411 Theaterkrant.nl Review of De Laatste Dans by TG Ilay

20130411 Theaterkrant.nl Review of De Laatste Dans by TG Ilay

Ratings: (0)|Views: 3 |Likes:
Published by Joost Ramaer
Young theatre maker Ilay den Boer (26) was born in Israel as the son of Dutch parents. When the Second Intifada broke out, they took him back to the Netherlands and soon separated. Ilay grew up with his mother and never quite forgave her for leaving Israel. As a little boy, unaware of the insoluble conflict going on around him, he loved the country where the sun always shines and oranges grow on trees. He explores his relationship with Israel and being a Jew in Holland in a six part series called The Promised Feast. In the series he treated his audience to a bar mitswa dinner, took them on a bus to relive the dangerous voyage his grandmother undertook to escape from wartorn Eastern Europe to Israel, made music with his father and quarreled with his younger brother. All these merry parties soon got spoiled by the contradictions tearing at modern Jewry. De Laatste Dans (The Last Dance) is the last instalment, and the first in which Den Boer lets himself be played by an actor, Tim Murck. This time the setting is a Jewish wedding. Once again, the party and the audience get to be disturbed by the elephant under the chupa: Israel.
Young theatre maker Ilay den Boer (26) was born in Israel as the son of Dutch parents. When the Second Intifada broke out, they took him back to the Netherlands and soon separated. Ilay grew up with his mother and never quite forgave her for leaving Israel. As a little boy, unaware of the insoluble conflict going on around him, he loved the country where the sun always shines and oranges grow on trees. He explores his relationship with Israel and being a Jew in Holland in a six part series called The Promised Feast. In the series he treated his audience to a bar mitswa dinner, took them on a bus to relive the dangerous voyage his grandmother undertook to escape from wartorn Eastern Europe to Israel, made music with his father and quarreled with his younger brother. All these merry parties soon got spoiled by the contradictions tearing at modern Jewry. De Laatste Dans (The Last Dance) is the last instalment, and the first in which Den Boer lets himself be played by an actor, Tim Murck. This time the setting is a Jewish wedding. Once again, the party and the audience get to be disturbed by the elephant under the chupa: Israel.

More info:

Published by: Joost Ramaer on May 04, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

10/20/2013

pdf

text

original

 
04-05-13 15:54De laatste dans | TheaterkrantPagina 1 van 3http://www.theaterkrant.nl/recensie/de-laatste-dans/
 Alle toeschouwers zitten sowieso ongemakkelijk dicht op de handeling, ze zijnbijna geen toeschouwers meer. Vanuit die positie kijken ze naar wat buiten hettheater een privé-aangelegenheid is voor bruidspaar, familieleden en vrienden. Zebeginnen te kijken met beleefde, afstandelijke belangstelling: goh, leuk, een joodse bruiloft, hoe zou dat gaan? Maar die houding wordt ze niet lang gegund.Dit is geen gewone joodse bruiloft – ze moeten meedoen, steeds opnieuw positiekiezen, en het wordt hen daarbij niet gemakkelijk gemaakt.De twee ceremoniemeesters zijn naar eigen zeggen ‘kwartjoden’. Ze makenlompe Hollandse grappen, met vette Hollandse knipogen naar de Israëlischefamilieleden van de bruidegom op de eerste rij. Over de besnijdenis bijvoorbeeld.Wanneer de bruid een Feyenoord-fan blijkt te zijn, heffen ze spontaan het strijdliedtegen Ajax aan: ‘Hamas, Hamas, alle Joden aan het gas!’ Steeds opnieuw wordthet feest van de trouwerij verstoord door de olifant onder de choepa: Israël, hetland dat alle Joden en niet-Joden dwingt tot onmogelijke stellingnames. ‘Laten wehet niet meer over Israël hebben!’ roept de bruidegom wanhopig uit. Hij wenkt zijnbruid. ‘Kom, laten we dansen!’ Ze laat zich met moeite overhalen en wendt zichherhaaldelijk ook weer van hem af. Omdat het nooit over haar gaat, maar alsmaar over hem. Of is het: over Israël? De bruidegom weet het ook niet meer. ‘Israël!’roept hij op zeker moment. ‘
The last line of defense
van de beschaving tegen demoslimzombies!’ Sarcasme of gemeend? Het publiek worstelt nog met die vraagals de olifant zich opnieuw manifesteert, voor de zoveelste keer.
De laatste dans
is de afsluiting van de zesdelige reeks theatervoorstellingen
Het beloofde feest 
, waarin theatermaker Ilay den Boer (26) zijn relatie met Israëlonderzoekt, het land waar hij werd geboren en dat hij op zijn derde verruilde voor Nederland. Noodgedwongen: de eerste intifada was net losgebarsten, en zijnouders vonden het niet langer verantwoord te blijven. De kleine Ilay heeft hen datlang kwalijk genomen. Vooral zijn moeder, die hem opvoedde – zijn vader gingspoedig zijn eigen weg. Waarom moest hij weg uit dat land waar altijd de zonscheen en waar sinaasappels aan de bomen groeiden?Met zulke vragen confronteerde hij zijn moeder in gefilmde gesprekken in
Eet 
 ELDERS 
TROUW
'Dat Den Boer na de aandrift ineerdere delen, met
Dit is mijnvader 
als zinderend hoogtepunt,ditmaal wat afstand heeft genomenen niet meer zichzelf speelt - eenuitbundige Tim Murck is Ilay - islogisch. Het ontneemt dit slot in decontext van de reeks tevens ietsvan de ziel.' Hanny Alkema
NRC HANDELSBLAD
'Ilay houdt van Israël, maar haathet land nog meer. Dat maakt hemlabiel, en het geeft een zekerespanning aan het stuk, maar Ilayuit zich vooral emotioneel. Datmaakt hem bang van zichzelf.„Zonder jou ben ik een radicalegek”, zegt hij tegen zijn bruid. Enhet klopt. Inzichtelijk worden zijnbezwaren en kritiek niet.' RonRijghard
VOLKSKRANT
'Intussen roept
De laatste dans
ookherinneringen op aan lang geledentoen Toneelgroep Baal hier 
Leedvermaak 
van Judith Herzberg
TONEEL
- 11 april 2013 - Frascati -Speellijst
 RECENSIES 
DE LAATSTE DANS
TG ILAY
 
 De olifant onder de choepa
door 
Joost Ramaer 
gezien 11 april 2013 | BewerkDe nieuwste vacatures vanTheatervacatures.nlDe Nieuwe Liefde 3 mei2013Medewerker Communicatie[…]Keizer Karel Podia 3 mei2013Hoofd Marketing enBespreekbureau […]Youth for Christ Nederland3 mei 2013Regisseur/Schrijver […] 
 NIEUWS 
Theater na de Dam zettraditie voortMeer cabaret in DeLaMar Ann Olaerts directeurToneelacademieNan van Houte secretaris-generaal IETMKleine Komedie lanceertappMaas betrekt O.T. TheaterToneelschuur blijft flink producerenTheatermaker mei 2013 Veem Theater drie keerprijsCultuur treft nieuwe
 
HOME
 
NIEUWS
 
RECENSIES
 
ABONNEREN TM
 
ADVERTEREN
COLOFON
 
Zoek!
 
04-05-13 15:54De laatste dans | TheaterkrantPagina 2 van 3http://www.theaterkrant.nl/recensie/de-laatste-dans/
«
Aantekeningen uit het ondergrondseCrashtest Ibsen 1: Nora
»
smakelijk! 
, de eerste van de zes uit 2009, een bar mitswa-maaltijd nagespeeld inhet theater, met de toeschouwers als daadwerkelijk smullende tafelgasten. In devier voorstellingen daarna speelde Ilay steeds zichzelf tegenover achtereenvolgens zijn oma (
Janken en schieten
, 2009), zijn vader (
Dit is mijnvader 
, 2010), zijn opa (
Zoek het lekker zelf uit! 
, 2011) en zijn jongere broer (
Broer 
,2012).
De laatste dans
is de eerste waarin Den Boer zich láát spelen, door Tim Murck.Dat had hij nodig, legde hij deze week uit aan
NRC Handelsblad 
-critica HerienWensink. ‘De afgelopen vijf jaar waren heftig. Binnen het theaterwereldje ging ikvan volstrekte
nobody 
opeens naar de grote belofte.’ De olifant in zijn zesvoorstellingen werd een obsessie. Het dieptepunt kwam toen hij
Dit is mijn vader 
speelde in Straatsburg, terwijl in die stad net een grote anti-Israël-demonstratiewerd gehouden. ‘Toen kroop de angst onder mijn huid.’Den Boer zocht steun bij een paar van zijn beste vrienden: Tim Murck en JackVecht, wiens personage in
De laatste dans
de echte Den Boer in een speechgenadeloos fileert als iemand die zichzelf teveel centraal stelt in de wereld. ‘Ilay, jouw karakter is in één woord samen te vatten: Ik!’ Spaar me niet, was Den Boersopdracht aan Vecht. Daardoor, vindt hij zelf, is
De laatste dans
‘de meestwaarachtige en meest persoonlijke’ voorstelling geworden in de reeks
Het beloofde feest 
. Misschien – net als zichzelf laat hij bruid Bien, zijn echte vriendin,acteren, door Sofie Joan Wouters. Een moeilijke rol, want ‘Bien’ heeft nauwelijkstekst – ze verkeert tenslotte consequent in de slagschaduw van ‘Ilay’ en zijnolifant. En wanneer ze wat zegt, horen we haar vette accent: Wouters is Vlaams.Hoezo dan Feyenoord-fan? Wouters’ rol is te weinig uitgewerkt – een ongewildebevestiging van Vechts vernietigende toespraak. Buiten schuld van de actriceverwart hij het publiek over haar personage, en dat leidt af van Den Boersspiegelspel met zijn eigen emoties en die van zijn toeschouwers.Maar het slot van
De laatste dans
is ijzersterk. Het publiek wordt samengedrongenonder de choepa. De zijdoeken vallen naar beneden en lampen beschijnen hetdak: plotseling worden we omringd door wilde geschilderde taferelen die derealiteit van Israël combineren met het ‘beloofde feest’ dat nooit kwam.Gevechten, schreeuwende mensen, kogels en kreten. ‘Zet er een hek omheen enhet wordt een kamp!’ schreeuwt de bruidegom. ‘Gooi er een bom op en het feestis voorbij!’ Nog even zien we een nieuw filminterview met de echte moeder van deechte Ilay, die hem rustig, ouderlijk-vermanend toespreekt over ‘je eigenonvermogen om met het onderwerp om te gaan’. Dan valt het doek. Na hetapplaus begint Ilay te spelen met zijn band – het feest van de berusting kanbeginnen.Foto: Jochem Jurgens©Theaterkrant 2013Dit bericht was geplaatst in
Toneel 
and tagged
choepa
,
De laatste dans
,
Het Beloofde Feest 
,
Ilay den Boer 
,
Israël 
,
Joodse bruiloft 
,
Theater Frascati 
. Bookmarkthe
 permalink 
.
Plaats een reactie
of laat een trackback achter:
Trackback URL
.
Bewerk 
2 Reacties
speelde. Ook over een Joodsebruiloft, met een familie die noghelemaal vastgeklonken zat aan deoorlog, de vernietiging, deverwerking en de schuldvraag(waarom heb ik dit wel overleefd ende anderen niet?). Dat Den Boer de tragiek van die verscheurdheiddoorzet naar een nieuwe generatieis bijzonder.' Hein Janssen 
Cecile Brommer 
Geplaatst op 12 april 2013 om 10:51 |
Permalink 
|
Bewerk 
Wat een prachtige analyse, dank!
Maud Bredius
Geplaatst op 12 april 2013 om 13:34 |
Permalink 
|
Bewerk 
Ik vind dit een slechte recensie.Deze recensent vertaalt zijn eigen indrukken naar die van het publiek.“Beleefde, afstandelijke belangstelling”? Hoezo? Waar maakt u dat uit op,behalve uit uw eigen gedachten? “Het publiek worstelt met die vraag “(over deolifant metafoor ). Misschien worstelt u ermee?Dat de voorstelling persoonlijk is, heerlijk! Waren er maar meer zulkevoorstellingen. Dat uw recensie persoonlijk is, verkapt onder de noemer ‘het
 RECENSIES 
 bezuinigingThe International CriminalCourtSolo’s@theseaUne flûte enchantéeKrisztina’s KeuzeGraftedTheatre of ChangzhouToeters en taartMr Finney Het verdwenen VeenJagtlust Smagtlust
 

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->