Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
4Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Boudewijn, Coburger in Congo?

Boudewijn, Coburger in Congo?

Ratings: (0)|Views: 52 |Likes:
Published by Thierry Debels
In de tweede aflevering van de reeks ‘Boudewijn. Naar het hart van de koning’ wordt de stelling verdedigd dat Boudewijn hoopte dat hij na de onafhankelijkheid van Congo in 1960 koning van die kolonie kon blijven. Dat blijkt uit een nog uit zenden documentaire over Boudewijn van Hendrik Luyten, Jan Antonissen en Peter Boeckx.

De tweede aflevering van de documentaire draagt niet toevallig de titel ‘Een Coburger in Congo’. Volgens de makers was Boudewijn in Congo niet de koning die hij België was, maar ‘een echte vertegenwoordiger van de familie van Saksen­Coburg’, die de kolonie als haar privé-bezit beschouwde. Het viel de koning volgens de programmamakers bijzonder zwaar de kolonie met haar bodemschatten uit handen te geven. Die analyse is deels verkeerd.

Het is wel correct dat de koninklijke familie enorme belangen had in Congo. Maar paradoxaal genoeg hadden de Coburgs net belang bij het uiteenvallen van het enorme land.

Het begint al op 13 januari 1959. Dan neemt de koning onverwacht het woord en laat in een markante radiotoespraak voor het eerst zelf de term woord ‘onafhankelijkheid’ vallen.
Sommigen zijn er vandaag nog van overtuigd dat het Boudewijn is, die ‘onder invloed van (... ) parochiepastoors en -onderpastoors, het einde van het Belgische bewind in Congo aangekondigd heeft en zo de weg voor bloedbaden in de kolonie geopend heeft,’ schrijft auteur Fralon. Dezelfde bedenking zal overigens drie decennia later gemaakt worden bij de diepe vriendschap van Boudewijn en president Habyarimana. Sommige historici achten de Belgische vorst mee verantwoordelijk voor de volkerenmoord van 1994 in Rwanda.
‘Heeft Boudewijn de impact van zijn lezing (van begin 1959) voorzien?’ vraagt Fralon zich af. ‘Waarschijnlijk niet. Tal van ultraconservatieve raadgevers zullen hem op de vingers tikken en hij zal spijt krijgen van zijn woorden.’ Het klinkt als een vermaning van de biograaf.

Ook historicus Vanthemsche laat tussen de lijnen verstaan dat de vorst door zijn boude verklaring de onrust in Congo inderdaad aangewakkerd heeft. De koning heeft een eigen agenda en het eigengereide beleid van het Paleis vormt volgens Vanthemsche zeker een ‘extra complicerende factor’ in het al complexe verhaal.

Historicus Vincent Dujardin vindt dan weer dat het belang van die radiotoespraak van Boudewijn niet onderschat mag worden: ‘Het gaat om één van de belangrijkste handelingen die hij gesteld heeft in 43 jaar bewind.’

Zeker is dat Boudewijn hiermee een politieke daad stelt. En dat wordt hem door sommigen niet in dank afgenomen.

Maar, waren het wel ‘parochiepastoors en -onderpastoors’ die Boudewijn aanspoorden om het woord ‘onafhankelijkheid’ te laten vallen in die beruchte radiotoespraak? Een politicus wijst op een andere mogelijkheid: (alweer) Lilian Baels. Volgens hem overhaalde zijn stiefmoeder Boudewijn om Congo vroegtijdig op te geven. En waarom dan wel? Leopold had op dat moment belangrijke belangen in Congo. ‘Bijna een half miljard dollar,’ volgens The Miami News. Omgerekend naar vandaag: een paar miljard euro. De koninklijke familie heeft er altijd commerciële belangen gehad. Congo was voor hen een ‘cash & carry’.

Volgens die politicus kon Lilian haar echtgenoot Leopold en vooral stiefzoon Boudewijn overtuigen dat het in het belang van de familie was Congo snel los te laten. Eigenlijk had Lilian een soort ‘balkanisering’ van Congo in gedachten. Dit betekent een opsplitsing van de staat in kleinere regio’s of provincies die niet meer met elkaar samenwerken. Op die manier kon hun economisch belang in de provincie Katanga beter gevrijwaard blijven.

Het is een straffe theorie, maar er zijn wel degelijk elementen die ze ondersteunen. De positieve houding van het Hof tegenover die afgescheurde provincie is er zeker een van.
Bedrijven uit de groep van de Generale Maatschappij verleenden toen wel financiële steun aan alle Congolese partijen, maar we mogen er niet al te veel belang aan hechten. Volgens Rik Coolsaet gebeur
In de tweede aflevering van de reeks ‘Boudewijn. Naar het hart van de koning’ wordt de stelling verdedigd dat Boudewijn hoopte dat hij na de onafhankelijkheid van Congo in 1960 koning van die kolonie kon blijven. Dat blijkt uit een nog uit zenden documentaire over Boudewijn van Hendrik Luyten, Jan Antonissen en Peter Boeckx.

De tweede aflevering van de documentaire draagt niet toevallig de titel ‘Een Coburger in Congo’. Volgens de makers was Boudewijn in Congo niet de koning die hij België was, maar ‘een echte vertegenwoordiger van de familie van Saksen­Coburg’, die de kolonie als haar privé-bezit beschouwde. Het viel de koning volgens de programmamakers bijzonder zwaar de kolonie met haar bodemschatten uit handen te geven. Die analyse is deels verkeerd.

Het is wel correct dat de koninklijke familie enorme belangen had in Congo. Maar paradoxaal genoeg hadden de Coburgs net belang bij het uiteenvallen van het enorme land.

Het begint al op 13 januari 1959. Dan neemt de koning onverwacht het woord en laat in een markante radiotoespraak voor het eerst zelf de term woord ‘onafhankelijkheid’ vallen.
Sommigen zijn er vandaag nog van overtuigd dat het Boudewijn is, die ‘onder invloed van (... ) parochiepastoors en -onderpastoors, het einde van het Belgische bewind in Congo aangekondigd heeft en zo de weg voor bloedbaden in de kolonie geopend heeft,’ schrijft auteur Fralon. Dezelfde bedenking zal overigens drie decennia later gemaakt worden bij de diepe vriendschap van Boudewijn en president Habyarimana. Sommige historici achten de Belgische vorst mee verantwoordelijk voor de volkerenmoord van 1994 in Rwanda.
‘Heeft Boudewijn de impact van zijn lezing (van begin 1959) voorzien?’ vraagt Fralon zich af. ‘Waarschijnlijk niet. Tal van ultraconservatieve raadgevers zullen hem op de vingers tikken en hij zal spijt krijgen van zijn woorden.’ Het klinkt als een vermaning van de biograaf.

Ook historicus Vanthemsche laat tussen de lijnen verstaan dat de vorst door zijn boude verklaring de onrust in Congo inderdaad aangewakkerd heeft. De koning heeft een eigen agenda en het eigengereide beleid van het Paleis vormt volgens Vanthemsche zeker een ‘extra complicerende factor’ in het al complexe verhaal.

Historicus Vincent Dujardin vindt dan weer dat het belang van die radiotoespraak van Boudewijn niet onderschat mag worden: ‘Het gaat om één van de belangrijkste handelingen die hij gesteld heeft in 43 jaar bewind.’

Zeker is dat Boudewijn hiermee een politieke daad stelt. En dat wordt hem door sommigen niet in dank afgenomen.

Maar, waren het wel ‘parochiepastoors en -onderpastoors’ die Boudewijn aanspoorden om het woord ‘onafhankelijkheid’ te laten vallen in die beruchte radiotoespraak? Een politicus wijst op een andere mogelijkheid: (alweer) Lilian Baels. Volgens hem overhaalde zijn stiefmoeder Boudewijn om Congo vroegtijdig op te geven. En waarom dan wel? Leopold had op dat moment belangrijke belangen in Congo. ‘Bijna een half miljard dollar,’ volgens The Miami News. Omgerekend naar vandaag: een paar miljard euro. De koninklijke familie heeft er altijd commerciële belangen gehad. Congo was voor hen een ‘cash & carry’.

Volgens die politicus kon Lilian haar echtgenoot Leopold en vooral stiefzoon Boudewijn overtuigen dat het in het belang van de familie was Congo snel los te laten. Eigenlijk had Lilian een soort ‘balkanisering’ van Congo in gedachten. Dit betekent een opsplitsing van de staat in kleinere regio’s of provincies die niet meer met elkaar samenwerken. Op die manier kon hun economisch belang in de provincie Katanga beter gevrijwaard blijven.

Het is een straffe theorie, maar er zijn wel degelijk elementen die ze ondersteunen. De positieve houding van het Hof tegenover die afgescheurde provincie is er zeker een van.
Bedrijven uit de groep van de Generale Maatschappij verleenden toen wel financiële steun aan alle Congolese partijen, maar we mogen er niet al te veel belang aan hechten. Volgens Rik Coolsaet gebeur

More info:

Published by: Thierry Debels on May 21, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

06/09/2013

pdf

text

original

 
Boudewijn: een Coburger in Congo?
 Boudewijn had net belang bij uiteenvallen van Congo – sleutel ligt in Katanga‘Balkanisering’van Congo leverde Coburgs meeste op
Thierry Debels@thierryd22 mei 2013In de tweede aflevering van de reeks ‘Boudewijn. Naar het hartvan de koning’ wordt de stelling verdedigd dat Boudewijnhoopte dat hij na de onafhankelijkheid van Congo in 1960koning van die kolonie kon blijven. Dat blijkt uit een nog uitzenden documentaire over Boudewijn van Hendrik Luyten, JanAntonissen en Peter Boeckx.De tweede aflevering van de documentaire draagt niet toevalligde titel ‘Een Coburger in Congo’. Volgens de makers wasBoudewijn in Congo niet de koning die hij van België was, maar 
1
 
‘een echte vertegenwoordiger van de familie van Saksen-Coburg’, die de kolonie als haar privé-bezit beschouwde. Hetviel de koning volgens de programmamakers bijzonder zwaar dekolonie met haar bodemschatten uit handen te geven. Dieanalyse is deels verkeerd.Het is wel correct dat de koninklijke familie enorme belangenhad in Congo. Maar paradoxaal genoeg hadden de Coburgs net belang bij het uiteenvallen van het enorme land.Het begint al op 13 januari 1959. Dan neemt de koningonverwacht het woord en laat in een markante radiotoespraavoor het eerst zelf de term woord ‘onafhankelijkheid’ vallen.Sommigen zijn er vandaag nog van overtuigd dat het Boudewijnis, die ‘onder invloed van (... ) parochiepastoors en-onderpastoors, het einde van het Belgische bewind in Congoaangekondigd heeft en zo de weg voor bloedbaden in de koloniegeopend heeft,’ schrijft auteur Fralon. Dezelfde bedenking zaloverigens drie decennia later gemaakt worden bij de diepevriendschap van Boudewijn en president Habyarimana.Sommige historici achten de Belgische vorst meeverantwoordelijk voor de volkerenmoord van 1994 in Rwanda.‘Heeft Boudewijn de impact van zijn lezing (van begin 1959)voorzien?’ vraagt Fralon zich af. ‘Waarschijnlijk niet. Tal vanultraconservatieve raadgevers zullen hem op de vingers tikkenen hij zal spijt krijgen van zijn woorden.’ Het klinkt als eenvermaning van de biograaf.Ook historicus Vanthemsche laat tussen de lijnen verstaan datde vorst door zijn boude verklaring de onrust in Congoinderdaad aangewakkerd heeft. De koning heeft een eigenagenda en het eigengereide beleid van het Paleis vormt volgensVanthemsche zeker een ‘extra complicerende factor’ in het alcomplexe verhaal.Historicus Vincent Dujardin vindt dan weer dat het belang vandie radiotoespraak van Boudewijn niet onderschat mag worden:
2

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->