Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
3Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ Κ. ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ Κ. ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Ratings: (0)|Views: 7,413|Likes:

More info:

Published by: Giwrgos Triantafyllopoulos on Jun 02, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

07/10/2013

pdf

text

original

 
1
ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ Κ. ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ
 
Καθώς η κρίση στην Ελλάδα βαθαίνει, παίρνοντας πρωτοφανείς
 
καταστροφικέςδιαστάσεις για τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού, η συζήτηση γενικάφαίνεται να ανοίγει. Από την αρχή της κρίσης υπήρχαν θέματα ταμπού, θέματακαταραμένα που ούτε το όνομά τους δεν έπρεπε να αναφέρεις. Πολιτικά θέματα πουέπρεπε πάση θυσία να εμφανιστούν ως το απόλυτο κακό. Με τον τρόπο αυτό μιααύρα δεισιδαιμονίας έπνεε κατά καιρούς πάνω από τα θέματα που το οικονομικό καιπολιτικό κατεστημένο ήθελε να βρίσκονται εκτός της πολιτικής συζήτησης. Το πρώτοτέτοιο θέμα ήταν η χρεοκοπία και η στάση πληρωμών. Αλλά η χρεοκοπία ήρθε. Τότεη συζήτηση μπορούσε να ανοίξει μια και το διεθνές κεφάλαιο είχε πετύχει το στόχοτου. Να μετατρέψει το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο και ταυτόχρονα να
 
φορτώσει
 
έναμεγάλο μέρος του στα ασφαλιστικά ταμεία.Το επόμενο θέμα το οποίο αποτέλεσε, και αποτελεί, ταμπού είναι το θέμα τουνομίσματος. Προς την κατεύθυνση αυτή συμβάλει και η κυρίαρχη
 
πολιτική θέση τουΣΥΡΙΖΑ για το νόμισμα. Παρά τα παραπάνω η συζήτηση για το νόμισμα έχει πλέονανοίξει. Περισσότερο μπορούμε να πούμε πως έχει συμβάλει προς την κατεύθυνσηαυτή η ίδια η συζήτηση που έχει ανοίξει στην κοινωνία με σημαντικότατο ποσοστότης, όπως τουλάχιστον εκφράζεται στις δημοσκοπήσεις, να τάσσεται πλέον κατά τηςπαραμονής της χώρας στην ευρωζώνη και να στρέφεται προς την ανάκτηση τηςνομισματικής κυριαρχίας. Μέσα στο κλίμα αυτό είναι αναμενόμενο η συζήτηση ναεπεκταθεί και στο ΣΥΡΙΖΑ παρά τις προσπάθειες κάποιων να επιβάλλουν τη θέσηπως το ζήτημα έχει λυθεί από χρόνια.Στη συζήτηση αυτή συμμετέχει, με φωνή ήρεμη, και ο Καλλωνιάτης με σειράπαρεμβάσεων του. Οι παρεμβάσεις του προσπαθούν να προσκομίσουν στοιχεία
,
κάτι
 
εξαιρετικά
 
σπάνιο
,
που θα μας επιτρέψουν με νηφαλιότητα να κατανοήσουμε τιςεπιπτώσεις από την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Αν και τα κύρια ζητούμενα είναιη κατανόηση της ταξικότητας των πολιτικών που ασκούνται μέσα από τη νομισματικήπολιτική, οι επιπτώσεις της πολιτικής του σκληρού νομίσματος στις οικονομίες και ησκληρή ενδοκαπιταλιστική διαμάχη για κυριαρχία που ασκούνται μέσα από τιςνομισματικές πολιτικές.Παρά τα παραπάνω η εξέταση του συνόλου των προβλημάτων που σχετίζονται μετην έξοδο από το ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος αποτελούν ουσιώδεςσυστατικό της μελέτης που πρέπει να προηγηθεί πριν τη λήψη συγκεκριμένωναποφάσεων για το συγκεκριμένο ζήτημα. Στα παρακάτω θα προσπαθήσω νααπαντήσω στα ζητήματα που έθεσε ο Καλλωνιάτης σε άρθρο του στηνΕλευθεροτυπία. 
Στο άρθρο αρθρογράφος προσπαθεί να συμπεράνει μερικές από τις επιπτώσειςαπό την υποτίμηση, που υποχρεωτικά θα ακολουθήσει την υιοθέτηση εθνικούνομίσματος, από τις ιστορικές εμπειρίες των υποτιμήσεων στην Ελλάδα και τιςεπιπτώσεις τους στην ελληνική οικονομία και τους εργαζόμενους.
 
2
Γράφει συγκεκριμένα:
 
Συγκεκριμένα, από την πρώτη δραχμική υποτίμηση κατά 50% του 1953, την οποία στήριξαν ΗΠΑ και ΔΝΤ, προέκυψε ένα κύμα ανατιμήσεων στην αγορά και αθρόες απολύσεις εργαζομένων στη βιομηχανία, ιδίως μετά την κατάργηση του νόμου 2222/52, που προστάτευε τους εργαζομένους από τις αυθαίρετες απολύσεις.Υπολογίστηκε τότε ότι το κόστος ζωής στους τρεις πρώτους μήνες μετά την υποτίμηση έχει ανεβεί κατά 12%, ενώ το ψωμί κατά 33%. Ακόμη, οι ανατιμήσεις καιαπολύσεις προκάλεσαν πανεργατικές απεργίες με αίτημα την αναπροσαρμογή των  μισθών και κατάληξη την υποχώρηση της κυβέρνησης, που υποσχέθηκε επίδομα ακρίβειας από 7% ώς 12%. Ομως, κι αυτό θεωρήθηκε ανεπαρκές από την ΑΔΕΔΥ,που κήρυξε 48ωρη απεργία στο δημόσιο τομέα, με συνέπεια η κυβέρνηση Παπάγου να βρει ευκαιρία και να απολύσει πλεονάζοντες δημοσίους υπαλλήλους... Ακολούθησαν οι δύο δραχμικές υποτιμήσεις (15% περίπου κάθε μία) το 1983 και το1985, οι οποίες μέχρι το 1988 είχαν προκαλέσει τη μείωση του μεριδίου των μισθών στο ΑΕΠ κατά 5 εκατοστιαίες μονάδες (από 71% σε 66%) και τη μείωση των κατώτατων πραγματικών αποδοχών το διάστημα 1984
-
87 κατά 16%. Αντίθετα, στην κατά 12,3% υποτίμηση της δραχμής το 1998 και μέχρι το 2001 οικατώτατες πραγματικές αποδοχές αυξήθηκαν αθροιστικά 2,4%. Αυτό δεν εμπόδισε,ωστόσο, το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ να μειωθεί κατά 3,5 εκατοστιαίες μονάδες (από 63,5% σε 60%) την ίδια περίοδο.Το πόσο πρόσθεσαν οι 3 τελευταίες υποτιμήσεις στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας το δείχνει ο λόγος εξαγωγών/ΑΕΠ: από 11% το 1982 αυξήθηκε σε 14% το1985, για να πέσει σε 8% το 1988 και 9% την περίοδο 1998 
-
2001. Παρομοίως, ηανεργία από 5,8% το 1982 ανήλθε σε 7,7% το 1988 και 10,9% το 1998 
-2001.
Νομίζω πως τα σχόλια περιττεύουν.
 Αρχικά πρέπει να τονίσουμε με έμφαση πως κάποιες από τις μεταβολές που οαρθρογράφος αναφέρει δεν σχετίζονται με την υποτίμηση αλλά με τιςακολουθούμενες πολιτικές και με το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης.Σαν τέτοιες μπορούμε να αναφέρουμε την κατάργηση του νόμου
2222/52,
τις
 
απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων από την κυβέρνηση Παπάγου αλλά και τημείωση του μεριδίου των μισθών στο ΑΕΠ. Το τελευταίο είναι μια διαχρονικήδιαδικασία και σχετίζεται με την όλο και μεγαλύτερη ανισοκατανομή του κοινωνικάπαραγόμενου πλούτου μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας. Στο διάγραμμα πουακολουθεί βλέπουμε το μερίδιο της εργασίας στο ΑΕΠ από το 1983 και μετά όπουκαι παρατηρούμε τη συνεχή αυτή μείωση. Η περίοδος που εξαιρείται από τηδιαδικασία μείωσης είναι αυτή του 1993
-
1998. Η μείωση επομένως του μεριδίου τηςεργασίας στο ΑΕΠ είναι μια
 
διαδικασία που παρατηρείται σε
 
όλες τις αναπτυγμένεςχώρες, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, και σχετίζεται με την ένταση της ανισοκατανομήςμέσα στις διαφορετικές πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν από
 
τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και μετά.
 
 
3
 Διάγραμμα 1
Η ίδια παρατήρηση ισχύει και για τη μείωση των πραγματικών μισθών. Είναι κιαυτή μια διαδικασία που ξεκινά πάλι κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1970 από τηΒρετανία και τις ΗΠΑ και επεκτείνεται κατά τη δεκαετία του 1980 σε όλες τιςαναπτυγμένες χώρες. Στην Ελλάδα η μείωση των πραγματικών μισθών ξεκινά το1985 και συνεχίζεται ως το 1993 και δεν συσχετίζεται στο ελάχιστο με τιςυποτιμήσεις. Στο επόμενο διάγραμμα βλέπουμε μάλιστα πως οι πραγματικοί μισθοί αυξήθηκαν μεταξύ 1983 και 1984 ακριβώς δηλαδή μετά την υποτίμηση του 1983. Τοίδιο συνέβη, όπως παραδέχεται και ο αρθρογράφος και μετά την υποτίμηση του
1998.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->