• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ
ΕΙΤΑΝ μακρύς ο δρόμος ως εδώ. Πολύ μακρύς, αδελφέ μου.Οι χειροπέδες βάραιναν τα χέρια. Τα βράδιαπου ο μικρός γλόμπος κουνούσε το κεφάλι του λέγοντας «πέ-ρασε η ώρα»εμείς διαβάζαμε την ιστορία του κόσμου σε μικρά ονόματασε κάποιες χρονολογίες σκαλισμένες με το νύχι στους τοίχουςτων φυλακώνσε κάτι παιδιάστικα σχέδια των μελλοθανάτων— μια καρδιά, ένα τόξο, ένα καράβι πούσκιζε σίγουρα τοχρόνο,σε κάποιους στίχους που έμειναν στη μέση για να τους τε-λειώσουμεσε κάποιους στίχους που τελειώσαν για να μην τελειώσουμε.Είταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ — δύσκολος δρόμος.Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. Τον κρατάςόπως κρατάς το χέρι του φίλου σου και μετράς το σφυγμότου7πάνου σε τούτο το σημάδι που άφησαν οι χειροπέδες.Κανονικός σφυγμός. Σίγουρο χέρι.Κανονικός σφυγμός. Σίγουρος δρόμος. ΔΙΠΛΑ σου αυτός ο ανάπηρος πριν κοιμηθεί βγάζει το πό-δι τουτ' αφήνει στη γωνιά — ένα κούφιο ξύλινο πόδι —πρέπει να το γεμίσεις όπως γεμίζεις τη γλάστρα με χώμανα φυτέψεις λουλούδιαόπως γεμίζει το σκοτάδι με αστέριαόπως γεμίζει λίγο-λίγο h φτώχεια στοχασμό κι αγάπη.Τόχουμε απόφαση, μια μέρα όλοι οι άνθρωποι νάχουνε δυοπόδια
 
ένα χαρούμενο γεφύρι από μάτια σε μάτιααπό καρδιά σε καρδιά. Γι’ αυτό όπου καθήσειςανάμεσα στα τσουβάλια του καταστρώματος φεύγοντας γιατην εξορίαπίσω απ' τα σίδερα του τμήματος μεταγωγώνκοντά στο θάνατο που δε λέει «αύριο»ανάμεσα σε χιλιάδες δεκανίκια από πικρά σακατεμένα χρό-νια,εσύ λες «αύριο» και κάθεσαι ήσυχος και βέβαιοςόπως κάθεται ένας δίκαιος άνθρωπος αντίκρυ στους ανθρώ-πους.8ΑΥΤΑ τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί νάναι κιαπό αίμα— όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα —μπορεί νάναι κι απ' το λιόγερμα που χτυπάει στον απέναντιτοίχο.Κάθε δείλι τα πράγματα κοκκινίζουν πριν σβήσουνκι ο θάνατος είναι πιο κοντά. Έξω απ' τα κάγκελαείναι οι φωνές των παιδιών και το σφύριγμα του τραίνου.Τότε τα κελλιά γίνονται πιο στενάκαι πρέπει να σκεφτείς το φως σ' έναν κάμπο με στάχυακαι το ψωμί στο τραπέζι των φτωχώνκαι τις μητέρες να χαμογελάνε στα παράθυραγια να βρεις λίγο χώρο ν' απλώσεις τα πόδια σου.Κείνες τις ώρες σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου,γίνεται μια σιωπή γεμάτη δέντρατο τσιγάρο κομμένο στη μέση γυρίζει από στόμα σε στόμαόπως ένα φανάρι που ψάχνει το δάσος — βρίσκουμε τη φλέβαπού φτάνει στην καρδιά της άνοιξης. Χαμογελάμε.ΧΑΜΟΓΕΛΑΜΕ κατά μέσα. Αυτό το χαμόγελο το κρύ-βουμε τώρα.Παράνομο χαμόγελο — όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος
 
παράνομη κ' η αλήθεια. Κρύβουμε το χαμόγελο9όπως κρύβουμε στην τσέπη μας τη φωτογραφία της αγα-πημένης μαςόπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς ανάμεσα στα δυοφύλλα της καρδιάς μας. Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο.Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελοκι αυτόν τον ουρανό δεν μπορούν να μας τα πάρουν.ΞΕΡΟΥΜΕ πως ο ίσκιος μας θα μείνει πάνου στα χωράφιαπάνου στην πλίθινη μάντρα του φτωχόσπιτουπάνου στους τοίχους των μεγάλων σπιτιών πού θα χτίζονταιαύριοπάνου στην ποδιά της μητέρας πού καθαρίζει φρέσκα φα-σολάκιαστη δροσερήν αυλόπορτα. Το ξέρουμε.Ευλογημένη ας είναι η πίκρα μας.Ευλογημένη η αδελφοσύνη μας.Ευλογημένος ο κόσμος που γεννιέται.ΚΑΠΟΤΕΣ είμαστε πολύ περήφανοι, αδελφέ μου,γιατί δεν είμαστε καθόλου σίγουροι.Μεγάλα λόγια λέγαμεπολλά χρυσά γαλόνια βάζαμε στο μπράτσο του στίχου μας10ένα ψηλό λοφίο ανέμιζε στο μέτωπο του τραγουδιού μαςκάναμε θόρυβο — φοβόμαστε, γι' αυτό κάναμε θόρυβοσκεπάζαμε το φόβο μας με τη φωνή μαςχτυπούσαμε τα τακούνια μας στο πεζοδρόμιοανοιχτές δρασκελιές, καμπανιστέςόπως κείνες οι παρελάσεις με τ' άδεια κανόνιαπού τις κοιτάν οι άνθρωποι απ' τα πορτοπαράθυρακαι που κανείς δεν τις χειροκροτάει.
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...