• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
Perceptions of the Ottoman legacy questioned most in Turkey andGreece
 
Columbia University professor Dr.Christine Philliou believes Greece andTurkey seem to be doing much better withpreserving the Ottoman legacy.
This year’s first-place winner of the Sabancı InternationalResearch Award, an annual award given by the Brookings Institution and SabancıUniversity, was Dr. Christine Philliou for her essay titled “The Paradox of Perceptions:Interpreting the Ottoman Past Through the National Present.” Dr. Philliou, an assistantprofessor at Columbia University, specializes in the political and social history of theOttoman Empire, particularly in the 18th and 19th centuries. Dr. Philliou shared heropinions about the paradox of perceptions regarding the Ottoman Empire and how seeingthe empire’s legacy for what it is could help shape the contemporary culture in post-Ottoman states.Dr. Philliou maintains that there exists a paradox of perceptions regarding the Ottomanlegacy in the world. She believes the same paradox is not only present in Turkey andGreece, but is even stronger here than in other parts of the post-Ottoman world. “The paradox that exists all over the former Ottoman world, from Albania to Iraq,certainly exists in Turkey and Greece, where I have spent the most time and done myresearch. The presence of the Ottoman legacy coupled with the absence of perception of that legacy, or the gap between what the Ottoman past was and what people today thinkit was from their national perspective, is most intense in Turkey as well as Greece,” Dr.Philliou explained.We should point out that many regions among the post-Ottoman states, such as certainareas of the Balkans and the Middle East, are conflict areas. Many political scientists andhistorians find it curious about how the Ottomans could maintain relative peace andstability in these regions. Does Dr. Philliou share the same curiosity? “I certainly do sharethat curiosity,” she said and continued: “I try, however, to move beyond a romanticizationof the Ottoman past, which looks only at the diversity and cosmopolitan aspects of Ottoman state and society, to an approach that seeks to understand the principles andmechanisms by which the Ottoman Empire was governed. Who took part in Ottomangovernance and who did not? How were the participants changing over time from oneregion to another?” 
The empire did not need to eliminate ethnic differences
 Dr. Philliou expressed an opinion that the question on the Ottoman Empire’s ability to
 
maintain peace in these regions is a very complicated one. However, she thinks “Part of the answer could lie in the fact that the Ottomans, for most of their history, did not havethe means or the need to eliminate religious, ethnic or linguistic differences among theirdiverse subject populations. On the other hand, differences could be useful to the projectof governing the Ottoman Empire. This is not to say that there was no violence in theOttoman Empire, but the violence does not seem to have been consistently carried outagainst particular ethnic or religious groups until the 19th century, when the aspirationsof both the Ottoman state and its subject populations started to change and conflict withnational projects. And it is partly due to the violence of the last century in the OttomanEmpire that the paradox of perceptions has come about.” In her award-winning essay Dr. Philliou contends, “The Ottoman legacy in the Balkansand the Middle East is everywhere -- from the hamams, mosques and Bedestan covered-markets in Salonika [Thessalonica] and Damascus, to the cuisine, music, colloquialismsand some say even common culture of everyday bureaucracy from Egypt to Turkey andAlbania. But beyond these whimsical and somewhat cliché examples, the Ottoman legacyis what is present but not perceived.” But what could be the reasons behind this?According to Dr. Philliou, “It is precisely the combination of the centuries and layers of Ottoman governance on the one hand, and the violent and protracted ‘un-mixing’ of theEmpire into supposedly homogenous nation-states, that has created this paradoxicalsituation.” In other words, while habits, customs and connections built up over centuriesto collectively form what we call the Ottoman legacy are not going to be eliminated easilyor quickly, at the same time the national projects of the 20th century sent strongmessages to people that Turks have distinct histories from Greeks, Serbs, Albanians andEgyptians, causing people to ignore those commonalties and focus on the differences.
Owning up to the Ottoman past
In an assessment of the physical condition of edifices and works remaining from Ottomantimes, Dr. Philliou believes Greece and Turkey seem to be doing much better withpreserving the Ottoman legacy. “Mosques and other Ottoman structures in Greece, andthe Orthodox churches in Turkey (which also constitute part of the Ottoman legacy) wereonce treated terribly, as a kind of symbolic humiliation of the targeted group. Now thesebuildings are being renovated and preserved in many cities. I would hope that thisphenomenon in Greece and Turkey would pave the way for similar trends in the Balkancountries as well,” But have the grievances and anger of the past died out in the post-Ottoman world? Isn’tit about time that such feelings disappear? Or do we still need time? “I think enough timehas passed, three generations now, that citizens of the Ottoman successor-states canbegin to reassess not only their own national projects and histories but the place of theOttoman Empire in their own heritage,” Dr. Philliou answered. “This of course varies according to the state we are discussing, but overall it seems thatsome scholars and others are ready to take a fresh look at the Ottoman past and try tounderstand how the empire worked, as well as the times and places where functioningbroke down. In other words, to contextualize the violence and coexistence to arrive at amore complex and, I would argue, realistic picture.” 
 
Sabancı Üniversitesi ve Brookings Enstitüsü işbirliğiyle bu yıl ikincisi verilen ‘Sakıp SabancıUluslararası Araştırma Ödülü’ Columbia Üniversitesi’nden Doç.
Dr 
.
Christine
 
Philliou
’nun ‘AlgılamaParadoksu: Osmanlı Geçmişini Ulusal Bugün Gözüyle Yorumlamak’ çalışmasına verildi. Uzmanlıkalanı 18 ve 19. yüzyıl yoğunluklu olarak Osmanlı’nın siyasi ve sosyal tarihi olan
Philliou
, Princeton
 
Üniversitesi’nde gerçekleştirdiği doktora tezi çalışmasında da 1800-1850 arası Osmanlı yönetimyapısını incelemişti. Selanikli Phillou ile Osmanlı Devleti’nin algılanmasına dair düşüncelerini konuştuk.
Tüm dünyada Osmanlı’yı algılamayla ilgili bir paradokstan bahsediyorsunuz. Bu paradoksTürkiye’de de var mı?
 Arnavutluk’tan Irak’a kadar eskiden Osmanlı’nın parçası olan her yerde var olan bu paradoks kesinlikleTürkiye’de ve benim çok uzun zaman geçirdiğim ve araştırmalarımı sürdürdüğüm Yunanistan’da davardır. Osmanlı mirasının varlığına, o mirasa dair algılamanın olmayışı ya da başka bir deyişleOsmanlı geçmişinin gerçekte ne olduğu ile insanların bugün kendi milli algılamalarıyla bu geçmişigördükleri şekil arasındaki fark da eklenince, bu paradoks en yoğun haliyle Türkiye ve deYunanistan’da bulunmaktadır.
Birçok siyasetçi ve tarihçi, Osmanlı’nın Balkanlar ve Ortadoğu’da barışı nasıl sağladığınıaraştırıyor. Sizin böyle bir merakınız var mı?
 Kesinlikle, ben de böyle bir merakı paylaşıyorum. Ancak, ben, Osmanlı geçmişinin yalnızca OsmanlıDevleti’nin ve toplumunun çeşitliliği ve kozmopolit yönlerine bakarak ortaya çıkan bir romantikleştirmesinin ötesine geçmeye ve Osmanlı İmparatorluğu’nu yöneten ilke ve mekanizmalarıanlamaya çalışıyorum. Örneğin, kimler Osmanlı yönetiminde söz sahibiydi ve kimler değildi? Bukatılımcılar farklı zamanlara ve farklı bölgelere göre bakıldığında nasıl değişiklikler gösteriyordu?
Sizce Osmanlı, barışı nasıl sağlamıştı?
 Bu, çok karmaşık bir konu. Cevabın bir bölümü Osmanlıların kendi tarihlerinin büyük bir kısmındaçeşitlilik gösteren teba nüfusları arasındaki dinî, etnik ya da dil farklılıklarını ortadan kaldırmak içingerekli araçlara ve de bunu yapma gereksinimine sahip olmamasında yatıyor. Aksine, farklılıklar Osmanlı İmparatorluğu’nun yönetim projesine yarar sağlayabilirdi. Bu, Osmanlı İmparatorluğu’nda hiçşiddet olmadığı gibi anlaşılmasın, ama kullanılan şiddet tutarlı bir biçimde belirli etnik veya dinî gruplara karşı uygulanmış gibi görünmüyor ta ki, Osmanlı Devleti ve tebaasındaki halkların isteklerininfarklılaşmaya ve milli projelerle çatışmaya başladığı 19. yy’a kadar. Aynı zamanda, algılamaparadoksunun oluşumu, varlığını biraz da Osmanlı İmparatorluğu’nun son yüzyılındaki şiddeteborçludur.
“Balkanlar ve Ortadoğu’daki Osmanlı mirası her yerde görülmektedir; ancak Osmanlı mirası,mevcut olduğu halde algılanmayan bir olgudur.” diyorsunuz. Bunun nedeni nedir?
 Bir yanda yüzyıllar boyu süren ve birçok katmana yayılmış Osmanlı yönetimi ile, öte yandaimparatorluğun homojen olması beklenen ulus-devletlere gittikçe uzayan bir zaman diliminde, şiddetde kullanarak “karışmamasının” birleşimi tam da bu paradoksal durumu yaratan unsurdur. Bir taraftan,yüzyıllar süresince oluşmuş alışkanlıklar, gelenekler ve bağlantılar -yani Osmanlı mirası- hızla ya dakolayca silinip atılamazken, diğer taraftan, 20 yy’da halka Türklerin Yunan, Sırp, Arnavut veMısırlılardan çok farklı bir tarihleri olduğu mesajını çok güçlü bir şekilde veren milli projeler, insanlarınortak noktaları görmezden gelip farklılıklar üzerinde yoğunlaşmasına neden oldu.
Balkanlar’da Osmanlı eserlerinin fiziksel durumunu nasıl değerlendiriyorsunuz?
 Gene, Yunanistan ve Türkiye, Balkanlar’ın çoğu bölgesiyle karşılaştırınca bir nevi istisnai durumda;çünkü bu iki ülkede geçen on yılda oldukça köklü değişiklikler oldu. Yunanistan’daki camiler ve diğer Osmanlı yapıları ve Türkiye’deki Ortodoks kiliseleri (ki onlar da Osmanlı mirasının bir parçasınıoluşturmaktadır) hedeflenen grubun bir nevi sembolik bir aşağılaması olarak bir zamanlar korkunçmuamele görürdü. Şimdi bu yapılar restore ediliyor ve korunuyor. Yunanistan’da ve Türkiye’degerçekleşen bu fenomenin Balkan ülkelerinde de benzeri bir eğilimin önünü açacağını umuyorum.
Balkanlar ve Ortadoğu’daki Osmanlı selefi devletlerin vatandaşlarının üzerinde mutabıkkalacakları tek bir husus var; o da Osmanlı geçmişinden uzak olması gerektiği. Bu mesafe dahane kadar devam eder sizce?
 
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...