• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
Digitized by 10uk1s
Ευλαβικό αφιέρωμα στην ιερή μνήμη του Γρηγόρη Αυξεντίου που με τη θυσία του μαςεδίδαξε πόση διάσταση ζωής μπορεί να περικλείει ένας θάνατος
 
Digitized by 10uk1s
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
 
Γράμμα στον γενναίο των γενναίων
Αδελφέ μου Γρηγόρη,
 
Σχώρνα με που αποτολμώ το
αδελφέ
, μια που ούτε από τα ίδια τα σπλάχνα της λιόντισσαςμάνας της Λύσης αξιωθήκαμε να βγούμε, και μια που εσύ
 –
αητός πάντα άπιαστος καιπερήφανος
 –
ανέβηκες ψηλά στον άφθαστον ουρανό της δόξας, κι εγώ έμεινα κάτω στηλασπερή τη γη των ανθρώπων. Ωστόσο γεννηθήκαμε στο ίδιο Κυπριώτικο χώμα, τοΤουρκοπατημένο χώμα του Μεσαρίτικου κάμπου, ήπιαμε το ίδιο στυφό νερό των αλμυρώνπηγαδιών μας, ακούσαμε το ίδια παραμύθια με τους δράκους και τους Διγενήδες, κι ύστερα
 –
νέος εσύ άντρας και έφηβος μόνο εγώ
 –
μεθύσαμε από το ίδιο κρασί, το γλυκόπικρο κρασί τηςφόνισσας της Λευτεριάς. Και ύστερα θυμάμαι (είκοσι χρόνια με καίει ο πυρετός αυτής τηςθύμησης) ότι σε αντίκρυσα, με θαυμασμό και ανατριχίλα, μπροστάρη στον πυρρίχειο τηςλεβεντιάς, εγώ από το τέλος
-
τέλος του χορού, προσπαθώντας μια να σε ιδώ και να ζωγραφίσωμε φωτιά και ατσάλι στην καρδιά μου την λατρεμένη σου μορφή και μια
 
να σύρω αδέξια ταβήματά μου πάνω στις δικές σου στροφές.
 
Εσύ από τους δοξασμένους ουρανούς σου όπου ανέβηκες, κοιτάς πάντα από ψηλά εμάς ταμίζερα πλάσματα που έχουμε απομείνει, αφού είναι σίγουρο πως υπάρχει η αίσθηση σ' αυτούςπου δρασκελούν την γήινη διάσταση της ζωής γι' αυτά που γίνονται εδώ. Και θα το ξέρεις,μεγάλε μου αδελφέ, ότι η μνήμη η δική σου και η μνήμη των άλλων μας αδελφών που έπεσαν,δεν με άφησαν να γελάσω είκοσι χρόνια τώρα. Κι ακόμα στα γραφτά μου, εκεί που τόθελα
 
και'γω να τραγουδήσω τις χαρές και τον έρωτα και να πλέξω ιστορίες, μισοαληθινές καιμισοψεύτικες, έμεινα να μαζεύω τις διαλυμένες ψηφίδες της ζωής και του θανάτου σας και ναμάχουμαι να σας αναστήσω με τον λόγο. Αυτή είναι η αξιάδα μου κι αυτό είναι το δικό μουμνημόσυνο.
 
Πόσες και πόσες ώρες, αδελφέ μου, στις παγερές ολονυχτίες της μοναξιάς μου, σκεφτόμουνμόνο εσένα και σε μελετούσα. Και προσπαθούσα να αναστήσω μέσα από τ' αποκαΐδια τηνκαμμένη και συντριμμένη σου καρδιά για να νοιώσω και να καταγράψω τους παλμούς της.
 
Αν ήμουν μεσαιωνικός χρονικογράφος της Κύπρου, ίσως να άρχιζα την ιστορία σου έτσι:
 
Εβουλήθηκα
– 
πρώτα ο Θεός
– 
να ιστορήσω τον βίον και τα έργα του Γρηγόρη Αυξεντίου, ότιο βίος του εστάθην τέλεια ξέχωρος και τα έπραξεν πολλά θαυμαστά και οι λας εθαυμάζαν τον, ότι εποίκεν μέγαν καλόν εις τον τόπον και ότι εδιαφεντεύθη αντρειωμένα αντάν τον έκοψαν εις τον σπήλαιον του Μαχαιρά και μηδέν στέρξας να δοθή των Εγκλέζηδων, έμεινεν και έκρουσεν μέσα εις την φωτίαν και ήτζου ετελειώθην 
.
 
Κι αν ήμουν του δημοτικού μας τραγουδιού βάρδος, μπορεί και να σου έπλεκα αυτούς τουςστίχους:
 
Τρία πουλάκια κάθονται στου Μαχαιρά τα όρητόνα κοιτάει τη Λεμεσό, τ' άλλο κοιτάει τη Λύση·το πρώτο για το θάνατο θρηνάει του Γρηγόρη
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...