Embed Doc
Copy Link
Readcast
Collections

CommentGo Back

Download

Johannes Kepler - urodzony 27 grudnia 1571 r. w Weil der Stadt, zmarł 15 listopada1630 r. w Ratyzbonie) – niemiecki matematyk, astronom i astrolog, jedna z czołowychpostaci rewolucji naukowej w XVII wieku. Najbardziej znany z nazwanych jegoimieniem praw ruchu planet, skodyfikowanych przez późniejszych astronomów napodstawie jego prac Astronomia nova, Harmonices Mundi i Epitome astronomiaeCopernicanae. Prawa te stały się jedną z podstaw teorii grawitacji Izaaka Newtona.W trakcie swojej kariery, Kepler był nauczycielem matematyki w Graz, asystentemastronoma Tycho Brahe, matematykiem na dworze Rudolfa II Habsburga,nauczycielem matematyki w Linz i doradcą Albrechta von Wallenstein. Pozabadaniami astronomicznymi prowadził badania w zakresie optyki i ulepszył teleskopsoczewkowy Galileusza.W czasach Keplera nie istniało wyraźne rozróżnienie pomiędzy astronomią iastrologią, natomiast astronomia jako jedna ze sztuk wyzwolonych, była wyraźnieoddzielona od fizyki, zaliczanej do filozofii przyrody. Kepler w swoich pracach używałargumentów religijnych, wychodząc z założenia, że Bóg stworzył świat zgodnie zinteligentnym planem, który można poznać za pomocą rozumu. Określał swojąastronomię jako "fizykę niebieską" i jako "wycieczkę w Metafizykę Arystotelesa",przenosząc tradycyjnie pojmowaną kosmologię w obszar uniwersalnie obowiązującejmatematyki.Supernowa w 1604 rokuW październiku 1604 roku, nowa jasna gwiazda (SN 1604) pojawiła się na niebie.Kepler początkowo nie wierzył w plotki o jej pojawieniu się, a gdy zobaczył ją sam,rozpoczął jej systematyczne obserwacje. Rok 1603 był początkiem występującej razna około 800 lat serii koniunkcji. Dwie poprzednie serie astrologowie wiązali znarodzinami Chrystusa (ok. 1600 lat wcześniej) i dojściem do władzy Karola Wielkiego(ok. 800 lat wcześniej), dlatego spodziewano się wielkich wydarzeń w cesarstwie. Wtym kontekście Kepler przedstawił wynik swoich obserwacji nowej gwiazdy,sceptycznie podchodząc do krążących wtedy astrologicznych interpretacji. Zauważył jej malejącą jasność, spekulował o jej pochodzeniu i na podstawie braku paralaksyargumentował, że musi się znajdować na sferze gwiazd stałych. Tym samympodważył doktrynę o niezmienności niebios. Spekulował też, że Gwiazda Betlejemskamogła być podobnym zjawiskiem.Dziedzictwo kulturowe i historyczneOprócz swojego wkładu w rozwój astronomii i filozofii przyrody, Kepler wywarł teżwpływ na filozofię i historiografię nauki. Historycy Oświecenia traktowali sceptycznie jego metafizyczne i religijne wywody, ale późniejsi filozofowie ery Romantyzmuuważali je już za kluczowe dla jego sukcesu. William Whewell, w swojej History of theInductive Sciences wydanej w 1837 roku, podawał Keplera jako archetypowy przykładnaukowego geniusza. Podobnie Ernst Friedrich Apelt, który jako pierwszy przedstawiłanalizę dorobku Keplera, określił go jako pioniera "rewolucji w naukach", łączącegomatematykę, estetykę, fizykę i teologię w spójny światopogląd. Tłumaczenia wielu dzieł Keplera były wydawane pod koniec XIX i na początku XXwieku. W latach trzydziestych XX wieku Alexandre Koyré i inni historycy stworzylipojęcie rewolucji naukowej, jako kluczowego momentu w rozwoju nauki. Kepler zostałwtedy określony jako centralna postać tej rewolucji. Koyré podkreślił rolę teoriiKeplera, bardziej niż jego obserwacji, w przejściu od starożytnego do współczesnegospojrzenia na świat. Od lat sześćdziesiątych, zaczęły pojawiać się setki, a późniejtysiące prac poświęconych różnym aspektom prac Keplera: jego metodomgeometrycznym, astrologii i meteorologii, roli religii w jego pracach, jego literackich i

retorycznych metod argumentacji, jego wpływu na środowisko współczesnych mufilozofów i jego roli jako historyka nauki.Dyskusja nad rolą Keplera w rewolucji naukowej również zrodziła wiele prac ipublikacji. Jedną z najbardziej wpływowych byli Lunatycy Arthura Koestlera, w którejKepler został opisany jako moralny, teologiczny i intelektualny bohater rewolucjinaukowej. Wpływowi filozofowie nauki, tacy jak Charles Sanders Peirce, NorwoodRussell Hanson, Stephen E. Toulmin i Karl Popper, odwoływali się do prac Keplera,znajdując tam przykłady współczesnych elementów badań naukowych:niewspółmierności teorii, wnioskowania przez analogie, czy falsyfikacji teorii. Keplerstał się ikoną nowoczesnej nauki i przykładem człowieka wyprzedzającego swojeczasy. Carl Sagan określił go jako pierwszego astrofizyka i ostatniego naukowcaastrologa.Galileusz (wł. Galileo Galilei) Urodzony 15 lutego 1564 w Pizie, zmarł 8 stycznia 1642koło Florencji) – włoski astronom, astrolog, fizyk i filozof, twórca podstaw nowożytnejfizyki.Urodził się w Pizie. Ojciec Vincenzo Galilei, był muzykiem i handlarzem wełny, matkąbyła Giulia Ammannati. Galileo był najstarszym dzieckiem. Elementarnewykształcenie pobierał w domu rodzinnym, następnie w wieku 11 lat rozpoczął naukęw szkole zakonnej u jezuitów (walombrozjanów) w klasztorze Santa Maria diVallombrosa (niedaleko Florencji). Gdy w wieku 15 lat zakomunikował ojcu, że chcezostać mnichem - ojciec natychmiast zareagował zabierając go z tego klasztoru. W1581 roku, w wieku 17 lat rozpoczął studia na Uniwersytecie w Pizie (medycyna, wgżyczenia ojca). Studiów tych nie ukończył - bardziej interesowała go matematyka.Dawał prywatne lekcje matematyki we Florencji i Sienie. W roku 1589 zostałwykładowcą matematyki na uniwersytecie w Pizie. Następnie przeniósł się naUniwersytet w Padwie, gdzie do roku 1610 wykładał geometrię, mechanikę iastronomię.Galileusz potwierdził teorię heliocentryczną Kopernika.Galileusz nigdy się nie ożenił, ale miał z Mariną Gambą troje dzieci: córki Virginię (ur.1600) i Livię (ur. 1601) (które zostały zakonnicami) i syna Vincenzia (ur. 1606).Konflikt z punktu widzenia filozofii nauki.Proces Galileusza należy widzieć w określonym kontekście historycznym. Filozof naukiPaul Feyerabend w książce Przeciw metodzie stwierdza: "Kościół w czasach Galileuszanie tylko stosował się do wskazań rozumu, tak jak określano go wówczas i, częściowo,nawet obecnie, ale brał także pod uwagę etyczne oraz społeczne konsekwencjepoglądów Galileusza. Oskarżenie wniesione przezeń przeciwko Galileuszowi byłoracjonalne i tylko oportunizm oraz brak spojrzenia z perspektywy czasowej mogąpowodować żądanie rewizji wyroku."Należy pamiętać o tym, że pogląd o nienaukowości tez Galileusza podzielaławiększość współczesnych mu uczonych, w tym Tycho de Brahe, a teoria Kopernikadawała gorsze przewidywania niż teoria Ptolemeusza. Nie istniała teoria przyrządówoptycznych, których używał Galileusz."Proces Galileusa był jednym z wielu procesów sądowych. Nie wyróżniał się żadnymiszczególnymi właściwościami, być może z wyjątkiem tego, że Galileusza