Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
2Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
ΠΕΡΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ

ΠΕΡΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ

Ratings: (0)|Views: 153|Likes:
ΠΕΡΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ

Ἰωσὴφ Βρυέννιος (1350-1431) - Οὐκ ἀρνησόμεθά σε
Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία·
οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας·
ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα·
εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.
Κ. Π. Καβάφης (1863-1933) - Οὐκ ἔγνως
Γιὰ τὲς θρησκευτικὲς μας δοξασίες - ὁ κοῦφος Ἰουλιανὸς εἶπεν «Ἀνέγνων, ἔγνων, κατέγνων».
Τάχατες μᾶς ἐκμηδένισε μὲ τὸ «κατέγνων» του, ὁ γελοιωδέστατος.
Τέτοιες ξυπνάδες ὅμως πέρασι δὲν ἔχουνε σ᾿ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς.
«Ἀνέγνως, ἀλλ᾿ οὐκ ἔγνως· εἰ γὰρ ἔγνως, οὐκ ἂν κατέγνως» ἀπαντήσαμεν ἀμέσως.

ἀνέγνων, ἔγνων, κατέγνων: παροιμιακὴ ἔκφραση ἀπάντηση τοῦ Ἰουλιανοῦ σὲ ἐπιστολὴ ἐπισκόπων.
Ἡ ἀνταπάντηση ὅμως ποὺ ἔλαβε, ἐνδεχομένως μάλιστα ἀπὸ τὸν Μέγα Βασίλειο,
ἦταν ἐξ ἴσου παροιμιώδης: ἀνέγνως, ἀλλ᾿ οὐκ ἔγνως. εἰ γὰρ ἔγνως, οὐκ ἂν κατέγνως.
________________________________________
Ἀπάντηση ἐπεξηγηματική περὶ Ἀναθεμάτων
Οἱ πλάνες τῶν φιλοσόφων
Ἴσως σὲ μερικοὺς νὰ φαίνεται ὑπερβολικὸς ὁ χαρακτηρισμὸς τῶν ἀρχαίων σοφῶν ὡς μωρῶν. Τί θὰ λέγαμε ὅμως ἂν πληροφορούμασταν ὅτι πρὶν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ἐξέφερε περὶ τῶν σοφῶν του προχριστιανικοῦ κόσμου αὐστηρότατη κρίση κάποιος, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ συγκαταλεχθεῖ μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ρήτορες τῆς εἰδωλολατρικῆς δύσεως;
Πρόκειται γιὰ τὸν Κικέρωνα, ὁ ὁποῖος δὲν δίστασε νὰ διακηρύξει ὅτι «δὲν ὑπάρχει παραλογισμός, ὁσονδήποτε χονδροειδής, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἐγένετο παραδεκτὸς καὶ νὰ μὴ ἐδιδάχθη ὑπὸ τινὸς φολοσόφου» De divin. II 58, «Sed nescio quo tam absurde dici potest quod non dicatur ab aliquo philosophorum»
ΠΕΡΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ

Ἰωσὴφ Βρυέννιος (1350-1431) - Οὐκ ἀρνησόμεθά σε
Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία·
οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας·
ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα·
εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.
Κ. Π. Καβάφης (1863-1933) - Οὐκ ἔγνως
Γιὰ τὲς θρησκευτικὲς μας δοξασίες - ὁ κοῦφος Ἰουλιανὸς εἶπεν «Ἀνέγνων, ἔγνων, κατέγνων».
Τάχατες μᾶς ἐκμηδένισε μὲ τὸ «κατέγνων» του, ὁ γελοιωδέστατος.
Τέτοιες ξυπνάδες ὅμως πέρασι δὲν ἔχουνε σ᾿ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς.
«Ἀνέγνως, ἀλλ᾿ οὐκ ἔγνως· εἰ γὰρ ἔγνως, οὐκ ἂν κατέγνως» ἀπαντήσαμεν ἀμέσως.

ἀνέγνων, ἔγνων, κατέγνων: παροιμιακὴ ἔκφραση ἀπάντηση τοῦ Ἰουλιανοῦ σὲ ἐπιστολὴ ἐπισκόπων.
Ἡ ἀνταπάντηση ὅμως ποὺ ἔλαβε, ἐνδεχομένως μάλιστα ἀπὸ τὸν Μέγα Βασίλειο,
ἦταν ἐξ ἴσου παροιμιώδης: ἀνέγνως, ἀλλ᾿ οὐκ ἔγνως. εἰ γὰρ ἔγνως, οὐκ ἂν κατέγνως.
________________________________________
Ἀπάντηση ἐπεξηγηματική περὶ Ἀναθεμάτων
Οἱ πλάνες τῶν φιλοσόφων
Ἴσως σὲ μερικοὺς νὰ φαίνεται ὑπερβολικὸς ὁ χαρακτηρισμὸς τῶν ἀρχαίων σοφῶν ὡς μωρῶν. Τί θὰ λέγαμε ὅμως ἂν πληροφορούμασταν ὅτι πρὶν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ἐξέφερε περὶ τῶν σοφῶν του προχριστιανικοῦ κόσμου αὐστηρότατη κρίση κάποιος, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ συγκαταλεχθεῖ μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ρήτορες τῆς εἰδωλολατρικῆς δύσεως;
Πρόκειται γιὰ τὸν Κικέρωνα, ὁ ὁποῖος δὲν δίστασε νὰ διακηρύξει ὅτι «δὲν ὑπάρχει παραλογισμός, ὁσονδήποτε χονδροειδής, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἐγένετο παραδεκτὸς καὶ νὰ μὴ ἐδιδάχθη ὑπὸ τινὸς φολοσόφου» De divin. II 58, «Sed nescio quo tam absurde dici potest quod non dicatur ab aliquo philosophorum»

More info:

Published by: ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ on Jul 26, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOCX, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

03/26/2014

pdf

text

original

 
 
ΠΕΡΙ ΑΝΑΘΕΜΑΣΩΝ
 
ωσ
φ
 
Βρυέννιος
(1350-1431) -
Ο
κ
 
ρνησόμεθά
 
σε
 
Ο
 ὎
κ
 
 ρνησόμεθά
 
σε
,
φίλη
 
 ρθοδοξία·
 
ο
 ὎
 
ψευσόμεθά
 
σου
 
πατροπαράδοτον
 
σέβας·
 
ν
 
σο
 
γεννήθημεν
,
κα
 
σο
 
ζ
μεν
,
κα
 
ν
 
σο
 
κοιμηθησόμεθα·
 
ε
 
δ
 
καλέσει
 
καιρός
,
κα
 
μυριάκις
 
 ὏
π
 ρ
 
σο
 ῦ
 
τεθνηξόμεθα
.
Κ. Π. Καβάφης (1863
-1933) -
Ο
κ
 
γνως
 
Γι
 
τ
ς
 
θρησκευτικ
ς
 
μας
 
δοξασίες
-
 
κο
 ῦ
φος
 
ουλιαν
ς
 
ε
 ἶ 
πεν
«
νέγνων
,
γνων
,
κατέγνων»
.
Σάχατες
 
μ
ς
 
κμηδένισε
 
μ
 
τ
 
«κατέγνων»
 
του
,
 
γελοιωδέστατος.Σέτοιες ξυπνάδες
μως
 
πέρασι
 
δ
ν
 
χουνε
 
σ
᾿
 
μ
ς
 
το
 ὺ
ς
 
Φριστιανούς
.«
νέγνως
,
λλ
᾿
 
ο
 ὎
κ
 
γνως·
 
ε
 
γ
 ρ
 
γνως
,
ο
 ὎
κ
 
ν
 
κατέγνως»
 
παντήσαμεν
 
μέσως
.
νέγνων 
,
ἔ 
γνων 
,
κατέγνων 
παροιμιακ 
 
ἔ 
κφραση 
 
πάντηση 
 
το 
ῦ 
 
Ἰ 
ουλιανο 
ῦ 
 
σ 
 
πιστολ
 
πισκόπων 
.
Ἡ 
 
νταπάντηση 
 
ὅ 
 μως 
 
πο 
 
ἔ 
λαβε 
,
νδεχομένως 
 
 μάλιστα 
 
π 
 
τ 
ν 
 
Μέγα 
 
Βασίλειο 
,
ἦ 
ταν 
 
ξ  
 
ἴ 
σου 
 
παροιμιώδης 
νέγνως 
,
λλ
᾿ 
 
ο 
κ 
 
ἔ 
γνως 
.
ε 
 
γ 
 ρ 
 
ἔ 
γνως 
,
ο 
κ 
 
ν 
 
κατέγνως 
.
 
πάντηση
 
πεξηγηματική
 
περ
 ὶ
 
ναθεμάτων
 
 
Ο
 
πλάνες
 
τ
ν
 
φιλοσόφων
 
σως
 
σ
 
μερικο
 ὺ
ς
 
ν
 
φαίνεται
 
 ὏
περβολικ
ς
 
 
χαρακτηρισμ
ς
 
τ
ν
 
 ρχαίων
 
σοφ
ν
 
ς
 
μωρ
ν
.
Σί
 
θ
 
λέγαμε
 
μως
 
ν
 
πληροφορούμασταν
 
τι
 
πρ
ν
 
κόμη
 
κα
 
π
 
το
 ὺ
ς
 
Φριστιανο
 ὺ
ς
 
ξέφερε
 
περ
 
τ
ν
 
σοφ
ν
 
του
 
προχριστιανικο
 ῦ
 
κόσμου
 
α
 ὎
στηρότατη
 
κρίση
 
κάποιος
,
 
πο
 ῖ 
ος
 
μπορε
 ῖ 
 
ν
 
συγκαταλεχθε
 ῖ 
 
μαζ
 
μ
 
α
 ὎
το
 ὺ
ς
 
κα
 
 
πο
 ῖ 
ος
 
θεωρε
 ῖ 
ται
 
π
 
το
 ὺ
ς
 
μεγαλύτερους
 
 ρήτορες
 
τ
ς
 
ε
δωλολατρικ
ς
 
δύσεως
;
Πρόκειται γι
 
τ
ν
 
Κικέρωνα
,
 
πο
 ῖ 
ος
 
δ
ν
 
δίστασε ν
 
διακηρύξει
 
τι
 
«δ
ν
 
 ὏
πάρχει
 
παραλογισμός
,
σονδήποτε
 
χονδροειδής
,
 
πο
 ῖ 
ος
 
ν
 
μ
 
γένετο
 
παραδεκτ
ς
 
κα
 
ν
 
μ
 
διδάχθη
 
 ὏
π
 
τιν
ς
 
φολοσόφου»
De divin. II 58, «Sed nescio quo tam absurde dici potest quod non dicatur ab aliquophilosophorum»
στοχίες
 
το
 
Πλάτωνος
 
Κα
 
γι
 
ν
 
μιλήσουμε
 
συγκεκριμένα
 
 ρχίζουμε
 
π
 
φιλόσοφο
 
πο
 ὺ
 
συγκαταλέγεται
 
μεταξ
 ὺ
 
τ
ν
 
 ὏
γιέστερων
 
π
 
λους
 
το
 ὺ
ς
 
φιλοσοφο
 ῦ
ντες
,
τ
ν
 
Πλάτωνα
 
δηλαδή
.
πως
 
λοιπόν
 
μας
 
λέει
 
γι
 
α
 ὎
τ
ν
 
 Hittinger (Apologie...,
τόμ
.
Β
,
σελ
. 71)
κατ
 
π
σα
 
πιθανότητα
 
δ
ν
 
ε
 ἶ 
χε
 
κ
ν
 
δέα
 
περ
 
δημιουργίας
,
 
τουλάχιστον
 
δ
ν
 
μιλο
 ῦ
σε
 
γι
 
α
 ὎
τ
ν
 
κατ
 
τρόπο
 
σαφ
 
κα
 
συγκεκριμένο
.
΢
 
πιβεβαίωση
 
δ
 
το
 ῦ
 
σχυρισμο
 ῦ
 
α
 ὎
το
 ῦ
 
Brandis (
στορία
 
τ
ς
 
λληνορωμαϊκ
ς
 
Υιλοσοφίας
 
τόμ
.
ΙΙ
,
σελ
. 36)
 ὏
ποστηρίζει
 
τι
 
 
λήθεια
 
περ
 
πολύτου
 
δημιουργίας
(
δηλαδ
 
 
κ
 
το
 ῦ
 
μηδεν
ς
 
κα
 
χωρ
ς
 
προϋπάρχουσας
 
 ὕ
λης
 
δημιουργία
 
το
 ῦ
 
κόσμου
)
παρέμεινε
 
γνωστη
 
σ
 
λη
 
τ
ν
 
λληνικ
 
κα
 
λατινικ
 
 ρχαιότητα
.
κε
 ῖ 
 
μως
 
πο
 ὺ
 
 
Πλάτωνας
 
παρουσιάζεται
 
παραλογιζόμενος
 
κα
 
νάξια
 
πρ
ς
 
τ
ν
 
αυτό
 
του
 
φερόμενος
 
ε
 ἶ 
ναι
 
κε
 ῖ 
 
πο
 ὺ
 
 ὏
ποστηρίζει
 
τι
 
τ
 
καχεκτικ
 
κα
 
σθεν
 
βρέφη
 
θ
 
πρέπει
 
ν
 
πορρίπτονται
 
κθετα
,
κε
 ῖ 
 
πο
 ὺ
 
συνιστ
 
ο
 
γυνα
 ῖ 
κες
 
ν
 
ε
 ἶ 
ναι
 
κοινές
,
πως
 
κα
 
κε
 ῖ 
 
πο
 ὺ
 
πιδοκιμάζει
 
ν
 
ποκαλε
 ῖ 
ται
 
βάρβαρος
 
κάθε
 
ξένος
 
κα
 
μ
 
λληνας
,
προχωρώντας
 
μέχρι
 
το
 ῦ
 
σημείου
 
ν
 
 ρίζει
 
διαίτερη
 
τάξη
 
πολιτ
ν
 
στ
ν
 
ποία
 
νήκει
 
 
πλειοψηφία
 
τους
 
κα
 
το
 ὺ
ς
 
ποίους
 
καταδικάζει
 
σ
 
σόβια
 
κα
 
περιόριστη
 
δουλεία
.
Κα
 
μ
 
λίγα
 
λόγια
 
 
θικ
 
κα
 
τ
 
σύστημα
 
το
 ῦ
 
Πλάτωνος
 
ε
 ἶ 
ναι
 
κατ
᾿
 
ο
 ὎
σία
 
 ριστοκρατικ
(
δ
ν
 
μιλ
με
 
κ
ν
 
γι
 
δημοκρατία
),
πευθύνονται
 
ποκλειστικ
 
στο
 ὺ
ς
 
διανοούμενους
 
κα
 
το
 ὺ
ς
 
ταλαντούχους
 
το
 ῦ
 
πνεύματος
 
κα
 
συνεπ
ς
 
δ
ν
 
ποτελο
 ῦ
ν
 
κτ
μα
 
λης
 
της
 
νθρωπότητας
 
λλ
 
μερίδας
 
της
 
μόνον
.
Γενικο
 ὶ
 
χαρακτηρισμο
 ὶ
 
γι
 
το
ς
 
φιλοσόφους
 
ς
 
συνεχίσουμε
 
κολουθώντας
 
το
 ῦ
 
Κικέρωνα
 
το
 ῦ
 
ποίου
 
τ
ν
 
δυσμεν
 
κρίση
 
προαναφέραμε
 
κα
 
το
 ῦ
 
ποίου
 
 
γνώμη
 
χει
 
διαίτερη
 
βαρύτητα
,
χι
 
τόσο
 
ξ
 
α
τίας
 
τ
ς
 
διότητάς
 
του
 
ς
 
μεγάλου
 
 ρήτορος
,
λλ
 
λόγω
 
το
 ῦ
 
γεγονότος
 
π
ς
 
πιδόθηκε
 
σο
 
λίγοι
 
σ
 
φιλοσοφικ
ς
 
μελέτες
,
τσι
 
στε
 
ν
 
παρουσιάζεται
 
νημερωμένος
 
γι
 
τ
ς
 
φιλοσοφικ
ς
 
κινήσεις
 
τ
ς
 
 ρχαιότητας
,
σο
 
λίγοι
.
Σ
 
συγγράμματα
 
το
 ῦ
 
παρέχουν
 
πλήρη
 
περίληψη
 
λων
 
τ
ν
 
συστημάτων
 
τ
ν
 
διαφόρων
 
σχολ
ν
 
κα
 
μφανίζονται
 
πλούσια
 
σ
 
πολυμάθεια
.
τσι
,
γι
 
παράδειγμα
,
 ὕ
στερα
 
π
 
μακρ
 
κθεση
 
τ
ν
 
διαφόρων
 
φιλοσοφικ
ν
 
θεωρι
ν
 
περ
 
τ
ς
 
νθρώπινης
 
ψυχ
ς, παρατηρε
 ῖ 
 
γεμάτος
 
πογοήτευση
:«
νας
 
Θε
ς
 
μόνο
,
μπορε
 ῖ 
 
ν
 
διακρίνει
 
ποι
 
π
᾿
 
λες
 
α
 ὎
τ
ς
 
τ
ς
 
θεωρίες
 
ε
 ἶ 
ναι
 
 
ληθινή
,
ε
 ἶ 
ναι
 
δ
 
δύσκολο
 
ν
 
δείξει
 
κανε
ς
 
στω
 
κα
 
τ
ν
 
πιθανότερη
 
μόνο
,
π
 
α
 ὎
τές»
«Harum sententiarum quaevera est, Deus aliquis viderit, quae verisimilis, manga quaestio est» (Qu. Tuscul. I, 11, 23)
λλο
 ῦ
 
πάλι
 
ταν
 
κθέτει
 
τ
ς
 
περ
 
θε
ν
 
διάφορες
 
φιλοσοφικ
ς
 
θεωρίες
 
παρατηρε
 ῖ 
 
τ
 
ξ
ς
: «
δο
 ὺ
 
τί
 
χω
 
ν
 
σ
ς
 
π
 
γι
 
τ
 
θέμα
 
τ
ν
 
θε
ν
,
χι
 
τι
 
θέλω
 
ν
 
 ρνηθ
 
τ
ν
 
 ὕ
παρξή
 
τους
 
λλ
 
γι
 
ν
 
μπορέσετε
 
ν
 
κρίνετε ποι
 
σκοτάδι
 
κα
 
ποι
ς
 
δυσκολίες
 
καλύπτουν
 
τ
 
θέμα
 
α
 ὎
τό»
«Haec fere dicerehabui de natura deorum, non ut eam tollerem, sed ut intelligeretis quam esse obscrura et quamdifficilis explicates haberet» (De natura Deor. III 39.
Πρβλ
.
α
 ὎
τόθ
. I 13
κα
 
III 40 κα
I 6)
Θ
 
μπορο
 ῦ
σε
 
λοιπ
ν
 
ν
 
πε
 ῖ 
 
κανε
ς
 
βάσει
 
τ
ν
 
κρίσεων
 
το
 ῦ
 
Κικέρωνος
 
τι
 
λες
 
ο
 
 ὏
ποθέσεις
 
τ
ν
 
φιλοσόφων
 
κατάληξαν
 
σ
 
τόσο
 
πενιχρ
 
κα
 
ντιφατικ
 
ποτέλεσμα
,
κα
 
τόσο
 
καταπληκτικ
 
 
παράλογο
,
στε
 
κατ
 
τ
ν
 
κφραση
 
το
 ῦ
 
ἴ 
διου
 
του
 
Κικέρωνα
 
ποτελο
 ῦ
ν
«
νειρα παραληρούντωνμ
λλον
 
παρ
 
γν
μες
 
φιλοσόφων»
«Exposui fer non philisiphorum jidicia, sed delirantium somnia»De natura Deor. I 16.
΢τ
ν
 
συνέχεια
 
παραθέτουμε
 
μολογίες
 
σειρ
ς
 
λόκληρης
 
παλαι
ν
 
φιλοσόφων
 
πο
 ὺ
 
παραπονο
 ῦ
νται
 
λλοι
 
μ
ν
 
γι
 
τ
ν
 
δυναμία
 
το
 ῦ
 
νθρώπινου νο
 ῦ
 
ν
 
γνωρίσει
 
τ
ν
 
λήθεια
,
λλοι
 
δ
 
 ρητ
 
ποφαίνονται
 
τι
 
 
λήθεια
 
ε
 ἶ 
ναι
 
κάτι
 
τ
 
σύλληπτο
 
κα
 
κατάληπτο
.
τσι
 
 
Ξενοφάνης
 
παραπονε
 ῖ 
ται
 
γι
 
τ
ν
 
βεβαιότητα
 
τ
ν
 
νθρωπίνων
 
γνώσεων
 
διατινόμενος
 
τι
 
κανε
ς
 
ποτ
 
δ
ν
 
γνώρισε
 
τ
ν
 
λήθεια
,
ο
 ὔ
τε
 
πρόκειται ν
 
γνωρίσει
 
α
 ὎
τ
 
ε
ἴ 
τε
 
περ
 
το
 ῦ
 
Θεο
 ῦ
 
ε
ἴ 
τε
 
περ
 
το
 ῦ
 
παντός
.
Κα
 
ἐὰ
ν
 
ποτ
 
κάποιος
 
κατέληγε
 
στ
ν
 
λήθεια
,
δ
ν
 
θ
 
τ
ν
 
ε
 ἶ 
χε
 
κα
 
πραγματικ
 
γνωρίσει
,
γιατ
 
α
 ὎
τ
 
τ
 
πο
 ῖ 
ο
 
θ
 
γνώριζε
 
δ
ν
 
θ
 
ταν
 
παρ
 
προσωπικ
 
γνώμη
 
κα
 
πιθανότητα
,
χι
 
μως
 
κα
 
βέβαιη
 
γνώση
 
τ
ς
 
λήθειας
.
 
Παρμενίδης
 
πάλι
 
κδηλώνεται
 
μ
 
μεγαλύτερη
 
κόμη
 
πογοήτευση
 
φο
 ῦ
 
χαρακτηρίζει
 
τ
ν
 
γέννηση
 
τ
ν
 
νθρώπων
 
ς
 
πρ
γμα
 
θλιβερ
 
κα
 
θεωρε
 ῖ 
 
τι
 
προτιμότερο
 
θ
 
ταν
 
ν
 
μ
ν
 
 ρχονται
 
α
 ὎
το
 
στ
ν
 
 ὕ
παρξη
,
γιατ
 
 
νθρωπος
 
ε
 ἶ 
ναι
 
 ὏
π
 
τ
ν
 
ζυγ
 
σκληρο
 ῦ
 
πεπρωμένου ν
 
παραμένει
 
μακρι
 
π
 
τ
ν
 
λήθεια
.
Μάλιστα
 
λέει
 
τι
 
ο
 
θνητο
 
μοιάζουν
 
μ
 
το
 ὺ
ς
 
κουφο
 ὺ
ς
 
κα
 
το
 ὺ
ς
 
τυφλούς
.
Ε
 ἶ 
ναι
 
γένος
 
μαθ
ν
 
κα
 
φρόνων
.
 
 ράκλειτος
 
βεβαίωνε
 
τι
 
 
νθρωπος
 
στερε
 ῖ 
ται
 
διανοίας
 
κα
 
μόνο
 
 
Θε
ς
 
χει
 
νο
 ῦ
.
πέναντι
 
δ
 
α
 ὎
το
 ῦ
 
κα
 
 
πι
 
σοφ
ς
 
νθρωπος
 
ε
 ἶ 
ναι
 
σ
ν
 
νας
 
τυχα
 ῖ 
ος
 
πίθηκος
.
Σέλος
 
 
ναξαγόρας
 
διακήρυττε
 
τι
 
λόγω
 
τ
ς
 
δυναμίας
 
τ
ν
 
α
σθήσεών
 
μας
 
δυνατο
 ῦ
με
 
ν
 
γνωρίσουμε
 
τ
ν
 
λήθεια
 
κα
 
ν
 
νακαλύψουμε
 
τ
ν
 
α
τία
 
τ
ν
 
ντων
.
Πλ
θος
 
φιλοσοφημάτων
 
λληλοαναιρούμενων
 
ν
 
λοιπ
ν
 
νεμπόδιστα
 
μεταδιδόταν μεταξ
 ὺ
 
τ
ν
 
φιλόσοφων
 
τ
 
φρόνημα
 
τι
 
 
κατάκτηση
 
τ
ς
 
λήθειας
 
μέσ
 
τ
ς
 
φιλοσοφίας
 
ε
 ἶ 
ναι
 
κάτι
 
τ
 
κατόρθωτο
,
φαίνεται
 
ν
 
σχύει
 
ς
 
κυρίαρχος
 
νόμος
 
σ
 
λη
 
τ
ν
 
στορία
 
τ
ς
 
φιλοσοφίας
 
α
 ὎
τ
 
πο
 ὺ
 
ε
 ἶ 
πε
 
Hegel
τι
: «
 
μονομανία
 
τ
ς
 
λεύθερης
 
σκέψεως
 
ε
 ἶ 
ναι ν
 
δημιουργε
 ῖ 
 
πάντοτε
 
 
νας
 
κάτι
 
νοητότερο
 
π
 
τ
ν
 
λλο»
.
λισμ
ς
 
περισσότερο
 
 
λιγότερο
 
παχυλ
ς
 
πικρατε
 ῖ 
 
πρ
ς
 
στιγμή
,
γι
 
ν
 
νατραπε
 ῖ 
 
 ὕ
στερα
 
π
 
λίγο
 
π
 
κάποια
 
μορφ
 
φυσιοκρατικο
 ῦ
 
 
πνευματοκρατικο
 ῦ
 
Πανθεϊσμο
 ῦ
,
 
πο
 ῖ 
ος
 
μ
 
τ
ν
 
σειρά
 
του
 
θ
 
δώσει
 
τ
ν
 
θέση
 
του
 
στ
ν
 
γνωστικισμ
 
 
σ
 
διάφορες
 
μορφ
ς
 
κρατης
 
Πνευματοκρατίας
 
 
το
 ῦ
 
λεγόμενου
 
παρξισμο
 ῦ
 
 
τ
ς
 
ξελιξιαρχίας
 
κα
 
το
 ῦ
 
Μονισμο
 ῦ
 
κα
 
γενικ
 
τ
ς
 
ποικιλόμορφης
 
 ρνήσεως
 
πο
 ὺ
 
σύγχυση
 
μ
λλον
 
κα
 
σκοτισμ
 
παρ
 
φ
ς
 
φέρνουν
 
στ
ν
 
 ρευνα
 
γι
 
τ
ν
 
κατάκτηση
 
τ
ς
 
λήθειας
.
Βλέποντας
 
τ
ν
 
ντίφαση
 
κα
 
τ
ν
 
ντίθεση
 
τ
ν
 
φιλοσοφικ
ν
 
 ρευμάτων
 
μεταξύ
 
τους
,
τ
ν
 
διαρκ
 
πόρριψη
 
κα
 
μφάνιση
 
νέων
,
θ
 
λεγε
 
κανε
ς
 
τι
 
 
καθολικ
ς
 
φιλόσοφος
 
νο
 ῦ
ς
 
τ
ν
 
νθρώπων
 
σ
ν
 
όρατος
 
Κρόνος
 
πληστος
 
κα
 
χόρταγος
 
καταβροχθίζει
 
τ
 
να
 
μετ
 
το
 ῦ
 
λλο
 ῦ
 
τ
 
ἴ 
δια
 
τ
 
παιδιά
 
του
.
Κα
 
πως
 
λέει
 
 Hittenger
κανένα
 
π
 
τ
 
φιλοσοφικ
 
συστήματα
 
πο
 ὺ
 
μφανίστηκαν
 
μ
 
διάφορες
 
μορφές
,
ε
ἴ 
τε
 
μιλ
με
 
γι
 
τ
ν
 
λισμ
 
ε
ἴ 
τε
 
γι
 
τ
ν
 
Πανθεϊσμ
 
ε
ἴ 
τε
 
γι
 
τ
ν
 
 ρνητικ
 
κριτικ
 
κα
 
τ
ν
 
μφιβολία
,
δ
ν
 
κατόρθωσε
 
ν
 
λύσει
 
τ
 
α
ἴ 
νιγμα
 
τ
ς
 
 ὏
πάρξεως
 
κα
 
κανένα
 
π
 
α
 ὎
τ
 
δ
ν
 
θ
 
μπορο
 ῦ
σε
 
ν
 
συμπληρώσει
 
τ
 
κεν
 
πο
 ὺ
 
θ
 
δημιουργο
 ῦ
σε
 
στ
ν
 
κόσμο
 
 
ξαφάνιση
 
τ
ς
 
θρησκευτικ
ς
 
πίστης
.
Γι
 
ν
 
μ
ν
 
παρεξηγηθ
 
θέλω
 
ν
 
τονίσω
 
τι
 
δ
ν
 
 ρνε
 ῖ 
ται
 
κανε
ς
 
τι
 
ο
 
πρ
 
Φριστο
 ῦ
 
φιλόσοφοι
 
νέβηκαν
 
σ
 
λήθειες λιγότερο
 
περισσότερο
 
 ὏
ψηλές
.
λλ
 
μως
 
ο
 
λήθειες
 
α
 ὎
τ
ς
 
κτ
ς
 
το
 ῦ
 
τι
 
βρίσκονταν
 
γκατεσπαρμένες
 
δ
 
κα
 
κε
 ῖ 
 
νάμεσα
 
στ
ς
 
συγγραφ
ς
 
κα
 
τ
ς
 
φιλοσοφκ
ς
 
θεωρίες
 
τους
,
ταν
 
 ρκετ
 
συχν
 
νακατεμένες
 
μ
 
ζοφερ
ς
 
πλάνες
 
μ
 
τέτοιον
 
τρόπο
 
στε
 
ν
 
παρουσιάζεται τ
 
πρόβλημα
 
το
 ῦ
 
ποι
ς
 
θ
 
πετύχαινε
 
τ
 
κατόρθωμα
 
ν
 
ξεδιαλύνει
 
κα
 
ν
 
μαζέψει
 
τ
ς
 
τόσο
 
σκορπισμένες
 
α
 ὎
τ
ς
 
κτ
 ῖ 
νες
 
τ
ς
 
λήθειας
 
κα
 
φο
 ῦ
 
τ
ς
 
παλλάξει
 
π
 
τ
ν
 
σκουρι
 
το
 ῦ
 
ψεύδους
 
ν
 
τ
ς
 
ταιριάξει
 
σ
 
λιο
 
φωτεινό
,
παραίτητο
 
γι
 
καρποφόρα
 
κα
 
 ὏
γι
 
θρησκευτικ
 
ζωή
.
 
κκλησία
 
λοιπ
ν
 
δ
ν
 
ντιτίθεται
 
στο
 ὺ
ς
 
 ρχαίους
 
φιλοσόφους
 
κα
 
συγγραφε
 ῖ 
ς
,
πλ
 
διατυπώνει
 
κα
 
α
 ὎
τ
 
τ
ς
 
πιφυλάξεις
 
τ
ς
 
πως
 
πρ
ν
 
π
᾿
 
α
 ὎
τ
ν
 
τ
ς
 
διατύπωσαν
 
 
Κικέρωνας
,
 
Ξενοφάνης
,
 
Παρμενίδης
,
 
 ράκλειτος
,
 
ναξαγόρας
 
κα
 
τόσοι
 
λλοι
.
λλωστε
λοι
 
ο
 
πιφανε
 ῖ 
ς
 
εράρχες
 
τ
ς
 
κα
 
μεγάλοι
 
Πατέρες
,
ε
 ἶ 
χαν
 
βαθι
 
γνώση
 
τ
ς
 
λληνικ
ς
 
Γραμματείας
.
 
Μέγας
 
Βασίλειος
 
γι
 
παράδειγμα
 
σπούδασε
 
στ
ς
 
σχολ
ς
 
τ
ς
 
θήνας
 
κάθε
 
διδασκόμενη
 
τ
ν
 
ποχ
 
α
 ὎
τ
 
πιστήμη
.
 
ἴ 
διος
 
δ
 
συμβουλεύει
 
τ
 
πνευματικ
 
το
 ῦ
 
παιδι
 
ν
 
μελετ
νε
 
τ
 
συγγράμματα
 
τ
ν
 
προγόνων
 
το
 ὺ
ς
 

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->