Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
4Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΣ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΕΩΣ

ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΣ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΕΩΣ

Ratings: (0)|Views: 634 |Likes:
ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΣ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΕΩΣ

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ

ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ μήνυμα ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μήνυμα σωτηρίας καὶ γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριός μας ἀρχικὰ χαρακτηρίστηκε ὡς ὁ Σωτήρας, ὁ ῾Οποῖος λύτρωσε τὸν λαό Του ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς. Τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς Σαρκώσεως ἑρμηνευόταν συνήθως ἀπὸ τὴν πρώτη χριστιανικὴ θεολογία μέσα στὴν προοπτικὴ τῆς Λυτρώσεως. ᾿Εσφαλμένες ἀντιλήψεις γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὶς ὁποῖες ἡ πρώτη ᾿Εκκλησία ἔπρεπε νὰ παλέψει, ἀποδοκιμάστηκαν καὶ ἀπορρίφθηκαν ἀκριβῶς ὅταν αὐτὲς ἔτειναν νὰ ὑποσκάψουν τὴν πραγματικότητα τῆς Λυτρώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Θεωρήθηκε γενικὰ ὅτι ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τῆς Σωτηρίας ἦταν ὅτι ἡ προσωπικὴ ἕνωση μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου ἀποκαταστάθηκε, καὶ ἄρα ὁ Λυτρωμένος ἔπρεπε νὰ ἀνήκει ὁ ῎Ιδιος καὶ στὶς δυὸ πλευρές, δηλαδὴ νὰ εἶναι συγχρόνως θεῖος καὶ ἀνθρώπινος, γιατὶ διαφορετικὰ ἡ σπασμένη κοινωνία μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου δὲ θὰ εἶχε ἀποκατασταθεῖ. Αὐτὴ ἦταν ἡ κύρια γραμμὴ σκέψεως τοῦ ῾Αγίου ᾿Αθανασίου στὸν ἀγώνα του κατὰ τῶν ᾿Αρειανῶν, τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ στὴν πολεμική του κατὰ τοῦ ᾿Απολλιναρισμοῦ, καὶ ἄλλων συγγραφέων τοῦ Δʹ καὶ Εʹ αἰώνα. «᾿Εκεῖνο σώζεται ποὺ ἑνώνεται μὲ τὸ Θεό», λέγει ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός. ῾Η λυτρωτικὴ ἄποψη καὶ ἐπίδραση τῆς Σαρκώσεως τονίστηκαν μὲ ἔμφαση ἀπὸ τοὺς Πατέρες.
ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΣ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΕΩΣ

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ

ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ μήνυμα ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μήνυμα σωτηρίας καὶ γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριός μας ἀρχικὰ χαρακτηρίστηκε ὡς ὁ Σωτήρας, ὁ ῾Οποῖος λύτρωσε τὸν λαό Του ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς. Τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς Σαρκώσεως ἑρμηνευόταν συνήθως ἀπὸ τὴν πρώτη χριστιανικὴ θεολογία μέσα στὴν προοπτικὴ τῆς Λυτρώσεως. ᾿Εσφαλμένες ἀντιλήψεις γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὶς ὁποῖες ἡ πρώτη ᾿Εκκλησία ἔπρεπε νὰ παλέψει, ἀποδοκιμάστηκαν καὶ ἀπορρίφθηκαν ἀκριβῶς ὅταν αὐτὲς ἔτειναν νὰ ὑποσκάψουν τὴν πραγματικότητα τῆς Λυτρώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Θεωρήθηκε γενικὰ ὅτι ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τῆς Σωτηρίας ἦταν ὅτι ἡ προσωπικὴ ἕνωση μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου ἀποκαταστάθηκε, καὶ ἄρα ὁ Λυτρωμένος ἔπρεπε νὰ ἀνήκει ὁ ῎Ιδιος καὶ στὶς δυὸ πλευρές, δηλαδὴ νὰ εἶναι συγχρόνως θεῖος καὶ ἀνθρώπινος, γιατὶ διαφορετικὰ ἡ σπασμένη κοινωνία μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου δὲ θὰ εἶχε ἀποκατασταθεῖ. Αὐτὴ ἦταν ἡ κύρια γραμμὴ σκέψεως τοῦ ῾Αγίου ᾿Αθανασίου στὸν ἀγώνα του κατὰ τῶν ᾿Αρειανῶν, τοῦ ῾Αγίου Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ στὴν πολεμική του κατὰ τοῦ ᾿Απολλιναρισμοῦ, καὶ ἄλλων συγγραφέων τοῦ Δʹ καὶ Εʹ αἰώνα. «᾿Εκεῖνο σώζεται ποὺ ἑνώνεται μὲ τὸ Θεό», λέγει ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός. ῾Η λυτρωτικὴ ἄποψη καὶ ἐπίδραση τῆς Σαρκώσεως τονίστηκαν μὲ ἔμφαση ἀπὸ τοὺς Πατέρες.

More info:

Published by: ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ on Jul 26, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOCX, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

10/02/2013

pdf

text

original

 
 
ΣΟ
 
ΚΙΝΗΣΡΟ ΣΗ΢ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗ΢ΕΩ΢
 
Πρωτοπρεσβυτ
ρου
 
π. Γεωργ
ου Υλωρ
φσκυ
 
Ι.
 
 ΣΟ ΦΡΙ΢ΣΙΑΝΙΚΟ μ
 νυμα
ταν
π
 
τ
 ν
ρχ
 
μ
 νυμα σωτηρ
ας κα
 
 γι
᾿
 
α
 ὐ
τ
 
 
Κ
 ύ
ρι
ς μας
ρχικ
 
χαρακτηρ
στηκε
ς
 
΢ωτ
ρας,
 
Οπο
 ῖ 
ος λ
 ύ
τρωσε τ
 ν λα
 
 Σου
π
 
τ
 
δεσμ
 
τ
ς
μαρτ
ας κα
 
τ
ς φθορ
ς. Σ 
 
ἴ 
διο τ
 
 γεγον
ς τ
ς ΢αρκ
σεως
ρμηνευ
ταν συν
θως
π
 
τ
 ν πρ
τη χριστιανικ
 
θεολογ
α μ
σα στ
 ν προοπτικ
 
τ
ς Λυτρ
σεως.
᾿
Εσφαλμ
 νες
 ντιλ
ψεις γι
 
τ
 
πρ
σωπο το
 ῦ
 
Φριστο
 ῦ
, μ
 
τ
ς
πο
 ῖ 
ες
 
πρ
τη
᾿
Εκκλησ
α
πρεπε ν
 
παλ
ψει,
ποδοκιμ
στηκαν κα
 
πορρ
φθηκαν
κριβ
ς
ταν α
 ὐ
τ
ς
τειναν ν
 
 ὑ
ποσκ
ψουν τ
 ν πραγματικ
τητα τ
ς Λυτρ
σεωςτο
 ῦ
 
 νθρ
που. Θεωρ
θηκε γενικ
 
τι
 
ἴ 
δια
 
 ννοια τ
ς ΢ωτηρ
ας
ταν
τι
 
προσωπικ
 
 νωση μεταξ 
 ὺ
 
Θεο
 ῦ
 
κα
 
 νθρ
που
ποκαταστ
θηκε, κα
 
ρα
 
Λυτρωμ
 νος
πρεπε ν
 
 ν
κει
 
Ιδιος κα
 
στ
ς δυ
 
πλευρ
ς, δηλαδ
 
 ν
 
ε
 ἶ 
 ναι
 
συγχρ
 νως θε
 ῖ 
ος κα
 
 νθρ
πινος, γιατ
 
διαφορετικ
 
 
σπασμ
 νη κοινων
α μεταξ 
 ὺ
 
Θεο
 ῦ
 
κα
 
 νθρ
που δ
 
θ
 
ε
 ἶ 
χε
ποκατασταθε
 ῖ 
. Α
 ὐ
τ
 
ταν
 
κ
 ύ
ρια γραμμ
 
σκ
ψεωςτο
 ῦ
 
Αγ
ου
᾿
Αθανασ
ου στ
 ν
 γ
 να του κατ
 
τ
 ν
᾿
Αρειαν
 ν, το
 ῦ
 
Αγ
ου Γρηγορ
ουτο
 ῦ
 
Ναζιανζηνο
 ῦ
 
στ
 ν πολεμικ
 
του κατ
 
το
 ῦ
 
᾿
Απολλιναρισμο
 ῦ
, κα
 
 λλωνσυγγραφ
ων το
 ῦ
 
Δ
ʹ
 
κα
 
Ε
ʹ
 
α
ἰώ
 να. «
᾿
Εκε
 ῖ 
 νο σ
ζεται πο
 ὺ
 
 ν
 νεται μ
 
τ
 
Θε
», λ
 γει
 
Αγιος Γρηγ
ριος
 
Ναζιανζην
ς1.
Η λυτρωτικ
 
ποψη κα
 
π
δραση τ
ς΢αρκ
σεως τον
στηκαν μ
 
μφαση
π
 
το
 ὺ
ς Πατ
ρες.
Ο σκοπ
ς κα
 
τ
 
ποτ
 λεσμα τ
ς ΢αρκ
σεως
ρ
στηκαν μ
 
κρ
βεια
ς
 
Λ
 ύ
τρωση το
 ῦ
 
 νθρ
που·κα
 
 
ποκατ
στασ
 
του στ
 ν
ρχ
 γονη κατ
σταση πο
 ὺ
 
κατα
-
στρ
φηκε
π
 
τ
 νπτ
ση κα
 
τ
 ν
μαρτ
α.
Η
μαρτ
α το
 ῦ
 
κ
σμου καταργ
θηκε κα
 
παλε
φθηκε
π
 
τ
 ν
᾿
Ενανθρωπ
σαντα, κα
 
Α
 ὐ
τ
ς μ
 νο, πο
 ὺ
 
ταν Θε
ς κα
 
 νθρωπος,μπορο
 ῦ
σε ν
 
τ
 
κ
 νει α
 ὐ
τ
.
᾿
Απ
 
τ
 ν
 λλη πλευρ
, δ
 
θ
 
ταν σωστ
 
 ν
 
σχυριστο
 ῦ
με
τι ο
 
Πατ
ρες θεωρο
 ῦ
σαν α
 ὐ
τ
 
τ
 
 λυτρωτικ
 
σκοπ
 
ς τ
 ν μ
 νη α
τ
α γι
 
τ
 ν
᾿
Ενανθρ
πηση,
τσι
στε
 
᾿
Ενανθρ
πηση ν
 
μ
 ν ε
 ἶ 
χε συμβε
 ῖ 
 
καθ
 λου,
 νδ
 ν ε
 ἶ 
χε
μαρτ
σει
 
 νθρωπος.
Η
ρ
τηση μ
᾿
 
α
 ὐ
τ
 
τ
 
μορφ
 
ποτ
 
δ
 ν τ
θηκε
π
 
το
 ὺ
ς Πατ
ρες. Σ 
 
θ
μα γι
 
τ
 
 ὕ
ψιστο κ
 νητρο τ
ς
᾿
Ενανθρωπ
σεως ποτ
 
δ
 νσυζητ
θηκε
π
σημα (formally) κατ
 
τ
 ν
ποχ
 
τ
 ν Πατ
ρων. Σ 
 
πρ
βλημα τ
ςσχ
σεως
 ν
μεσα στ
 
μυστ
ριο τ
ς
᾿
Ενανθρωπ
σεως κα
 
τ
 ν
ρχικ
 
σκοπ
 
τ
ςΔημιουργ
ας δ
 ν τ
 
θιξαν ο
 
Πατ
ρες· δ
 ν
πεξεργ
στηκαν ποτ
 
α
 ὐ
τ
 
τ
 
θ
μασυστηματικ
. «
Ισως θ
 
ταν σωστ
 
 ν
 
πο
 ῦ
με
τι
 
σκ
ψη μι
ς
᾿
Ενανθρωπ
σεως
 νεξ 
ρτητης
π
 
τ
 ν Πτ
ση συμφωνε
 ῖ 
 
μ
 
τ
 
 γενικ
 
πνε
 ῦ
μα τ
ς
Ελληνικ
ςθεολογ
ας. Μερικ
ς φρ
σεις τ
 ν Πατ
ρων φα
 νεται ν
 
δε
χνουν π
ς
 
σκ
ψηδιατυπ
θηκε μ
 
σαφ
 νεια
δ
 
κι
᾿
 
κε
 ῖ 
, κα
 
ἴ 
σως
κ
μα ν
 
συζητ
θηκε»2. Α
 ὐ
τ
ς ο
 
«φρ
σεις τ
 ν Πατ
ρων» δ
 ν συγκεντρ
θηκαν κα
 
δ
 ν
ρευν
θηκαν. Πρ
 γματι,στο
 ὺ
ς
ἴ 
διους Πατ
ρες μπορε
 ῖ 
 
 ν
 
παραπ
μψει κανε
ς γι
 
τ
 ν
 ὑ
ποστ
ριξη
 ντιθ
των
π
ψεων. Δ
 ν
ρκε
 ῖ 
 
 ν
 
συγκεντρ
σουμε χωρ
α, πα
ρνοντ
ς τα
ξω
π
 
τ
 
συμφραζ 
μενα κα
 
ξεχν
 ντας τ
 ν σκοπ
, πο
 ὺ
 
ε
 ἶ 
 ναι συχν
 
πολεμικ
ς, γι
 
τ
 ν
πο
 ῖ 
ο γρ
φτηκαν
π
 
μ
ρους
ργα. Πολλ
ς
π
 
α
 ὐ
τ
ς τ
ς «φρ
σεις τ
 ν Πατ
ρων»
τανμ
 νο «περιστασιακ
ς» διατυπ
σεις («occasional» statements), κα
 
πρ
πει ν
 
χρησιμοποιο
 ῦ
 νται μ
 νο μ
 
μεγ
 λη προσοχ
 
κα
 
σ
 ύ
 νεση.
Η σωστ
 
σημασ
α τουςμπορε
 ῖ 
 
 ν
 
ξακριβωθε
 ῖ 
 
μ
 νο
ταν διαβαστο
 ῦ
 ν μ
σα στ
 
συμφραζ 
μενα, δηλαδ
 
μ
σα στ
 ν προοπτικ
 
τ
ς σκ
ψεως κ
θε
π
 
μ
ρους συγγραφ
α. ΙΙ.
Ο Rupert of Deutz († 1135) φα
 νεται π
ς ε
 ἶ 
 ναι
 
πρ
τος
 ν
μεσα στο
 ὺ
ς θεολ
 γους τ
 ν Μ
σωνΦρ
 νων πο
 ὺ
 
ρητ
 
θεσε τ
 
θ
μα το
 ῦ
 
κιν
τρου τ
ς
᾿
Ενανθρωπ
σεως, κα
 
 
σχυρισμ
ς του
ταν
τι
 
᾿
Ενανθρ
πηση
 ν
κε στ
 
ρχικ
 
σχ
διο τ
ςΔημιουργ
ας κα
 
ταν
πομ
 νως
 νεξ 
ρτητη
π
 
τ
 ν πτ
ση.
Η
᾿
Ενανθρ
πηση
ταν, κατ
 
τ
 ν
ποψ
 
του,
 
 λοκλ
ρωση το
 ῦ
 
ρχικο
 ῦ
 
δημιουργικο
 ῦ
 
σκοπο
 ῦ
 
το
 ῦ
 
Θεο
 ῦ
,
 νας σκοπ
ς καθεαυτ
 ν, κα
 
χι
πλ
ς
 να λυτρωτικ
 
φ
ρμακο γι
 
τ
 ν
 νθρ
πινη
ποτυχ
α3.
Ο Honorius of Autun († 1152) ε
 ἶ 
χε τ
 ν
ἴ 
δια πεπο
θηση4.Ο
 
μεγ
 λοι διδ
σκαλοι το
 ῦ
 
ΙΓ 
ʹ
 
α
ἰώ
 να,
πως
 
᾿
Αλ
ξανδρος
 
κ Hales κα
 
 
᾿
Αλβ
ρτος
 
Μ
 γας, δ
χτηκαν τ
 ν
δ
α μι
ς
᾿
Ενανθρωπ
σεως
 νεξ 
ρτητης
π
 
τ
 ν
 
Πτ
ση
ς τ
 ν πι
 
πρ
σφορη λ
 ύ
ση το
 ῦ
 
προβλ
ματος5.
Ο Duns Scotus (γ
 ύ
ρω στ
 1266-1308)
πεξεργ
στηκε τ
 ν
 λη
δ
α μ
 
μεγ
 λη προσοχ
 
κα
 
 λογικ
 
συν
πεια.Γι
᾿
 
α
 ὐ
τ
 ν
 
 νεξ 
ρτητη
π
 
τ
 ν Πτ
ση
᾿
Ενανθρ
πηση δ
 ν
ταν
πλ
ς μι
 
πολ
 ὺ
 
ταιριαστ
 
 ὑ
π
θεση,
 λλ
 
μ
 λλον μι
 
πολ
 ύ
τως
 ναγκα
α δογματικ
 
προϋπ
θεση.
Η
᾿
Ενανθρ
πηση το
 ῦ
 
Τ
ο
 ῦ
 
το
 ῦ
 
Θεο
 ῦ
 
ταν γι
᾿
 
α
 ὐ
τ
 ν
 
πραγματικ
 
α
τ
α τ
ς
 ληςΔημιουργ
ας. Διαφορετικ
, ν
μιζε, α
 ὐ
τ
 
 
 ὕ
ψιστη
 ν
ργεια το
 ῦ
 
Θεο
 ῦ
 
θ
 
ταν κ
τιτ
 
 ντελ
ς τυχα
 ῖ 
ο
 
«περιστασιακ
». «Π
 λι,
 ν
 
Πτ
ση
ταν
 
α
τ
α το
 ῦ
 
προκαθορισμο
 ῦ
 
το
 ῦ
 
Φριστο
 ῦ
, θ
 
σ
μαινε
τι τ
 
μεγαλ
 ύ
τερο
ργο το
 ῦ
 
Θεο
 ῦ
 
ταν
 ντελ
ς τυχα
 ῖ 
ο, γιατ
 
 
δ
ξα
 λων δ
 
θ
 
ε
 ἶ 
 ναι τ
σο μεγ
 λη
σο
κε
 νη το
 ῦ
 
Φριστο
 ῦ
,
κα
 
φα
 νεται παρ
 λογο τ
 
 ν
 
δεχτο
 ῦ
με
τι
 
Θε
ς
 
θ
 
 γκατ
 λειπε
 να τ
τοιο
ργο
ξαιτ
ας τ
ς καλ
ς συμπεριφορ
ς το
 ῦ
 
᾿
Αδ
μ,
 ν α
 ὐ
τ
ς δ
 ν ε
 ἶ 
χε
μαρτ
σει». Σ 
 
 λοθ
μα γι
 
τ
 ν Duns Scotus
ταν
κριβ
ς τ
 
θ
μα τ
ς σειρ
ς το
 ῦ
 
θε
ου«καθορισμο
 ῦ
»
 
σκοπο
 ῦ
, δηλαδ
 
τ
ς σειρ
ς τ
 ν σκ
ψεων μ
σα στ
 ν Θε
α βουλ
 
 γι
 
τ
 ν Δημιουργ
α.
Ο Φριστ
ς,
 
᾿
Ενανθρωπ
σας,
ταν
 
πρ
τος στ
χος (object)τ
ς δημιουργικ
ς θελ
σεως το
 ῦ
 
Θεο
 ῦ
, κα
 
ταν γι
 
χ
ρη το
 ῦ
 
Φριστο
 ῦ
 
πο
 ὺ
 
κ
θε τι
 λλο
χει δημιουργηθε
 ῖ 
. «
Η
᾿
Ενανθρ
πηση το
 ῦ
 
Φριστο
 ῦ
 
δ
 ν προνο
θηκε τυχα
 ῖ 
α,
 λλ
 
θεωρ
θηκε
ς σκοπ
ς καθεαυτ
 ν
π
 
τ
 
Θε
 
προαιων
ως·
τσι, μιλ
 ντας γι
 
πρ
 γματα πο
 ὺ
 
προκαθορ
ζονται,
 
Φριστ
ς κατ
 
τ
 ν
 νθρ
πινη φ
 ύ
ση Σουπροκαθορ
στηκε πρ
 ν
π
 
 λλους,
φο
 ῦ
 
Α
 ὐ
τ
ς ε
 ἶ 
 ναι πλησι
στερα πρ
ς
 να τ
 λος(end)». Α
 ὐ
τ
 
 
σειρ
 
τ
 ν «σκοπ
 ν»
 
«προβλ
ψεων»
ταν, φυσικ
, μ
 νο μι
 
 λογικ
 
σειρ
.
Η κ
 ύ
ρια
μφαση το
 ῦ
Duns Scotus
ταν
 
π
 λυτος κα
 
πρωταρχικ
ςχαρακτ
ρας τ
ς θε
ας βουλ
ς γι
 
τ
 ν
᾿
Ενανθρ
πηση,
πως α
 ὐ
τ
 
καταφα
 νεταιμ
σα στ
 ν
 λη προοπτικ
 
τ
ς Δημιουργ
ας6. Κα
 
 
᾿
Ακιν
τος (1224
-1274)
π
σηςσυζ 
τησε τ
 
πρ
βλημα
ρκετ
 
κτεν
ς.
᾿
Εξ 
τασε τ
 ν
 λη βαρ
 ύ
τητα τ
 ν
πιχειρημ
των πο
 ὺ
 
ε
 ὐ
 νοο
 ῦ
σαν τ
 ν
ποψη
τι,
κ
μα κα
 
χωρ
ς τ
 ν Πτ
ση, «
 
Θε
ςθ
 
 γιν
ταν
 νθρωπος», κα
 
παρ
θεσε τ
 
φρ
ση το
 ῦ
 
Αγ
ου Α
 ὐ
 γουστ
 νου: «στ
 ν
᾿
Ενανθρ
πηση το
 ῦ
 
Φριστο
 ῦ
, κι
᾿
 
 λλα πρ
 γματα πρ
πει ν
 
 ληφθο
 ῦ
 ν
 ὑ
π
ψη
κτ
ς
π
 
τ
 ν
φεση τ
 ν
μαρτι
 ν» (De Trinitate, XIII, § 17).
᾿
Αλλ
 
 
᾿
Ακιν
τος δ
 νμπορο
 ῦ
σε ν
 
βρε
 ῖ 
, ο
 ὔ
τε στ
 ν
Αγ
α Γραφ
 
ο
 ὔ
τε στ
 
ργα τ
 ν Πατ
ρων, καμ
α θετικ
 
μαρτυρ
α γι
᾿
 
α
 ὐ
τ
 ν τ
 ν
᾿
Ενανθρ
πηση τ
 ν
 νεξ 
ρτητη
π
 
τ
 ν Πτ
ση, κα
 
 γι
᾿
 
α
 ὐ
τ
 
κλινε ν
 
πιστε
 ύ
ει
τι
 
Τ
ἱὸ
ς το
 ῦ
 
Θεο
 ῦ
 
δ
 
θ
 
 νανθρωπ
ζονταν
 ν
 
πρ
τος
 νθρωπος δ
 ν
μ
ρτανε: «
Αν κα
 
 
Θε
ς θ
 
ε
 ἶ 
χε
 νανθρωπιστε
 ῖ 
 
κα
 
χωρ
ς τ
 ν
 ὕ
παρξη τ
ς
μαρτ
ας,
 ν το
 ύ
τοις ταιρι
ζει περισσ
τερο ν
 
πο
 ῦ
με,
τι,
 ν
 
 νθρωπος δ
 ν ε
 ἶ 
χε
μαρτ
σει,
 
Θε
ς δ
 
θ
 
 νανθρωπ
ζονταν,
φο
 ῦ
 
στ
 ν
Αγ
αΓραφ
 
ς α
τ
α γι
 
τ
 ν
᾿
Ενανθρ
πηση θεωρε
 ῖ 
ται παντο
 ῦ
 
 
μαρτ
α το
 ῦ
 
πρ
του
 νθρ
που». Σ 
 
καταν
ητο μυστ
ριο τ
ς θε
ας βουλ
ς μπορε
 ῖ 
 
 ν
 
κατανοηθε
 ῖ 
 
π
 
τ
 ν
 νθρωπο «μ
 νο στ
 ν
κταση πο
 ὺ
 
 ὐ
τ
 
τ
 
πρ
 γματα) μεταδ
δονται μ
σα στ
 ν
Αγ
α Γραφ
»,
,
πως
 
᾿
Ακιν
τος λ
 γει σ
 
 λλο σημε
 ῖ 
ο, «μ
 νο στ
 ν
κταση πο
 ὺ
 
μ
ς πληροφορε
 ῖ 
 
 
α
 ὐ
θεντ
α τ
 ν
 γ
ων, δι
 
μ
σου τ
 ν
πο
ων
 
Θε
ς
χει
ποκαλ
 ύ
ψει τ
 
θ
 λημ
 
 Σου». Μ
 νο
 
Φριστ
ς γνωρ
ζει τ
 ν σωστ
 
π
 ντηση σ
᾿
 
α
 ὐ
τ
 
τ
 ν
ρ
τηση: «Σ 
 ν
 λ
θεια το
 ῦ
 
θ
ματος μ
 νο
᾿
Εκε
 ῖ 
 νος μπορε
 ῖ 
 
 ν
 
 γνωρ
ζει,
 

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->