More From This User
Related Docuements
2ο συνέδριο της νΚΑ: Οι Θέσεις του Κεν...
Το 2ο συνέδριο της νΚΑ έγινε το Δεκέμβρη το...
From Γιώργος Κρεασίδης
Θέσεις
1
ου
Συνεδρίου
ΝΑΡ
Κεφάλαιο
5
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ
ΠΟΛΙΤΙΚΟ
ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ
5.1
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ
ΠΑΛΗ
-
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ
Ο
ΡΟΛΟΣ
,
Ο
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ
ΚΑΙ
ΤΟ
ΜΕΛΛΟΝ
ΤΟΥ
ΝΑΡ
Α
.
Η
συγκρότηση
επαναστατικού
φορέα
σταθερός
στόχος
του
ΝΑΡ
Η
συγκρότηση
του
επαναστατικού
υποκειμένου
,
η
μορφή
,
ο
σκοπός
και
οι
στόχοι
του
είναι
στο
κέντρο
ανάπτυξης
μιας
διαρκούς
συζήτησης
αλλά
και
αναζήτησης
στα
χρόνια
δράσης
του
ΝΑΡ
αλλά
και
ευρύτερα
σ
’
ολόκληρο
το
επαναστατικό
,
εργατικό
,
κομμουνιστικό
κίνημα
κάθε
μορφής
,
σ
’
ολόκληρη
την
ιστορική
του
διαδρομή
.
Οι
διαδικασίες
της
αντικαπιταλιστικής
πάλης
και
ανατροπής
,
της
κομμουνιστικής
απελευθέρωσης
,
δε
μπορούν
να
αναπτυχθούν
χωρίς
την
επίδραση
των
πρωτοπόρων
δυνάμεων
της
εργατικής
πολιτικής
και
πάλης
,
χωρίς
την
οργανωμένη
έκφραση
της
δράσης
τους
,
χωρίς
την
αλληλοδιαπλοκή
τους
με
την
ίδια
την
κίνηση
της
εργατικής
τάξης
.
Η
«
ιδέα
»
αυτή
,
που
αποτέλεσε
την
καίρια
πλευρά
των
θεωρητικών
-
και
όχι
μόνο
-
συλλήψεων
του
Μαρξ
και
του
Ένγκελς
και
πολύτιμη
πρακτική
και
θεωρητική
συνεισφορά
του
Λένιν
,
επανέρχεται
σήμερα
με
επίκαιρο
,
δραματικό
,
όσο
και
απαιτητικό
τρόπο
.
Β
.
Τι
χρεοκόπησε
και
γιατί
;
A
σφαλώς
στην
αναζήτηση
αυτή
δεν
μπορεί
και
δεν
πρέπει
να
προσπεράσει
κανείς
χωρίς
συζήτηση
την
ιστορική
διαδρομή
συγκρότησης
,
ανάπτυξης
και
φθοράς
των
κομμουνιστικών
κομμάτων
.
Στο
πρόσωπο
του
«
υπαρκτού
σοσιαλισμού
»,
καταδικάστηκαν
συνολικά
ο
μαρξισμός
,
οι
απελευθερωτικές
κομμουνιστικές
ιδέες
.
Στο
πρόσωπο
των
εκφυλισμένων
καθεστώτων
,
αλλά
και
του
ρεφορμιστικού
κομμουνιστικού
κινήματος
της
Δύσης
,
χτυπήθηκαν
,
όχι
μόνο
τα
παραδοσιακά
Κ
.
Κ
.,
αλλά
και
όλα
τα
άλλα
ρεύματα
του
κ
.
κ
.,
αφού
‘
ηττήθηκαν
’
στη
βάση
της
συγκρότησής
τους
,
της
σύγκρουσης
με
το
κεφάλαιο
,
αλλά
και
στην
σχεδόν
τυφλή
αποδοχή
του
μοντέλου
του
κόμματος
του
λεγόμενου
«
σοβιετικού
τύπου
».
Ειδικότερα
,
για
το
μοντέλο
του
κόμματος
σε
περιεχόμενο
και
μορφή
,
βασικές
αιτίες
της
κρίσης
είναι
:
i)
Η
ουσιαστική
εξαφάνιση
της
εργατικής
πολιτικής
και
η
υποταγή
στην
αστική
πολιτική
.
ii)
Η
σχέση
στρατηγικής
-
ταχτικής
.
Η
αποδοχή
σαν
στρατηγικής
,
της
επανάστασης
στο
μέλλον
και
σαν
ταχτικής
,
των
κυβερνητικών
κοινοβουλευτικών
προτάσεων
,
η
αργή
κοινοβουλευτική
μετάβαση
στο
σοσιαλισμό
,
από
τα
‘
ορθόδοξα
’
ή
μη
κόμματα
.
iii)
Η
διχοτόμηση
της
πολιτικής
δράσης
των
εργαζομένων
,
όταν
και
όπου
αυτή
υπάρχει
,
με
την
κεντρική
πολιτική
που
διεξάγουν
οι
εκπρόσωποι
του
κόμματος
.
Οι
εργαζόμενοι
απλώς
ψηφίζουν
,
εκλαϊκεύουν
,
ενισχύουν
.
Ο
μηχανιστικός
διαχωρισμός
της
πάλης
των
εργατών
για
τα
‘
συμφέροντα
’
από
την
πολιτική
και
ιδεολογική
πάλη
και
αντίστοιχα
,
η
μηχανιστική
συγχώνευση
,
στα
πλαίσια
ενός
πλήρως
αυτονομημένου
και
από
τα
πάνω
συγκροτημένου
κομματικού
μηχανισμού
.
Ουσιαστικά
πρόκειται
για
το
αντεργατικό
περιεχόμενο
αυτής
της
σύνδεσης
,
κάτω
από
την
επίδραση
της
αστικής
πολιτικής
.
iv)
Η
πορεία
πολιτικής
-
ιδεολογικής
απονέκρωσης
στα
κόμματα
,
η
απονέκρωση
του
πολιτικού
δυναμισμού
των
ίδιων
των
εργαζομένων
,
η
ταυτόχρονη
συρρίκνωση
του
επαναστατικού
δυναμισμού
του
κόμματος
και
η
μετατροπή
του
στο
μόνο
φορέα
επαναστατικής
πάλης
και
ιδεολογίας
.
Έτσι
φτάνουμε
στη
φετιχοποίηση
και
κατάργηση
της
σχετικής
αυτοτέλειας
της
επαναστατικής
θεωρίας
,
ως
το
σημείο
της
υποταγής
τους
στον
πολιτικαντισμό
,
τον
πρακτικισμό
και
τον
ταχτικισμό
του
κομματικού
οργανωτικού
μηχανισμού
,
διαμορφώνοντας
ψευδή
,
αλλοτριωτική
ιδεολογία
,
Η
γραφειοκρατικοποίηση
,
απόσπαση
και
αυτονόμηση
των
κομματικών
οργάνων
από
την
τάξη
και
τη
βάση
του
κόμματος
.
Η
αναπαραγωγή
μέσα
στο
κόμμα
ενός
ιδιόμορφου
αντίγραφου
του
εκμεταλλευτικού
,
θεσμικού
και
παραγωγικού
συστήματος
,
η
δημιουργία
ενός
ιδιότυπου
μηχανισμού
αλλοτρίωσης
του
κοινωνικού
ανθρώπου
.
Γ
.
Το
ΝΑΡ
αποφασιστική
αφετηρία
για
το
επαναστατικό
πολιτικό
υποκείμενο
της
εποχής
μας
.
Το
πρόβλημα
της
οργανωμένης
έκφρασης
και
δράσης
της
εργατικής
πολιτικής
και
πάλης
,
η
αναγκαιότητα
της
αναγέννησης
-
επανίδρυσης
του
κομμουνιστικού
κινήματος
και
συνολικά
του
επαναστατικού
υποκειμένου
,
αποκτά
σήμερα
πρωταρχική
,
πιεστική
και
επίκαιρη
σημασία
.
Συζητάμε
αυτό
το
ζήτημα
σήμερα
,
πιστεύοντας
ότι
το
ίδιο
το
ΝΑΡ
και
η
νεολαία
Κομμουνιστική
Απελευθέρωση
αποτελούν
μια
αποφασιστική
αφετηρία
,
ένα
πρωταρχικό
σημείο
για
τη
διαμόρφωση
του
συνολικού
επαναστατικού
υποκειμένου
και
γι
’
αυτό
του
μετώπου
της
εργατικής
πολιτικής
(
Αριστερού
Ριζοσπαστικού
Μετώπου
)
και
γι
’
αυτό
του
αντικαπιταλιστικού
μαζικού
κινήματος
της
εργατικής
τάξης
και
της
νεολαίας
και
γι
’
αυτό
του
αναγεννημένου
κομμουνιστικού
κινήματος
.
Η
προτεραιότητα
του
ΝΑΡ
ως
οργάνωση
με
διαρκώς
αναπτυσσόμενο
χαρακτήρα
,
ο
ρόλος
του
ως
πρωτογενούς
συσπείρωσης
,
που
θα
συνεισφέρει
ουσιαστικά
στη
διαμόρφωση
του
συνολικού
επαναστατικού
υποκειμένου
,
έχει
σχετικό
,
αλλά
και
διαλεκτικό
χαρακτήρα
.
Η
προτεραιότητα
αυτή
δεν
αποτελεί
μηχανιστική
σχέση
,
ένα
προβάδισμα
στο
χρόνο
και
τις
διαδικασίες
,
ούτε
είναι
μια
διαπίστωση
αυτοϊκανοποίησης
και
στρουθοκαμηλισμού
μπροστά
στις
δυσκολίες
,
αλλά
μια
ποιοτική
ιστορική
σχέση
.
Σχετίζεται
με
την
άποψή
μας
ότι
η
προτεραιότητα
της
συνολικής
δράσης
της
‘
πρωτοπορίας
’
στη
θεωρία
,
την
πολιτική
και
το
μαζικό
κίνημα
είναι
αναγκαία
μορφή
για
την
εμφάνιση
με
σχετικά
μαζικούς
όρους
και
την
εξασφάλιση
της
ηγεμονίας
των
επαναστατικών
ιδεών
και
πρακτικών
στο
και
από
το
αντικαπιταλιστικό
κίνημα
της
εργατικής
τάξης
.
Όμως
,
όσο
σωστή
είναι
η
διάκριση
για
τον
πρωταρχικό
ρόλο
(
από
άποψη
σημασίας
,
ποιότητας
που
θα
συνενώνει
όχι
από
χρονική
προτεραιότητα
)
της
μεταβατικής
κομμουνιστικής
οργάνωσης
απέναντι
στον
καθοριστικό
(
δηλ
.
εκεί
που
κρίνεται
τελικά
,
που
γίνεται
υλική
δύναμη
)
ρόλο
του
Αριστερού
Μετώπου
και
πολιτικής
της
ίδιας
της
αντικαπιταλιστικής
δράσης
των
εργαζομένων
,
άλλο
τόσο
λάθος
θα
ήταν
,
αν
δεν
αναγνωρίζαμε
το
ιδιαίτερο
ιστορικό
βάρος
και
ρόλο
της
.
Αντίστοιχα
,
όσο
σωστό
είναι
να
μην
ταυτίζουμε
το
ΝΑΡ
με
τη
μεταβατική
κομμουνιστική
οργάνωση
,
την
οποία
επιδιώκουμε
,
άλλο
τόσο
λάθος
είναι
να
μην
επιδιώκουμε
συνειδητά
την
συνεισφορά
σε
κάτι
τέτοιο
,
εκτός
των
άλλων
και
με
μια
λογική
που
θα
αναδεικνύει
τον
καθοριστικό
ρόλο
του
Αριστερού
Μετώπου
.
Στην
πραγματικότητα
,
η
καθοριστικότητα
της
αντικαπιταλιστικής
πάλης
της
ίδιας
της
εργατικής
τάξης
,
η
καθοριστικότητα
της
προώθησης
της
ηγεμονίας
των
επαναστατικών
ιδεών
και
πρακτικών
μέσα
στο
εργατικό
κίνημα
έχει
ως
‘
μέσο
’
ανάπτυξης
την
προτεραιότητα
της
ηγεμονίας
των
επιστημονικών
επαναστατικών
ιδεών
μέσα
στην
κομμουνιστική
οργάνωση
.
Δ
.
Ποιο
είναι
όμως
το
πολιτικό
υποκείμενο
της
εργατικής
πολιτικής
και
ποια
η
κοινωνική
του
βάση
;
Σύμφωνα
με
την
άποψή
μας
,
οι
απαντήσεις
-
παρεμβάσεις
που
απαιτεί
η
εποχή
μας
,
από
την
σκοπιά
της
αλλαγής
της
πραγματικότητας
,
μπορούν
να
δοθούν
με
επάρκεια
μόνο
μέσα
από
τη
διεθνιστική
επαναστατική
πράξη
της
ίδιας
της
εργατικής
τάξης
και
των
εργαζομένων
.
Μ
’
αυτήν
την
έννοια
, ‘
οι
απαντήσεις
’
που
απαιτεί
η
εποχή
μας
,
δε
μπορούν
να
δοθούν
,
κύρια
ή
αποκλειστικά
,
μέσα
από
τα
επιμέρους
προωθημένα
τμήματα
των
εργαζομένων
,
τις
διάφορες
πρωτοπορίες
τους
,
που
αποτελούν
αναγκαίες
μορφές
οργάνωσης
και
κίνησης
της
ιστορικής
επαναστατικής
παρέμβασης
της
τάξης
.
Αλλά
η
ιστορικά
αναπτυσσόμενη
επαναστατική
πράξη
των
ίδιων
των
εργαζομένων
,
αποτελεί
τον
καθοριστικό
παράγοντα
,
το
βασικό
ιστορικό
πολιτικό
υποκείμενο
της
επαναστατικής
ανατροπής
και
της
κομμουνιστικής
απελευθέρωσης
.
Με
την
έννοια
«
επαναστατική
πράξη
»,
δεν
εννοούμε
,
ούτε
όλες
τις
ενέργειες
και
τα
αιτήματα
της
εργατικής
τάξης
,
ούτε
ότι
,
οποιαδήποτε
αλληλεπίδραση
των
αντικαπιταλιστικών
δραστηριοτήτων
τους
,
στρέφεται
ντε
φάκτο
υπέρ
της
ανατροπής
της
υπάρχουσας
κατάστασης
,
της
αστικής
κυριαρχίας
.
Κι
αυτό
,
γιατί
στην
ίδια
την
κοινωνική
συγκρότηση
και
συμπεριφορά
της
εργατικής
τάξης
συνυπάρχουν
και
συγκρούονται
οι
τάσεις
εξάρτησης
και
οι
τάσεις
χειραφέτησης
από
το
κεφάλαιο
.
Οι
τάσεις
εξάρτησης
δεν
είναι
κυρίως
αποτέλεσμα
εξωτερικών
επιδράσεων
του
κεφαλαίου
στην
εργατική
τάξη
,
αλλά
είναι
στοιχείο
της
παραγωγής
και
της
θέσης
της
ίδιας
σ
’
αυτή
,
στοιχείο
της
εσωτερικής
συγκρότησης
της
εργατικής
τάξης
,
της
ίδιας
της
οικονομικής
-
κοινωνικής
διαδικασίας
διαμόρφωσης
και
αναπαραγωγής
της
.
Το
ίδιο
ακριβώς
ισχύει
και
για
την
τάση
της
χειραφέτησης
της
εργατικής
τάξης
από
το
κεφάλαιο
.
Η
ανάπτυξη
του
καπιταλιστικού
τρόπου
παραγωγής
και
των
αντιφάσεών
του
,
διαμορφώνει
την
αντιφατική
εσωτερική
κοινωνική
συγκρότηση
και
κίνηση
της
εργατικής
τάξης
,
της
συνείδησης
και
της
συμπεριφοράς
της
,
καθορίζει
την
εσωτερική
διαπάλη
,
ανάμεσα
στην
τάση
εξάρτησης
και
σ
’
αυτήν
της
χειραφέτησης
από
το
κεφάλαιο
,
σ
’
όλες
τις
σφαίρες
της
οικονομίας
,
της
πολιτικής
και
της
ιδεολογίας
.
Στην
πραγματικότητα
,
η
εργατική
τάξη
,
όταν
αρχίζει
να
συγκρούεται
με
το
κεφάλαιο
,
αρχίζει
να
συγκρούεται
και
να
απελευθερώνεται
από
τον
ίδιο
της
τον
εαυτό
.
Το
αν
θα
επικρατήσει
η
μια
ή
η
άλλη
τάση
,
εξαρτάται
κάθε
φορά
από
το
επίπεδο
και
τις
ιστορικές
καμπές
της
ταξικής
πάλης
,
από
το
επίπεδο
των
αντιφάσεων
της
καπιταλιστικής
κοινωνίας
,
αλλά
και
των
εσωτερικών
αντιφάσεων
συνολικά
της
τάξης
,
από
τη
δράση
της
ίδιας
της
εργατικής
τάξης
συνολικά
,
αλλά
και
των
διαφόρων
κοινωνικών
και
πολιτικών
τμημάτων
των
πρωτοποριών
της
και
του
κάθε
ξεχωριστού
κοινωνικού
εργαζόμενου
ανθρώπου
.
Το
όριο
του
αντικαπιταλιστικού
χαρακτήρα
της
δράσης
των
εργαζομένων
,
είναι
εκείνο
που
υπερβαίνει
την
εσωτερική
τάση
των
εργαζομένων
να
βελτιώνουν
τη
θέση
τους
μέσω
της
‘
ανάπτυξης
’
και
των
παραχωρήσεων
του
‘
δικού
τους
’
κεφαλαίου
και
κράτους
,
συγκρουόμενοι
με
την
τάση
εξάρτησής
τους
από
αυτό
.
Είναι
εκείνο
που
διεκδικεί
κάθε
φορά
διαρκείς
και
ουσιαστικές
αλλαγές
,
στην
αναλογική
σχέση
εκμετάλλευσης
και
εξουσίας
,
που
προωθεί
την
τάση
της
εργατικής
χειραφέτησης
από
το
κεφάλαιο
.
Δηλαδή
,
αυτό
που
καθορίζει
τελικά
το
επίπεδο
και
την
κατεύθυνση
της
εργατικής
πάλης
,
είναι
η
συνειδητή
πολιτική
επιλογή
και
πράξη
,
η
συνολική
δράση
των
εργαζομένων
απέναντι
στο
αστικό
κράτος
,
η
πολιτική
πάλη
για
την
ανατροπή
της
αστικής
κυριαρχίας
.
Επομένως
,
το
επαναστατικό
πολιτικό
υποκείμενο
έχει
σαν
κοινωνική
του
βάση
την
σύγχρονη
εργατική
τάξη
.
Παραγωγικά
εργαζόμενοι
μισθωτοί
,
ειδικευμένοι
και
μη
εργάτες
της
κυρίως
χειρωνακτικής
ή
της
κυρίως
πνευματικής
εργασίας
,
ή
και
ενδιάμεσων
καταστάσεων
,
ευρύτερα
μισθωτοί
εργαζόμενοι
σ
’
όλες
τις
σφαίρες
,
άνεργοι
,
ημιαπασχολούμενοι
,
διανοούμενοι
που
βρίσκονται
υπό
ένταξη
στην
εργατική
τάξη
,
μισοπρολετάριοι
της
πόλης
και
του
χωριού
,
η
νεολαία
της
μισθωτής
εργατικής
οικογένειας
και
της
εργασιακής
,
μορφωτικής
περιπλάνησης
,
σπουδάζουσας
ή
μη
,
που
απ
’
τη
θέση
της
κινείται
προς
τη
μισθωτή
εργασία
.
Είναι
επίσης
τα
πιο
στενά
συνδεόμενα
με
την
εργατική
τάξη
μη
εκμεταλλευτικά
τμήματα
,
που
δεν
χρησιμοποιούν
μισθωτή
εργασία
,
των
νέων
μεσαίων
μισθωτών
στρωμάτων
και
των
ατομικά
απασχολούμενων
επαγγελμάτων
της
πόλης
και
του
χωριού
,
καθώς
και
όσοι
γίνονται
αντικείμενο
ειδικής
εκμετάλλευσης
και
καταπίεσης
στην
κοινωνική
,
πολιτική
,
ιδεολογική
και
ηθική
σφαίρα
(
π
.
χ
.
μειονότητες
κοινωνικές
,
πολιτισμικές
κ
.
λ
.
π
.).
Όλοι
αυτοί
αποτελούν
την
κοινωνική
δύναμη
,
που
από
τη
θέση
της
στην
παραγωγή
και
την
κοινωνία
,
κάτω
από
την
πρωτοπόρα
επίδραση
των
παραγωγικά
εργαζομένων
μισθωτών
,
έχει
,
με
περισσότερες
ή
λιγότερες
αντιφάσεις
,
την
τάση
ουσιαστικής
αλλαγής
και
,
κάτω
από
ορισμένες
προϋποθέσεις
,
ανατροπής
της
αστικής
κυριαρχίας
.
Αν
αυτή
είναι
η
κοινωνική
βάση
του
επαναστατικού
πολιτικού
υποκειμένου
,
εκεί
που
πατάει
,
με
βάση
όσα
περιγράψαμε
πιο
πάνω
,
είναι
εκείνη
η
τάση
της
εσωτερικής
κοινωνικής
συγκρότησης
της
εργατικής
τάξης
που
τείνει
προς
την
χειραφέτησή
της
.
Η
δική
μας
αντίληψη
για
την
επαναστατική
δυνατότητα
της
εργατικής
τάξης
στηρίζεται
στις
δυνατότητες
και
τις
δυσκολίες
που
συνυπάρχουν
και
συγκρούονται
στο
εσωτερικό
της
τάξης
,
τόσο
στο
‘
είναι
’,
όσο
και
στην
συνείδηση
,
έξω
από
λογικές
που
θεωρούν
το
‘
είναι
’
επαναστατικό
-
κομμουνιστικό
ή
συμβιβασμένο
-
αντεπαναστατικό
,
αναγορεύοντας
το
πρόβλημα
στην
εκπροσώπηση
και
τη
διαμόρφωση
συνείδησης
από
τα
έξω
και
από
τα
πάνω
αποκλειστικά
,
ή
of 00
1ο Συνέδριο ΝΑΡ κεφάλαιο 5
299 Reads
Info and Rating
| Category: | Uncategorized. |
| Rating: | |
| Upload Date: | 05/27/2009 |
| Copyright: | Attribution Non-commercial |
| Tags: |
Leave a Comment