Μαρτυρία Ζαφειρόπουλου Αθανασίου,Βετεράνου Μαχητού τηςΕΛΔΥΚ στην Κύπρο το 1974
Ο Θανάσης Ζαφειρόπουλος
πολέμησε στην Κύπρο το 1974. Μαζί με πολλούςάλλους στρατιώτες και αξιωματικούς μας που αντιστάθηκαν μέχρις εσχάτων στον εισβολέα,εγκαταλειμμένοι και προδομένοι από ένα ελληνικό κράτος που είχε διαταχθεί από τους Αμερικανούς να μην πολεμήσει και επί δικτατορίας και μετά την μεταπολίτευση.Ο Θανάσης, όπως και οι άλλοι ηρωϊκοί μαχητές μας, δεν ήξερε τότε τίποτε από τηνυψηλή διπλωματία της χαμηλωμένης μέσης. Κι έπραξε το αυτονόητο για κάθε Έλληνα εδώκαι χιλιάδες χρόνια. Υπερασπίσθηκε την πατρίδα του. Και η πατρίδα του, ή μάλλον το κράτοςπου την ευτελίζει, πως φέρθηκε στον Θανάση και σ’ όλους τους άλλους υπερασπιστές τηςτιμής μας;Όπως θα φερόταν ο κάθε ένοχος απέναντι στις τύψεις του. Τους έσβησε από τακιτάπια, τους καταχώνιασε στην πιό βαθειά λησμονιά, μαζί μ’ εκείνον τον επτασφράγιστοφάκελλο της Κύπρου, της πλέον επαίσχυντης κρατικής προδοσίας από συστάσεως νεοελληνικού κράτους. Αλλ’ ας αφήσουμε καλύτερα τον Θανάση Ζαφειρόπουλο να ξετυλίξειτις οδυνηρές αναμνήσεις του...
“Η ιστορία και οι αναμνήσεις μου από την Κύπρο του 1974”
Αυτά που σας γράφω, είναι όσα πέρασα τον Ιούλιο του 1974 στην Κύπρο, όσατράβηξα 8 μήνες σαν αιχμάλωτος των Τούρκων σε μιά φυλακή στα Άδανα κι ύστερα που γύρισα και «φιλοξενήθηκα» στο ψυχιατρείο του 401 στρατιωτικού νοσοκομείου. Αυτή ηιστορία, που στοίχειωσε και στοιχειώνει τη ζωή μου, αφιερώνεται σε αυτούς που έπεσαν υπέρπατρίδος στην Κύπρο, στους αγνοούμενους και σε αυτούς που επέζησαν και «ζουν» όπωςζουν. Αφιερώνω τούτα τα λόγια στον συμπολεμιστή μου Μιχάλη Περράκη που μπαινοβγαίνειστα νοσοκομεία, στον άλλο Μιχάλη τον Χασάπη, που από τις ναπάλμ έπαθε ανεπανόρθωτηβλάβη της υγείας του και σ’ έναν άλλο φίλο και συμπολεμιστή που 34 χρόνια παλεύει με τιςσκιές του. Λίγοι που γνωρίζουν, με πίστεψαν και με πιστεύουν και πολλοί άλλοι που έμαθαντην αλήθεια, αδιαφόρησαν κι εξακολουθούν ν’ αδιαφορούν.
Αρχές Ιουλίου του 1974 στην 1η Μ.Α.Λ. στον Ασπρόπυργο.
Με προσωπική διαταγή του Ιωαννίδη μας καλεί το Α2 γραφείο και βάσεικαταστάσεως που περιείχε τα ονόματά μας, διαταχθήκαμε να παραδώσουμε ότι στρατιωτικόέγγραφο είχαμε πάνω μας και να μην αναφέρουμε τίποτα στους δικούς μας. Μετά τοπραξικόπημα και την εισβολή μας έβαλαν στα «Νοράτλας». Εμένα με έβαλε ο Δημήτρης οΚατσαντώνης που τον συνάντησα πάλι το 1996. Το τι επακολούθησε είναι λίγο-πολύ γνωστό.Οι Κύπριοι που υπερασπίζονταν το αεροδρόμιο Λευκωσίας δεν ειδοποιήθηκαν από την Αθήναότι έρχεται βοήθεια κι έτσι έβαλαν εναντίον μας με τα αντιαεροπορικά πιστεύοντας ότιεπρόκειτο για αεροπλάνα του εχθρού. Το πρώτο αεροπλάνο καταρρίφθηκε και σκοτώθηκανόλοι οι καταδρομείς που επέβαιναν σε αυτό, εκτός από τον Θανάση Ζαφειρίου πουεκτινάχθηκε φλεγόμενος από την ανοιχτή πόρτα του αεροπλάνου, λίγο πριν αυτό συντριβεί κιέζησε «κατά λάθος». Στο δεύτερο που βρισκόμουν κι εγώ, αν και χτυπηθήκαμε, ο πιλότοςκατάφερε να το προσγειώσει με περίπου 20 νεκρούς και τραυματίες. Τα υπόλοιπα
Πηγή:Εφημερίδα «Εβδόμη» Ανατολικής Αττικής,Συνέντευξη σε Γρ.Ρώντα
μεταγωγικά γύρισαν πίσω στην Κρήτη. Αργότερα μάθαμε ότι έπαθε εμπλοκή το δίδυμοBofors του Κύπριου πυροβολητή και γι αυτό γλυτώσαμε, όσοι γλυτώσαμε.Στις μάχες που ακολούθησαν στο αεροδρόμιο και στην περιοχή τηςΧρυσοσκαλιώτισας στη Λευκωσία, σκοτώθηκαν πολλοί δικοί μας και Τούρκοι. Κάποια στιγμήβρέθηκα περικυκλωμένος και μ’ έπιασαν αιχμάλωτο. Μ’ επήγαν σ’ ένα προσωρινόστρατόπεδο όπου είδα κι άλλους στρατιώτες μας αιχμαλώτους, Ελλαδίτες και Κύπριουςκαθώς και πολλούς αμάχους, άντρες και γυναικόπαιδα, ηλικιωμένους, ακόμα και παπάδες.Όλοι είμασταν απεγνωσμένοι, δεν ξέραμε τι μας περιμένει. Αργότερα μάθαμε για τις μαζικέςεκτελέσεις αιχμαλώτων και αμάχων, για τους βιασμούς και άλλα πολλά. Εκεί γνώρισα και τονπαπα-Γιώργη που μας παρηγορούσε όλους όταν είμασταν στα Άδανα και που πέθανε λίγα χρόνια αργότερα από τις κακουχίες της φυλακής. Ο γιός του είναι κι αυτός παπάς σήμεραστην Κύπρο κι είμαστε φίλοι.Τι να πρωτοθυμηθώ από τους 8 μήνες αιχμαλωσίας; Τα καθημερινά βασανιστήρια,την πείνα, τα ούρα που πίναμε, την αϋπνία, τις κραυγές, τα ουρλιαχτά, τον πόνο, τα δύοστρατοδικεία που πέρασα, τις δύο εικονικές εκτελέσεις, την κατάρρευση...8 μήνες,...σχώρα μεΧριστέ μου, μα εσύ σταυρώθηκες μιά φορά, εγώ κι οι άλλοι σαν εμένα σταυρωθήκαμε πολλές.Μέσα στην αντάρα της μάχης, έγιναν όλα τόσο γρήγορα, έπεσαν πάνω μου ξαφνικά και δενπρόλαβα να γυρίσω το όπλο πάνω μου. Οι συμπολεμιστές μου που σκοτώθηκαν στη μάχη καιδεν έπεσαν στα χέρια των Τούρκων, ήταν οι τυχεροί. Στην πρώτη ανταλλαγή αιχμαλώτων εγώκι άλλοι πολλοί από τα Άδανα και από άλλες φυλακές απελευθερωθήκαμε υπό την εποπτείατου Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού. Μέσω Σμύρνης μεταφέρθηκα με νοσοκομειακό πλοίο στονΠειραιά. Ζύγιζα 40 κιλά. Έμεινα ένα χρόνο στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο. Τους τέσσερειςμήνες τους πέρασα στο ψυχιατρείο, στο υπόγειο για όσους ξέρουν. Ήρθε κι ο Μακάριος εκεί να μας δεί και μας έδωσε τις ευχές του. Όταν πήρα εξιτήριο μου έδωσαν και 500 δραχμές! Κιαπό κει και πέρα κανένα ενδιαφέρον από το κράτος, τουλάχιστον για όσους από εμάς δεν μαςεπέτρεπε να βρούμε μιά δουλειά η σακατεμένη υγεία μας.Καμία αναγνώριση, ούτε για το αίμα που χύσαμε για την πατρίδα, ούτε για το ότι εγώπροσωπικά «παραθέρισα» 8 μήνες σε τούρκικη φυλακή. Όλα αυτά κι άλλα πολλά φρόντισανοι τότε κι οι μετέπειτα κυβερνώντες μας να τα διαγράψουν, να τα εξαφανίσουν, γιατίφοβούνται μήπως ξεσπάσει κάποτε κανένα τσουνάμι αποκαλύψεων για την τότε και την ωςσήμερα προδοσία στο Κυπριακό και τους πνίξει. Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι Έλληνες καιμας αναγνωρίζουν. Κάποιοι πατριώτες δημοσιογράφοι, ελάχιστοι έντιμοι πολιτικοί και πολλοίαπλοί πολίτες, νά ‘ναι καλά όλοι τους. Απ’ όσα έχω πληροφορηθεί έχουμε απομείνει 80 πάνω-κάτω οι πολεμιστές του 1974 που φυτοζωούμε, χωρίς δουλειά, χωρίς σύνταξη, άλλοι μεκαρκίνους από τις ναπάλμ, άλλοι να μπαινοβγαίνουν στα ψυχιατρεία κι άλλοι με διάφορασουβενίρ από τότε. Έχει δίκιο το κράτος μας. Είμαστε πολλοί, ποιόν να πρωτοκοιτάξει. Κιέτσι για λόγους ισονομίας προτίμησε να μην βοηθήσει κανέναν μας.Τον Ιούλιο του 2007 με πρωτοβουλία του τότε υφυπουργού Εθνικής Άμυνας, Γιάννη Λαμπρόπουλου, τιμήθηκαν στην Σχολή Ευελπίδων με μετάλλια και διπλώματα όσοιπολέμησαν επίσημα στην Κύπρο. Τους δόθηκε και το δικαίωμα δωρεάν περίθαλψης σταστρατιωτικά νοσοκομεία. Εγώ και άλλοι σαν εμένα, παρόντες στη Μάχη της Κύπρου, αλλάαπόντες από τα επίσημα κιτάπια, είμαστε οι μύγες οι πεταμένες έξω απ’ το προζύμι. Δενυπήρξαμε, δεν πολεμήσαμε, δεν ματώσαμε...«επισήμως». «Κατανοώ το πρόβλημά σου, αλλάδεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτε για την περίπτωσή σου, είναι τα χέρια μου δεμένα», μουείπε πριν από χρόνια ένας υπουργός Εθνικής Άμυνας όταν τον είχα επισκεφθεί στο γραφείο
Πηγή:Εφημερίδα «Εβδόμη» Ανατολικής Αττικής,Συνέντευξη σε Γρ.Ρώντα
του. Κι ύστερα έλυσε ένα από τα «δεμένα» του τα χέρια, τό ‘βαλε στην τσέπη του και μουέδωσε 5.000 δραχμές. Τον κοίταξα γιά μιά στιγμή, μ’ ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, στα δόντιαέφτασε να του πω ότι δεν του ζήτησα ελεημοσύνη, αλλά δικαίωση κι αναγνώριση από τηνπολιτεία... αλλά στο σπίτι περίμεναν τέσσερα στόματα, δουλειά δεν είχα κι έτσι το πήρα τοπεντοχίλιαρο. Όσοι έχουν παιδιά κι έτυχε να γυρίσουν σπίτι με άδεια χέρια, θα με νοιώσουν.Δεν ζητώ ούτε παράσημα ούτε ευφήμους μνείες. Δεν θα μου γιάτρευαν όσα πέρασαστα Άδανα, στο ψυχιατρείο του 401, στα πέτρινα χρόνια μιάς ζωής που το ρολόϊ τηςσταμάτησε τον Ιούλιο του 1974, όταν τσακίστηκαν όλα τα όνειρα που είχα σαν νέος. Άλλωστετα παράσημα δεν μπαίνουν στην κατσαρόλα. Θέλω Δικαίωση. Θέλω το έμπρακτο ενδιαφέροντης πατρίδας για την τιμή της οποίας πολέμησα, θέλω μιά σύνταξη, ας είναι και της πείνας για να μην περιμένω την ελεημοσύνη για να ζήσω την οικογένειά μου, θέλω που να πάρει η ευχήτην έμπρακτη αναγνώριση από την πατρίδα μου, όπως την έχει κι ο Τούρκος στρατιώτης απότην δική του. Γιατί γύρισα σακατεμένος ψυχή τε και σώματι στην Ελλάδα και δεν μπόρεσαποτέ μου να σταθώ σε μιά δουλειά, όσο κι αν το προσπάθησα και μάρτυς μου ο Θεός πόσο τοπροσπάθησα. Δεν μπόρεσα ούτε να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στην Φιλοσοφική, που τιςείχα διακόψει λίγους μήνες πριν τον πόλεμο, για να τρέξω πίσω από το άλλο όνειρό μου, ναυπηρετήσω στους καταδρομείς.Κι αυτά που γράφω, τα γράφω για να μάθουν οι νέοι άνθρωποι την Αλήθεια, ναμάθουν οι νέοι άνθρωποι την Προδοσία που έγινε στην Κύπρο το 1974. Να μάθουν οι νέοι μαςσήμερα για τους συνομηλίκους τους του 1974 που με ενθουσιασμό σήκωσαν τά όπλα για ναυπερασπισθούν την Κύπρο μας και προδόθηκαν από ηγέτες ανάξιους να ηγούνται Ελλήνων.Χουντικοί στον «Αττίλα 1», δημοκρατικοί στον «Αττίλα 2», επαλήθευσαν και οι μεν και οι δετην μικρασιατική παροιμία «μαύρος σκύλος, άσπρος σκύλος, όλοι οι σκύλοι μιά γενιά». Ναμάθουν τα νειάτα μας του σήμερα για τα ελληνικά νειάτα του τότε, που πολέμησαν καιθυσιάστηκαν εγκαταλειμμένοι από ένα κράτος που πουλάει την πατρίδα μας φτηνά, μα τόσοφτηνά! Κι αν μπορούν κάθε Ιούλιο ας αφήνουν ένα δάκρυ τους να τρέξει για τα παλληκάριαπου στάθηκαν όρθια, πάνω από τους προσκυνημένους κυβερνήτες μας και βροντοφώναξαν τοπανάρχαιο, ελληνικό ΟΧΙ, ποτίζοντας με το αίμα τους τη μαρτυρική Κύπρο.34 χρόνια μετά κι οι εφιάλτες δεν μ’ άφησαν μόνο μου να κοιμηθώ ένα βράδυ. Και τοπρωί σκαντζάρουν με τους εφιάλτες της πρωϊνής βάρδιας. Που και πως, δηλαδή, να βρώ τονεπιούσιο γιά τρία παιδιά, ένα κορίτσι και δύο αγόρια, που πληρώνουνε κι αυτά τις δικές μουαρρώστειες, είναι κι αυτά άρρωστα, ανίατα, γιατί κανείς δεν είπε τότε στον πατέρα τους πωςάμα έχεις εισπνεύσει αέρια από ναπάλμ δεν πρέπει να κάνεις παιδιά. Έρχονται συχνά εκείνεςοι μέρες που δεν έχω να φέρω στο σπίτι μου ούτε μιά φραντζόλα ψωμί. Τι να πρωτομπαλώσωμε 240 ευρώ τον μήνα από την Πρόνοια; Κι έτσι συχνά μας κόβουνε το ρεύμα και το νερό καικάθε τρεις και λίγο βγαίνουμε στον δρόμο γιατί δεν έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι. Ούτε καιθυμάμαι πιά πόσες φορές μετακομίσαμε. Δόξα τω Θεώ, όμως που είμαι ακόμα ορθός, πουπερπατώ κι ανασαίνω και που όταν βολεύει ανοίγω ένα βιβλίο και δραπετεύω. Άλλοισυμπολεμιστές μου «ζουν» σε πολύ χειρότερη μοίρα από μένα.Σ’ ευχαριστώ παπα-Γιώργη που μου στάθηκες σαν μάνα και πατέρας εκείνους τους 8μήνες στην τούρκικη φυλακή. Και σε μένα και στ’ άλλα τα παιδιά σου. Αν ανταμώσουμε ξανάστον άλλο κόσμο θα σκύψω ν’ ασπαστώ και πάλι το τιμημένο ράσο σου. Ευχαριστώ απόβάθους καρδιάς τους Κύπριους πατριώτες του Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων Λεμεσού,που ανέλαβαν να βοηθήσουν κι εμένα κι άλλους παραπεταμένους πολεμιστές του 1974 καιτου 1964-67. Ευχαριστώ ακόμα τους αδελφούς μου Διονύση Πατεράκη και Γρηγόρη Ρώντα
Πηγή:Εφημερίδα «Εβδόμη» Ανατολικής Αττικής,Συνέντευξη σε Γρ.Ρώντα
of 00
Μαρτυρία Ζαφειρόπουλου Αθανάσιου
1,139 Reads
Info and Rating
| Category: | Uncategorized. |
| Rating: | |
| Upload Date: | 05/29/2009 |
| Copyright: | Attribution Non-commercial |
| Tags: |
Leave a Comment