ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ του Δημήτρη Καραμήτσα

Embed Doc
Copy Link
Readcast
Collections

CommentGo Back

Download

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣΟφείλω να ξεκαθαρίσω για κάποια πράγματα για τις απόψεις μου.

Είμαι διεθνιστής.

Τι σημαίνει όμως αυτό πραγματικά;

Α.Ο όρος διεθνισμός περιλαμβάνει κατά την γλωσσολογική,γραμματολογική του ανάλυση

(σε όλες τις γλώσσες: Ιnternationalism,Ιnternationalisme, Internationalismus, Ιnternazionalismo,Ιnternacionalismo, интернационализм

) την έννοια του "Εθνους".

Το Εθνος ενυπάρχει στον Διεθνισμό, ως συστατικό στοιχείο τουόρου, αλλά και της έννοιάς του.Πράγματι, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε λόγο για διεθνισμό,χωρίς να αναγνωρίζουμε το έθνος και τον ρόλο του στην ιστορία καιστο "γίγνεσθαι" κάθε εποχής.Β.

Ο διεθνισμός γεννήθηκε στον 18

ο

αιώνα σχεδόν παράλληλα με τιςπολιτικές επαναστάσεις και είναι αξιοσημείωτο ότι οι φιλόσοφοι πουενέπνευσαν τις επαναστάσεις αυτές, είναι και οι ιδρυτές του σύγχρονουδιεθνισμού, με κορυφαίο τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ. Ο ίδιος

κοινωνικόςπολιτικός διεθνισμός

εξάγεται στην υπόλοιπη Ευρώπη με τους πολέμουςτου Ναπολέοντα και είναι ταυτόσημος και παράλληλα δημιουργός των

εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων

του 19

ου

αιώνα (στην Ελλάδα, οΡήγας Βελεστινλής, ο Ανώνυμος ο Έλλην, ο Αδ. Κοραής εκφράζουνδιεθνιστικό εθνικοαπελευθερωτικό πνεύμα). Ο ίδιος επαναστατικόςδιεθνισμός

σύντομα μετατρέπεται σε προλεταριακό επαναστατικόδιεθνισμό

και σχετικές είναι οι αναφορές σε αυτόν από την Α’ κιόλας«Διεθνή».

Ο διεθνισμός λοιπόν αυτός είναι ένα κίνημα αλληλεγγύης τωνκατατρεγμένων λαών, εθνών και ανθρώπων, που στηρίζεται στηνύπαρξη των εθνών, προβάλει το δικαίωμά τους να συγκροτούν κράτημε εθνικό χαρακτήρα και προσανατολισμό και με χαρακτηριστικάδημοκρατικής ισότητας μεταξύ των λαών, στηρίζει τους αγώνες τωνανθρώπων σε κάθε τόπο για πραγματική δημοκρατία, κοινωνικήισότητα και χειραφέτηση, ελευθερία και ουσιαστικό σοσιαλισμό.

1

Γ.

Υπάρχει και «άλλος διεθνισμός» και γιατί δημιουργήθηκε αυτός οδιεθνισμός;

Γ.1.

Για να ανακαλύψουμε τα αίτια και να βρούμε την απάντηση, θαπρέπει να εξετάσουμε την ιστορία του δυτικού κόσμου πριν την ύπαρξητου διεθνισμού αυτού, που

θα μπορούσαμε κάλλιστα να τονονομάσουμε «κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό», ιδίως διότι σύντομα θαεννοήσουμε ότι υπάρχει και άλλος «διεθνισμός» ή «διεθνισμοί».

Ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός

(ο Ρουσσώ ζητούσε μιαπαγκόσμια δημοκρατική διακυβέρνηση με κέντρο τον άνθρωπο)

είναι μίαακόμα ιστορική αντίδραση των λαών στο διάβα των αιώνων

.

Ως «αντί-δράση» δεν εισάγει ένα εντελώς ρηξικέλευθοφιλοσοφικό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, αλλά στρέφεται ενάντιασε κάτι προϋπάρχον, του οποίου επιχειρεί την τροποποίηση ή στηνπιο επαναστατική μορφή την κατάργησή του, χωρίς ταυτόχρονα ναπροβάλει ή να προτείνει κάτι δομικά εντελώς διάφορο

.Σε κάθε «αντί-δράση», οι στόχοι της χαρακτηρίζονται από τηνεξακολούθηση τελικά της ύπαρξης των προϋφιστάμενων κεντρικών δομώνενός συστήματος, οι οποίες απλώς τροποποιούνται (π.χ. η καπιταλιστικήοργάνωση της παραγωγής ενυπάρχει στον σοσιαλισμό, ο κοινωνικόςδιεθνισμός δεν καταργεί το κράτος και την εξουσία του, φέρνοντας κάτιεντελώς διαφορετικό ως πολιτειακό μόρφωμα).

Γ.2.Του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού που είναι συνάμα καιεθνικοπαελευθερωτικός, προϋπήρξαν άλλοι «διεθνισμοί» (οι ίδιοι«διεθνισμοί» εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα).

Ο ένας κύριος προϋπάρχον «διεθνισμός» είναι ο «

αυτοκρατορικόςδιεθνισμός

», αυτός δηλαδή που ισοπεδώνει τις εθνότητες υπό το κράτοςενός προσώπου και μιας εξουσίας : του αυτοκράτορα και τηςαυτοκρατορικής εξουσίας.Οι αυτοκρατορίες του 18

ου

αιώνα και πριν από αυτόν είχαν πράγματιένα κεντρικό στοιχείο διεθνισμού, καταργούσαν την εθνική ταυτότητα καιτην όποια αξία της έναντι της «υπηκοότητας», η λήψη της οποίας και μόνοήταν συνυφασμένη με την απόλαυση των όποιων πολιτικών δικαιωμάτων.Οι ίδιες οι αυτοκρατορίες όμως της δυτικής Ευρώπης ήταν δομημένεςπάνω σε ένα εθνοτικό στοιχείο. Υπήρχε σε αυτές ένα κυρίαρχο έθνος πουλειτουργούσε κυριαρχικά και σωβινιστικά έναντι των λοιπών, ήταν έθνηκατακτημένα από πολέμους. Ετσι παρά την γενική διακήρυξη της ισοτικής

2

υπηκοότητας υπήρχε μία έντονη αντίφαση στην σχέση με την εξουσία καιτα άλλα έθνη κάθε αυτοκρατορίας: υπήρχε κυρίαρχο έθνος καικατακτημένα έθνη. Υπήκοοι μεν, μη ίσοι δε, ήταν οι άνθρωποι τωναυτοκρατοριών. Ένας άλλος προγενέστερος διεθνισμός ήταν αυτός της

ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατικής δράσης

. Ο διεθνισμός αυτός, πουυφίσταται και στις μέρες μας εντονότατα και ισχυρότατος και περιγράφεταιυπό τον όρο «

παγκοσμιοποίηση

»,

περιελάμβανε και πάλι την εθνικήισοπέδωση υπό το κράτος ενιαίων μοντέλων νόμων και διοίκησηςπου φτιάχνονταν για να εξυπηρετούν συγκεκριμένες δραστηριότητεςκαι κοινωνικές εξουσιαστικές δομές

.Η ομογενοποίηση των μηχανισμών εξουσίας και διοίκησης σε σειράεθνών, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη εθνικές και τοπικές ιδιαιτερότητες,αποτελούσε ένα «αποικιοκρατικό διεθνισμό», που όχι μόνο δενεξαλείφθηκε από τον πλανήτη, αλλά εξακολουθεί να υφίσταται.

Εάν λοιπόν θέλει κάποιος να αναλύσει τι είναι ηπαγκοσμιοποίηση θα πρέπει να στραφεί στο παρελθόν για ναεννοήσει την προέλευση και τους σκοπούς της.Γ.3.Αντίδραση και ευθεία απάντηση στους παραπάνω«διεθνισμούς» είναι ο «κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός» του 18

ου

αιώνα και των αιώνων που ακολούθησαν.

Για αυτό έχει και τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά:- ανάγει τον άνθρωπο σε κεντρικό στοιχείο της κοινωνίας και όλωντων μηχανισμών της και διακηρύσσει την ισότητα σε όλα τα επίπεδα τηςανθρώπινης κοινωνικής δράσης.- καταργεί τους τίτλους ευγενείας, μάχεται και καταργεί την δουλεία,διακηρύσσει την ισότητα στην κοινωνική συμμετοχή και στην κατοχή τωνμέσων παραγωγής, τα οποία ανήκουν στην κοινωνία και εξυπηρετούν κάθεάνθρωπο.- ανάγει το έθνος σε κεντρικό στοιχείο οργάνωσης σε πολιτειακήκρατική οντότητα (έναντι της αυτοκρατορικής ή βασιλικής εξουσίας)- τα κράτη συγκροτούνται με απόφαση των ομοεθνών ανθρώπων καιόχι ως φέουδα, τιμάρια, λατιφούντια ή αυτοκρατορικά εδάφη.- ονομάζει τους ανθρώπους που ζουν στα όρια της οντότητας αυτήςίσους πολίτες και όχι υπηκόους.- καθιερώνει την ισονομία και την ισοπολιτεία

3

of 00

Leave a Comment