2
μ
ακρύς ο δρόος για το Ριζοκάρπασο κι όχι όο ετα χιόετρα... μακρύς ο δρόος γιατί σε πάει ές’από αέτρητες ααήσεις πο ξεπετάγοται α-θαίρετα από οοπάτια το παρεθότος, το δικού σοπαρεθότος, πο δε έχει εθγραιστεί ε το βασαιστικόπαρό, όπως ο έος δρόος...Στη ααχώρηση ξααζήσαε τη δοκιάσια τω επίση-ω διατπώσεω, τατότητες, έτπα εισόδο σε άοκράτος-η προσπάθεια α σε πείσο ότι εισέρχεσαι ε τηιδιότητα το ξέο επισκέπτη σ΄ατό πο σράγισε καθο-ριστικά τη ύπαρξή σο. Επισκέπτης στο παρεθό σο, στηζωή σο, και για κάποιος, εξετεισός. Η εύκοη ύση, καιγτώεις απ’ τη επώδη διαδικασία. Έας από τος ί-ος ας έερε αζί το το διαβατήριό το, ηγέο πριαπό ερικές έρες. Απαγορεύεται α περάσει, το κράτοςδε σηκώει αστεία. φεύγοε χωρίς ατό.Εγκαταείποτας το δρόο λεκωσίας-Αοχώστο, ακο-οθούε το έο δρόο προς το λεκόοικο. Η παρέα σ-ζητά διάορα, όοι είαι κορασέοι, η ώρα τέσσερις τοαπόγεα, ετά τη δοειά, σ ια πρώιη άοδος τηςθεροκρασίας. Κι όως η ψχή, καραούι, ε τη ήηατάα, δε πορεί ’ αποκοιηθεί, παίει στος σκοτειούςδιαδρόος το εγκεάο κι ααζητά το παρεθό της,ατό πο της έκεψα, ατό πο της είπει, τη ρίζα το κό-σο της, το ώρο από το αποίο αποκόπηκε κι έειε αέ-στια από τότε. Έα δάκρ τι α κάει; Πώς πορεί α κα-θαρίσει το εσωτερικό τοπίο απ’ όα τούτα πο το όρτω-σα; Σιωπή. Τα όγια, αδέξια, δε θα πορούσα α ετα-ράσο σε ήχος τις εγγραές ιας ποεέης ήης.Σταθός στο Πογάζι, για έα καέ. Καέα σχόιο. Ο ε-αρός σερβιτόρος ζητά τη παραγγεία σε εηική γώσσα.Για όποιο όγο κι α το κάει, το βρίσκω θετικό. Ατέειω-τος ο δρόος για το Ριζοκάρπασο. Από τη ια εκκησίες, ερη-ιά κι ερείπια, από τη άη οικοδοική ασδοσία εις βά-ρος το το τοπίο και της αισθητικής. Βέβαια, «ατά σ-βαίο και εις Παρισίος»... Η ύση οαδική, η βάστη-ση δέει ε τη θάασσα σ’ έα αγκάιασα ερωτικό για αοοκηρώσει τη εικόα το αθετικού κπριακού τοπίο,πο δε χάθηκε ακόα.φτάοε στο Ριζοκάρπασο. Τέρα στις ααδροές στοπαρεθό, τώρα προστά ας, η πραγατικότητα, ’ έασηατικό, τροερό πεοέκτηα για όσος το ατιαβά-οται: πορεί α αάξει, οι άθρωποι πορού α τηαάξο. Ατή είαι η δική ας άποψη για το έο τηςΚύπρο.Το σχοείο είαι κτισέο στο πάτεα εός ικρού ό-ο, έα ικρό, αά περήαο κτίριο ε εοκασικά στοι-χεία. Οι σάδεοι χαίροται πο ας βέπο. Και σε ί-γο αρχίζει α γίεται εκείο πο δε είχαε ποογίσει: ιαικρή κοσοπηύρα. Εκπαιδετικοί, αθητές και επι-σκέπτες από τις δο περές της Κύπρο, ή καύτερα απ’όη τη Κύπρο και έα πήθος από τος κατοίκος το χω-ριού, χαίροται αζί σε ια γιορτή της ειρήης. Γιατί, για τηειρήη πρέπει α σίξο οι άθρωποι και αζί α τραγο-δήσο, α ποεήσο γι΄ατή. ε ξεχωρίζο Έη-ες και Τούρκοι. Εκείο πο ζητού όοι είαι ’ ατή τη κοι-ή σεύρεση α κερδιθεί έα παιό στοίχηα σ’ ατό τοχωριό.Η αίθοσα γείζει ασκτικά εχάριστα, «η παράστασηαρχίζει κι όα είαι σειδητά».... Κι ότα σε ίγο ακούστη-κε από τα αθώα, σαστισέα παιδιά το χωριού ο σγκο-ιστικός ποιητικός όγος το Γιάη Ρίτσο, οι καρδιές σκίρ-τησα στο κοιό πόθο για ια ειρηική πατρίδα, όπο όατα παιδιά της θα οειρεύοται αζί το έο τος χωρίςπόο, κάατα και σκοτωούς.Α η Τέχη εώει τος αούς, ατό επιβεβαιώθηκε ετη αποψιή παράσταση. ηοτικά τραγούδια, ποίηση, δη-οτική οσική από δο απούς αθρώπος της καθηε-ριής βιοπάης, το Kemal και το Aziz, η Feride πο τρα-γούδησε πρώτα σε εηική γώσσα «Απόστοε Ατρέαο ε το καπααρκό σο», τα παιδιά το μοσικού λ-κείο λεκωσίας, πο ήτα η εγάη αποκάψη της βρα-διάς ε τη ζωτάια και το ταέτο τος κι έας σεός α-θητής από το Ριζοκάρπασο, ο Ατρέας, πο απάγγειε έαδικό το ποίηα για τα χειδόια πο δε θέει α εύγοαπό τη Κύπρο, αέβασα ψηά τις καρδιές ας και δά-κρα στα άτια ας.φσούσε δατός αέρας εκείο το βράδ. Κι έτσι όπωςτο σχοείο βρίκεται ψηά, έοιαζε α παίρει τις ωές α-κριά, σ’όο το χωριό, σ’όη τη Κύπρο, τις ωές τω απώαθρώπω πο ώαξα όχι στο διαχωρισό τω αώ,όχι στα τείχη και στη διχοτόηση πο βρίσκοται στα α-ά τω αθρώπω ή στα σχέδια σκοτειώ κύκω. Ο α-ός της Κύπρο πορεί α κτίσει αζί το έο το σε ιακοιή πατρίδα, ατό απέδειξε περίτραα η ποιτιστική εκ-δήωση το Γασίο Ριζοκαρπάσο.Στη επιστροή, δε ας άηκε ακρύς ο δρόος απότο Ριζοκάρπασο.
Ναι, στην Κύπρο υπάρχει ακόμα χώρος για το όνειρο
Πολιτιστική Εκδήλωση Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου, 4 Μαϊου 2009
ηΣΜΑρΙΑΣΜΑυρΑΑ
Leave a Comment