DE DISTRACTI AMBVLATIONE(Ioannis Rodarii fabella)
-
Mamma, ambulaturus sum.
-
Etiam i, Ioannes, sed intentum animum habe ut viam transis.
-
Bene est, mamma. Vale, mamma.
-
Semper tam distractus es!
-
Ita, mamma. Vale, mamma.Ioannellus contente exit et per primum viae tractum animoattendit. Saepe restat et se tangit.
-
Totusne sum? Sic est – et solus ridet.Et tam contentus intentum animum habitu est ut ad saliendumvelut passer aggrediatur, sed postea in admiratione rapitinspiciendo ad venditionem exposita, autocineta, nubes, et velisnolis calamitates incipiunt.Quidam homo, comissime, eum admonebit:
-
Sed, ut quam distractus es! Vide, iam manum amisisti.
-
Eheu, sic vere est. Ut quam distractus sum!Ad quaerendum manum aggreditur et vacuum vasculum contrainvenit. Vacuumne vere erit? Videamus. Et quid intra eratantequam vacuum esset ? Ex primo die non semper vacuumfuerit…Ioannes manum quaerere obliviscitur, deinde vasculi etiamobliviscitur, nam claudum canem inspexit, et, ecce, ut claudumcanem assequatur antequam angulum convertat totum bracchium amittit. Sed iam non attente considerat, et currereperseverat.
Add a Comment