Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
7Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
kadlubek_kronika

kadlubek_kronika

Ratings: (0)|Views: 1,104 |Likes:
Published by Piotr Wójcicki

More info:

Categories:Types, Research, History
Published by: Piotr Wójcicki on Jun 17, 2009
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/11/2014

pdf

text

original

 
WINCENTY KADŁUBEK WINCENTY KADŁUBEK KRONIKA POLSKAKRONIKA POLSKA
EDYCJA KOMPUTEROWA: WWW.ZRODLA.HISTORYCZNE.PRV.PLEDYCJA KOMPUTEROWA: WWW.ZRODLA.HISTORYCZNE.PRV.PLMAIL: HISTORIAN@Z.PLMAIL: HISTORIAN@Z.PL
MMII ®MMII ®
 
1.
ROZPOCZYNA SIĘ PROLOG DO KRONIKI POLSKIEJWINCENTEGO BISKUPA KRAKOWSKIEGO
[1] Trzech [ich] było, którzy z trzech powodów nienawidziliuroczystości teatralnych: pierwszego imię Kodrus
1
, drugiegoAlkibiades
2
, trzeciego Diogenes
3
. Kodrus, ponieważ był ubogii łachmanami okryty, drugi, ponieważ był niezwykle urodziwy,trzeci, poniewi grzecznością obyczajów sodznacz, i w ę- bokie myśli obfitował
4
. Pierwszy, aby i tak już budzącego śmiechubóstwa nie wystawiać na ogólne pośmiewisko; drugi, aby nienarażać sna niebezpieczeństwo uroków; trzeci, aby nieskalane-go majestatu mądrości nie wydawać na błazeńsponiewierkę.Wolbowiem Kodrus uchylsię od oglądania innych niż innymz siebie wzgardliwe czynić widowisko; albowiem nie ma serdecz-
1
 
 Kodrus — 
ubogi poeta z trzeciej
Satyry
(w. 203) Juwenala,w której piętnował życie wielkomiejskie Rzymu I/II w., gdzie
 pauper-tas
 — (ustwo) wystawiana była na pośmiewisko. W poezji wagantówśredniowiecznych Kodrus był symbolem nędzarza. Por.
Codro Codrio
w
Carmina Burana,
19, wyd. C. Fischer, ZurichMunchen 1974, s. 48. H.Zeissberg,
Vincentius,
s. 113115, domyślał się tu postaci Kodrusa,ostatniego króla Aten, o którym Wincenty w ks. II, rozdz. 27 na podstawie Justyna,
 Epitome Pompeii Trogi
II 6.
2
Alkibiades
(ok. 450—401 p.n.e.) wychowanek Peryklesa, nieudanyuczeń Sokratesa, uratowany przezeń z bitwy pod Pontideą. Jako wódzi polityk podczas wojny peloponeskiej wykazał brak zasad moralnych;urodziwy, wytworny i pżny, o czym Plutarch,
 Żywoty awnych żów.
Zwrot
 specie perinsignis
o Alkibiadesie na podstawie Justyna,
 Epitome
V 2.
3
Diogenes
(ok. 413—323 p.n.e.) filozof ze szkoły cyniw w Ate-nach, uczeń Sokratesa. Głosił i realizował w życiu moralną wartośćwyzbycia się dóbr materialnych, bohater wielu anegdot. Nie wiadomo, do jakiej literatury nawiązał w tym miejscu Wincenty.
4
animi gravitate fecundus
może nawiązywać do Pliniusza,
 Historia naturalis, Praefatio 5.
 
nego przymierza między purpurą a łachmanem. Wolał też Al-kibiades raczej w domu ukrywać się bez pochwał niż chpić sięurodą z narażeniem urody na utratę; albowiem nic nie jestz przyrodzenia tak wspaniałe, żeby spojrzenie zaślepionej zazdrości niemoo tego urzec. Diogenesowi znowu roztropnć kazała gardzićtowarzystwem gminu; albowiem lepiej jest cieszyć się czcią w samotnościniż doznawać lekceważenia w poufałym obcowaniu
5
.[2] Atoli surowa suchć tej książeczki, jałowa jej surowość bezpieczna jest od ciekawci Alkibiadesa. Przedem bowiem jest lęk przed urokami, a nieurodziwy nie ma nic do straceniaz powodu oceniania swojej urody. Jednakże i Diogenesa zdanie,acz natchnione, nie trapi nas, którym mądrć nie yczyła anikropelki łaski. Kodrusa jedynie, Kodrusa trwoży nasz obraz,gdyż nasze ubóstwo, wystawione na publiczne zaczepki postronnych, niema nawet łachmana, którym mooby okryć swój wstyd. Nie mamy bowiem z dzieweczkami wśród muz swawolić w pląsach Diany
6
, leczstanąć pod trybuną czcigodnego senatu
7
. Nie [mamy dmuchać] w sielskie piszczałki z bagiennej trzciny, lecz [proszeni jesteśmy], aby złote ojczyzny[opiewać] filary
8
. Nie
5
Seneka,
 Dialogi,
IX 17, 3
(De tranquillitate animi).
6
Dione — 
matka Afrodyty, greckiej bogini miłości, rzymskiej Wenus, zwanej stądDionea, lub zgoła Diona, jak w
Carmina Burana,
nr 71:
 Iam Dionea leta chorea \ seduloresonat cantibus chorum \ lamque Dione iocis agone relevat cruciat corda suorum
(wwyd. C. Fischera, s. 228).
7
— 
 sacer senatus
(Juwenal,
Satyra
XI 29), znana tytulatura rzymska; Balzer, I, s. 443n., 447 n.
8
W zdaniu tym już najstarszy kopista opuścił orzeczenie, może nawet dwukrotnie, jak tego domagałaby się równoległa konstrukcja zdań poprzedzającego i następującego, itak je uzupełniam:
 Non umbratiles palustrium cannarum harundines [inflare], sed aureas patriae columnas
[
canere invitamur 
].
 
Mogło być też
 ponere,
stawiać filary. Podstawowyrękopis Eugeniuszowski nie ma wyrazu
cannarum
 przekazanego w innych, co A.Bielowski emendował na
ut caneremus.
Tymczasem
 palustrium cannarum harundines
nawzuje do poetyckich wyrOwidiusza i stanowi nieusuwalz tekstu lectiodifficilior. Komentarz A. Bielowskiego w MPH II, s. 251.

Activity (7)

You've already reviewed this. Edit your review.
1 hundred reads
1 thousand reads
banben liked this
zocha_85f5105 liked this
Alexander Bess liked this

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->