Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
5Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
ალბერ კამიუ

ალბერ კამიუ

Ratings:

5.0

(1)
|Views: 592|Likes:
Published by Temo Keshelashvili
ალბერ კამიუს ორი ნაწარმოები: უცხო; სარჩული და პირი;
ალბერ კამიუს ორი ნაწარმოები: უცხო; სარჩული და პირი;

More info:

Published by: Temo Keshelashvili on Jun 23, 2009
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/03/2012

pdf

text

original

 
 
================================================================================================
 
 
 
თარგმანი
 
ფრანგულიდან
-
.
გოგილაშვილი
 
და
 
.
მეძმარიაშვილი
ნაწილი
 
პირველითავი
 
პირველი
დღეს
 
დედა
 
გარდაიცვალა
,
ან
 
იქნებ
-
გუშინ
.
რა
 
ვიცი
:
მოხუცთა
 
თავშესაფრიდან
 
დეპეშა
 
მივიღე
: - ,,
დედაგარდაიცვალა
,
დაკრძალვა
 
 ხვალ
,
ვიზიარებთ
 
თქვენს
 
მწუხარებას
”.
რას
 
გაიგებ
,
იქნებ
 
გუშინ
 
მოკვდა
.
მოხუცთა
 
თავშესაფარი
 
მარენგოშია
,
ალჟირიდან
 
ოთხმოცი
 
კილომეტრის
 
დაშორებით
.
ორი
 
 საათისავტობუსს
 
გავყვები
 
და
 
დღისსინათლით
 
ჩავალ
.
ღამესაც
 
გავუთევ
 
დედას
 
და
 
 ხვალ
 
 საღამოს
 
უკანდავბრუნდები
.
უფროსს
 
ორი
 
დღით
 
დავეთხოვე
:
უარი
 
ვერ
 
მითხრა
,
ან
 
კი
 
როგორ
 
მეტყოდა
.
თუმცა
 
ზედვეეტყობოდა
,
ვერაფრად
 
ესიამოვნა
,
ვუთხარი
 
კიდეც
,
რა
 
ჩემი
 
ბრალიამეთქი
.
აღარაფერი
 
უპასუხნია
.
მერევინანე
,
ასე
 
არ
 
უნდა
 
მეთქვა
.
ბოლოს
 
და
 
ბოლოს
,
მე
 
რა
 
მქონდა
 
 საბოდიშო
:
პირიქით
,
მას
 
უნდა
 
ეთქვა სამძიმარი
.
ალბათ
,
ზეგ
 
მეტყვის
,
 შავებში
 
რომ
 
მნახავს
.
დღეს
 
რაში
 
მეტყობა
,
დედა
 
მომკვდომოდეს
.
დაკრძალვის
 
 შემდეგ
 
ყვალაფერი
 
 შეიცვლება
,
ოფიციალური
 
იერი
 
მიეცემა
.
ორი
 
 საათის
 
ავტობუსს
 
გავყევი
,
ძალიან
 
ცხელოდა
.
როგორც
 
ყოველთვის
,
 სელესტის
 
რესტორანშივისაუზმე
.
ყველას
 
 შევებრალე
.
 სელესტმა
 
მითხრა
: ,,
დედა
 
ერთი
 
ჰყავს
 
ადამიანს
”,
წამოსვლისას
 
კარებამდეგამომყვნენ
.
გვიანღა
 
გამახსენდა
,
რომ
 
ემანუილთან
 
უნდა
 
ავსულიყავი
 
და
 
 შავი
 
ყელსახვევი
 
და
 
 სამკლავეგამომერთმია
.
 სამი
 
თვის
 
წინ
 
მანაც
 
დამარხა
 
ბიძა
.
ძლივს
 
მივუსწარი
 
ავტობუსს
.
 სირბილით
 
წავედი
.
მთელი
 
დღის
 
დაძაბულობამ
,
ცისა
 
და
 
გზისთვალისმმომჭრელმა
 
 სითეთრემ
 
და
 
ბოლოს
,
ბენზინის
 
 სუნმა
,
თავისი
 
ქნეს
-
მაშინვე
 
ჩამეძინა
.
თითქმისმთელი
 
გზა
 
მეძინა
.
როცა
 
გამეღვიძა
,
მაშინღა
 
 შევნიშნე
,
რომ
 
ვიღაც
 
ჯარისკაცს
 
მივწოლოდი
.
გამიღიმა შორიდან
 
მოდიხარო
,
მკითხა
.
ჰო
-
მეთქი
,
მოკლედ
 
მოვუჭერი
.
ლაპარაკის
 
თავი
 
არ
 
მქონდა
.
მოხუცთა
 
თავშესაფარი
 
ქალაქს
 
ორი
 
კილომეტრით
 
არის
 
დაშორებული
.
ფეხით
 
გავყევი
 
გზას
.
მაშინვემინდოდა
 
მენახა
 
დედა
,
მაგრამ
 
კარისკაცმა
 
ჯერ
 
დირექტორი
 
 სნახვა
 
მირჩია
.
დირექტორს
 
არ
 
ეცალა
.
ლოდინი
 
მომიხდა
 
 სანამ
 
გამოჩნდა
,
კაბინეტში
 
მიმიღო
.
ჩია
 
ტანის
 
მოხუცი
 
იყო
,
მკერდზე
 
 საპატიო
1
 
ლეგიონის
 
ორდენი
 
ეკეთა
.
ნათელი
 
თვალებით
 
 შემომხედა
 
და
 
იმდენ
 
 ხანს
 
ეჭირა
 
ჩემი
 
 ხელი
,
რომ
 
აღარვიცოდი
,
როგორ
 
გამომეგლიჯა
.
ქაღალდებში
 
ჩაიხედა
 
და
 
მითხრა
:-
ქალბატონი
 
მერსო
 
 სამი
 
წლის
 
წინათ
 
მოვიდა
 
ჩვენთან
.
თქვენ
 
მისი
 
ერთადერთი
 
მარჩენალი
 
იყავით
.-
 საბოდიშო
 
არაფერი
 
გაქვთ
,
ჩემო
 
ძვირფასო
.
აგერ
,
დედათქვენის
 
ქაღალდები
 
გადავათვალიერე
.
მისი შენახვა
 
 სად
 
 შეგეძლოთ
,
დედას
 
მომვლელი
 
ესაჭიროებოდა
.
პატარა
 
 ხელფასი
 
გქონიათ
.
მისთვის
 
აქა
 
 სჯობდა
,
აქ
 
უფრო
 
ბედნიერად
 
გრძნობდა
 
თავს
.-
დიახ
,
ბატონო
 
დირექტორო
, -
ვუპასუხე
 
მე
.
 შემდეგ
 
დასძინა
:-
რაც
 
არ
 
უნდა
 
იყოს
,
აქ
 
მეგობრები
 
ეხვია
,
თავისივე
 
 ხნის
 
 ხალხი
,
ერთნაირი
 
ინტერესები
 
ჰქონდათ
.
თქვენახალგაზრდა
 
 ხართ
,
თქვენთან
 
მოიწყენდა
.
მართლაც
 
ასე
 
იყო
.
 შინ
 
დედა
 
ერთთავად
 
მოწყენილი
 
იჯდა
 
და
 
ჩუმად
 
მიმზერდა
.
პირველ
 
 ხანებში
,
მანამაქაურობას
 
 შეეჩვეოდა
,
აქაც
 
ტიროდა
 
 ხოლმე
.
მერე
 
გაშინაურდა
 
და
 
რამდენიმე
 
თვეში
 
ვინმეს
 
რომ
 
ეთქვა
,
აქედან
 
უნდა
 
წაგიყვანოო
,
ახლა
 
ამაზე
 
მორთავდა
 
ტირილს
.
ამიტომაც
 
იყო
,
რომ
 
ბოლო
 
 ხანებში
 
მასთანაღარ
 
ჩავდიოდი
.
თუმცა
 
 სხვა
 
მიზეზებიც
 
მქონდა
:
მთელი
 
კვირა
-
დღის
 
დაკარგვას
 
ეხუმრებით
!
ახლაავტობუსის
 
 სადგურამდე
 
ფეხით
 
ჩანჩალი
,
ბილეთის
 
აღება
 
და
 
მერე
 
ორი
 
 საათი
 
ნჯღრევა
!..
დირექტორი
 
ლაპარაკს
 
განაგრძობდა
;
მაგრამ
 
ყურს
 
აღარ
 
ვუგდებდი
.
მერე
 
მითხრა
:-
ალბათ
,
დახედავთ
 
დედას
.
უსიტყვოდ
 
წამოვდექი
 
და
 
ისიც
 
კარისკენ
 
გამიძღვა
.
კიბეზე
 
ჩასვლისას
 
ამიხსნა
:-
პატარა
 
 საცხედრე
 
გვაქვს
 
და
 
იქ
 
დავასვენეთ
.
 სხვების
 
 შეწუხებას
 
მოვერიდეთ
.
 საშინლად
 
აფორაქდებიან ხოლმე
,
როცა
 
ვინმე
 
მოგვიკვდება
,
მთელი
 
ორი
-
 სამიდღით
 
მოსვენებას
 
კარგავენ
,
ძნელი
 
მოსავლელები
 
 ხდებიან
.
ეზო
 
გადავჭერით
.
მოხუცები
 
ჯგუფ
-
ფგუფად
 
იდგნენ
 
და
 
ლაპარაკობდნენ
.
როცა
 
გავუპირდაპირდით
,
გაჩუმდებოდნენ
 
 ხოლმე
,
რომ
 
ჩავუვლიდით
,
ისევ
 
აქაქანდებოდნენ
,
ისეთი
 
ბგერები
 
გამოდიოდა
,
თუთიყუშების
 
დახშული
 
ჭარტალი
 
გეგონებოდათ
.
პატარა
 
 შენობის
 
კართან
 
დირექტორმა
 
 შემაჩერა
:-
ახლა
 
დაგტოვებთ
,
ბატონო
 
მერსო
.
თუ
 
რამე
 
დაგჭირდეთ
,
კაბინეტში
 
ვიქნები
.
დაკრძალვა
 
დილის
 
ათი საათისთვის
 
არის
 
დანიშნული
.
წინასწარ
 
გავითვალისწინეთ
,
ღამის
 
გათევას
 
თუ
 
მოისურვებდითგანსვენებულისათვის
.
კიდევ
 
რა
 
უნდა
 
გითხრათ
:
როგორც
 
ამბობენ
,
დედათქვენს
 
რამდენჯერმე
 
უთქვამსმეგობრებისთვის
,
როცა
 
მოვკვდები
,
მღვდელმა
 
წესი
 
ამიგოსო
.
მე
 
უკვე
 
დავიჭირე
 
ამისი
 
თადარიგი
,
მაგრამმინდა
 
თქვენც
 
იცოდეთ
.
მადლობა
 
გადავუხადე
 
დირექტორს
.
ათეისტი
 
არ
 
ყოფილა
 
დედაჩემი
,
მარამ
 
არც
 
მორწმუნე
 
იყო
.
 შევედი
.
ოთახი
 
ნათელი
 
იყო
.
ზემოდან
-
მინის
 
 სახურავი
,
ახლად
 
 შეთეთრებული
 
კედლები
.
 შიგ
X -
ისფორმის
 
ჯოჯგინები
 
და
 
 სკამები
 
იდგა
.
 შუაგულ
 
ოთახში
,
ორ
 
ჯოჯგინაზე
,
თავდახურული
 
კუბო
 
ესვენა
.
 სახურავი
 
ჯერ
 
კიდევ
 
არ
 
იყო
 
დაჭედებული
,
ჭანჭიკები
 
ბზინავდა
.
კუბოსთან
 
თეთრხალათიანიმომვლელი
 
არაბი
 
ქალი
 
იდგა
.
თავი
 
ქათქათა
 
თავსაფრით
 
ჰქონდა
 
წაკრული
.
კარისკაციც
 
 შემომყვა
.
ეტყობოდა
,
ერბინა
,
 სულს
 
ძლივს
 
იბრუნებდა
.-
ალბათ
,
გინდათ
 
დახედოთ
 
დედას
.
ახლავე
 
ავხდი
, -
და
 
კუბოს
 
მიუახლოვდა
,
მაგრამ
 
 შევაჩერე
. -
გსურთ
?-
არა
,
ვუპასუხე
 
მე
.
 შეცბა
.
 შევწუხდი
.
ვგრძნობდი
,
რომ
 
ასე
 
არ
 
უნდა
 
მეთქვა
.
ცოტა
 
 ხნის
 
 შემდეგ
 
ისევმკითხა
:-
რატომ
? -
კი
 
არ
 
მკიცხავდა
,
ისე
,
ცნობისმოყვარეობით
 
მკითხა
.
არ
 
ვიცი
-
მეთქი
,
ვუპასუხე
, -
კარისკაცმა
 
თეთრი
 
ულვაში
 
გადაიგრიხა
 
და
 
ჩემთვის
 
არც შემოუხედავს
,
ისე
 
განაცხადა
:-
მესმის
.
ლამაზი
,
ცისფერი
 
თვალაბი
 
და
 
წითური
 
 სახე
 
ჰქონდა
.
მომვლელი
 
ქალი
 
ადგა
 
დაგასასვლელისკენ
 
გაემართა
.-
ამ
 
ქალს
 
წყლული
 
აქვს
, -
მითხრა
 
კარისკაცმა
.
ვერ
 
მივუხვდი
 
და
 
თვალი
 
გავაყოლე
 
ქალს
.
 სახე
 
დოლბანდით
 
ჰქონდა
 
ახვეული
,
თვალებიღა
 
მოუჩანდა
.
ცხვირთან
 
უფრო
 
ჩაბრტყელებულიჩანდა
 
დოლბანდი
.
როცა
 
იგი
 
გავიდა
,
კარისკაცმა
 
მითხრა
:2
 
-
მარტო
 
დაგტოვებთ
.
აღარ
 
მახსოვს
,
ისეთი
 
რა
 
ვანიშნე
,
რომ
 
აღარ
 
წასულა
.
მოხუცი
 
ისევ
 
ჩემს
 
უკან
 
იდგა
 
და
 
ესცოტა
 
არ
 
იყოს
,
მაწუხებდა
.
ოთახი
 
 სავსე
 
იყო
 
 შუადთის
 
ნათელი
 
 შუქით
.
ორი
 
კრაზანა
 
ბზუილითეხეთქებოდა
 
 შუშის
 
 სახურავს
.
ძილი
 
მომერია
.
არ
 
მივბრუნებულვარ
,
ისე
 
ვკითხე
 
კარისკაცს
:-
დიდი
 
 ხანია
 
აქ
 
მუშაობთ
?-
 ხუთი
 
წელია
. -
 ხელადვე
 
მომაგება
,
თითქოს
 
 სულ
 
ამ
 
 შეკითხვას
 
ელოდაო
,
და
 
ენად
 
გაიკრიფა
.
ადრე
,
ალბათ
,
ვერც
 
კი
 
წარმოიდგენდა
,
რომ
 
ისიც
 
აქ
,
მოხუცთა
 
თავშესაფარში
 
დაასრულებდა სიცოცხლეს
:
მოხუცი
 
 სამოცდაოთხი
 
წლისა
 
იყო
,
პარიზელი
,
მე
 
 შევაწყვეტინე
:-
როგორ
,
აქაური
 
არა
 
 ხართ
?
მერეღა
 
გამახსენდა
:
მანამ
 
დირექტორი
 
მიმიღებდა
,
ის
 
დედაზე
 
მელაპარაკა
:
რაც
 
 შეიძლება
 
ჩქარა
 
უნდა
 
დავმარხოთ
,
ალჟირში
 
ვართ
,
 ხომ
 
 ხედავ
,
რა
 
 სიცხეაო
.
 სწორედ
 
მაშინ
 
მითხრა
,
პარიზის
 
მკვიდრი
 
ვარ
 
და
 
ჩემი
 
ქალაქი
 
ვერაფრით
 
ვერ
 
დავივიწყეო
.-
პარიზში
 
მკვდარს
 
 სამი
-
ოთხი
 
დღით
 
ტოვებენ
,
აქ
 
ეს
 
 შეუძლებელია
 
გონს
 
მოსვლას
 
ვერც
 
კი
 
მოასწრებ
,
რომ
 
უნდა
 
დაასაფლავო
.
ცოლმა
 
 შეაჩერა
:
ამეების
 
ლაპარაკი
 
რა
 
 საჭიროა
.
მოხუცი
 
გაწითლდა
 
და
 
ბოდიშიმოიხადა
.
მაშინვე
 
ჩავერიე
: ,,
რას
 
ბრძანებთ
,
როგორ
 
გეკადრებათ
”. -
მოხუცის
 
ნათქვამი
 
მართალი
 
იყო
 
და საინტერესო
.
 საცხედრეში
 
მოხუცმა
 
მიამბო
,
რომ
 
ისიც
 
 სხვებივით
 
გაჭირვებამ
 
მოიყვანა
 
ამ
 
თავშესაფარში
.
მაგრამ
,
რაკიდავრდომილი
 
არ
 
იყო
,
კარისკაცად
 
დაიწყო
 
მუშაობა
.
მაშ
,
თქვენც
 
პანსიონერი
 
ყოფილხართ
-
მეთქი
,
ვუთხარი
.
არაო
,
უარის
 
ნიშნად
 
თავი
 
გააქნია
.
ადრეც
 
ყურში
 
მომხვდა
 
და
 
გამიკვირდა
:
პანსიონერებზეროცა
 
ლაპარაკობდა
,
თითქოს
 
გარეშეებს
 
ახსენებსო
,
ისე
 
იტყოდა
 
 ხოლმე
- ,,
ესენიო
”,
ამათ
 
რომ
 
ჰკითხოო
”,
ზოგჯერ
 
ამასაც
 
გამოურევდა
-
ეს
 
მოხუცებიო
”,
თუმცა
 
ბევრი
 
მასზე
 
 ხნიერი
 
არც
 
კი
 
იყო
.
ან
 
კი
 
რაგასაკვირია
,
ბოლოს
 
და
 
ბოლოს
,
მეკარე
 
იყო
,
თანამდებობის
 
კაცი
 
და
 
ამათ
 
ზემოდან
 
დასცქეროდა
.
ამ
 
დროს
 
მომვლელი
 
ქალიც
 
 შემოვიდა
.
ერთბაშად
 
მოსაღამოვდა
.
მინის
 
 სახურავზე
 
ღამე
 
ჩამოწვა
.
კარისკაცმა
 
 შუქი
 
აანთო
.
უეცარმა
 
 სინათლემ
 
თვალი
 
მომჭრა
.
წასვლის
 
წინ
 
კარისკაცმა
 
 სასადილოშიმიმიწვია
.
არა
 
მშიოდა
.
მაშინ
 
რძიანი
 
ყავა
 
 შემომთავაზა
.
რძიანი
 
ყავა
 
ძალიან
 
მიყვარს
 
და
 
უარი
 
ვერვუთხარი
.
ცოტა
 
 ხნის
 
 შემდეგ
 
მართლაც
 
მომიტანა
.
დავლიე
.
პაპიროსსაც
 
 სიამოვნებით
 
მოვწევდი
,
მაგრამ შევყოყმანდი
,
ვერ
 
გადამეწყვიტა
,
 შეიძლებოდა
 
თუ
 
არა
 
დედის
 
ცხედართან
 
მოწევა
.
მერე
 
გავიფიქრე
:
რამოხდა
,
რა
 
მნიშვნელობა
 
აქვს
-
მეთქი
 
და
 
კარისკაცსაც
 
 შევთავაზე
 
 სიგარეტი
,
გავაბოლეთ
.
ცოტა
 
 ხნის
 
 შენდეგ
 
მითხრა
:-
იცით
,
დედათქვენის
 
ამხანაგებიც
 
მოვლენ
,
ღამეს
 
გაუთევენ
.
ასეთი
 
ჩვეულება
 
აქვთ
.
წავალ
,
 სკამებს
 
მოვიტან
 
და
 
 შავ
 
ყავასაც
 
მოვაყოლებ
.
მოხუცს
 
ვთხოვე
,
რომ
 
ერთი
 
ნათურა
 
ჩაექრო
,
რადგან
 
ქათქათა
 
კედლებიდან
 
არეკლილი
 
 შუქი
 
მღლიდა
.
 შიუძლებელიაო
,
მითხრა
,
ერთს
 
თუ
 
ჩავაქრობ
,
 სხვებიც
 
ჩაქრებიან
,
განათება
 
ასე
 
გვაქვსმოწყობილიო
.
მერე
 
კარისკაცისთვის
 
ყურადღება
 
აღარ
 
მიმიქცევია
.
გავიდა
.
მალე
 
 სკამები
 
 შომოიტანა
,
ერთ
-
ერთ
 
 სკამზე
 
 საყავე
 
დადგა
 
და
 
გარშემო
 
ჯინჯნები
 
 შემოუწყო
.
ჩემს
 
პირდაპირ
 
ჩამოჯდა
.
კუბოს
 
იქითამხარეს
,
ოთახის
 
 სიღრმეში
 
მომვლელი
 
ქალი
 
ზურგშექცევით
 
იჯდა
.
ვერა
 
ვხედავდი
 
რას
 
აკეთებდა
,
მაგრამ ხელების
 
მოძრაობაზე
 
ვგრძნობდი
,
რომ
 
ქსოვდა
.
 სიმშვიდეს
 
დაესადგურებინა
 
ირგვლივ
.
ყავამ
 
გამათბო
.
ღია
 
კარიდან
 
ღამისა
 
და
 
ყვავილების
 
 სურნელება
 
 შემოდიოდა
.
მგონი
,
ჩავთვლიმე
 
კიდეც
.
უეცარმა
 
 შერხევამ
 
გამომაღვიძა
.
თვალი
 
რომ
 
გავახილე
,
ოთახი
 
უფრო
 
გაჩახჩახებული
 
მეჩვენა
.
 შიგმდგარი
 
 საგნები
 
ჩრდილის
 
ნატამალსაც
 
არ
 
ტოვებდნენ
,
ყოველ
 
კუთხეს
,
ყოველ
 
რკალს
 
ისე
 
ნათლად
 
დაზუსტად
 
აღვიქვამდი
,
რომ
 
თვალები
 
მეწოდა
.
დედაჩემის
 
მეგობრები
 
 შემოვიდნენ
.
ათამდე
 
იქნებოდნენ
.
ამ
 
დამაბმავებელ
 
 სინათლეში
 
ისე
 
ფეხაკრეფით
 
მოდიოდნენ
 
და
 
ისე
 
ჩუმად
 
ჩამოსხდნენ
,
რომ
 
ერთი
 
 სკამიცარ
 
გაჭრაჭუნებულა
.
ასე
 
გარკვევით
 
არასოდეს
 
მინახავს
 
ადამიანი
.
არ
 
გამომპარვია
 
მათი
 
 სახის
 
არც
 
ერთინაკვთი
,
ტანსაცმლის
 
არც
 
ერთი
 
ნაოჭი
.
მათი
 
 ხმა
 
კი
 
არ
 
მესმოდა
.
ჩუმად
 
და
 
გაუნძრევლად
 
ისხდნენ
-
ვერცკი
 
იტყოდი
,
ცოცხლები
 
არიანო
.
ქალებს
,
თითქმის
 
ყველას
,
წინსაფრები
 
ეკეთათ
 
და
 
წელზე
 
 შემორტყმულითასმები
 
კიდევ
 
უფრო
 
მეტად
 
აჩენდა
 
მათ
 
გამობერილ
 
მუცლებს
.
მოხუც
 
ქალებს
 
თუ
 
ამხელა
 
მუცლებიექნებოდათ
,
ვერ
 
წარმომედგინა
.
მამაკაცები
 
გაწლიკულები
 
იყვნენ
,
 ხელში
 
ჯოხი
 
ეჭირათ
.
ყველაზე
 
უფრო საკვირველი
 
ის
 
იყო
,
რომ
 
თვალები
 
არც
 
კი
 
უჩანდათ
,
ისე
 
უციმციმებდათ
 
რაღაც
 
ნაოჭთა
 
ბუდეში
.3

Activity (5)

You've already reviewed this. Edit your review.
1 thousand reads
1 hundred reads
Guramios liked this
Guramios liked this

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->