To Marameno Rodo

The Project Gutenberg EBook of The Waxen Doll, by Konstantinos ChristomanosThis eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and withalmost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away orre-use it under the terms of the Project Gutenberg License includedwith this eBook or online at www.gutenberg.orgTitle: The Waxen DollAuthor: Konstantinos ChristomanosRelease Date: October 28, 2008 [EBook #27073]Language: GreekCharacter set encoding: UTF-8*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK THE WAXEN DOLL ***Produced by Sophia Canoni

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΦΕΞΗ

. Ω, Ω 4

ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΝ Ν ΧΙ ΤΗ ΟΔΟΣ ΓΛΑΔΣΤ ΝΟΣ

.

Κ ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΥ

Η ΚΕΡΕΝΙΑΚΟΥΚΛΑΑΘΗΝΑΙΚΟΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ

Ω

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕ ΡΓΙΟΥ ΦΕΞΗ

1911π π π- π

θα σας ω μιαν ιστορία α λή και λυ ητερή γιατί α λή και

π --

λυ ητερή είναι η ζωή

. . π

Τι γρήγορα ου φεύγομε και αφήνομε τον ήλιο και την

, ! . . .

θάλασσα τα λουλούδια και το φεγγάρι

π -

Τα αλαιά τραγούδια είναι γεμάτα δάκρυα και τα χείλη των νέων

π :

ου γελούνε φανερώνουν το τόξο της οδύνης γιατί και χαρά δεν

π π π -

είναι αρά ένας καημός ου εριμένει την ώρα του ναρθή είναι ο

π π π π π

άμμος άνω α ό την έτρα την αληθινή ου τονέ σκορ άει ο

. ’

άνεμος Έτσι ξεγελιούνται κ οι καρδιές μας σαν τις μυγδαλιές

π π π π . .

ου ολλές φορές ανθίζουν ροτού ναρθή η ίκρα του χειμώνα

.π π

Εσείς ου θα διαβάσετε αυτήν την ιστορία θα σκεφθήτε ίσως ως

π π ’ ππ

με ερισσότερην υ οταγή κ ευγνωμοσύνη ρέ ει να ζήσωμε τη

π . , π

θλίψη της ζωής ου μας έδωσε η Μοίρα Αχ όσους και να υργώοη

π π

η ανθρω ινή μας εριφάνεια άλικους βράχους μέσα στη ματιά του

, π π π’

βίου άντα το θλιμμένο το οτάμι θα κυλήση κάτω α τις

π , ,

κλωνόγερτες ημέρες μας τα ονεμένα του νερά βουβά κι αργά

π π

ρος τη μεγάλη θάλασσα τη σκοτεινή ου είναι η ευτυχία η

- . . .

αληθινή γιατί είναι η αιώνια αλήθεια

o .

Τ μαραμένο ρόδο

π , π ππ.

Κάθε μέρα γινόταν ιο αδύνατη ιο μυτερή στο ρόσω ο Κάθε

π ' π π π'

φορά ου ήθελ ανεβή τα λίγα έτρινα σκαλο άτια α την

, π π, ,

κουζίνα ου ήτονε στο υ όγειο ως τη χωματένια την αυλή

π ,

σταματούσε κι ακκουμ ούσε και τα δυο της τα χέρια στα γόνατα

π

για να άρη ανάσα· η μύτη της κέρωνε και τα ρουθούνια της

π π.

ανοιγοκλείνανε σαν τις φτερούγες μιας άσ ρης εταλούδας Ήταν

π, π! -

αλήθεια λίγο αψηλά τα σκαλο άτια μα τόσο λαχάνιασμα άλι

. . π’ π

Κι ολοένα ανεβοκατέβαινε α την αυλή στην κουζίνα κι α ό

π π

την κουζίνα στην αυλή για να ξε λύνη το μ ρίκι τον καφφέ και τα

, , π

κουταλάκια της για να τρίψη την κατσαρόλα της σαν α ότρωγαν

, π π π -

αυτή κι ο άντρας της κάτω α ό τη βρύση ου δεν έ αυε να στάζη

' .

γιατ ήτονε χαλασμένος ο σωλήνας

π π' , π

Μα μ αινόβγαινε κι α την καλή την κάμαρη ου ήτον ισόγεια

' - π - , π π !

σχεδόν μ ένα δυο σκαλο άτια ξύλινα Αχ άλι σκαλο άτια λες

π,- π

βάλθηκαν κι αυτά να την κουράζουν ακόμα ερισσότερο ότε για

π π

να τινάξη κάτι ροσκεφαλάδες με μεγάλες μάρκες ου τις είχε

, π

κεντημένα η ίδια ανεβατό ότε για να ξεσκονίση τα χαρτένια

π π

λουλούδια ούχε σε δυο φαρφουριά άνω στην εταζέρα ή για

π - π π

να λώση ένα δυο ρουχαλάκια ούχε κάνει σα ουνιστά στη λεκάνη

π π’ π • '

και ου γαλάζωναν α το λουλάκι α άνω στο σκοινί κ έσκυβε

π π’

και σφουγγάριζε τα νερά ούχανε στάξει α τα ρούχα στα σκαλιά

π π π ’ π π π

και στις λάκες μ ρος την όρτα κ έ ειτα ήγαινε να λώση και

π π π π , π

το σφουγγαρό αννο ιο έρα α ό τα ρούχα στο ίδιο το σκοινί ου

π' π

ήτανε δεμένο α το στρόφιγγα της όρτας σε μια μικρή ζαλισμένη

- π. .

μυγδαλίτσα γιατί δεν έφθανε ως τη μάντρα έρα και κάθε φορά

π π , -

ούρριχνε κάτι α άνω στο σκοινί η μικρή ζαρωμένη μυγδαλίτσα

π - π

ου δεν είχε ακόμα ανθίσει λύγιζε ίσαμε κάτω και τιναζόταν άλι

π, π’ ,

α άνω α του σκοινιού το τράβηγμα με τα γυμνά κλαριά της

. , π π π

σηκωμένα σα χέρια στον αέρα Αχ τι λυ ητερό ράμα να βλέ η

κανείς ένα νέο δεντράκι να λυγάη για το χατίρι ενός

π π

σφουγγαρό αννου ίσαμε κοντά να σ άση και να τρέμη σύγκλαρο για

π , π’ π !

ολλήν ώρα α το όνο του

π π π

Μα ιο λυ ητερό ακόμα ήτονε να βλέ ατε τη νέα γυναικούλα να

, π ,

κρυφοβογκά και να σέρνεται στραγγίζοντας στα όδια της χωρίς

.

να θέλη να τομολογήση στον ίδιο τον εαυτό της Γιατί αν το

π π , : π π

αραδεχόταν ως ήτον άρρωστη ήτονε χαμένη δε θα μ ορούσε ια

π

να ταρνηθή ταντρός της με τόσο θάρρος και με χείλια ου για να

ππ.

χαμογελάσουν της σούρωναν όλο της το ρόσω ο Εκείνος όμως την

π

κύτταζε με τα μάτια του τα γαλαζο ράσινα με τα μακριά ματόκλαδα

π - . .

καρφωμένα άνω της την κύτταζε ακόμα κι όταν δεν της μίλαγε

.

π !-

Τι νέος ου ήτον ο άντρας της και τι όμορφος όλο αυτό

. π π π’

συλλογιζόταν η άμοιρη Κι αλήθεια ολύ ιο νέος α αυτή

, π π

φαινόταν κι όχι μόνον α ό τότε ου τα τριαντάφυλλα στα μάγουλα

, π ’

της είχανε σβύσει ου τα μάτια της δείχνανε βαθουλωμένα κ

π , π.

είχαν εταχτή ταυτιά της κίτρινα σα φύλλα φθινο ωρινά Ήτονε

,

μικροκαμωμένος ο Νίκος ενώ η Βεργινία ήτον αψηλή και ξερακιανή

π’ , ππ, π

α ανέκαθε με κάτι κοκκάλες στο ρόσω ο με μαλλιά κοκκινω ά

, ’ π ,

κι αριά κ έτσι έδειχνε τουλάχιστο δέκα χρόνια ιο μεγάλη του

π : , ’

ου δεν είχαν ούτε τρία χρόνια διαφορά αυτός εικοσιδυό κ

π.

εκείνη ήτον και δεν ήτον εικοσι έντε

π ' π’

Κακό ράμα ναν η γυναίκα και μια μέρα μεγαλύτερη α τον άντρα

! π ’ π π ',

της Τον αγα άει μ άλλοιώτικη αγά η α ό κείνονε με μια

π , ππ π

φωτιά ιο άγρια σα βιαστικιά κι α ελ ισμένη για τη νιότη ου

, π

της φεύγει· και ο καημός αυτός έφτοντας μέσα στη φλόγα την

, π π

ερωτική την κάνει κι α οθεριεύει και ίνει όλη τη γυναικεία

. π π

δροσιά Κι ο νέος άντρας άλι ιο γλήγορα ψυχραίνεται όσο

π π

βλέ ει να μαραίνεται το ρόδο της λαχτάρας του καιβλέ ει γύρω

π

του νανθούν οι κάμ οι της ζωής και τα γλυκά λουλούδια να

π π. . .

χαιρετούν τις λάνες εταλούδες

, , π’

Όταν το μεσημέρι κατέβαινε ο Νίκος α τον τροχιόδρομο στη

’ π π

στάση της Γαργαρέτας κ έ αιρνε τους ανηφορικούς δρόμους να άη

π , , π’ πππ,

σ ίτι του ψηλά κάτω α το λόφο του Φιλο ά ου γύριζαν και

π, π π

τον κύτταζαν τα κορίτσια στις όρτες ου ερίμεναν τους άντρες

π π’ .

του σ ιτιού ναρθούν α τη δουλειά να φαν ψωμί Τα ξέρετε δα τα

π, π

αιώνια κορίτσια στις καινούργιες συνοικίες με τα χαμόσ ιτα ου

ππ π,

αντι ροσω εύουν τανέβασμα στα κοινωνικά σκαλο άτια μα ίσως και

, π

το ξεφύλλισμα της εργατικής οικογένειας τα κοριτσό ουλα με την

π , π

κορδέλλα φιόγκο ίσω στα μαλλιά με σκερτζότζικη οδίτσα και

π π- π π

μ ότα κουμ ωτή έτοιμα άντα ναδράξουν το χαμόγελο ου ανθίζει

π .

σε νέα χείλια κάτω α ό ένα μουστακάκι

, π π

Ήτονε να μην τονέ βρουν του γούστου τους έτσι ου ερνούσε

π π, π

εταχτός και καμαρωτός με το κεφάλι ίσω χαριτωμένα αιδί

, ,

σοβαρευούμενο σταράτο με κοντά μαλλιά μαύρα όλο κυματισιές

π ;- π π

σαν α ό ξύλο σκαλιστό κι α άνω στα ηχτά μαλλιά ήτον καθισμένη

( π π π)

αλαφρά σα νάτον αλήθεια εταλούδα ούθελε να ετάξη μια

π π ! '

σταχτιά εταλούδα ου τη φορούσε ατσαλάκωτη Κ είχε και κάτι

,

μικρούτσικα αυτάκια ροδοκόκκινα σαν κορίτσι και τα δόντια του

, π π’

όταν γέλαγε ασ ρίζανε σαν το ρύζι κάτω α το μαύρο

, , π :-

μουστακάκι το άστριφτο ακόμα ου δεν εννοούσε να μεγαλώση

π

έτσι έλεγε μέσα της κάθε φορά ου τον κύτταζε με λαχτάρα και

, . o

θαυμασμό για τα τόσα νιάτα η άμοιρη η γυναίκα του Τ στόμα

, , π

του γέλαγε καμμιά φορά μα τα μάτια του δε γέλαγαν αρά μόνο

π , π π

ανοίγανε διά λατα σα νανθίζανε με κάτι αράξενες κόρες δι λές

π, π• ,

και τρίδι λες γαλαζο ράσινες και τα μακριά ματόκλαδα ίδια

π π,

κρόσσια ου γύριζαν κατα άνω έκαναν ολόγυρα στα μάτια μιαν

π , π

αλλοιώτικη σκιά σαν α ό κλαδιά γερμένα σε βαθύ νερό ου σε

π π . ’

τάραζε ερισσότερο α ό ματιά και σε τραβούσε σα μαγνήτης Κι

π π

ακόμα ιο ομορφότερος φαινότανε σαν έβγαζε στο σ ίτι το σακάκι

π π

τον και το κολλάρο και φορούσε μια αλιά λινή μ λούζα της

, π

δουλειάς γιατί τότες έμενε γυμνός ο λαιμός του ούμοιαζε

, π π

ελεφαντοκόκκαλο κιτρινισμένο ολοστρόγγυλος και α αλός ό ως

-

σταρχαία αγάλματα των νέων θεών αυτό όμως δεν τόξερε η γυναίκα

: π π

του εκείνη έβλε ε μονάχα το λαιμό του χωρίς να σκέ τεται

π, . . . π ’

τί οτα με την ψυχή λυμένη Αλήθεια κακό ράμα ναν η

π’ ! π

γυναίκα και μια μέρα μεγαλύτερη α τον άντρα Τον αγα άει

, π π π -

αλλοιώτικα με μια φωτιά ιο άγρια ου της ίνει όλη τη δροσιά

--π ’ ’

Ήτον τεχνίτης ξυλογλύ της ο Νίκος κ έβγαζε ταχτικά ίσαμ οχτώ

Category:	Uncategorized.
Rating:
Upload Date:	06/24/2009
Copyright:	Attribution Non-commercial
Tags:	Fiction Fiction (fewer)

Documents

People