ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ
1.
ΕΙΣΑΓΩΓΗΘα διακόψω προς ώρας την ενασχόληση με τον προβληματισμό γύρω από τησυγκρότηση των κοινωνικών και επαναστατικών θεωριών, ανοίγοντας μιαπαρένθεση αναφοράς στο λεγόμενο "οικολογικό κίνημα" για δυο λόγους:Αφ' ενός, το προηγούμενο θέμα προϋποθέτει κάποια εμπεριστατωμένη προετοιμασία. Τα περισσότερα κείμενα που το αφορούν, ανάγονται σε μελέτες προγενέστερωνεποχών. Μια επαναπροσέγγιση αυτών των κειμένων δεν κρίνεται αναγκαία μόνο για"φρεσκάρισμα" του περιεχομένου στη μνήμη. Η επαναλληπτική μελέτη είναι μοιραίονα γίνεται μέσα από ένα πιο ώριμο πρίσμα, που παίρνει υπ' όψει τις μετέπειταεμπειρίες. Στην ουσία, αυτή η αναζήτηση δεν αποτελεί επανάλληψη μελέτηςκειμένων, αλλά ανατροπή του τρόπου που συντελέστηκε αυτή η μελέτη στοπαρελθόν. Άρα, απαιτεί κάποιο χρόνο, εάν δεν αποτελεί στόχο το να μηρυκάσουμεμια ακόμη φορά, αυτά που μασήσαμε στο παρελθόν.Από την άλλη το οικολογικό "κίνημα" αποτελεί στη συνείδηση της κοινής γνώμηςκατά κανόνα τμήμα του κινήματος κοινωνικής χειραφέτησης. Σε κάποια περίοδομάλιστα, αυτό φάνηκε ότι θα μπορούσε να παίξει κυριαρχικό ρόλο, αποτελώνταςβασικό άξονα αναφοράς και συσπείρωσης δυνάμεων αμφισβήτησης. Την άποψη αυτή έκφρασαν διακεκριμένοι θεωρητικοί και ακτιβιστές των κοινωνικώνκινημάτων, όπως ο Σαρλ Μπετελέμ, που στα τέλη της δεκαετίας του '70 είδε τιςπρωτοβουλίες που συγκροτούντο στην κοινωνική βάση με αναφορά τελείωςσυγκεκριμένα θέματα να σχηματίζουν στο επόμενο μέλλον τον κορμό του κινήματοςαμφισβήτησης. Το 1980 διεξάχθηκε μια συζήτηση στη Louvain-la-Neuve του Βελγίουμε πρωτοβουλία διαφόρων ομάδων σχετικά με την οικολογία, όπου πρωτοστάτησανμε εισηγήσεις τους ο Δανιήλ Κον-Μπεντίτ και ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Οιεισηγήσεις αυτές, με ένα τμήμα της συζήτησης που ακολούθησε, εκδόθηκαν σεεγχειρίδιο με τίτλο "Από την οικολογία στην αυτονομία", επιχειρώντας να δομήσουνμια κάποια προβληματική.Στην ουσία όμως ποτέ το οικολογικό κίνημα δεν απόκτησε μια στοιχειωδώςδομημένη θεωρία. Έτσι από τότε μπερδεύονται οι οικολόγοι στα πόδια τουκοινωνικού γίγνεσθαι, χωρίς να υπάρχουν μέτρα και σταθμά για να δομήσουν αυτήντην παρέμβαση συγκεκριμένα, πέρα από συγκεχυμένα ευχολόγια και έκφραση"χρηστών" (κατά βάση δήθεν χρηστών) επιθυμιών. Έτσι τα "οικολογικά" αιτήματα προβάλλονται κάθε λίγο και λιγάκι, όπως έγινεπροχτές με την "πακόσμια ημέρα περιβάλλοντος", όπου κλήθηκαν οι πολίτες να μηνκάνουν χρήση ηλεκτρικού ρεύματος κατά το δυνατόν στην διάρκεια κάποιαςχρονικής περιόδου, χωρίς να έχει προηγηθεί ένας ουσιαστικός διάλογος, ή κάποιαδιαφώτiση για τη σκοπιμότητα των προτεινόμενων μέτρων.Οι συχνά ανερμήνευτες και αλλοπρόσαλλες επιλογές των θιασωτών του"οικολογικού" κινήματος, τα βαρύγδουπα ονόματα μελών της διεθνούςεξουσιαστικής ελίτ που παρεμβαίνουν, όπως ο Αλ Γκορ, η ομιχλώδης παρασκηνιακήυποστήριξη από δυσδιάκριτα κυκλώματα πολλών ΜΚΟ για το περιβάλλον, έχουνδημιουργήσει ένα σκεπτικισμό σε σημαντικό αριθμό πολιτών, αναφορικά με τιςσκοπιμότητες του φερόμενου ως οικολογικού κινήματος.Επειδή στην πορεία του χρόνου έχω σχηματίσει συγκεκριμένες αντιλήψεις για αυτάτα θέματα, θα ήθελα να τις παραθέσω. Τόσο για να πω την άποψή μου για ένασημαντικό σύμπλεγμα τρέχουσας προβληματικής, όσο και για να αξιολογήσω έναχώρο, που αξίωσε και αξιώνει να παρεμβαίνει στα δεδομένα της κοινωνικήςαμφισβήτησης και χειραφέτησης. Την παράθεση χωρίζω στα εξείς μέρη:
Leave a Comment