Mówiąc w dużym uproszczeniu: szaman używa odmiennych stanów świadomości w celukomunikowania się z siłami przyrody i kosmosu oraz w celu wpływania na nie dla dobraspołeczeństwa. Aby móc wykonywać powyższe czynności zawsze i wszędzie pracuje nadwzmocnieniem swojej wewnętrznej mocy. Trzy główne cechy, które odróżniają szamana od resztyspołeczeństwa to: używanie odmiennych stanów świadomości, wpływanie na zdarzenia dla dobraogółu oraz wzmacnianie wewnętrznej siły.Pośród wielu szamańskich tradycji istniej ą dwie najważniejsze drogi do osiągnięcia wewnętrznejmocy. Najbardziej znaną i najczęściej praktykowaną jest droga szamana-wojownika. Kto nią kroczy,wyczuwa niebezpieczeństwa, rozwija czujność i ćwiczy surową samodyscyplinę, niszczynieprzyjaciół, zdobywa sprzymierzeńców i sojuszników, praktykuje techniki przeżycia i walki. Kierujesię zasadą: podbijaj albo zostaniesz podbity. Tą ścieżką podąża większość indiańskich szamanów. Jestto dobra droga, ponieważ zamiar jest dobry. Szaman zawsze jest uzdrawiaczem Na wyspach Pacyfiku w kulturze polinezyjskiej istnieje inna droga: ścieżka szamana-poszukiwacza przygód. Chodzi tutaj o poszukiwanie przygody, rozwijanie czujnej świadomości, celowoukierunkowanej samodyscypliny, tworzenie przyjaźni i jedności, praktykę przeżycia, badanieumiejętności. Szaman-poszukiwacz przygód kieruje się zasadą: kochaj i bądź kochany. Nie jest tolepsza droga, obie prowadzą do celu, jakim jest uzdrawianie. Obie w tym samym stopniu rozwijają osobowość. Jedynie sposób działania jest różny. Różnice te mogą jednak wywoływać głębokiesocjalne i osobiste skutki.Dla szamana-wojownika najważniejsze jest bezbłędne działanie oraz przywiązywanie dużej wagi dorozwoju i utrzymania siły, by chronić siebie i innych przed nieprzyjaciółmi. Natomiast szaman- poszukiwacz przygód dąży do tego, by odpowiednio działać, tzn. by osiągać najlepsze możliwe wdanej sytuacji rezultaty. Chodzi tu zwłaszcza o radość i stwarzanie pokoju. Doprowadzenie do takichwłaśnie efektów było celem działania
ariori -
grupy wędrujących śpiewaków i tancerzy zestowarzyszonych wysp, jak również pierwotnych szamańskich zespołów
hula
z Hawajów.
Hawajski szamanizm
Ważne jest, aby odróżnić kahunę od szamana. Dzisiaj na Hawajach używa się słowa kahuna naokreślenie kapłana, duchownego, czarnoksiężnika, jasnowidza, uzdrawiacza lub szamana. Jednak kahuna oznacza w zasadzie mistrza w określonej dziedzinie, np. w zdobywaniu duchowej siły, wnawigacji lub surfingu. Dlatego ważne jest uświadomienie sobie, iż kahuna sam w sobie nie jestszamanem. Jednak szaman może dążyć do tego, aby być kahuna.Ważne jest również, aby wiedzieć, że hawajska religia i hawajski szamanizm nie są tym samym.Hawajska religia była surowym systemem, pełnym zakazów, ofiar i ceremonii, z kapłańską hierarchią na czele, którą nazywano
kahu akua
(ci, którzy służą bogom). Kapłaństwo było w hawajskimspołeczeństwie wszechobecne i ściśle związane z polityką.W przeciwieństwie do kapłaństwa, w szamanizmie istniało bardzo mało struktur. Zakazy nazywają się po hawajsku
kapu
lub
tabu
i były stosowane tylko wtedy, gdy służyło to procesowi uzdrawiania.Szamani nie składali żadnych godnych wzmianki ofiar i ograniczali rytuały oraz ceremonie dominimum. Poza tym prawie niczym nie wyróżniali się w społeczeństwie. Trzeba było długo szukać,zanim znalazło się jednego z nich. Mieli również niewiele wspólnego z polityką. Chyba że danasytuacja wymagała ich przewodnictwa. W takim przypadku stawali się raczej przywódcami aniżelikapłanami. Najważniejszą różnicą między kapłanem a szamanem jest sposób porozumiewania się z bogami iduchami: kapłan sprzyja bogom i duchom na odległość, natomiast szaman po prostu nawiązuje z nimiosobisty kontakt.Szaman nie zajmuje się czarnoksięstwem, tzw. czarną magią. Ci, którzy to robili, nazywali się
anaana.
Wszyscy Hawajczycy bali się ich i pogardzali nimi. Niestety, wyrażenie
ana ana
nie jest jużznane i zostało zastąpione przez słowo
kahuna.
Dlatego też dzisiaj nawet wielu Hawajczyków, gdymówi się o kahunie, automatycznie myśli o czarnoksiężniku.Prawdziwi hawajscy szamani nazywani byli
kupua,
czasami także
kalakupua.
Słowa te odnoszą się do posiadania many - wewnętrznej, boskiej siły, oraz umiejętności swobodnego korzystania z niej,używania jej i wykorzystywania w jakimś celu. Szamani zwykle kształceni byli w zakonie albo gildii,która utrzymywana była przez konkretne rodziny. Najczęściej zaczynali jako uczniowie, następnieawansowali do stopnia odpowiadającego wędrownemu czeladnikowi, natomiast gdy udowodnili posiadanie dostatecznej wiedzy szamańskiej, wtedy zostawali
kalana kalakupa,
jako mistrzowie -
Leave a Comment