Embed Doc
Copy Link
Readcast
Collections

CommentGo Back

Download

119e JAARGANG No. 23Redactie:JELTE SONDIJOLGA KORTZLEON VERDONSCHOTJOHANNES VISSERSTEPHAN TER BORGJIM GLERUM

20 juni 2009Redactie en administratie:Vendelstraat 21012 XX AMSTERDAMTelefoon 020-525 77 69E-mail:redactie@propriacures.nlLosse nummers: 1,50 euro

INZENDERS PC-ONTHOOFTPRIJS: NOG TWEE WEEKJES GEDULD

rie Storm ‘–schrijver, vertaler, criti-cus-’ (zoals hij zichzelf, noemt, in-clusief streepjes en zonder het woord on-bekend) houdt ervan om dit soort stukjeste citeren, soms van de achterflap, somszelfs uit de roman zelf, en te gebruikenom het geheel af te branden. Ik ook, ikheb tenslotte nog wasjes te draaien eneen afwas te doen. Maar bij het lezen van

Het onontkoombare eigene van de Ne-derlandse literatuur

, zijn nieuwe bundeloude essays, bekroop me een ander ge-voel: is er ook maar één zin in dit boekdie niet verschrikkelijk is?Dit wist Arie zelf ook. En hij vindt datalleen hij met enig recht zichzelf af kanzeiken. Dus begint hij zijn boek met eenverklaring van zijn ballingsschap in deNederlandse literatuur. ‘Daarnaast voel-den ook mijn collega-critici zich doormij bedreigd, gefrustreerde schrijvers alsze immers waren, en ook zij stelden allesin het werk om mijn positie, die toch alniet veel om het lijf had, te ondergra-ven.’ Je zou er bijna medelijden van krij-gen. Vooral omdat Storm zelf ook eengefrustreerde schrijver is, bekend van ro-mans waarin hij een universum scheptwaarin de boeken van ene Arie Storm inmetershoge stapels bij de kassa van deSelexyz elitair staan te doen. Heerlijktoch, ﬁctie.

aar waarom voelen zijn collega-critici zich bedreigd? Storm is eenvan de mensen die zich alleen maar ge-sterkt voelt in zijn gelijk als niemand an-ders het er mee eens is. Zo stelt hij zich-zelf tenminste voor. Maar de meest ge-durfde uitspraken uit zijn boek getuigenmeer van wanhoop dan lef. Zo’n zin als‘oude romans zijn vaak beter dan de ro-mans die nu uitkomen’, of zijn scherpetypering van het Nederlandse weer: ‘re-gen, regen, en nog eens regen’. De lezervoelt zich continu heen en weer geslin-gerd tussen een beeld van Arie Storm alszeurende oude man in een leren stoel of een zeikend wijf dat al lang in de steekgelaten is door haar man en daarom danmaar de buurvrouwen verveelt met haarproblemen, schreeuwend vanaf haar bal-kon tussen het klamme wasgoed datmaar niet droog wilt worden.

aar toch, het onmogelijke was ge-beurd, en de titel had me verleid tothet lezen van dit boek. Ik was, eerlijk iseerlijk, benieuwd naar het Grote Onont-koombare Antwoord op het onontkoom-bare eigene van de Nederlandse litera-tuur. Wat is het toch, dat maakt dat ik mealtijd leeg en gebroken voel na het lezenvan een willekeurige Nederlandse schrij-ver? Storm heeft hier hard over nage-dacht, een hele treinrit lang. Het is dedrassige grond, de polder, het licht, deduinen, de zee. En natuurlijk ‘regen, re-gen en nog eens regen’. En andereclichè’s van de man de man die nognooit op de Utrechtse Heuvelrug of in deLimburgse mergelgrotten is geweest. Ikdacht dat Rob Wijnberg erg was, maarbij Prometheus mag je met nog veelslappere ideeën een boek publiceren. Als je geluk hebt krijg je zelfs nog je trein-kaartje naar Zandvoort vergoed.

atuurlijk, voor Arie Storm (waaromkrijgen altijd de mensen die het nietverdienen zulke goede namen?) zijnideeën altijd ondergeschikt aan stijl. Hoehad ik dat kunnen vergeten. Alle boekendie hij recenseert zijn bij voorbaat schul-dig aan ‘Edelkitsch’. Dan verwacht jedat die man zelf ook scherp schrijft, alseen vent, waar het op staat. Het zou ge-meen zijn om hem daarop te pakken. Hetis toch iets waar die man zijn carrière opheeft gebouwd, en waarom hij nogsteeds in het Parool en de Groene Am-sterdammer mag schrijven.Ach toe, ééntje dan?Nou, ok, ik ben de kwaadste niet.

‘Je zou kunnen zeggen dat ik me in zeke-re zin voel alsof ik in een film speel; enop hetzelfde moment kijk ik ernaar, het isalsof ik buiten die film sta waarin ik speel, buiten die man die in die filmspeelt, alsof ik slechts naar een film kijk waarin in ik de hoofdrol, of in elk geval

een

rol, speel.’

Nu kan ik zeggen dat ook in literatuur-land het Droste-effect altijd in de uitver-koop is. Vlak naast de scherpe observa-ties die het korstje van een verse vlaainog niet kunnen doorboren. Maar datzou ik ook alleen maar zeggen als ik datin zekere zin zou voelen, in elk geval.

as aan het eind besefte ik dat ik hetboek totaal verkeerd gelezen had. Ditis geen haastig bij elkaar geveegde es-saybundel, maar een geniale, gefrag-menteerde roman. Over een klein jonge-tje dat dankzij de Nederlandse literatuurverwordt tot een zure man, die verlangtnaar vroeger en buitenland. Hij zal nooitbekender of rijker worden, en heeft alsenige wapen alleen nog zijn Parker-penen het verzameld werk van WillemBrakman. Die zelf essays over zijn eigenboeken en de overeenkomsten met dievan J.D. Salinger schrijft, omdat nie-mand anders het wil doen. Leef mee metde verhalen van een man die zeker weetdat er nooit een tweede Maarten ‘t Hart,W.F. Hermans of Harry Mulisch zal ko-men, en zeker niet in Nederland. Want‘uit Nederland komen namelijk geengrote schrijvers’. Dat is er, in de woor-den van Arie Storm, zo lekker eigen aan.

Arie Storm, Het onontkoombare eigenevan de Nederlandse literatuur. Promet-heus, E16,95

JG KWAM NIET OVER HET MUURTJE HEEN

Stormbaan

lechte voorbeelden geven van stijl uit boeken is een van de mak-kelijkste dingen om als recensent te doen. Elk boek heeft wel één àtwee zinnen die niet zo lekker lopen, waar een onwaarheid in zit of waar een stukje kitsch is in geslopen, naast ongetwijfeld prachtige zin-nen over leven, dood, problemen met ouders en onbereikbare liefdesvoor meisjes die altijd zo lekker fris zijn en in korte rokjes op nattestraten lopen, waar ze de toevallig wandelende schrijver aanzetten tothet schrijven van weer een mooi boek. Het zijn ook maar mensen.

Bandirah.com

Arie Storm: ‘Als je alleen al door mijnuiterlijk denkt dat ik dom ben, moet jemijn boek eens lezen.’

Neem nu een abonnement op PropriaCures en krijg gratis een boek dat je zelf nooit zou kopen.

U kunt kiezen uit:Henk Spaan - De rapen zijn gaar (nogmaar 50 stuks over!)Nico Dijkshoorn - De tranen van Kuif denDolderFokke & Sukke - De beta-canonP. Kouwes - Daar schrik je toch vanElke Geurts - Het besluit van Dola Korst- jens

Ga naar www.propriacures.nl

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 1

STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES 119e JAARGANG No. 23 2 JUNI 2009 2ST

Redactie:

Vendelstraat 21012 XX AmsterdamTelefoon (020) 525 77 69E-mail: redactie@propriacures.nl

Website:

www.propriacures.nl

Administratie:

Dirk van OostveenVendelstraat 21012 XX AmsterdamEmail: administratie@propriacures.nl

Advertenties:

Bureau Van Vliet BVPostbus 202040 AA Zandvoorttel.: 023-5714745 fax.: 023-5717680

S. Lloyd Trumpstein:

S.J. de Weert

Tekening voorkant:

Bandirah

Tekenaar H.G.:

Harry GijsbertsAbonnementen: E 45,- per jaarStudenten: E 25,- per jaarTientjeslid: E 10,- voor zes maandenPostbank Arnhem 2903882Postbank Amsterdam 4600578U blijft geabonneerd tot wederopzeg-ging.Bewijsnummers: Voor adverteerdersautomatische en kosteloze toezen-ding. Voor inzenders alleen op aan-vraag. Ongevraagde bijdragen wor-den niet teruggestuurd. Diskettes alhelemaal niet.ISSN: 0033-141Uitgever: Nieuw Amsterdam ismStichting Propria Cures

3 juni 2009 L.S. Ik wil wel zo'n doggy bag vol restantenbier, maar wanneer vindt de schrijfcur-sus plaats? Met vriendelijke groet,

Sabine Jansen

Zodra onze meeloper de vorige cur-sisten heeft begraven, start de nieuweinschrjving. Tot dan moet u het doenmet huiswerkklas bij StB.

5 juni 2009aan de hoofredactie van Propria Cures, Een vaste baan ambieer ik niet. Wel benik beschikbaar als freelance schrijver. Bijgevoegd treft u een verhaal aan dat ik recent heb geschreven voor het blad SPUI van de UvA.Op mijn site www.kvcd.nl treft u nog en-kele verhalen aan. Eerder werkte ik vijftien jaar als journa-list voor regionale dagbladen. Aan de UvA heb ik (sociale) psychologiegestudeerd.met vriendelijke groet,

Karel van Delft

Wij hebben uw inzending doorge-stuurd naar onze tekstredactie. Zijhebben, na lang overleg, besloten uwverhaal niet te lezen

7 juni 2009 Hallo allemaal! Binnen het kader van 'een gezonde geest in een overzichtelijk huis' hebben Natha-lie en ik besloten om enorme hoeveelhe-den rotzooi weg te doen. Die muck ligt nu allemaal in de vuilcontainer van degemeente. Echter, de dingen die misschien nog bij iemand goed in de smaak kunnen vallen,staan hieronder. En zijn gratis op te ha-len! Dus loop de lijst even na, geneer jeniet, laat je hebberigheid hoogtij vierenen mail me de spullen die je cadeau wilt krijgen.Over een week gaat het aanbod over enlaat ik de kringloopwinkel alles ophalen,dus het is raadzaam snel toe te slaan. Nogmaals, om met Gordon Gecko tespreken: 'greed is good!' Als je met eenvrachtwagen wilt komen voorrijden, danmag dat!Groetjes,

Erik en Nathalie

(p.s. Bij de videobanden graag wel evenaangeven in welke van de vijf dozen deband zit...)

Ha Erik! We hebben de lijst doorge-keken en zijn geïnteresseerd in: de le-vensgrote Leonardo di Capriopop, jegehele Wham-collectie, tien liter ke-rosine, de 5-disc special edition vanJessica Star’s Magic Cock Explosion(doos 3), Platvoet en zijn vriendjes(ook doos 3), veertig meter ducktape,het My Little Ponyhuis, de ‘verschei-dene nazi-parafernalia’ en de twaalf negertjes (in goede staat?).

9 juni 2009 Beste Stucbewoners, In ruimte 2.24 heeft altijd een groot wit bankstel gestaan.Bij de ASVA zijn tweemooie houten tafels overbodig. Wie owie heeft interesse in deze spullen. GRA-TIS.Groet

Ronald

Probeert u het eens bij Erik en Natha-lie.

15 juni 2009Geachte redacteuren,in mijn bezit is een zeer geheim boek. Het lijkt me dat het iets is voor jullie,mede om PC groot te maken, maar ook om het boek na actie net zo hard te la-ten verkopen als de meezingers vanConnie Palmen (ik moest wel een boek over de liefde schrijven omdat nog nooit iemand dat gedaan heeft! zei het mens),de nonsens van Kluun over huwelijkenen het toegestane jatwerk van Adriaanvan Dis. Weten jullie trouwens dat Mu-lisch in 'De ontdekking van de hemel'grote stukken heeft overgepend van eenvergeten Hongaarse schrijver? Deze regels gelezen hebbende, weten jullie precies waarover het boek gaat.Kennis. Hebben jullie interesse, dan wil ik eenafspraak maken, maar dan wel in het diepste geheim.groet

Ton van Reen

Laat ons raden: het boekje ligt droog,maar toch onder water? De laatstekeer dat we op zo’n oproep reageer-den, kregen we B-100 en de Baronop ons dak.

16 juni 2009 Het verhaal van JV over de ‘Billenman’in het blad van 6 juni sluit aan op mijneigen ervaring met iemand [...]. Het be-gint te lijken op een structureel pro-bleem. De Billenman van JV is een wat vreemde man, die overal spoken ziet. Het zal [...] zonder reden zijn dat deware [...] is: Aarsman. Ik vertel u mijn [...] Aarsbergen; u ziet,het blijft in de buurt. Aart Aarsbergen is hoofdredacteur van'National Geographic Magazine'. [...] In het meinummer stond een artikel over dierproeven: ‘Leven in het lab’.Toen ik het las, rezen de haren me [...] van de aars [...]. [...] Klein voorbeeld:“Dank zij dierproeven zijn de pokkenuitgeroeid.” Maar Edward Jenner deed helemaal geen dierproeven: hij testtedirect op mensen! Ik belde Aarsbergen op en legde hem uit wat er allemaal mis was. Hij reageerdebelangstellend, bekende zelf niets vanhet onderwerp af te weten, terwijl demedewerker die het geschreven had eenuit [...] lood geslagen Neerlandicuswas, die per ongeluk tussen de proefdie-ren was verzeild. Enﬁn, we kwamen overeen dat ik eenreactie zou schrijven. Ik hield het kort,ongeveer 450 woorden en stuurde het op. En toen liet de [...] Aarsbergen zienhoe hij [...] zijn naam gekomen was: hij halveerde [...] stuk en vroeg of het zogoed was. Ik heb [...] zo gelaten. Het juninummer verscheen [...] de com- plete Billenman [...]. In de brievenrubriek stond…[...]..niets![...] JV concludeert mild dat Aarsman eengekke naam is. In mijn [...] concludeerik dat de man [...] onbetrouwbaar sujet [...].

d’E[...]trée

We hebben uw reactie enigszins moeteninkorten. Andere mensen willen name-lijk ook graag eens in onze correspon-dentierubriek verschijnen.

Gouden strop leidttot veel protest

AMSTERDAM, 20 juni. De veroor-deling van Marion Pauw tot de Gou-den Strop, eerder deze maand, heeftgeleid tot een storm van protest. Te-genstanders zijn van mening dat deprijs 'niet meer van deze tijd is' en ei-sen dat het vonnis vernietigd wordt.Pauw zelf zegt vooral berusting tevoelen.

Ik heb veel troost van de tienduizendeuro die ik kreeg toegewezen van de ju-ry, zoiets geeft toch veel troost in moei-lijke tijden.' Tegentanders wijzen eropdat mensenrechten nooit afgekochtkunnen worden en beschuldigen de ju-ry ervan misbruik te hebben gemaaktvan de simpele aard van Marion Pauw.Mensenrechtenadvocaat Wilbert Merelbereidt een zaak voor: 'Dit zijn middel-eeuwse toestanden. Zoiets verwacht jein Iran of Noord-Korea, maar toch nietin Nederland? Met deze veroordelingwordt een gevaarlijk precedent ge-schept.'Juryvoorzitter Agnes Jongerius re-ageert laconiek. 'Wat mij betreft heeftze die Gouden Strop geheel aan zich-zelf te danken. Niet alleen heeft ze datboek met haar volle verstand geschre-ven, ze heeft moedwillig en zonderenig berouw acte de presence gegevenop voorleesavonden en signeersessies.Het bewijs is overweldigend.' Merelonderkent de precaire situatie van deschrijfster, maar wijst erop dat het welvaker gebeurt dat iemand later onschul-dig blijkt. Die theorie wordt wegge-wuifd door Pauw die erkent het boekzelf geschreven te hebben. 'Ik, en nie-mand anders is hiervoor verantwoorde-lijk. Het is aan mij om de gevolgen tedragen.'Collega-auteurs hebben inmiddels eenbrandbrief opgesteld waarin ze een be-roep doen op de menselijkheid van de jury en vragen om vrijspraak. Onder-meer Heleen van Royen, Susan Smit enEsther Verhoef ondertekenden hetschrijven. Mocht hun beroep geen suc-ces hebben dan krijgt hun collega bijdaglicht de Gouden Strop. CPNB-di-recteur Henk Kraima snapt alle ophef niet: 'Dit vonnis is een geweldige pro-motie voor het spannende boek. Bo-vendien, in andere landen hebbenschrijvers om wel minder de strop ge-kregen. En die was vaak niet eens vangoud.'

nobeldusNebevasIkwawasteginie

kennogenhadhaageecriegekeenik hboygevdenookmoverthoepiestaaEenen ivrodoonodZoadooschrkinmatbegmaahaavaneenstaagoeovegekhaaenpijnWawozemehetschizoriesendinkanove

EndemkeWadoeonhnietBoCloikvan

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 2

9 2STUDENTENWEEKBLAD PROPRIA CURES 119e JAARGANG No. 23 20 JUNI 2009 3

nl0ng-rsn-n-r-alm

JV GIET ER NIEUWE WIJN IN

Ouwe zak

oit had ik een held, die held was Joost Prinsen. Niet omdat hij delichaamstaal van Jan Mulder stijlvol wist te combineren met hetstemgeluid van Don Corleone, maar omdat ik niet wist wat het was datJoost Prinsen nu precies deed. Dacht ik dat hij acteur was dan brachthij weer een boek uit, las ik een van zijn columns dan herkende ik zijnstem die avond nog in een reclame van TNT. Die veelzijdigheid hadiets mysterieus, iets onbereikbaars ook. En elke week mocht hij in Methet mes op tafel zijn eigen, in Joosts geval valse, a-ritmische, draai ge-ven aan enkele klassiekers uit de popgeschiedenis. Als je daar keer opkeer mee weg kan komen, zo redeneerde ik, dan moet je een hele gro-te zijn.

e eerste keer dat ik Joost Prinsen inlevenden lijve tegenkwam, was opde Jaap Edenbaan in Amsterdam. Ikmoet een jaar of acht geweest zijn. Metblaren op mijn voeten en een Fries muts- je op mijn hoofd (zo-een die Friezenstiekem alleen dragen als zij over degrens van hun provincie komen) schaats-te ik richting mijn vader. Het was mijnlaatste rondje en ik was doodop. Achtermijn vader stond ie, Joost Prinsen. Metzijn half verstaanbare stem gromde hij:‘Kom op jongen. Nog één rondje. Voormij.’Aan de blik in mijn vaders ogen konik zien dat ik geen keuze had: ik moestdoor. Ik reed nog één rondje, voelde eenblaar openspringen, maar verbeet depijn. Voor Joost. Dit rondje was voorJoost. Na het rondje zou hij me opvan-gen in zijn armen en omhoogtillen. Ikzou even het meest trotse jongetje van dewereld zijn.Helaas. Bij mijn terugkomst was Joostverdwenen. Terugkijkend denk ik datmijn bewondering daar ontstaan is.Zomaar verdwijnen, dat kunnen alleensuperhelden.

aar Joost Prinsen is teruggekomen.Omroep MAX wil volgend televi-sieseizoen Met het mes op tafel gaan uit-zenden. Het programma past perfect bijde doelgroep, zegt MAX-voorzitter JanSlagter. Die opmerking snapte ik niet.Wat is de MAX-factor van Met het mesop tafel? Toch niet de matige covernum-mers, de rokerige sfeer of de kleine geld-bedragen die te winnen zijn? Pas toenbesefte ik wat aan Met het mes op tafelzo goed bij de doelgroep past: dat isJoost Prinsen zelf.Alles viel op zijn plaats. Ik wist watJoost Prinsen, naast acteur, columnist,schrijver, zanger en presentator in deeerste plaats was: oud. Hij hoorde nietbij de paar mensen die kunnen doen watzij willen wanneer zij willen, mensen dieik bewonder, maar in een heel ander rij-tje: tussen Loretta Schrijver, SybrandNiessen, Martine van Os en nog meerSybrand Niessen.

k ging terug in mijn herinneringen,naar alle keren dat ik Joost Prinsen hadmogen ontmoeten: dertien jaar terug opde schaatsbaan, acht jaar daarna bij eentoneelvoorstelling, vorig jaar in theaterDe Engelenbak. Het waren ontmoetin-gen die één ding gemeen hadden: in alledrie herinnerde ik me Joost Prinsenvooral als een oude man. Zijn krakerigestem, gebogen loopje en houterige moto-riek, dat was niet ‘karakteristiek’, leerdeik nu, nee, dat waren kenmerken van ou-derdom. Mijn Joost was de vertegen-woordiger geworden van dat deel vanNederland bij wie poepresten niet alleensporadisch voorkomen ín de wc, maar erook op, onder, boven en in de naastgele-gen wasbak, prullenbak en op de kraanvan de douche. Dat laatste weet ik, wantik heb ooit twee weken kamers mogenschoonmaken in een verzorgingstehuis.

k wens Joost veel succes toe bij MAX,waar hij zijn laatste rondjes mag rij-den. Ik zal niet bij zijn eindstreep staan.

PC TOP 10

VERSIERTRUCS

BIJ ZWEMLES

1. Zeg meisje, ben jij al nat?2. Wat dacht je dan, dat het pie-renbadje heet omdat er echt wor-men inzitten?3. Ga jij maar even op je rugslagliggen.4. Als je geen adem krijgt danstop je deze snorkel maar in jemond.5. Blazen joh, anders krijg je dui-kersziekte.6. Deze noemen we de ‘vertelhierover maar niets op school-slag’7. Wil je iets van me te verdrin-ken?8. En met al dat chloor hoef je naaﬂoopook niet meer te douchen.9. Zwem maar naar die paarseboei daar.10. Nou, het is hier niet zo diep.

CHANTAL SPIEGELMAN DRAAIT DOOORRRRR

Weltschmerz

inds vorige week ben ik weer even in Nederland. Gedoe met hetvastgoed van mijn man, die eigenlijk mijn vriend is, want we zijnnooit voor de wet of de kerk getrouwd. En daar heeft de Nederlandsebelastingdienst het ongelooflijk moeilijk mee. Goedgestemd ben ikdus al dagen niet en zoals wel vaker wordt het er niet beter op, hier inNederland. Wie in de televisie probeert wat afleiding te vinden komtbedrogen uit. Had ik gister al een wielklem en dus dat gedoe met hetvastgoed van mijn lief, komt ook die Froukje Janssen er nog eens bij.Ik zeg het maar even zoals ik het voel: in Amerika had iemand haarwaarschijnlijk voor de studio met een Hummer in haar rug gereden,want televisie is er net zo heilig als (blijkbaar) de wielklem in de Am-sterdamse binnenstad. Als pacifist en actief lid van de studentenbewe-ging in mei ’68 ben ik daar natuurlijk geen voorstander van, maar kaniemand dat ongetalenteerde melkmuiltje van de televisie halen?

eschokt was ik toen ik hoorde dat zecoaching krijgt van mijn goede be-kende Hanneke Groenteman. Ik ken haarnog uit de Joodse scene in Amsterdamen eigenlijk mocht ik haar altijd wel, alhad ik toch een wat dubbel gevoel bijhaar mannenhaat. Wel een kind, maargeen vent in huis, dat is toch wat hypo-criet zou je zeggen (mijn jongens zijngek op hun vader, en hoewel we al naeen jaar of vier uit elkaar zijn gegaan benik hem nog elke dag dankbaar voor mijnboys). En nu gaat Hanneke dus bijlesgeven aan Froukje Janssen. Je zou bijnadenken dat ze met haar overtollige kilo’sook haar verstand is kwijtgeraakt. Watmoet je zo’n kind leren? Je kan haar welvertellen dat ze niet op haar kaartjeshoeft te kijken, maar als er in haar kop-pie nog minder zit dan op de kaartjesstaat, dan ben je nog verder van huis.Een vraag aan de zus van Bart de Graaff,en ik parafraseer: ’Vond je dat je broer tevroeg is overleden?’ Met de zomer draaitdoor heb je geen belastingdienst meernodig, om je zomer te verknallen.Zoals Froukje voor schut werd gezetdoor Martin Simek, er is al veel over ge-schreven, is natuurlijk veelzeggend. Datkind hoort niet op de buis maar als ani-matrice op een zomerkamp voor zwak-begaafden. Ja, mijn oprechte excuses,maar zo voel ik dat dus echt, als ik naarhaar kijk. Martin ken ik overigens nogvan de tennisbaan, ik heb zelfseens met hem in de mix ge-staan, en ik kan me zijn reactiegoed voorstellen. Het gingover zijn vader, en Martin isgek op zijn vader. Zou Froukjehaar vader ooit hebben gekenden daarom niet begrijpen hoepijnlijk het is wat ze deed?Waarschijnlijker is dat ze ge-woon helemaal niet weet waarze mee bezig is, net als diemensen van parkeerbeheer inhet centrum Amsterdam. Mis-schien is dat wel de reden dat ikzo vel reageer. Want de histo-rie heeft wel bewezen dat men-sen die niet nadenken de ergstedingen kunnen uithalen. Daarkan Hanneke trouwens ookover meepraten.

r zit een leuk snoetje op, datwel, maar inhoud ho maar.En dan zit ze ook nog die Wal-demar Torenstra – wat een leu-ke knul! – enorm in de weg.Wat heb ik met die jongen tedoen, zoals hij daar zit met zijnonhandige hulpje. Alsof Clydeniet wordt bijgestaan doorBonnie maar door Pipo deClown. En al nadenkend vraagik me toch ook af waar die kansvandaan komt, om zo’n pro-gramma te presenteren.Ik dacht eerst dat ze een soapmeisje wasdie toevallig een talkshow had gekregen,maar navraag leerde dat ze al eerder pro-gramma’s presenteerde voor LLink, dieomroep die nu aan de rand van de af-grond staat. Programma’s die ik nooitheb gezien omdat ik het grootste deelvan het jaar in New York zit, en daar benik achteraf dankbaar om. Doe mij maarzo’n prachtserie van HBO in plaats vanhet gekwetter van die Froukje. Maarblijkbaar kun je daarmee wegkomen inNederland. Eruit vliegen bij een faillieteomroep en vervolgens primtetime bij destaatstelevisie verder stuntelen op kostenvan de belastingbetaler – want dat is na-tuurlijk ook een schande, ik krijg een on-terechte belastingaanslag, waarvan ver-volgens een deel rechtstreeks doorlooptin de portemonnee van dat kind.Froukje is een drenkeling, die met haarharen nog nat en happend naar adem detafel van De Wereld Draait Door alswrakhout heeft gevonden. Nu maar ho-pen dat er een paar haaien op de loer lig-gen.

Chantal Spiegelman

119_23_propria_cures:standaardopmaak 18-6-09 22:32 Pagina 3