-2- Όμως η Κατερίνα δεν ήταν πια ανάμεσα μας!«Υπάρχει όμως κάτι άλλο παράξενο!»Τι μπορούσε να υπάρχει άλλο πια;«Ζήτησες να μάθεις τον κάτοχο του αυτοκινήτου που οδηγούσε η Κατερίνα…»«Καθυστερούν αδικαιολόγητα κάτι που είναι τόσο εύκολο να γίνει»«..την ίδια μέρα απάντησαν. Έστειλαν την απάντηση σε μένα. Κύριε Φιλώτα. Το αμάξι είχε κλαπεί τηνπροηγουμένη από τη Γλυφάδα!»Το κεφάλι μου βρισκόταν στη μέση μιας καταιγίδας. Η Κατερίνα οδηγούσε κλεμμένο αυτοκίνητο! Αδύνατον! Το είπα μεπάθος.«Σε αυτό με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο. Ο κύριος Δημητριάδης μίλησε με τον ιδιοκτήτη. Ανέλαβε να τοναποζημιώσει σα δωρεά στη μνήμη της κόρης μου. Όμως τα ερωτηματικά μένουν»«Ο άνθρωπος που ταξίδευε μαζί της. Αυτός της έστησε παγίδα!»«Επιμένεις στην άποψη σου»«Έχουμε και τη μαρτυρία του κηπουρού που δεν είναι παιδάκι»«Σου είπα πως θα ερευνηθεί» Έφυγα με πολλά ερωτηματικά.Η υπόθεση της Κατερίνας Πορφυρογένη έκλεισε πολύ σύντομα. Ένας άντρας παρουσιάστηκε και κατέθεσε πωςακολουθούσε το μοιραίο όχημα. Είδε το αυτοκίνητο ξαφνικά να χάνει την πορεία του στο δρόμο και να πέφτει στογκρεμνό. Κατέθεσε πως κανένα άτομο δεν πήδηξε από το αυτοκίνητο. Δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει ή ναδιαψεύσει την παρουσία άλλου ατόμου μέσα. Ο Πορφυρογένης, θεωρώντας ότι κάτι μου χρωστά, μου το ανακοίνωσεο ίδιος. Ήταν η μοναδική φορά, από την τελευταία επίσκεψη στο σπίτι του, που αναφέρθηκε στο θέμα. Είχε κλείσει.Με τη λογική έκλεισε και για μένα. Με τη διαίσθηση παρέμενε ανεξήγητα, ανοικτό!Η υπόθεση του κλεμμένου αυτοκινήτου διέρρευσε παρά τη μυστικότητα της έρευνας. Οι εκδότες του τοπικού τύπουχειρίσθηκαν με λεπτότητα το θέμα. Στον αθηναϊκό όμως, δεν έγινε το ίδιο. Παρουσιάστηκε με σκληρότητα και έλλειψησεβασμού που τον πλήγωσε.Μετρούσε μέρες στο σώμα. Δεν μπορούσα να διανοηθώ τη ζωή του στο μέλλον. Τίποτα πια δε θα μπορούσε να τουκάνει κακό.Αλλά δεν ήταν έτσι! Το ποτήρι δεν είχε αδειάσει ακόμη!Λες και μια κατάρα πλανιόταν στην πόλη!Τόσες μέρες τώρα, μόλις καταλάγιαζαν τα γεγονότα και έμενε ο απόηχος να σβήνει και αυτός τελικά, κάτι νέο θασυντηρούσε την ένταση και θα αναζωπύρωνε την αναταραχή. Είχαμε για χρόνια χαθεί στη ρουτίνα και τηνκαθημερινότητα, που τόσα πολλά γεγονότα και τόσες εντάσεις, σε τόσες λίγες μέρες, μας πέταξαν στη δίνη τουκυκλώνα!Βρέθηκε ξημερώματα από μια νεαρή γυναίκα. Φαινόταν να κάθεται κάτω, ακουμπισμένος σε μια τεράστια πέτρα. Είχετη μία παλάμη ακουμπισμένη στη ράχη του άλλου χεριού, και τα δύο πάνω στην καρδιά του. Όπως καθόταν, ηκοπέλα πίστεψε πως κοιμόταν. Της φάνηκε έτσι που είχε τα δυο χέρια, σα να ήθελε να ευχαριστήσει τα άστρα, τοφεγγάρι, που τον συντρόφεψαν τη νύχτα.Είχαμε μια πρωτότυπη ποιητική κατάθεση!Θα προσπερνούσε και θα έφευγε, αν δεν πρόσεχε πως ανάμεσα στα χέρια του κρατούσε τη λαβή ενός στιλέτου.Υπόθεσε πως το κοφτερό μέρος πρέπει να βρίσκεται μέσα στο σώμα του. Και αν αυτό συνέβαινε ο άνθρωπος ήταννεκρός! Τότε έβαλε τις φωνές στις έξι το πρωί, σε αυτό το απόμερο σημείο. Πολύ σύντομα στήθηκε το γνώριμοσκηνικό. Σειρήνα ασθενοφόρου που είχε κάθε λόγο να χτυπάει δαιμονισμένα, σειρήνες δικές μας που δεν είχανκανένα. Ένας αγώνας δρόμου ανάμεσα στο περίεργο πλήθος που διαρκώς ογκώνονταν και σε μας πουπροσπαθούσαμε να πάρουμε τα πρώτα μέτρα, χωρίς συνεννόηση αφού ο καθένας έδινε εντολές στον άλλον που δενκρατούσε ούτε ο ίδιος. Σύντομα όμως άρχισε να μπαίνει μια τάξη. Ο νεκρός καλύφτηκε πρόχειρα και ο χώρος γύρωτου σε μια μεγάλη απόσταση, εκκενώθηκε. Βοηθούσε που ήταν απόμερα. Λίγη ώρα αργότερα φάνηκε οΠορφυρογένης. Ήταν όπως το τελευταίο καιρό: χλωμός, αδυνατισμένος, αυτός και οι σκέψεις του. Μέχρι το τέλος τηςμέρας γίνανε αυτά που έπρεπε να γίνουν στον τόπο του εγκλήματος και ο νεκρός μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο. Εκείο ιατροδικαστής με το τεκμήριο του επιστήμονα συνέχισε το σκίσιμο της σάρκας ώσπου να καταλήξει στο προφανές:θάνατος από στιλέτο στην καρδιά. Είδα το νεκρό στο ψυχρό μάρμαρο του νεκροτομείου. Ένας άντρας περίπουσαράντα χρόνων, συνηθισμένος, που ποτέ δε θα σου τράβαγε την προσοχή εκτός αν έπεφτε πάνω σου και έβριζε.Τα λίγα και απεριποίητα μαλλιά, είχανε πάρει το χρώμα του γκρίζου. Αν κοιτούσες προσεχτικά, διέκρινες μια έκπληξηπου δεν είχε καλά προλάβει να πάρει θέση στο πρόσωπό του! Είχε δολοφονηθεί αργά την περασμένη νύχτα χωρίςνα το καταλάβει.Ο φάκελος που σχηματίστηκε τις επόμενες μέρες ήταν φτωχός. Μία μαρτυρία της νεαρής γυναίκας, η ιατροδικαστικήγνωμάτευση, κάποια απαραίτητα έγγραφα για αυτές τις περιπτώσεις και τα στοιχεία του νεκρού. Αναγνωρίστηκε απότη γυναίκα του, που έσπευσε αμέσως μόλις η είδηση κυκλοφόρησε στην πόλη. Έκλαιγε ήδη πριν μπει στο θάλαμογιατί με τη διαίσθηση της είχε καταλάβει πως ο νεκρός, ήταν ο άνδρας της. Αυτό κατάθεσε τις επόμενες μέρες. Τηνκατάθεση την πήρε ο ίδιος ο Πορφυρογένης στο γραφείο του, χωρίς την παρουσία κανενός. Διέρρευσε πως ο άνδρας της δέχτηκε ένα τηλεφώνημα νωρίς το μοιραίο βράδυ. Τέτοια τηλεφωνήματα δεχόταν συχνάγιατί η δουλειά του ήταν μεταφορέας. Έφυγε ανήσυχος. Στην ερώτηση της γυναίκας του:«Τι συμβαίνει;» απάντησε:«Μην ανησυχείς δε συμβαίνει τίποτα. Μια δουλειά μου έτυχε»Πρόσεξε πως έφυγε με το με το ιδιωτικό αυτοκίνητο. Βρέθηκε παρκαρισμένο προσεχτικά ανάμεσα σε δύο άλλα εκατόμέτρα μακριά από το σημείο της δολοφονίας. Ο τόπος που διαπράχτηκε το έγκλημα επιβεβαιώθηκε πως ήταν ο ίδιοςπου βρέθηκε ο νεκρός.Ποια ήταν τα συμπεράσματα;Αυτό το ερώτημα βασάνιζε και την κυρία Όλγα. Έστειλε την Έλλη να με φωνάξει.
Leave a Comment
kalo