από το Θεό Για να δεχθεί στη συνέχεια το εμφύσημα της πνοής του Θεούκαι να αναδειχθεί ο άνθρωπος σε «ψυχή ζώσα».Να φυσήξεις στα πρόσωπο του άλλου ήταν για τους Εβραίους πάντοτε (καιτους Σημίτες γενικότερα) μια πράξη με βαθύτατο συμβολισμό: Σήμαινε ότιμεταδίνεις στον άλλο την πνοή σου, κάτι πολύ εσωτερικά δικό σου, τηνίδια την αυτοσυνείδηση ή το πνεύμα σου. Κι αυτό γιατί η αναπνοή είναιπροϋπόθεση της ζωής, το στοιχείο που σε καθιστά ενεργό ον, και όλα ταβιώματα –φόβος, οργή, χαρά, περηφάνια- όλα επηρεάζουν την αναπνοή,δείχνουν μια σχέση της αναπνοής με το βαθύτερο είναι σου, τον ίδιο τονεαυτό σου. Όταν λοιπόν η Γραφή λέει ότι φυσάει ο Θεός στο χοϊκόπρόσωπο του ανθρώπου τη δική Του πνοή, είναι αυτή μια εικόνα για ναφανερωθεί η μετάδοση στον άνθρωπο κάποιων γνωρισμάτων της ίδιας τηςύπαρξης του Θεού. Στη βιβλική γλώσσα το αποτέλεσμα αυτής τηςμετάδοσης είναι ότι ο άνθρωπος γίνεται ψυχή ζώσα.
ΨΥΧΗ
Η λέξη ψυχή είναι από τις πιο δύσκολες και στη Βίβλο και στη χριστιανικήγραμματεία. Επιπλέον, προστέθηκε και μια σύγχυση στο νόημα της λέξης,γιατί οι Έλληνες τη χρησιμοποιούσαν με διαφορετική σημασία. Σήμερα, οιπερισσότεροι άνθρωποι, σχεδόν αυτονόητα, κατανοούν τη λέξη ψυχήπερισσότερο με το αρχαιοελληνικό (κυρίως το πλατωνικό) και λιγότερο μετο βιβλικό νόημα της: Πιστεύουν ότι, όπως υπάρχει μέσα στο σώμα τουανθρώπου το αίμα, η λέμφος, ο μυελός των οστών, έτσι υπάρχει και έναάυλο στοιχείο, πνευματικό, ουσιαστικά διαφορετικό από τα υλικά συστατικάμας, κι αυτό ακριβώς είναι η ψυχή -κάτι αερώδες και απροσδιόριστο, πουόταν πεθαίνουμε βγαίνει από μέσα μας μαζί με την τελευταία πνοή καιπηγαίνει κάπου αλλού.Δεν είναι όμως αυτό το βιβλικό νόημα της λέξης. Οι Εβδομήκονταμεταφραστές της Π.Δ. μετέφεραν στα ελληνικά με την λέξη ψυχή τοεβραϊκό ne-phesch, που είναι ένας πολυσήμαντος όρος. Ψυχή ονομάζεταικάθε τι έμβιο, κάθε ζώο, συνηθέστερα όμως μέσα στη Γραφή πρόκειται γιατον άνθρωπο. Δηλώνει τον τρόπο με τον οποίο η ζωή εκδηλώνεται στονάνθρωπο. Δεν αναφέρεται σε ένα μόνο τμήμα της ανθρώπινης ύπαρξης -τοπνευματικό, σε αντίθεση προς το υλικό- αλλά σημαίνει τον ολόκληροάνθρωπο, ως ενιαία ζωντανή υπόσταση. Η ψυχή δεν κατοικεί απλώς στοσώμα, αλλά εκφράζεται με το σώμα, που κι αυτό, όπως και η σάρκα ή ηκαρδία αντιστοιχεί στο εγώ μας, στον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιούμετη ζωή. Ψυχή είναι ένας άνθρωπος, είναι κάποιος, γιατί αυτή συνιστά τοσημείο της ζωής τόσο σαν εξωτερική εκδήλωση όσο και σαν εσωτερικότητακαι υποκειμενικότητα. Αλλά αν η ψυχή είναι τα σημείο της ζωής, δενσημαίνει ότι είναι και η πηγή η αιτία της ζωής, όπως πίστευαν οι Έλληνες.Είναι, περισσότερο, ο φορέας της ζωής, γι’ αυτό και συχνά στην Π.Δ.ταυτίζεται με την εκδήλωση της επίγειας μόνο ζωής (πεθαίνει η ψυχή,παραδίνεται στο θάνατο, αλλά και ανίσταται, όταν η ζωή επανέρχεται στονεκρό σώμα), ενώ στην Κ.Δ. εμφανίζεται ως φορέας και της αιώνιας ζωής,γι’ αυτό και η σωτηρία της ψυχής ταυτίζεται με τη δυνατότητα της ζωήςπου δεν γνωρίζει φθορά και θάνατο.Οι Πατέρες της χριστιανικής Εκκλησίας ερμηνεύοντας τη Γραφήσεβάστηκαν απόλυτα το πολυσήμαντο νόημα της λέξης ψ υ χ η και δεν2
Leave a Comment