• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
Koi
 Wijzer 70
 
 
 Algemeen
TEKST
TIEBO JACOBS
FOTO’S
DENNIS BARTEN, TIEBO JACOBS, MARTIN EN MARIJKE DE JONG
En dan sta je
op het ereschavot…
De kalender heet april 2008 welkom. Daar waar de vissen de afgelopen week blijk van appetijt gaven en ikhen hierin tegemoet ben gekomen door een bruin broodje in het water te werpen, heb ik zojuist het eerstepak voer weer ingeslagen. Het is kouder dan het zou moeten zijn in de Nederlandse vijvers. De jeuk echter,is reeds prominent en onophoudelijk aanwezig. Mijn ogen glunderen bij het aandoen van diverse dealers,daar deze hun stock vanuit verscheidene werelddelen hebben aangevuld. Ook de eerste editie van onsgerenommeerde blad heb ik reeds verzwolgen. De frequentie van forumbezoeken neemt drastisch toe, enook de eerste woordenwisseling als gevolg van een slechte aandachtsverdeling en de daarmee gepaarde‘goedmaakseks’ is inmiddels tot geschiedenis verworden. Yesss! Het koiseizoen is weer begonnen!
Onontkoombaar
Nadenkend over de doelen die ik dit koiseizoen wilbehalen, is er eigenlijk één ding dat me op dit mo-ment het meeste bezighoudt; participatie aan de koi-show van De Nationale Koi- en Vijverdagen 2008.Het zal de eerste keer zijn dat ik mijn Koi inzet opeen show en dientengevolge zul je begrijpen dat hetme enigszins bezighoudt en ook zorgen baart. Debeweegredenen om mijn Koi zo’n 286 kilometer tetransporteren, om ze, daar aangekomen, in een geringaantal kubieke meters te laten vertoeven, onderhevigte stellen aan duizenden beschouwende ogen en devele stampij rondom, zijn dan ook weloverwogen.De reden dat ik meedoe is niet omdat ik verwacht ophet ereschavot te belanden. Hoewel ik mijn visjes nietwil uitvlakken, zijn de prijzen niet mijn voornaamstebeweegreden. Ik beschouw mezel als een doorsneehobbyist. Wedstrijdvissen heb ik nooit ingekocht en alhelemaal geen grotere exemplaren. Eigenlijk is al hetzwemmend schoon dat ik bezit, op een enkeling na,verkregen in vroege stadia (lees: tosai van 15 tot 25cm). Het is daarom dat het showvat dat mijn trots zalbevatten, een eerlijke representatie is van mijn kundein het houden van Koi gezien over de agelopen jaren.Persoonlijk vind ik een koishow een onontkoombaaraspect van de hobby. Niet alleen is het een jaarlijks
 
Koi
 Wijzer 71
 Algemeen
walhalla voor hobbyisten, ook heet een show eenmaatschappelijke unctie. Het is een bolwerk, alwaarallerlei kennisbronnen op één terrein worden samen-gebracht. Het is een bodemloze inspiratiebron. Nieu-we ontwikkelingen worden kenbaar gemaakt en menkan er onwijs veel leren. Je komt er in contact metkundige mensen die de hobby deugdelijk hebben ver-staan- anders dan je eigen lokale dealer - hetgeen jede kans geet om zel een mening te vormen. Te lerenwat voor jou, je Koi en het water waarin zij vertoe-ven het beste is. Voorts is het een ontmoetingsplaatsvoor verscheidene dealers en ontwikkelaars, en doethet onze vereniging naam en eer geven in (inter)nati-onale betrekkingen met landen als België, Duitsland,Engeland en Japan. Een Japanse jury komt zijn ken-nis delen en doet op zijn beurt eens Nederland aan- een interculturele ontmoeting met maatschappelijkbelang. Een show is dus onmisbaar en aan het eindis het natuurlijk apengeil wanneer je een eerbetoonmag ontvangen voor jouw eigen Koi. Daarnaast is eenpersoonlijke reden om mee te doen het leerproces.Weten van de hoed en de rand omtrent het reilen enzeilen binnen een show, opdat ik, wanneer ik in detoekomst (voor mij) kapitale vissen in zou zetten, doordeze ervaring correct op de voorbereiding kan inspe-len.
Je verzint het niet…
Hoe kan ik mijn vissen goed voorbereiden, terwijl zeeen week voor de show van alle voeding moeten wor-den onthouden en het water nog amper 10 graden is?Paniek! O toch niet? Eind april begint het water op tewarmen en krijgen de vissen weer gezonde trek. Hoe-wel het misschien niet de beste tijd is om experimen-ten uit te voeren, besluit ik in al mijn koppigheid tochiets nieuws. Een speciaalvoer dat de immuunsystemenvan mijn Koi optimaal in het gareel zouden moetenbrengen. Het liest zou ik dit combineren met wat spi-rulina. Maar omdat de temperaturen daarvoor nog telaag zijn, zie ik hiervan a. Wel heb ik een oplossingvan natuurlijke mineralen aan het water toegevoegd,met als doel de huidkwaliteit van de Koi dusdanig teverbeteren, zodat deze zullen schitteren op de show.Enige tijd nog heb ik gespeeld met de gedachte omdriemaal daags luid joelend en stampend rond de vij-ver te banjeren om de vissen aan de drukte te doenwennen, maar een stressloze voorbereiding leek mijtoch de beste optie. Buiten dat hoop ik de buren nogeven te vriend te houden.In mijn optiek had ik er alles aan gedaan de Koi zo ftmogelijk te krijgen voor de wedstrijd. Ik heb er bewustvoor gekozen om de vissen niet onnodig te bowlen enbesluit een dag voor de show te beoordelen welke Koigezond en ft genoeg zijn om aan de show te kunnendeelnemen. Nog nooit enig onheilspellend gevaartemet klauw o snavel aan de vijverrand te hebben >
“Een show is dus onmisbaar en aanhet eind is het natuurlijk apengeilwanneer je een eerbetoon magontvangen voor jouw eigen Koi.”
 
Koi
 Wijzer 72
 
 Algemeen
gadegeslagen, kon het ook niet anders o anderhalveweek voor de show wordt mijn waterpartij wél meteen bezoek vereerd van hare geklauwde kattigheid.Hoewel ik de dader nooit heb betrapt, lag er de vol-gende dag een slordig chirurgisch bewerkte Koi naastde vijver. Gebitsidentifcatie kon nog net uitblijvenom vast te stellen dat het ging om mijn Ginrin OchibaShigure van 35 cm, waarvan, na meting, nog 18 cmover bleek te zijn. Na controle bleek ook een moderneGoshiki van 32 cm - evenals de Ochiba bestemd voorde show - de vijver permanent te hebben verlaten.Ik bied hierbij mijn verontschuldigingen aan voor devervloekingen die ik heb gedaan op dat moment. Nade uitvaartceremonie (lees: de vis in een plastic zakjegedaan, in de kliko gedeponeerd en tactische plaat-sing van een windbuks) heb ik mijn rustratie omgezetin het verder voorbereiden van mijn showvissen. Hetwedstrijdreglement heb ik wellicht nog overtredendoor de vissen de zaterdag voor de show te trakterenop een halve sinaasappel. De dagen waren warm enop deze manier kon ik de vissen nog even spelender-wijs inspecteren en tegelijk voorzien van extra vita-mine C, hetgeen zeer welkom is ten aanzien van destressvolle reis die voor de boeg lag. Die hongerigemondjes aan het wateroppervlak zijn ook zo moeilijkte weerstaan. Ik beschouw mezel voor deze overtre-ding dan ook ontoerekeningsvatbaar.
Showtime!
De woensdag voor de show breekt dan eindelijk aan.Samen met mijn betere helt besluit ik om de vissenvandaag a te vangen en te plaatsen in een zwemba-dje, waar de vissen nauwkeurig kunnen worden ge-inspecteerd om vervolgens in de late avond verpaktte worden. Ik vind de lokale koidealer in Oostwoldbereid om ‘s avonds de zakken waarin mijn vissenverblijven van de nodige zuursto te voorzien. Vervol-gens worden ze in dozen in de auto geplaatst. Wan-neer ik die avond op bed lig, vind ik het maar een raaridee mijzel te ruste te leggen terwijl de vissen in deauto staan… Een beetje nerveus, maar met een droomvan een plekje op het podium, val ik in slaap. Don-derdag: de show, het gaat gebeuren! ‘s Ochtends devissen controleren, een boterham in de hand en gaan.Een kleine drieënhal uur later vinden wij onszel ophet showterrein. Na kennismaking met de eerste on-bekende kennissen van het orum mochten wij onzevissen plaatsen in vat nummer 42. De amiliejuwelenwaren betrekkelijk rustig en ik wist op dat momentniet o ik dat positie o negatie in moest schatten. Naeen uurtje te hebben rondgedobberd, werden onzeappelogen, na 14 uren in een plastic zak te hebbenverbleven, door een kundige Engelsman tevoorschijngetoverd. Ze bleven rustig en leken ongeschonden. Tij-dens het benchen bleek wel dat een Hi Asagi een ge-schonden aarsvinnetje had, doch niets zorgwekkendsvan aard en niets dan opluchting kwam vrij. Stiekemis het ook wel een beetje spannend en ik vond mij alssnel boven de ander showvaten om de concurrentiein te schatten. Over de kwaliteit van het water heb ikmij eigenlijk geen minuut zorgen gemaakt. Bij aan-komst vielen de vele medewerkers direct in het oogen ook gedurende de verdere dagen heb ik constantmensen in de weer gezien om het water te testen,handen te desinecteren en ook liep dierenarts dr. TimBarbé er voortdurend kritisch rond. Daarnaast was ereen constante verversing van het water op touw gezeten stond er tussen elk vat een spatscherm. Een iederdie zich hiervoor heet ingezet, wil ik bij deze zeerbedanken!
“Na een uurtje te hebben rondge-dobberd, werden onze appelogendoor een kundige Engelsman tevoor-schijn getoverd.”
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...