• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕΗ δικαίωση των κομμουνιστών μέσα από τη δίνη των γεγονότωνΔέκα χρόνια πριν ο κόσμος συγκλονιζόταν από τις ανατροπές των σοσιαλιστικώνκαθεστώτων στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και τη διάλυση τηςΕΣΣΔ. Τις μέρες αυτές, συμπληρώνονται, επίσης, δέκα χρόνια από τη διάσπασητου ΚΚΕ, με την αποχώρηση των μισών σχεδόν μελών της ΚΕ που είχε εκλεγεί στο13ο Συνέδριό του. Ηταν η εποχή των επονομαζόμενων «κοσμογονικών αλλαγών»σε παγκόσμιο επίπεδο, η εποχή κατάργησης του λεγόμενου διπολισμού, που θαάνοιγε το δρόμο της δημοκρατίας και της ειρήνης στον κόσμο, σύμφωνα με τουςθιασώτες του καπιταλισμού. Ηταν η περίοδος που τα ιδεολογικοπολιτικά καιπροπαγανδιστικά επιτελεία του διεθνούς ιμπεριαλισμού, προπαγάνδιζαν το «τέλοςτης ιστορίας», «το τέλος των ιδεολογιών», αφού ο καπιταλισμός αρνούμενοςυποτίθεται τον εαυτό του, άνοιγε το δρόμο μετεξέλιξής του σε μια νέα κοινωνία,νέα εποχή. Αυτό ήταν το πλαίσιο, το ιδεολογικοπολιτικό υπόβαθρο του διεθνούςκεφαλαίου, προκειμένου, αξιοποιώντας την ανατροπή του σοσιαλισμού και τηνπροσωρινή ήττα από τον καπιταλισμό, να δημιουργεί το εφαλτήριο μιας καθολικήςεπίθεσης ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς.Αυτές οι συνθήκες, κλόνισαν σταθερές πεποιθήσεις στο εργατικό κίνημα,επέδρασαν αρνητικά στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και στα κόμματα τηςεργατικής τάξης, συνέβαλλαν στην εκδήλωση τάσεων συμβιβασμού, υποταγής στησυγκεκριμένη πραγματικότητα, ενδυνάμωσαν τάσεις μοιρολατρίας. Αλλά οιεπιδράσεις στα συγκεκριμένα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, τα οποία στράφηκανενάντια στο ίδιο τους το Κόμμα, δηλαδή ενάντια στον ως τότε εαυτό τους,αυτοδιαμορφώθηκαν ως αιχμή του δόρατος του αντικομμουνισμού -συνειδητά ήασυνείδητα δεν έχει σημασία- δύσκολα μπορούν να δικαιολογηθούν αιτίες όπως«κλονισμός πεποιθήσεων», ως αδυναμία κατανόησης των συγκεκριμένωνεξελίξεων...Αλλά ανεξάρτητα απ' αυτό, η τότε αστική προπαγάνδα περί «κοσμογονικώναλλαγών», περί κατάρρευσης ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος γιατί δενήταν σοσιαλισμός, ότι δεν υπήρξε ως τέτοιος ποτέ γιατί η Μεγάλη ΟκτωβριανήΣοσιαλιστική Επανάσταση ήταν «βιασμός της ιστορίας», βρέθηκε στην πρώτηγραμμή του αντικομμουνιστικού οπλοστασίου των συγκεκριμένων στελεχών. Πουαπό το δρόμο της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης τον οποίο ακολουθούσαν,πέρασαν στο δρόμο της ταξικής πάλης του κεφαλαίου ενάντια στο εργατικό κίνημακαι το Κομμουνιστικό Κόμμα. Κάτι χειρότερο. Προετοίμαζαν το έδαφος τηςεπίθεσης, όντας στελέχη του ΚΚΕ, προκειμένου η επίθεση αυτή να είναι όσο τοδυνατόν πιο αποτελεσματική. Και αξιοποίησαν και τις ανατροπές των σοσιαλιστικώνκαθεστώτων.Στόχος ο χαρακτήρας του ΚΚΕΤη συγκεκριμένη περίοδο το ΚΚΕ προετοίμαζε το 13ο Συνέδριό του, μέσα σεοξύτατη εσωκομματική διαπάλη απ' αυτά τα στελέχη, μέλη της ΚΕ του Κόμματος.Η αντιπαράθεσή τους με το Κόμμα εστιαζόταν στην άρνηση του χαρακτήρα τουκόμματος, ως επαναστατικού λενινιστικού κόμματος νέου τύπου και επιδίωκαν τηδιάχυσή του μέσα στο ΣΥΝ, σε συνδυασμό, από κοινού με άλλες δυνάμεις του τότεΣυνασπισμού, για τη μετατροπή του από συνασπισμό κομμάτων σε ενιαίοπολυτασικό κόμμα.Αρνούνταν την ταξική πάλη και την προοπτική του σοσιαλισμού, αρνούνταν τηνύπαρξη εργατικής τάξης και διεξήγαγαν οξύτατη φραξιονιστική πάλη μέσα στοκόμμα.Είχε προηγηθεί η κρίση του '89, οπότε είχε αποχωρήσει μια ομάδα στελεχών τηςΚΕ και η διάσπαση της ΚΝΕ, δημιουργώντας άλλο πολιτικό φορέα, το ΝΑΡ.Η διαπάλη με την οπορτουνιστική τάση που επιδίωκε τη σοσιαλδημοκρατικοποίησηή και τη διάλυση του Κόμματος επικεντρώθηκε σε θεμελιακά θεωρητικά,ιδεολογικοπολιτικά ζητήματα, για το χαρακτήρα, τη στρατηγική και την ταχτικήτου ΚΚΕ.Απαιτούσαν από το ΚΚΕ να αυτοδιαλυθεί! Το αποτέλεσμα, βέβαια, ήταν ναδρομολογήσουν τη μετατροπή του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου
 
-που είχε δημιουργηθεί με πρωτοβουλία του ίδιου το ΚΚΕ υλοποιώντας σχετικήκατεύθυνση του 12ου Συνεδρίου του Κόμματος- από συμμαχία κομμάτων σε ενιαίοκόμμα.Η επιβεβαίωση μέσα από την κοινωνικοπολιτική πραγματικότηταΠέρασαν 10 και πλέον χρόνια απ' αυτή την περίοδο. Στα δέκα αυτά χρόνια - αν καιπολύ σύντομη ιστορικά περίοδος - η ίδια η ζωή, οι ίδιες οι κοινωνικοοικονομικέςκαι πολιτικές εξελίξεις, στην Ελλάδα και διεθνώς, επιβεβαιώνουν τις θέσεις τουΚΚΕ, την πολιτική και τη στρατηγική του, την αναγκαιότητα της ύπαρξης καιδράσης του. Δικαιώνει την επιλογή της ηγεσίας του Κόμματος και της συντριπτικήςπλειοψηφίας των μελών του να υπερασπιστούν τις αρχές λειτουργίας τουΚόμματος και το χαρακτήρα του ως επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα.Ταυτόχρονα, διαψεύδονται οριστικά τα ιδεολογήματα «περί του τέλους τηςιστορίας και των ιδεολογιών». Και, βεβαίως, οι εξελίξεις κατέδειξαν ολοφάνερα, όχιμόνον το ρόλο και τις ευθύνες της ομάδας αυτών των στελεχών της«αναθεωρητικής ομάδας» στη διάσπαση του ΚΚΕ, αλλά κυρίως έδειξαν τηχρεοκοπία των αναθεωρητικών τους απόψεων: για το ρόλο της σοσιαλδημοκρατίαςκαι την προσαρμογή της απόλυτα, στις νέες συνθήκες της ιμπεριαλιστικής τάξηςκαι της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης.Σ' αυτά τα χρόνια εντάθηκαν οι ωμές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οιπεριφερειακοί πόλεμοι, με τρανταχτό παράδειγμα το ΝΑΤΟικό πόλεμο σταΒαλκάνια και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Η άρχουσα τάξη της Ελλάδας και οικυβερνήσεις της συμμετέχουν ενεργά στην ιμπεριαλιστική τάξη, προσδοκώνταςψίχουλα από το μοίρασμα της λείας.Λαοί ολόκληροι καταδικάζονται στην πείνα και την ανέχεια, πρώτ' απ' όλα τωνπρώην σοσιαλιστικών χωρών, ενώ ληστεύεται ασύδοτα ο παραγωγικός πλούτοςτων φτωχών χωρών από τα διεθνικά μονοπώλια. Η εκμετάλλευση της εργατικήςδύναμης εντείνεται με την κατάργηση εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων,όπως η κατάργηση του 8ωρου και του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου, ηανατροπή και διάλυση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, του δημόσιουσυστήματος υγείας - πρόνοιας, οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση,οι ιδιωτικοποιήσεις κρατικής ιδιοκτησίας επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, γιανα αυξάνονται τα κέρδη των μονοπωλίων, του μεγάλου κεφαλαίου. Ενα πλέγμααυταρχικών μέτρων κατασταλτικού χαρακτήρα απλώνεται ως μοχλός τσακίσματοςτης λαϊκής κοινωνικοπολιτικής δράσης (π.χ., τρομονόμοι κλπ.), ως το απαραίτητοεργαλείο επιβολής της πολιτικής της άρχουσας τάξης.Ταυτόχρονα, διευρύνονται οι ζώνες φτώχειας και εξαθλίωσης εκατομμυρίων καιεκατομμυρίων εργαζομένων σ' όλες τις χώρες και στις ανεπτυγμένεςκαπιταλιστικές χώρες. Το επιβεβαιώνει η νέα επιθετική δομή του ΝΑΤΟ και οιιμπεριαλιστικές επεμβάσεις όπου Γης, τα νέα σχέδια των ΗΠΑ για τηναντιπυραυλική άμυνα.Οι ίδιες οι εξελίξεις στην ιμπεριαλιστική Εύρωπαική Ενωση επιβεβαιώνουν τον ρόλοτης σοσιαλδημοκρατίας και των κεντροαριστερών κυβερνήσεων που, ακριβώς,προωθούν τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις σε βάρος των λαών. Πουσυμμετέχουν, από κοινού με τις ΗΠΑ, στις ωμές επεμβάσεις και τους πολέμουςενάντια στους λαούς που αντιστέκονται. Που προωθούν αντιδημοκρατικές -τρομοκρατικές διατάξεις και νόμους (Σένγκεν, δορυφορικό σύστημαπαρακολούθησης ΕΣΕΛΟΝ κλπ.), δυνάμεις ταχείας επέμβασης κατά των λαών κλπ.Ολες αυτές οι εξελίξεις, σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες αντιλαϊκές -αντιδημοκρατικές πολιτικές που εφαρμόζονται στο εσωτερικό της χώρας μας, απότις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, με «αριστερό» στήριγμα τον ΣΥΝ, επιβεβαιώνουνακριβώς, την αναγκαιότητα τής ανασυγκρότησης και δράσης του παγκόσμιουκομμουνιστικού κινήματος, ως διακριτού πόλου στο παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικόκίνημα, προκειμένου να υπάρξει ενιαία στρατηγική ενάντια στον ιμπεριαλισμό.Επιβεβαιώνουν ως θεμελιακό ζήτημα για την εργατική τάξη και το λαό της Ελλάδαςτην αναγκαιότητα της ύπαρξης, δράσης και ενίσχυσης του ΚΚΕ. Γιατί οκαπιταλισμός, έχοντας περάσει οριστικά στην αντίδραση ιστορικά είναι
 
ξεπερασμένος. Μόνο που δεν πρόκειται να καταρρεύσει το κοινωνικοοικονομικόσύστημα απλά ως χάρτινος πύργος, αλλά ανατρέπεται από την εργατική τάξη καιτους συμμάχους της, προκειμένου η κοινωνική εξέλιξη να περάσει στο ανώτεροτης στάδιο, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.Στο φόντο αυτών των εξελίξεων, έχει σημασία να θυμίσουμε τι έγινε πριν δέκαχρόνια. Πώς φτάσαμε στο 1991 στη διάσπαση του ΚΚΕ. Για να δοθεί η ευκαιρία,στο φόντο της διαμορφούμενης σήμερα πραγματικότητας, και παρουσιάζοντας τιςεκτιμήσεις και τα συμπεράσματα του Κόμματος, να συμβάλλουμε στηνενδυνάμωση της ενότητας δράσης της εργατικής τάξης, στην κοινή δράση με τ'άλλα λαϊκά στρώματα, στην κοινωνικοπολιτική συσπείρωση μέσα από τουςδιεκδικητικούς μαζικούς λαϊκούς αγώνες.Ετσι, από σήμερα, ο «Ριζοσπάστης» με σειρά δημοσιευμάτων θα αναφερθεί σεκείνα τα γεγονότα, πιστεύοντας ότι συμβάλλει στην καλύτερη κατανόησή τους καιστην ανάγκη για ολόπλευρη ενίσχυση του ΚΚΕ για τη δημιουργία τουΑντιμονοπωλιακού Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου πάλης του Λαούγια τη λαϊκή εξουσία και τη λαϊκή οικονομία.ΧΡΟΝΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝΑπό το 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ στο 13οΞεκινώντας την υπενθύμιση και την κριτική αποτίμηση των γεγονότων τηςπεριόδου του 1991, για το ΚΚΕ και τις εξελίξεις στην Ελλάδα, αρχίζουμε με έναμικρό ιστορικό χρονικό για το τι προηγήθηκε της διάσπασης. Αλλωστε, αυτή δενπροέκυψε ξαφνικά. Ετσι, θα μπούμε και στο κλίμα της εποχής, προκειμένου έπειτααπό δέκα χρόνια να μπορούμε αντικειμενικά να προσεγγίσουμε τηνπραγματικότητα που διαμορφώθηκε στη συγκεκριμένη περίοδο.Είμαστε στα 1987, λοιπόν. Μια δεκαετία εκπνέει, μια άλλη ετοιμάζεται να ανατείλει.Κανείς δε φαντάζεται ακόμη τις δραματικές αλλαγές που επιφυλάσσει.Συγκλονιστικά τραγικές συνολικά για τους λαούς του κόσμου και με αλυσιδωτέςσυνταρακτικές επιπτώσεις στο εθνικό επίπεδο.Οι ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες δε σηματοδότησαν μόνο τη ραγδαίαχειροτέρευση του επιπέδου ζωής, ως συνάρτηση του επιπέδου κατακτήσεων, τωνεργαζομένων της χώρας. Αλλά ενδυνάμωσαν οπορτουνιστικές τάσεις σταΚομμουνιστικά Κόμματα και στο ΚΚΕ, που οδηγήθηκε στην κόψη του ξυραφιού,στη δίνη μιας κρίσης, η οποία παραλίγο θα κόστιζε την ίδια τη φυσιογνωμία του ωςεπαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης, βασισμένου στις αρχές, στηνκοσμοθεωρία του μαρξισμού - λενινισμού και, κατά συνέπεια, την ίδια την ύπαρξήτου.Εχει, όμως, αξία να σκύψουμε στο χρονικό των εξελίξεων εκείνης της περιόδου,οριοθετώντας την από το 12ο έως το 14ο Συνέδριο του ΚΚΕ.Πίσω στο 1987, έπειτα από εφτά περίπου χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τοΠΑΣΟΚ, εφτά χρόνια δημαγωγίας και καπηλείας των αντιιμπεριαλιστικώνσυνθημάτων, η πραγματική του φύση έχει ήδη ξεσκεπαστεί. Η πολιτική του κινείταισταθερά σε συντηρητική κατεύθυνση, προσαρμόζοντας την κοινωνικοοικονομικήζωή στις απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου, οξύνοντας τα λαϊκά προβλήματα,δημιουργώντας όλες τις προϋποθέσεις για να εμφανιστούν, πλάι στα παλιά, και«νέα τζάκια», που διεκδικούν μερίδιο από την «πίτα» που δημιουργείται.Ο «κιτρινισμός», η διαφθορά, τα σκάνδαλα ταλαιπωρούν την πολιτική ζωή τουτόπου, ενώ η αρρώστια του Α. Παπανδρέου θα γίνει αφορμή να πέσει «λάδι στηφωτιά».Μπροστά σε νέες επεξεργασίεςΤο 1987, στο διάστημα από 12 έως 16 του Μάη, το ΚΚΕ πραγματοποιεί το 12οΣυνέδριό του, απ' το βήμα του οποίου εκτιμά: «Βαθύτερη προσαρμογή στην ΕΟΚκαι στο σύστημα του ιμπεριαλισμού, ενίσχυση της μονοπωλιακής συγκέντρωσηςκαι διεθνοποίησης του κεφαλαίου, επιθέσεις ενάντια στις κατακτήσεις τωνεργαζομένων, βίαιη προσαρμογή της οικονομίας στις κατευθύνσεις της ΕΟΚ καιστις δυνάμεις του άνισου καπιταλιστικού ανταγωνισμού, νέες εξαρτήσεις καιμορφές εκμετάλλευσης, ακόμα πιο μαζική ανεργία, μεγαλύτερο στράγγισμα τηςδημοκρατίας, περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων». Θα επιβεβαιωθεί
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...