Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
1Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
ΖΩΗ • Ὀκτώβριος 2013, φ. 4272.pdf

ΖΩΗ • Ὀκτώβριος 2013, φ. 4272.pdf

Ratings: (0)|Views: 175|Likes:
-
-

More info:

Published by: Ἀρχονταρίκιον on Nov 07, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/15/2014

pdf

text

original

 
Ίοείμι 
 
ή όδος 
 
και ή ά^ήδεια 
 
και ή ](ΰή„
 
('3ωάν. ιό' 6) Τά ρήματα,
 
α ψώ jajw ύμΐν,
 
ωνενμά εβζι 
 
και ή sen,,
 
(άν. ΐ' 63) 
ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ ΟΡΓΑΝΟΝ ΟΜΩΝΥΜΟΥ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
 
·
S fd p vtn g
:
 ‘δ 'Ιρ χ ιμ .
 ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΜΑΤΘΟΠΟΥΛΟΣ f 1929
'Eios 103ον |Όκτώβρΐ05 2013 |4272
«ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΕΝ ΠΑΣΙ ΧΡΙΣΤΟΣ»
Α
Ν 01 λόγοι παρορμοΰν, δμως ιά παραδείγματα προπάντων εμπνέουν και διδάσκουν. Αύτό ισχύει και για τον εμπνευσμένο εργάτη τοϋ Ευαγ- γελίου και ιδρυτή της Αδελφότητος μας π. Εύσέβιο Ματθόπουλο, πού φέτος συμπληρώθηκαν 100 χρόνια άπό τότε πού πρωτοκυκλοφόρησε τό πνευματικότατο βιβλίο του «Ό προορισμός τού άνθρώπου».Γενική θά λέγαμε ή αναγνώρισή του.Όχι μόνο ό πιστός λαός και ή εκκλησιαστική ήγεσία, άλλα και ή ύπεύθυνη ελληνική και ξένη δημοσιογραφία χαρακτήρισαν τον π. Εύσέβιο ώς
«σύγχρονον άγιον».
 
«Πολλοί όμιλοΰν περί θαυμάτων τον»,
 έγραφε τότε ή «ΒΡΑΔΥΝΗ».
«Πράγματι έπετέλεσε θαύματα, δχι δμως 
 
όπως τά έννοονν οί 
 απλοϊκοί,
άλλα μεγαλντέρας σημασίας.
 
Άνέστησε ψνχάς άπονεκρωθείσας, έκαλλιέργησε την πιο 
 
κρνμμένην σπίθα τον θείου μέσα και εις τον ταπεινότερσν 
 
άνθρωπον, διά τών κηρνγμάτων και της ίερας έξομολογή- 
 
σεως καί έγινεν ό πνευματικός πατέρας πολλών χιλιάδων 
 
άνθρώπων...» 
Πράγματι ό π. Εύσέβιος έκανε θαύματα,Ένα θαύμα ήταν τό έργο του.'Ένα θαΰμα ήταν ή ζωή του, ή άνα  γεννημένη ζωή του.Ήταν τό πιο μεγάλο θαΰμα πού πέτυχε. Για τον π. Εύσέβιο τό πιο μεγάλο θαύμα ήταν ή άγιότητα τής χριστιανικής ζωής, ή πνευματική και ήθική άναγέννηση τοϋ άνθρώπου. Γνώριζε καλά πώς χωρίς εσωτερική πνευματική ζωή δεν γίνεται τίποτα. Δέν θεμελιώνονται έργα βιώσιμα χωρίς άγιότητα. Συνηθίσαμε νά θεωρούμε τούς άγιους σάν μακρινές άσκητικές μορφές. Και δμως τό
«άγιοι γίνεσθε»
 είναι θεϊκή προτροπή μέ διαρκή έπικαιρότητα. Κάτι περισσότερο. Είναι ψυχική άνάγκη.Πνευματική δμως ζωή δέν ύπάρχει χωρίς τον Χριστό. Αύτό τό ζοϋσε βαθιά ό π. Εύσέβιος. Ό Χριστός ήταν γι αύτόν τό παν, τό ύψιστο άγαθό, ό Λυτρωτής και Σωτήρας του, τό θεμέλιο τής ζωής του, ή άναπνοή του. Σκοπός και προορισμός του ήταν νά ομοιωθεί πρός τον Χριστό. Άπό αύτό φαίνεται καθαρά πώς ό Χριστός δέν ήταν ένα συμπλήρωμα στή ζωή του.  Ήταν ή ζωή του.Όχι δλα τά άλλα σύν Χριστός. Αλλά
«τά πάντα και έν πασι Χρισιός»
(Κολοσ. γ' 11). Σ αύτό τό θεμέλιο στήριξε τή ζωή και τό έργο του.Συνδεδεμένος έτσι στενά μέ τήν άστείρευτη πηγή τής ζωής, τον Χριστό, ξεχυνόταν σάν πλουσιόδωρο ποτάμι και άπλωνε τά ζωογόνα νάματά ίου παντούκαι εκανε την αυχμηρη έρημο τής εποχής του να  γεμίζει άπό πνευματικές οάσεις. Μιά άσίγαστη έσωτε ρική παρόρμηση τον έσπρωχνε άδιάκοπα. Ό Χριστός πού ζοϋσε μέσα του γινόταν γι ’ αύτόν μιά άδιάκοπη πυροδότηση γιά κίνηση δημιουργική, γιά έργα εύαγ  γελισμού και πλούσιας χριστιανικής άγάπης.Νά γιατί μποροΰσε τό άσθενικό αύτό σώμα νά  γιγαντώνεται, νά παίρνει φτερά άετοϋ και νά δια-σχίζει τούς γκρίζους τότε αιθέρες τής πατρίδας μας.  Ή άγάπη στον Χριστό πού έκαιγε μέσα του τον έκανε άκούραστο ιεραπό-στολο, δυναμικό και ολοκληρωμένο άνθρωπο, ώστε νά έπαναλαμβάνει τά  λόγια τοϋ θείου Παύλου:
«Έμοι
 
τό ζην Χριστός»
(Φιλιπ.α' 21). Ζωή μου είναι ό Χρι-στός.
«Όλα γιά τη
 
δόξα τοϋ Χρίστου».
Κι άν σκεφθοΰμε πώς έξομοιώνεται κάνεις μέ δ,τι ζεΐ καί άγαπάει, μπορούμε νά καταλάβουμε τον βι-ωματικό πλοΰτο και τό μυστικό τής έπιτυχίας του. Τί σήμαινε γιά τον π. Εύσέβιο νά ζεΐ μέσα στήν καρδιά ό Χριστός; Μάς τό περιγράφει ό ϊδιος στόν «Προορισμό τού άνθρώπου», πώς ό άληθινός Χρι-στιανός ζεΐ τον Χριστό στή ζωή του. Και ή περιγραφή αύτή είχε πλήρη τήν έφαρμογή της σ αύτόν, άφοϋ δ,τι έγραφε τό άντλοΰσε άπό τήν προσωπική του πεί-ρα: «Ο,η
υπάρχει μέσα μου δέν είναι δικό μου, είναι τοϋ 
 
Χρίστου. Είναι εκείνο τό όποιο θέλει και ζητεί ό Χριστός.
 
Τά φρονήματά μου είναι φρονήματα, τά όποια έκζητεί 
 
ό Χριστός, αί έπιθυμίαι μου είναι έπιθυμίαι, τάς όποίας 
 
θέλει ό Χριστός. Τά θελήματά μου είναι θελήματα τοϋ 
 
Χριοτοϋ, οί λόγοι μου είναι λόγοι τοϋ Χριστοϋ, αί πράξεις 
 
καί τά έργα μου είναι πράξεις καί έργα, τά όποια διατάσσει 
 
ό Χριστός».
«Όι ύπάρχει μέσα
 
μου δέν εΐνβι δικό
 
μου
#
είναι τοΰ Χρί-στου
.
Τά θεήήματά
 
μου είναι θελήματα
 
τοϋ Χρίστου, οί rloyoi
 
μου είναι ήόγοι τοΰ
 
Χριστοϋ
,
αί πράξει§ καί 
 
τά έργα μου είναι πρά
 
ξει§
κ ί
έργα, τα όποΤα
 
διατάσσει ό Xpiow
97
   Ζ   Ω   Η
   Ό  κ  ι   ώ   β  ρ  ι  ο  ε   2   0   1   3
 
   Ζ   Ω   Η
    Ό   ι   α    ώ    β   ρ   ι   ο   ς    2    0    1    3
«Μη λέγε δτι νεώτερος έγώ είμι»
(Ίερεμίου α' 7)
λ
98Νέος, νεότατος ό Ιερεμίας, έπιφορτίζεται με μια σπουδαιότατη άποστολή. Ό Θεός τοΰ αναγγέλλει ότι τον διάλεξε για νά γίνει προφήτης του:
«Προ-φήτην εις εθνη τέθεικά σε»
(Ιερεμίου α' 5). Ό Ιερεμίας συγκλονίζεται άπό τό γεγονός. Σχεδόν τρομάζει. Αντιστέκεται:
«Κύριε, ιδού
 
ούκ έπίσταμαι λαλεϊν, δτι νεώτερος έγώ είμι».
 Με στέλνεις νά κηρύξω. Μά έγώ είμαι ένας νέος άκόμη άνθρωπος, πού δεν ξέρει νά μιλάει. Πώς  νά γίνω προφήτης σου; Ή ηλικία μου, ή νεότητά μου, ή άπειρία μου, πώς νά συμβιβαστούν μέ τό  λειτούργημα τού πρεσβευτή τοΰ Θεού, τού ειδικού άπεσταλμένου τοΰ Θεού;Άλλ ό Κύριος δεν δέχεται την ένσταση. Τήν άπορρίπτει άπερίφραστα:
«Μη λέγε δτι νεώτεροςέγώ είμι»
(Ιερεμ.
Τώρ aas άποστέήήω.
 
α 7). Εμπρός, Ίε
Κι έρχομ ι κι έγώ 
 ρεμ(α· ΠΓώρα Ή
 νεαρή ηλικία σου
μ ζί
OQS.
Είσ στε
ΟΙ 
 δεν είναι έμπόδιο.
 πεστ λμένοι μου.
 
Πήγαινε εκει πουσε στέλνω, κήρυξε
Μέ την συγκεκριμένη 
 
αύτά πού θά σού
ποστολή. Μη σκε
 πώ Και ^ (Ρ°Ρη
θεϊς κανένα, διότι
Πτόσαστε ΈΘ νεαρό 
 έγώ θά είμαι μαζίΓ 
ns nfllKfaS aas έφ
 
σου. Καί όταν έγώ «· >· λ είμαι μαζί σου,
οσον πιστεύετε κ ι « 
. ^
οταν εγω σου
άγ π τε β θιά τόν 
 
άναθέτω μιά άπο
θεό. Οί πεστ λμένοι 
^ολή ,ή ήλ!κία
 _
Γ 
 δεν πρεπει να σε
τοϋ θεου δεν έχουν 
 
δυσκολεύει.
ήήικί .’Έχουν άπο- 
 * * *
«Μη λεγε οτι
στΟΠΠ.
 
νεώτερος έγώ
εχμι».Έτσι άπαν τάει και σήμερα ό Θεός στις χιλιάδες τών νέων άνθρώπων, πού πιστεύουν σ Αύτόν. Πιστεύουν άλλά δυσκολεύονται στην άποστολή πού τούς άνα θέτει νά καταθέσουν τό μήνυμα τού Εύαγγελίου του στο σύγχρονο κόσμο.Είναι άλήθεια ότι πρόκειται γιά μιά δύσκο- λη άποστολή. Διότι ό κόσμος σήμερα έκτος τών άλλων, κατέχεται και άπό μιά άκατάπαυστη φλυ-αρία. Οί άνθρωποι φλυαρούν πληθωρικά και με- γαλόστομα, φλυαρούν γιά τά ίερά και τά όσια μέ τόν πιο έπιπόλαιο κι έξοργιστικό τρόπο. Κι ή νέα χριστιανική γενεά άποστέλλεται γιά νά παλινορθώ; σει τήν ιερότητα τού λόγου, τήν άξία τών λέξεων. Άποστέλλεται γιά νά καταθέσει τόν
«λόγον της
 
σωτηρίας».
Και νά ύπενθυμίσει σ όλους έκεί  νους, πού κάνουν έμπόριο «πλαστικών λόγων», και
«παίζουν έν ού παικτοϊς»,
και λένε εύκολα μεγάλες εκφράσεις, ότι ό λόγος τοϋ Εύαγγελίουείναι
«ναι ναί, οΰ ου».
Νά τό ύπενθυμίσει σεμνά άλλά και άποφασιστικά και μέ σαφήνεια. Κι αύτό δεν είναι καθόλου εύκολο και άνετο πράγμα.Σε μιά κοινωνία, όπου όλοι μιλούν γιά συμ-βιβασμό, γιά «βόλεμα» τής κατάστασης. Σε μιά κοινωνία, όπου άντηχεϊ άπ άκρου σε άκρο ένα πελώριο ναί, τό ναι της συνθηκολόγησης μέ τή διαφθορά, τήν άρπαγή, τό ψέμα, τήν κρατούσα κατάσταση. Σ αύτήν άκριβώς τήν κοινωνία οί  νέοι τοΰ Χριστού στέλλονται νά ποΰν ένα άδι άλλακτο όχι.Ένα άμείλικτο όχι, μιά άρνηση νά συνθηκολογήσουν. Μιά άπερίφραστη άρνηση, ν ’ άποδεχτοΰν τήν κρατούσα κατάσταση, ή όποία στο τέλοςτέλος είναι άπόρριψη τοΰ Θεοΰ και έμπαιγμός τού Εύαγγελίου. Όλα αύτά είναι δύσκολα. Κι ’ όταν κάνεις είναι  νέος... Άλλ ’ ό Θεός έπιμένεί:
«Μη λέγε δτι νεώ-τερος έγώ είμι».
* * *Ξέρω τις δυσκολίες σας, λέει ό Κύριος στους  νέους.Έχετε νά παλέψετε μέ άνθρώπους, πού είναι πανούργοι, έμπειροι καί άδίστακτοι στο κακό.Έχε τε ν ’ άντιμετωπίσετε στυγνό συμφέρον. Και σείς εϊσαστε άβγαλτοι,
δεν 
 έχετε πείρα,
δεν 
 ξέρετε νά μιλήσετε όπως πρέπει. Αέτε:
«εϊμαστε άρκετά νέοι...
 
άργότερα, όταν θά έχουμε θέσεις, ήλικία...»’Όχι.
 
«Μη
 
λέγε δτι νεώτερος έγώ είμι».
 Τώρα θά παλέψετε.  Τώρα σας άποστέλλω. Κι έρχομαι κι έγώ μαζί σας.Εϊσαστε οί άπεσταλμένοι μου. Μέ τήν συγκε-κριμένη άποστολή. Μή σκεπτόσαστε τό νεαρό τής ηλικίας σας έφ όσον πιστεύετε και άγαπατε βαθιά τόν Θεό. Οί άπεσταλμένοι τοΰ Θεοΰ
δεν 
 έχουν ήλικία.Έχουν άποστολή. Δέν είναι ούτε  νέοι ουτε γέροι.Έχουν νά ποΰν κάτι, νά κάνουν κάτι, διότι πιστεύουν, άγαποΰν και άποστέλλονται. Κι αύτό τό κάτι είναι τό παν. Άλλωστε παντοΰ και πάντοτε είμαι μαζί σας, μαζί μέ τόν καθένα σας.
«Μη φοβηθης άπό προσώπου αύτών... δτι
 
μετά σοϋ έγώ είμι».
* * *Κύριε, σέ εύλογοΰμε γιατί μάς άποστέλλεις νά καταθέσουμε τό μήνυμα τοΰ Εύαγγελίου σου.Σέ εύλογοΰμε γιατί μάς κάνεις μιά τέτοια τιμή μολονότι είμαστε τόσο νέοι.Άς ξαναντηχήσει μέσα μας και άς άντηχεϊ κα-θημερινά ό λόγος σου:
«Μη λέγε ότι νεώτερος
 
έγώ είμι».
Και μαζί μ αύτόν, σέ παρακαλοΰμε  νά ξαναπεΐς στον καθένα μας έκεΐνο, πού είπες στον προφήτη σου Ιερεμία:
«Ιδού τέθεικά σε
 
έν τη σήμερον ημέρα ώς πόλιν όχυράν... Και
 
πολεμήσουσί σε καί ού μή δύνωνται πρός
 
σε, διότι μετά σοϋ έγώ είμι»
(Ιερεμ. α' 1819).
 
«ΟΙΚΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ»
0' Ό ναός δέν είναι ένα μουσείο τέχνης και συμ-βόλων. Δεν στεγάζει μόνο τήν παράδοση και δεν ζωντανεύει άπλώς μέ τήν εικονογραφία του τήν ιστορία τής λυτρώσεως. Μέσα του σφύζει, άνθεΐ ή ζωή. Μέ τήν πιο άληθινή και τήν πιο γνήσια μορφή της. Ή γήινη ζωή και ή ούράνια. Ή γή άποθέτει εκεί τις άνησυχίες, τούς φόβους, τις άγωνίες και αύτές άκόμα τις μικρότητες. Και ό ούρανός λούζει, μεταμορφώνει τό γήινο στοιχείο μέ τό φως του και τή χάρη του. Ή ιδιότητα και ό προορισμός τού ναού καθορί-ζεται άπό τόν ϊδιο τόν Θεό.
«Ό οΐκός μου οίκος
 
προσευχής κληθήσειαι»
(Ησ. νστ' 7, Ματθ. κα' 13). Ό ναός μου θά είναι ό τόπος στον όποιο θά συγκεντρώνονται οί άνθρωποι, τά παιδιά μου,  γιά νά συνομιλήσουν μαζί μου.Αύτός ό διάλογος έχει ιδιαίτερη σημασία. Δέν είναι
«βαττολογία»
(Ματθ. στ' 7), ψυχρή και μηχανική επανάληψη λέξεων. Άλλά γεμάτη πάθος συνομιλία και επικοινωνία μέ τόν Κύριο, πού σφραγίζει και άγιάζει τή ζωή μας και τής δίνει ένα ιδιαίτερο νόημα.* * *Στον ναό ζοΰμε τούς πιο μεγάλους σταθμούς τής ιστορίας μας.Μόλις άνοίξαμε τά μάτια στο φως τούτου τοϋ κόσμου τά στοργικά χέρια τής μάνας μάς έφεραν στον ιερό χώρο, γιά νά πάρουμε τήν εύλογία.Μετά άπό λίγο, σέ μιά άτμόσφαιρα πού τήν έλουζε ούράνια χαρά, δεχθήκαμε μέσα στην εκκλησία τό λουτρό τοϋ βαπτίσματος. Πήραμε τή σφραγίδα τών θείων χαρισμάτων τού άγίου Χρίσματος. Καταταγήκαμε στήν τιμημένη παρά-ταξη τών άγιων και τών μαρτύρων. Ταυτόχρονα άνοιξε ή ' Ωραία Πύλη και άξιωθήκαμε νά γίνουμε γιά πρώτη φορά, συνδαι-τυμόνες στήν
«ψνχοτρόφο Τράπεζα» 
 τής θείας Εύχαριστίας. Πήραμε μέσα μας
«τόν άρτον τόν
 
ούράνιον τόν έκ τοϋ οΰρανοϋ καταβάντα»
 (Ιωάν. στ' 50).Και άπό κεΐ και πέρα πόσα μεγάλα γεγονότα, πόσοι σταθμοί στήν άτομική και τήν κοινή ζωή, πού τούς ζοΰμε και τούς αισθανόμαστε κυρίως μέσα στήν επιβλητική γαλήνη τοΰ ναοΰ!Σ αύτό τό άγιασμένο οικοδόμημα χαλκεύεται ό ιερός δεσμός άνάμεσα στις δυο ύπάρξεις, πού δίνουν τά χέρια σέ μιά κοινή, ισόβια ζωή και άγιάζεται μέ τό μυστήριο τοΰ γάμου.Σ αύτό οί ύποψήφιοι λειτουργοί παίρνουν τό θείο χάρισμα τής Ίερωσύνης.Σ αύτό προσευχόμαστε γιά τούς άρρώστους μας.Σ αύτό καταφεύγουμε, οταν τήν καρδιά μας τή βαρύνη ή ένοχή, γιά νά βροΰμε, στο μυστήριοτής μετανοίας και έξομολογήσεως τή λύτρωση.Σ αύτό φέρνουμε τούς νεκρούς μας, γιά νά πάρουν τήν τελευταία εύλογία και μαζευόμαστε μετά νά προσευχηθούμε και νά ικετέψουμε τόν Κύριο γιά τις ψυχές τους. Όπως τά ποντοπόρα πλοία ξεκινοϋν άπό τό  λιμάνι και καταλήγουν πάλι στο λιμάνι, έτσι κι έμεΐς. Ξεκινάμε, βρέφη άπαλά, γιά τό ταξίδι τής ζωής μας άπό τό λιμάνι τοΰ ναοΰ, γιά νά κατα- λήξουμε μετά άπό τή σκληρή μάχη μέ τά κύματα πάλι σ αύτό.* * * Όμως στον ναό δέν πρέπει νά ζοϋμε μόνο τά μεγάλα γεγονότα. Μποροΰμε και πρέπει νά ζοϋμε καί τά μικρά, τά καθημερινά.Ό,τι θησαυρίζουμε στήν καθημερινή μας ζωή, στο σπίτι, στο δρόμο, στο σχολείο, στήν άγορά, στο νοσοκομείο και... σ ’ αύτό άκόμα τό νεκροταφείο. Τις μικρές χαρές καί τις μικρές λύπες. Τά καθημερινά περιστατικά και τις καθημερινές μας άνάγκες.Όλα αύτά έχουμε χρέος νά τά φέρνουμε στον ναό και νά τά τοπο-θετούμε μπροστά στά πόδια τοϋ Κυρίου. Γιά νά άγιάζει τις χαρές, νά έξουδετερώνει τις λύπες, νά εύλογεϊ τις καλές προσπάθειες, νά ομαλύνει τις τραχύτητες, νά παραμερίζει τά έμπόδια.Είναι καταπληκτικός ό πλοΰτος τών προ-σευχών μέ τις όποιες ή’Εκκλησία μάς συνοδεύ-ει στήν καθημερινή μας ζωή και μέ τις οποίες άναφέρει στον Κύριο τις άνάγκες μας.Μέ προσευχή άγιάζει τούς πρώτους καρπούς τής γης, συνοδεύει τούς ταξιδιώτες, ζητάει βροχές
«τγι γγι πρός καρποφορίαν»,
 καθοδηγεί τά νιάτα, στηρίζει τά γηρατιά.Μέ προσευχές καί μέ ικεσίες άνταποκρίνεται στά πιο γήινα και τά πιο ύλικά αϊτήματά μας. Παίρνοντας τις λαχτάρες μας και τούς παλμούς τής καρδιάς μας τούς κάνει δικούς της παλμούς και τούς προσάγει στον Κύριο, ζητώντας τή δύ- ναμή Του καί τήν εύλογία Του.Πόση ομορφιά και πόση δύναμη παίρνει ή ζωή μας, οταν περνάει άπό τό άγιαστήριο, τόν  ναό!Μέ μιά σειρά άρθρων άπολαύσαμε τό ίερό οικοδόμημα. Άπολαύσαμε και τήν έξωτερική του όψη και τήν έσωτερική του λαμπρότητα. Νιώσαμε  γιατί έλεγε ό ψαλμωδός:
«Εύφράνθην έπχ τοΐς
 
είρηκόσι μοι·
εις
οίκον Κυρίου πορευσόμε
 
θα»
(Ψαλμ. ρκα' 1).Μένει κάτι. Τό σπουδαιότερο: Νά συνδέσουμε τή ζωή μας μέ τόν ναό.Όχι άπλώς νά τόν επισκε-πτόμαστε. Άλλά νά φέρνουμε σ ’ αύτόν όλα μας τά προβλήματα καί νά παίρνουμε τή συγκεκριμένη εύλογία, μέ τήν όποία ό Θεός άπαντάει στο κάθε μας αίτημα.

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->