• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
 p.64-80
 
“Μήπως είχε δίκιο ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς;”Δημ. Π. Κρέμος(μερικά σημεία για το κεφ.”1935-1937”)εκδόσεις Παρασκήνιο , 1999
 Ίσως το πλέον αξιομνημόνευτο σε αυτό το βιβλίο είναι η αναντιστοιχία μεταξύ του βιογραφικούτου συγγραφέα και της ποιότητας του πονήματος του. Ο αναγνώστης θα διαπιστώσει τοομολογουμένως εντυπωσιακό και σεβαστό βιογραφικό του συγγραφέα Δημήτρη Π.Κρέμμουμε την πλούσια επιστημονική του κατάρτιση και αντιστασιακή δράση σε υψηλά στρατιωτικάπόστα. Αν και ο συγγραφέας είναι αδιαμφισβήτητα επιστήμονας το βιβλίο του κάθε άλλο πάρα πληροίτις επιστημονικές αξιώσεις ενός ιστορικού βιβλίου. Οι ισχυρισμοί όταν δεν αντιγράφονται απότο γνωστό βιβλίο του Λούντο Μάρτενς παρατίθενται αυθαίρετα χωρίς καμία απόδειξη ήστοιχείο.Η θέση του συμπυκνώνεται πάνω κάτω στα εξής αποσπάσματα :
“Ίσως ο Στάλιν θα'πρεπε από την αρχή να είχε εφαρμόσει κάποια “σκληρότερα μέτρα” ενάντια στην οργανωμένη επίθετικότητα των καπιταλιστικών κρατών και των ντόπιων συνεργατών τους...” 
σ.65 (!) ,
“μέσα από την εξάρθρωση των ποικίλων ομάδων και παρατάξεων, τόσο της δεξιάς όσο και της αριστερής παρέκκλισης , που στάθηκαν αίτια για τη βιομηχανική και στρατιωτικήκαθυστέρηση στην ΕΣΣΔ κατά τα πρώτα χρόνια της μετεπεναστατικής ανασυγκρότησης” 
σ.71 (!)
“Ευτυχώς που, με τις λεγόμενες σταλινικές εκκαθαρίσεις, οι τότε ομοϊδεάτες του Χρουστσώφκαι του Γκορμπατσώφ δεν κατόρθωσαν να επιβληθούν και να συμβάλλουν στην επικράτησητου χιλτερισμού σε παγκόσμια κλίμακα” 
σ.77 
(!)
 Αφήνουμε κατά μέρος (α) τον ρόλο του ιδίου του Χρουτσώφ στις σταλινικές εκκαθαρίσεις (β)το ισχυρισμό ότι π.χ. η Αριστερή Αντιπολίτευση στελεχώνονταν από ομοϊδεάτες τουΧρουτσώφ και του Γκορμπατσώφ και περνάμε στα “στοιχεία” που παρουσιάζει οσυγγραφέας.Για να στηρίξει τη θέση του στο βιβλίο μας ενημερώνει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα εδώ καιεπτά δεκαετίες μετά τα γεγονότα ::
“Όμως όπως αποδείχτηκε τον καιρό της γερμανικής εισβολής στην ΕΣΣΔ (κυρίως κατά την περίοδο 1943-1944), πράγματι οι περισσότεροι από τους φερόμενους ως “θύματα του Στάλιν” και κατά την δίκη αυτή και κατά τις άλλες που ακολούθησαν, είχαν βοηθήσει,άμεσα ή έμμεσα, εν γνώσει τους ή εν αγνοία τους, τον εχθρό. Πολλοί νεότεροι συγγραφείς,σοβιετικοί και ξένοι (μερικοί μάλιστα και “πρώην αντισταλινικοί”) αναφέρουν  χαρακτηριστικά πως σε γερμανικά έγγραφα αναφέρονται πάμπολλα στρατιωτικά απόρρητα  μαζί με ονόματα των πληροφοριοδότων τους...” 
σ.73Με απορία αναμένει ο αναγνώστης να μάθει έστω ένα όνομα ενός συγγραφέα ή έστω ένα
http://allotriosi.wordpress.com
 
όνομα ενός από αυτούς τους πληροφοριοδότες, δεν υπάρχει
καμία
πηγή
καμία
παραπομπήκανένα από αυτά τα περίφημα γερμανικά έγγραφα για αυτόν τον ισχυρισμό. Στηνπραγματικότητα η ιστορική έρευνα επί δεκαετίες δείχνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό πουισχυρίζεται ο συγγραφέας. Αντίστοιχα ισχυρίζεται :
“Και όμως στην αναψηλάφηση των δικών αυτών, που πραγματοποιήθηκε το 1945-1946, με βάσητα μεσολαβήσαντα πολεμικά γεγονότα, αποδείχτηκε ότι στην πλειοψηφία τους οι καταδικασθέντες (σε ποινές φυλάκισης και στην ποινή του θανάτου) ήσαν όντως ένοχοι των αποδιδόμενων σ' αυτούς εγκληματικών ενεργειών...” 
σ.76Πόλι με την απορία θα μείνει ο αναγνώστης ποιοι κάναν αυτήν την αναψηλάφηση , που κανείςσταλινικός ή μη , ιστορικός ή μη ,δεν την γνωρίζει και εν τέλει που καταγράφηκε; Ανατρέχοντας στη βιβλιογραφία δεν θα συναντήσει ούτε στην ελληνική ούτε στην ξένη κάποιοέργο που να ασχολείται με αυτούς τους ισχυρισμούς. Αντιθέτως φιγουράρουν έξι λένιν ,οκτώ στάλιν, μαρξ, αλτουσέρ, λούκατς, μπετελεμ, καρρ ακόμη και χότζα κ.α..Σε άλλο σημείο μας πληροφορεί “κλείνοντας το μάτι” :
“Συγκεκριμένα, έντονη υπήρξε , σε κάθε δίκη , “η αντίδραση του διεθνούς τύπου και των προπαγανδιστικών υπηρεσιών των καπιταλιστικών χωρών...” (σ.75)
Φαίνεται οι απανταχού σταλινικοί υπέρμαχοι των Δικών της Μόσχας δεν έχουν αποφασίσειακόμα τι ακριβώς να ισχυριστούν. Ή μάλλον ισχυρίζονται κατά το δοκούν αφήνονταςυπαινιγμούς ότι τους συμφέρει. Αν οι ξένοι έχουν αντιδράσεις , τότε δεν είναι παρά καπιταλιστές και επιβαρύνει τη θέση τωνκατηγορούμενων. Όταν ισχυρίζονται (όπως ο J.Davies) ότι οι δίκες ήταν ορθές και οικαταδίκες αναγκαστικές τότε είναι ένα ακόμα στοιχείο προς υπεράσπιση των δικών, διότι ωςκαπιταλιστές ποιο λόγο έχουν να πουν ψέμματα κατά τη συλλογιστική τους ; Διότι κύριαυπερασπιστική γραμμή των σταλινικών όπως καταγράφεται στο βιβλίο του Μάρτενς καιαναπαράγεται , μεταξύ άλλων , στην εφημερίδα Ριζοσπάστης και σε αποφάσεις του ΚΚΕ*είναι η μαρτυρία του πρέσβη των ΗΠΑ J.Davies.Τι ακριβώς συμβαίνει από τα δύο ;* [βλ.
“Και ο πρέσβης των ΗΠΑ Γιόσεφ Α. Ντέιβις για τις δίκες” 
(Κυριακή 9 Μάρτη 2003) ,
“Οσκοπός της επίθεσης στον Ι. Β. Στάλιν” 
(Κυριακή 5 Μάρτη 2006) ,
“Η Πέμπτη Φάλαγγα στηΡωσία” Κυριακή (5 Μάρτη 2006)
,
“Όταν το θηρίο ψυχορραγεί...” (Τρίτη 3 Φλεβάρη 2009)
 
“οαντικομμουνισμός χθες και σήμερα” 
εκδ.της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ(2006)σ.34-35 .] Ήταν λοιπόν ένοχοι κατά τον συγγραφέα και είχε απολύτως δίκιο ο Στάλιν. Όχι μόνο αυτό αλλάέπρεπε μάλιστα να επεκτείνει τις εκκαθαρίσεις και πιο πριν (!) εκτός, ναι υπάρχει και “εκτός,από τον Τουχατσέφσκι που σχεδόν βέβαια δεν ήταν (!).
“Είναι, σήμερα σχεδόν βέβαιο ότι ο Τουχατσέφσκι δεν υπήρξε προδότης, και σ'αυτό συνηγορεί η όλη του συμπεριφορά από το 1917 ως το θάνατο του. Ως αξιωματικός, και μέλος του κόμματος των μπολσεβίκων, έλαβε μέρος στην Οκτωβριανή Επανάσταση και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιτυχή έκβαση του αγώνα.” 
σ.78 (!!!) Αυτό είναι και το μόνο πρόσωπο το οποίο συγκαταλέγεται στους αθώους όπως αναφέρει στα
http://allotriosi.wordpress.com
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...