• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
Ο σύγχρονος "αριστερός" οπορτουνισμός στηνΕλλάδα (Η περίπτωση του "Νέου ΑριστερούΡεύματος")
του Κύριλλου ΠαπασταύρουΕΙΣΑΓΩΓΗ
 Ο «αριστερισμός» ή «αριστερός» οπορτουνισμός αποτελεί επίδραση της μικροαστικήςιδεολογίας μέσα στο επαναστατικό εργατικό κίνημα. Οδηγεί αντικειμενικά στηνενσωμάτωση και στο συμβιβασμό με την αστική πολιτική, όμως εμφανίζεται με υπερεπαναστατικά συνθήματα, ως «συνεπής» στην επαναστατική γραμμή, την ίδιαστιγμή που αμφισβητεί και αναθεωρεί θεμελιακές θέσεις του επιστημονικούκομμουνισμού.Κατά την ιστορική του εμφάνιση στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα ο «αριστερός»οπορτουνισμός προέκυψε ως μηχανιστική αντίδραση τμήματος του επαναστατικούκινήματος στο δεξιό οπορτουνισμό και το συμβιβασμό της Δεύτερης Διεθνούς1 και είχεχαρακτηριστικά όπως: Η υποτίμηση νομοτελειών της κοινωνικής εξέλιξης, η άρνηση τουαντικειμενικού χαρακτήρα της επαναστατικής κατάστασης, η υποτίμηση ιδιομορφιών τηςκάθε χώρας και της εξειδίκευσης της επαναστατικής δράσης, η αναγωγή σε θέση αρχήςτης άρνησης της κοινοβουλευτικής μορφής πάλης, των συμβιβασμών, των συμμαχιώνκλπ. Ο Λένιν στο έργο του «Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του Κομμουνισμού»άσκησε οξυμένη κριτική σε αυτές τις αντιλήψεις, βοηθώντας Κομμουνιστικά Κόμματα να διορθώσουν τα «αριστερίστικά» τους λάθη.Σήμερα δεν μπορούμε να πούμε ότι το σύνολο αυτών των χαρακτηριστικών αφορούν τοσύγχρονο «αριστερό» οπορτουνισμό. Το σύγχρονο «αριστερό» οπορτουνιστικό ρεύμαδεν αποτελεί σίγουρα «παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» -όπως το χαρακτήριζε οΛένιν στην εποχή του- και έχει διαφοροποιηθεί ακόμα και σε σχέση με αυτό τηςδεκαετίας του 1970. Πρέπει να σημειώσουμε την επίδραση νεο-τροτσκιστικών και ιδιαίτερα αντιεξουσιαστικών απόψεων στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας τουσύγχρονου «αριστερού» οπορτουνισμού, καθώς και την πιο έντονη επίδραση δεξιώνοπορτουνιστικών ρευμάτων και κυρίως του ευρωκομμουνισμού.Αλλωστε, ούτως ή άλλως υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά ανάμεσα στο δεξιό και τοναριστερό οπορτουνισμό, τόσο τον παλιότερο όσο και τον σύγχρονο όπως: η άρνηση τηςενότητας μαρξισμού-λενινισμού, η απολυτοποίηση ορισμένων φαινομένων ή νέωνδιαστάσεων σε εγγενείς τάσεις του καπιταλισμού και η ερμηνεία τους ως νέωνχαρακτηριστικών της καπιταλιστικής εξέλιξης, η άρνηση νομοτελειών της σοσιαλιστικήςεπανάστασης και οικοδόμησης, η παραίτηση στον ένα ή στον άλλο βαθμό απόμαρξιστικές-λενινιστικές αρχές συγκρότησης και δράσης του Κόμματος Νέου Τύπου, η υποταγή στο αυθόρμητο κλπ.Τα χαρακτηριστικά που παίρνει ο σύγχρονος «αριστερός» οπορτουνισμός στη χώρα μας
 
καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από την πίεση που ασκεί ο αρνητικός συσχετισμόςδύναμης, η νίκη της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και την Ανατολική και ΚεντρικήΕυρώπη, η κρίση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Σε αυτές τις συνθήκεςπρέπει να επικεντρώσουμε στα εξής στοιχεία:
•
Υιοθετεί αναρχοαυτόνομες αντιλήψεις σε σχέση με το κράτος και με τηνπολιτική οργάνωση και τη σχέση της με τις μάζες. Απολυτοποιεί το «αυθόρμητο»των μαζών. Αναζητά «νέα» επαναστατικά υποκείμενα.
•
Αρνείται το σοσιαλιστικό χαρακτήρα των κοινωνιών στην ΕΣΣΔ και στηνΑνατολική - Κεντρική Ευρώπη. Μηδενίζει την ιστορία του κομμουνιστικούκινήματος στον 20ό αιώνα. Υιοθετεί τροτσκιστικές θέσεις και αναπαράγει τηναντικομουνιστική προπαγάνδα (π.χ. φιλολογία περί σταλινισμού κλπ.). 
•
Δίνει μικροαστική ερμηνεία για τη στρατηγική των καπιταλιστικώναναδιαρθρώσεων, με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό στα «αντινεοφιλελεύθερα»μέτωπα. 
•
Υιοθετεί μια γραμμή αντιπαράθεσης με το ΚΚΕ (και την ΚΝΕ στους χώρους της νεολαίας) ως κύριο άξονα της δράσης του, που παίρνει τυχοδιωκτικά και προβοκατόρικα χαρακτηριστικά.Το «Νέο Αριστερό Ρεύμα» (ΝΑΡ) αποτελεί βασικό φορέα του σύγχρονου αριστερούοπορτουνισμού στην Ελλάδα.Το 2ο Συνέδριο του ΝΑΡ (7 έως 9 Ιουλίου 2006) πραγματοποιήθηκε 8 χρόνια μετά τοπρώτο και 17 χρόνια μετά την ίδρυση της συγκεκριμένης οργάνωσης. Οι αποχωρήσαντεςαπό το ΚΚΕ που ίδρυσαν τη συγκεκριμένη πολιτική οργάνωση είχαν αποτελέσει τουςβασικούς φορείς ενός από τα δύο «αντίπαλα» και αλληλοτροφοδοτούμενα αντικομματικάκέντρα που δρούσαν μέσα στο ΚΚΕ.2 Στην ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματοςκαι στην κρίση του κομμουνιστικού κινήματος είδαν την επιβεβαίωση των αντιλήψεων-που προφανώς προϋπήρχαν- για ιστορικό ξεπέρασμα και χρεοκοπία των κομμάτων νέουτύπου. Αντίθετα με τις προσδοκίες των ηγετών του ΝΑΡ, το ΚΚΕ και η ΚΝΕανασυγκροτήθηκαν, το 15ο Συνέδριο του Κόμματος επεξεργάστηκε νέο Πρόγραμμα, οι θέσεις και η πολιτική του Κόμματος επιβεβαιώθηκαν σε μια σειρά εξελίξεις. Στην πορείααυτών των 17 χρόνων το ΝΑΡ ακολούθησε βήμα το βήμα μια σταθερή πορείααπομάκρυνσης από το μαρξισμό, επιδιώκοντας να πραγματοποιήσει μια «τομή» με τοΚομμουνιστικό κίνημα. Αυτή η προσπάθεια οδήγησε -όπως παραδέχονται και στελέχητου- σε θέσεις πολιτικής χρεοκοπίας (π.χ. θέσεις για την κατάσταση στο Κόσσοβο και 
 
την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία κλπ.)3. Η ανάγκη διαχωρισμού απότην πολιτική του ΚΚΕ οδηγούσε σε μια εκλεκτικίστικη υιοθέτηση θέσεων διάφορωνρευμάτων, όπως του τροτσκισμού, του αναρχισμού, αλλά ακόμα και ευρωκομμουνιστικών, δεξιών θέσεων. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 υπήρξε μιασημαντική περίοδος γειτνίασης με τον «αναρχικό» και «αυτόνομο» χώρο, ο οποίοςεπέδρασε καταλυτικά στη διαμόρφωση της σημερινής φυσιογνωμίας του ΝΑΡ.Το ΝΑΡ συνεργάζεται με τις ομάδες των παλιών «Αριστερών Συσπειρώσεων Φοιτητών»και άλλες ομάδες του «αριστερού» οπορτουνισμού, σε κινήσεις και πρωτοβουλίες στουςφοιτητές (ΕΑΑΚ), τους μισθωτούς επιστήμονες, στους δασκάλους και τους καθηγητές(«Παρεμβάσεις»). Οι «Αριστερές Συσπειρώσεις» προέρχονται από τη Β΄Πανελλαδική(διάσπαση της ΕΚΟΝ - Ρήγας Φεραίος, νεολαίας του «ΚΚΕ εσωτερικού» το 1978).Μέσα στις «Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών» συνυπήρξαν διάφορα ρεύματα:ευρωκομμουνιστές, τροτσκιστές, μαοϊκοί, αναρχοαυτόνομοι. Οι «ΑριστερέςΣυσπειρώσεις» τη δεκαετία του 1990 συγκροτήθηκαν σε πολιτική οργάνωση. Το 1998μια ομάδα αποχώρησε και συγκρότησε την «Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση»(ΑΡΑΣ). Η «Αριστερή Ανασύνθεση» (ΑΡΑΝ) προέκυψε από την οργανωτική και πολιτική ενοποίηση των «Αριστερών Συσπειρώσεων» με την «Αριστερή Κίνηση» πουδραστηριοποιούνταν κυρίως στην Πάτρα και την Αθήνα μέσα από την ομάδα«Αντίλογος» στην ΕΑΑΚ και σχήματα στους μηχανικούς.Η ΑΡΑΝ πραγματοποίησε την 3η Συνδιάσκεψή της (8-9 Οκτωβρίου 2005) και εκδίδει τοδιμηνιαίο περιοδικό «Εκτός γραμμής».Το ιδεολογικό στίγμα τόσο της ΑΡΑΝ όσο και της ΑΡΑΣ προσδιορίζεται από την υιοθέτηση ιδεολογικών σχημάτων των Αλτουσέρ, Μπετελέμ, Πουλατζά, Μπαλιμπάρ τουλεγόμενου ρεύματος του «μαρξιστικού δομισμού»4. Στο επίπεδο της πολιτικής ανάλυσηςσυμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με τις απόψεις της ομάδας του περιοδικού «Θέσεις», πουδιευθύνει το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μηλιός. Αλλωστε αρκετά στελέχη των δύοαυτών ομάδων είναι και αρθρογράφοι κατά καιρούς του περιοδικού ή και μέλη τηςΣυντακτικής Επιτροπής του.Είναι βέβαιο ότι ο δεξιός οπορτουνισμός αποτελούσε και αποτελεί τον υπ' αριθμόν ένακίνδυνο του κινήματος. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμηθεί και ο«αριστερός» οπορτουνισμός, ειδικά σε στιγμές που εμφανίζονται δυνατότητεςριζοσπαστικοποίησης λαϊκών μαζών. Η εμφάνιση του «αριστερού» οπορτουνισμού έχει αντικειμενική βάση λόγω της έλλειψης πολιτικής και κοινωνικής πείρας, ιδιαίτερα σετμήματα της νεολαίας, αλλά και σε τμήματα μεσαίων στρωμάτων πουπρολεταριοποιούνται. Επίσης γίνεται κατά καιρούς προσπάθεια «ενίσχυσής» του από τοίδιο το σύστημα με την -δυσανάλογη με την οργανωτική του κατάσταση και επιρροή-προβολή του από διάφορους αστικούς μηχανισμούς, ιδιαίτερα με την υιοθέτησηεκπροσώπων του από τα αστικά ΜΜΕ (π.χ. «Καθημερινή», «Ελευθεροτυπία» κλπ.), μετην αξιοποίησή του σε μεθοδεύσεις αποπροσανατολισμού και εκφυλισμού κινημάτων. Ηπροβολή θεωρητικών τους μέσα από τα αστικά ΜΜΕ ενισχύει το πολιτικό εγχείρημα πουείναι η σύγκλιση και η συνεργασία ενός χώρου από το σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα μέχρι 
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...