Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
4Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Skinothesia Metaphysiki Antonin Artaud

Skinothesia Metaphysiki Antonin Artaud

Ratings: (0)|Views: 208|Likes:
Published by euagg
αποσπάσματα από το βιβλίο του Αντονέν Αρτώ "Το θέατρο και το είδωλο του"
αποσπάσματα από το βιβλίο του Αντονέν Αρτώ "Το θέατρο και το είδωλο του"

More info:

Published by: euagg on Oct 07, 2009
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

08/20/2010

pdf

text

original

 
 
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
 
ΚΑΙ
 
ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ
 
ΤΤοο υ υ
 
ΑΑ ν νττοο ν νέέ ν ν
 
ΑΑρρττώώ
 
Αντονέν
A
ρτώ
(1896-1948) :
Ποιητής
,
ηθοποιός
 
και 
 
θεωρητικός
 
του
 
Θεάτρου
.
Άρχισε
 
απ
το
 
Ατελιέ
 
του
 
 Ντυλλέν
,
γνώρισε
 
επιτυχία
 
σε
 
ταινίες
 
ποιότητας
(
 Ναπολέοντας 
 
τού
 
 Γκάνς 
 ,
 Ζαν
 
ντ 
’ 
 Αρκ 
 
του
 
 Ντρέγερ
 
κ 
.
ά
.)
Κι 
 
έδωσε
 
ίχνος
 
θεατρικής
 
γραφής
 
με
 
το
 
σκαρίφημα
 
 Αιματοπίδακας 
.
Ανικανοποίητος
 
απ
την
 
προοδευτική
 
δουλειά
 
των
 
σκηνοθετών
 
του
 
Καρτέλ 
,
επηρεασμένος
 
απ
το
 
μυστικισμό
 
της
 
Ασίας
 
και 
 
τους
 
προσωπικούς
 
του
 
μεταφυσικούς
 
οραματισμούς
,
ίδρυσε
 
το
«
Θέατρο
 
Αλφρέντ
 
Ζαρρύ
» (1926)
και 
 
το
«
Θέατρο
 
της
 
Σκληρότητας
» (1933),
δημοσιεύοντας
 
μανιφέστα
 
κι 
 
ανεβάζοντας
 
τους
 
Τσέντσι 
 
του
 
Σέλλεϋ
 
σε
 
δικιά
 
του
 
μοντέρνα
 
διασκευή
.
Η
 
αποτυχία
 
των
 
δυο
 
του
 
θιάσων
 
τον
 
κλόνισε
 
διανοητικά
 
και 
,
στα
1937,
κλείστηκε
 
σε
 
φρενοκομείο
.
Εκεί 
 
πέρασε
 
σχεδόν
 
όλα
 
τα
 
χρόνια
 
του
 
Πολέμου
,
για
 
 να
 
βγει 
 
λίγο
 
πριν
 
απ
το
 
θάνατό
 
του
.
Οι 
 
θεατρικές
 
του
 
θεωρίες
— 
γραμμένες
 
σ
αρκετά
 
αποκρυφιστικό
 
 ύφος
— 
δημοσιεύτηκαν
 
το
1938
με
 
τίτλο
 
Το
 
Θέατρο
 
και
 
το
 
είδωλό
 
του
 
κι 
 
αποτέλεσαν
 
το
 
ευαγγέλιο
 
πολλών
 
 νέων
 
καλλιτεχνών
 
πού
 
γύρευαν
 
το
«
κάτι 
 
άλλο
»,
για
 
 να
 
ξεφύγουν
 
απ
το
 
κατεστημένο
. «
 Όταν
 
το
 
ποιητικό
 
πνεύμα
 
μπαίνει 
 
σε
 
δράση
— 
δίδασκε
— 
οδηγεί 
 
σε
 
μια
 
κοχλάζουσα
 
αναρχία
 
και 
 
σε
 
μια
 
πλήρη
 
κατάλυση
 
της
 
πραγματικότητας
 
απ
την
 
ποίηση
 Έτσι 
,
ο
 
αποτυχημένος
 
στη
 
θεατρική
 
του
 
πράξη
 
τώρα
 
επηρέασε
,
με
 
τη
 
θεατρική
 
του
 
σκέψη
,
μεταπολεμικούς
 
δημιουργούς
 
σαν
 
το
 
Ζαν
 
Λουή
 
Μπαρρώ
,
το
 
Ροζέ
 
Μπλεν
 
και 
 
πολλούς
 
ακόμα
.
Οι 
 
ακρότητες
,
οι 
 
αντιθέσεις
 
κι 
 
η
 
εξολοθρευτική
 
των
 
πάντων
 
άρνηση
 
που
 
αποπνέουν
 
τα
 
γραπτά
 
του
,
χρησιμέψανε
 
σαν
 
φάρος
 
και 
 
σε
 
πιο
 
εξτρεμιστικές
 
περιπλανήσεις
,
όπως
 
του
 
Λίβινγκ 
 
Θήατερ
,
του
 
Γκροτόβσκι 
 
και 
 
διάφορων
 
χάππενινγκ 
 
στις
 
δεκαετίες
’50
και 
’60.
 Αντονέν
 
 Αρτώ
 
Το
 
πιο
 
κάτω
 
κείμενο
 
είναι 
 
ένα
 
κεφάλαιο
 
από
 
το
 
βιβλίο
 
του
 
Αντονέν
 
Αρτώ
 
Το
 
θέατρο
 
και
 
το
 
είδωλό
 
του
.

 
 

 
Υπάρχει 
 
στο
 
Λούβρο
 
ένας
 
πίνακας
 
κάποιου
 
ζωγράφου
 
από
 
τους
 
πριμιτίφ
,
αν
 
είναι 
 
γνωστός
 
ή
 
άγνωστος
 
δεν
 
ξέρω
,
που
 
ωστόσο
 
τα
όνομά
 
του
 
δεν
 
θα
 
χρησιμοποιηθεί 
 
ποτέ
 
σαν
 
αντιπροσωπευτικό
 
μιας
 
σπουδαίας
 
περιόδου
 
στην
 
ιστορία
 
τής
 
τέχνης
.
Ο
 
ζωγράφος
 
αυτός
 
λέγεται 
 
Λουκάς
 
Βαν
 
 ντεν
 
Λέυντεν
 
και 
,
κατά
 
τη
 
γνώμη
 
μου
,
αχρηστεύει 
 
και 
 
βγάζει 
 
κούφους
 
τους
 
επόμενους
 
τέσσερις
 
πέντε
 
αιώνες
 
ζωγραφικής
 
που
 
ακολούθησαν
 
 ύστερα
 
απ
αυτόν
.
Ο
 
πίνακας
 
πού
 
λέω
 
έχει 
 
τίτλο
«
Οι 
 
θυγατέρες
 
του
 
Λοτ
».
 Ένα
 
θέμα
 
βιβλικό
,
πολύ
 
του
 
συρμού
 
στην
 
εποχή
 
εκείνη
.
Φυσικά
,
στον
 
μεσαίωνα
 
δεν
 
έβλεπαν
 
τη
 
Βίβλο
 
με
 
τον
 
ίδιο
 
τρόπο
 
που
 
την
 
βλέπουμε
 
και 
 
την
 
εννοούμε
 
εμείς
 
τώρα
,
και 
 
ο
 
Πίνακας
 
τούτος
 
είναι 
 
ένα
 
περίεργο
 
παράδειγμα
 
για
 
το
 
τι 
«
μυστικά
»
συμπεράσματα
 
μπορείς
 
 να
 
αντλήσεις
 
από
 
τη
 
θεώρησή
 
της
.
Ο
 
συγκινησιακός
 
φόρτος
 
του
 
ωστόσο
 
είναι 
 
φανερός
 
αμέσως
 
κι 
 
από
 
μακριά
·
επιδρά
 
στο
 
πνεύμα
 
με
 
μια
 
σχεδόν
 
κεραυνοβόλα
 
οπτική
 
αρμονία
,
διαπιστώνουμε
 
με
 
την
 
πρώτη
 
ματιά
 
πως
 
αυτή
 
η
 
συγκίνηση
,
ενεργός
,
κάνει 
 
αμέσως
 
αισθητή
 
την
 
παρουσία
 
της
 
στον
 
πίνακα
.
Ακόμη
 
και 
 
προτού
 
μπορέσεις
 
 να
 
δεις
 
τι 
 
συμβαίνει 
,
αισθάνεσαι 
 
πως
 
εδώ
 
δρα
 
κάποιο
 
πράγμα
 
μέγα
.
Και 
 
θάλεγες
 
ακόμη
,
το
 
αυτί 
 
σου
 
αναταράζεται 
 
ταυτόχρονα
 
με
 
το
 
μάτι 
.
Σαν
 
ένα
 
δράμα
 
 υψηλής
 
πνευματικής
 
σημασίας
 
 να
 
βρίσκεται 
 
συμπυκνωμένο
 
εκεί 
,
σαν
 
ένα
 
ξαφνικό
 
συσσώρευμα
 
από
 
σύννεφα
,
που
 
ο
 
άνεμος
 
ή
 
κάποιο
 
πεπρωμένο
 
πιο
 
άμεσο
 
τα
 
είχε
 
συνταιριάξει 
 
όλα
 
μαζί 
 
για
 
 να
 
καταμετρήσει 
 
τους
 
κεραυνούς
 
τους
.
Lucas van Leyden :
Ο
 
 Λοτ 
 
και
 
οι
 
θυγατέρες 
 
του
(1520)
Πραγματικά
,
ο
 
ουρανός
 
στον
 
πίνακα
 
είναι 
 
μαύρος
 
και 
 
βαρυφορτωμένος
,
 Όμως
,
πριν
 
ακόμη
 
μπορέσουμε
 
 να
 
ξεχωρίσουμε
 
ότι 
 
το
 
δράμα
 
γεννήθηκε
 
στον
 
ουρανό
 
και 
 
διαδραματίζεται 
 
στον
 
ουρανό
,
αυτός
 
ο
 
ειδικός
 
φωτισμός
 
που
 
έχει 
 
ο
 
πίνακας
,
ο
 
κυκεώνας
 
των
 
σχημάτων
,
η
 
συνολική
 
αίσθηση
 
που
 
αποκομίζεις
 
από
 
μακριά
,
όλα
 
τούτα
 
καταμαρτυρούν
 
ένα
 
δράμα
 
της
,
φύσης
 
τέτοιο
 
που
 
αντίστοιχό
 
του
 
αμφιβάλω
 
αν
 
μας
 
έχει 
 
δώσει 
 
οποιοσδήποτε
 
από
 
τους
 
μεγάλους
 
μαστόρους
 
της
 
ζωγραφικής
 
οποιασδήποτε
 
από
 
τις
 
μεγάλες
 
ζωγραφικές
 
περιόδους
.
Στην
 
άκρη
 
της
 
θάλασσας
 
είναι 
 
στημένη
 
μια
 
τέντα
·
και 
 
μπροστά
 
της
 
καθισμένος
 
ο
 
Λοτ
,
 ντυμένος
 
την
 
πανοπλία
 
του
,
με
 
μια
 
γενειάδα
 
στην
 
πλέον
 
όμορφη
 
κόκκινη
 
απόχρωση
,
Θωρεί 
 
τις
 
θυγατέρες
 
του
 
 να
 
περνοδιαβαίνουν
 
μπροστά
 
του
,
και 
 
μοιάζει 
 
σαν
 
τιμώμενα
 
πρόσωπο
 
σε
 
συμπόσιο
 
πορνών
.
Και 
 
πραγματικά
.
Οι 
 
κόρες
 
περνούν
 
στητές
,
κορδωμένες
,
σαν
 
αρχοντομανάδες
 
του
 
σογιού
,
άλλες
 
σαν
 
αμαζόνες
,
χτενίζουν
 
τα
 
μαλλιά
 
τους
 
και 
 
πασχίζουν
,
σαν
 
από
 
πάντα
 
τους
 
 να
 
μην
 
είχαν
 
άλλο
 
σκοπό
 
παρά
 
 να
 
γητέψουν
 
τον
 
πατέρα
 
τους
,
 να
 
γίνουν
 
παίγνιό
 
του
,
όργανά
 
του
.
 Έτσι 
 
μάς
 
δίνεται 
 
ο
 
βαθύτατα
 
αιμομειχτικός
 
χαρακτήρας
 
του
 
πανάρχαιου
 
θέματος
,
από
 
εδώ
 
ο
 
ζωγράφος
 
το
 
αναδιπλώνει 
 
σε
 
εικόνες
 
φορτισμένες
 
με
 
πάθος
.
Ο
 
βαρύς
 
αισθησιασμός
 
που
 
αναδίνει 
 
το
 
έργο
 
είναι 
 
απόδειξη
 
πως
 
ο
 
τεχνίτης
 
του
 
αντιμετώπισε
 
το
 
θέμα
 
του
 
απόλυτα
,
σαν
 
άτομο
 
σύγχρονο
,
δηλαδή
 
έτσι 
 
όπως
 
θα
 
το
 
αντιμετωπίζαμε
 
και 
 
μείς
 
σήμερα
.
Απόδειξη
 
πως
 
ο
 
βαθύτατα
 
ερωτικός
 
και 
 
ωστόσο
 
ποιητικός
,
χαραχτήρας
 
του
 
θέματος
 
δεν
 
του
 
έχει 
 
διαφύγει 
,
όπως
 
και 
 
μας
 
δεν
 
μας
 
έχει 
 
διαφύγει 
.
Στην
 
αριστερή
 
μεριά
 
του
 
πίνακα
,
λίγο
 
προς
 
τα
 
πίσω
,
ορθώνει 
 
μεγαλόπρεπο
 
το
 
ανάστημά
 
του
 
ένας
 
μαύρος
 
πύργος
.
Στη
 
βάση
 
του
,
αντέρεισμα
 
και 
 
 υποστήλωμα
,
ένα
 
ολόκληρο
 
συγκρότημα
 
από
 
βράχους
,
φυτά
,
από
 
δρόμους
 
πολυμαιανδρικούς
,
με
 
λίθινους
 
χιλιομετρικούς
 
δείχτες
 
κάθε
 
τόσο
 
και 
,
εδώ
 
κι 
 
εκεί 
,
στα
 
πλάγια
 
του
 
δρόμου
,
κάποιο
 
σπίτι 
.
Και 
 
χάρη
 
σ
ένα
 
πετυχημένο
 
εφφέ
 
της
 
προοπτικής
,
ένας
 
από
 
τους
 
δρόμους
 
αυτούς
 
ξεχωρίζει 
 
σ
ένα
 
σημείο
 
από
 
το
 
μπερδεμένο
 
σύνολο
,
περνάει 
 
πάνω
 
από
 
μια
 
γέφυρα
,
και 
 
τελικά
 
δέχεται 
 
μια
 
ακτίνα
 
απ
αυτά
 
το
 
φως
 
της
 
θύελλας
 
που
 
ξεχειλίζει 
 
ανάμεσα
 
απ
τα
 
σύννεφα
 
και 
 
διαχύνεται 
 
άνισα
 
πάνω
 
στην
 
περιοχή
.
Στο
 
βάθος
,
η
 
θάλασσα
 
εξαιρετικά
 
τρικυμισμένη
,
και 
 
ταυτόχρονα
 
εξαιρετικά
 
γαλήνια
,
αν
 
λογαριάσουμε
 
αυτό
 
το
 
κουβάρι 
 
από
 
φως
 
που
 
κοχλάζει 
 
στη
 
μια
 
μεριά
 
του
 
ουρανού
.
Συχνά
,
όταν
 
κοιτάζουμε
 
πυροτεχνήματα
 
 να
 
σκάζουν
 
ψηλά
 
και 
 
μετά
 
 να
 
ξεχύνονται 
 
προς
 
τα
 
κάτω
 
σαν
 
θρυμματισμένα
 
άστρα
,
είτε
 
ρουκέτες
,
συμβαίνει 
 
 να
 
αποκαλυφθούν
 
απότομα
 
μπροστά
 
στα
 
μάτια
 
μας
 
οριομένες
 
λεπτομέρειες
 
του
 
τοπίου
 
φωτισμένες
 
σαν
 
μέσα
 
σε
 
παραίσθηση
,
σαν
 
γλυπτά
 
σκαλισμένα
 
πάνω
 
στη
 
 νύχτα
:
δέντρα
,
πύργοι 
,
βουνά
,
σπίτια
,
που
 
ο
 
φωτιομός
 
τους
 
και 
 
το
 
απότομο
 
φανέρωμά
 
τους
 
θα
 
παραμένει 
 
μέσ
στο
 
 νου
 
μας
 
συνδεμένο
 
οριστικά
 
με
 
την
 
αίσθηση
 
αυτού
 
του
 
ηχητικού
 
σκισίματος
 
του
 
σκοταδιού
.
Ο
 
καλύτερος
 
τρόπος
 
για
 
 να
 
εξηγηθεί 
 
αυτή
 
η
 
 υπαγωγή
 
των
 
διάφορων
 
στοιχείων
 
του
 
τοπίου
 
στη
 
φωτιά
 
που
 
φανερώνεται 
 
στον
 
ουρανό
 
του
 
πίνακα
 
είναι 
 
 να
 
πούμε
 
ότι 
,
παρότι 
 
τα
 
στοιχεία
 
αυτά
 
διαθέτουν
 
τον
 
δικό
 
τους
 
φωτισμό
,
μένουν
 
ωστόσο
 
σε
 
άμεση
 
σχέση
 
μ
αυτή
 
τη
 
φωτιά
,
σαν
 
αδύναμη
 
ηχώ
,
ζωντανά
 
στίγματα
 
συσχετισμού
 
γεννημένα
 
από
 
τη
 
φωτιά
 
αυτή
 
καί 
 
βαλμένα
 
στη
 
θέση
 
όπου
 
βρίσκονται 
 
για
 
 να
 
δώσουν
 
στη
 
φωτιά
 
την
 
ευχέρεια
 
 να
 
εξασκήσει 
 
ολόκληρη
 
την
 
καταστροφική
 
της
 
δύναμη
.
 Έπειτα
,
 υπάρχει 
 
κάτι 
 
το
 
τρομαχτικά
 
ενεργοποιό
 
και 
 
ταραχώδες
 
στον
 
τρόπο
 
με
 
τον
 
οποίο
 
ο
 
τεχνίτης
 
απεικονίζει 
 
τη
 
φωτιά
,
σαν
 
ένα
 
στοιχείο
 
ακόμη
 
εν
 
δράσει 
 
και 
 
εν
 
κινήσει 
,
με
 
μια
 
όμως
 
ακινητοποιημένη
 
 
έκφραση
.
Λίγο
 
μας
 
ενδιαφέρει 
 
με
 
ποια
 
μέσα
 
πετυχαίνεται 
 
αυτό
 
το
 
αποτέλεσμα
 
είναι 
 
πραγματικό
— 
αυτό
 
μας
 
φτάνει 
.
Φτάνει 
 
 να
 
δει 
 
κανείς
 
τον
 
πίνακα
 
και 
 
πείθεται 
 
αμέσως
.
 Όπως
 
και 
 
 νάναι 
,
αυτή
 
η
 
φωτιά
(
που
 
κανείς
 
δεν
 
μπορεί 
 
 να
 
το
 
αμφισβητήσει 
 
ότι 
 
δημιουργεί 
 
την
 
εντύπωση
 
πως
 
είναι 
 
ζωντανή
,
πως
 
έχει 
 
μυαλό
 
που
 
λειτουργεί 
,
πως
 
δείχνει 
 
κακία
)
Χρησιμεύει 
 
στο
 
πνεύμα
,
χάρη
 
στην
 
ίδια
 
της
 
τη
 
βιαιότητα
,
σαν
 
αντίρροπη
 
δύναμη
 
στην
 
βαριά
 
 υλική
 
στερεότητα
 
του
 
 υπόλοιπου
 
πίνακα
.
Ανάμεσα
 
στον
 
ουρανό
 
και 
 
στη
 
γη
,
προς
 
τα
 
δεξιά
 
όμως
,
και 
 
στο
 
ίδιο
 
προοπτικό
 
πλάνο
 
με
 
τον
 
μαύρο
 
πύργο
,
προβάλλεται 
 
μια
 
φτενή
 
γλώσσα
 
γη
 
στεφανωμένη
 
μ
ένα
 
ερειπωμένο
 
μοναστήρι 
.
Αυτή
 
η
 
μικρή
 
γλώσσα
 
γη
,
τόσο
 
κοντινή
 
ώστε
 
 να
 
είναι 
 
ορατή
 
από
 
την
 
όχθη
 
όπου
 
ορθώνεται 
 
η
 
τέντα
 
του
 
Λοτ
,
αφήνει 
 
 να
 
φανεί 
 
πίσω
 
της
 
ένας
 
πελώριος
 
κόλπος
,
όπου
 
φαίνεται 
 
 να
 
έχει 
 
γίνει 
 
 να
 
τρομαχτικό
,
χωρίς
 
προηγούμενο
,
 ναυάγιο
.
Καράβια
 
κομένα
 
στα
 
δύο
,
και 
 
που
 
δεν
 
έχουν
 
βουλιάξει 
 
ακόμη
,
ακουμπούν
 
πάνω
 
στη
 
θάλασσα
 
σαν
 
 να
 
στηρίζονται 
 
σε
 
δεκανίκια
,
με
 
ολόγυρά
 
τους
 
σκορπισμένα
 
παντού
 
τα
 
ξεριζωμένα
 
κατάρτια
 
και 
 
ξάρτια
 
τους
.
Είναι 
 
δύσκολο
 
 να
 
εξηγήσεις
 
γιατί 
 
η
 
αίσθηση
 
της
 
καταστροφής
 
που
 
σου
 
δημιουργούν
 
ένα
-
δυο
 
κομματιασμένα
 
καράβια
 
είναι 
 
τόσο
 
ολοκληρωμένη
.
Φαίνεται 
 
πως
 
ο
 
ζωγράφος
 
εκάτεχε
 
ορισμένα
 
μυστικά
 
σχετικά
 
με
 
τη
 
γραμμική
 
αρμονία
 
και 
 
τα
 
μέσα
 
 να
 
κάνει 
 
αυτή
 
την
 
αρμονία
 
 να
 
επενεργεί 
 
κατευθείαν
 
πάνω
 
στον
 
εγκέφαλο
,
σαν
 
ένα
 
σωματικό
 
ανακλαστικό
.
 Όπως
 
και 
 
 νάναι 
,
αυτή
 
η
 
αίσθηση
 
πως
 
η
 
φύση
 
είναι 
 
όν
 
έλλογο
,
με
 
δρώσα
 
 νοημοσύνη
,
που
 
δείχνεται 
 
στον
 
τρόπο
 
με
 
τον
 
οποίο
 
η
 
φύση
 
εκδηλώνεται 
,
είναι 
 
καταφάνερη
 
και 
 
σε
 
άλλες
 
λεπτομέρειες
 
του
 
πίνακα
— 
παράδειγμα
 
η
 
γέφυρα
,
ψηλή
 
όσο
 
οκταόροφο
 
σπίτι 
,
που
 
ορθώνεται 
 
πάνω
 
από
 
τη
 
θάλασσα
,
 να
 
την
 
διασχίζουν
 
άνθρωποι 
,
ουρά
 
ο
 
ένας
 
πίσω
 
από
 
τον
 
άλλο
,
σαν
 
τις
 
Ιδέες
 
στο
 
σπήλαιο
 
του
 
Πλάτωνα
.
Θα
 
ήταν
 
ψέμα
 
 να
 
 υποστηρίξουμε
 
πως
 
οι 
 
ιδέες
 
που
 
προβαίνουν
 
από
 
τον
 
πίνακα
 
τούτον
 
είναι 
 
ξεκάθαρες
.
 Έχουν
 
όμως
 
ένα
 
μεγαλείο
 
το
 
οποίο
 
η
 
Ζωγραφική
 
που
 
δεν
 
γνωρίζει 
 
παρά
 
μόνο
 
Ζωγραφική
(
δηλαδή
 
ολόκληρη
 
η
 
Ζωγραφική
 
κάμποσων
 
αιώνων
)
το
 
έχει 
 
ολότελα
 
εγκαταλείψει 
,
και 
 
μας
 
έχει 
 
όλότελα
 
πλέον
 
ξεσυνηθίσει 
 
απ
αυτό
.
Επιπρόσθετα
,
ο
 
Λοτ
 
και 
 
οι 
 
θυγατέρες
 
του
 
 υποβάλουν
 
μια
 
αίσθηση
 
σεξουαλικότητας
 
και 
 
αναπαραγωγής
,
ειδικά
 
με
 
τον
 
Λοτ
 
βαλμένον
,
λες
,
εκεί 
 
σαν
 
για
 
 να
 
βρει 
 
ευκαιρία
 
 να
 
επωφεληθεί 
 
από
 
τις
 
κόρες
 
του
,
σαν
 
κηφήνας
 
σε
 
κυψέλη
.
Και 
 
αυτή
 
είναι 
 
σχεδόν
 
η
 
μοναδική
 
κοινωνική
 
ιδέα
 
που
 
 υπάρχει 
 
στον
 
πίνακα
.
 Όλες
 
οι 
 
λοιπές
 
ιδέες
 
είναι 
 
μεταφυσικές
.
Λυπάμαι 
 
βαθειά
 
που
 
χρησιμοποιώ
 
αυτή
 
τη
 
λέξη
,
αλλά
 
τούτο
 
είναι 
 
τ
όνομά
 
τους
.
Και 
 
θα
 
πω
 
ακόμη
 
ότι 
 
το
 
ισότιμό
 
τους
 
μεγαλείο
,
την
 
σαφή
 
επίδραση
 
που
 
έχουν
 
επάνω
 
μας
 
οι 
 
ιδέες
 
τούτες
 
το
 
χρωστούν
 
στο
 
ότι 
 
είναι 
 
μεταφυσικές
.
Το
 
πνευματικό
 
τους
 
βάθος
 
είναι 
 
αξεχώριστο
 
από
 
την
 
μορφική
 
και 
 
εξωτερική
 
αρμονία
 
του
 
πίνακα
.
Υπάρχει 
 
ακόμη
 
στον
 
πίνακα
 
μια
 
ιδέα
 
του
 
γίγνεσθαι 
,
που
 
οι 
 
διάφορες
 
λεπτομέρειες
 
του
 
τοπίου
 
και 
 
ο
 
τρόπος
 
που
 
απεικονίστηκαν
 
ζωγραφικά
(
με
 
τα
 
επίπεδά
 
τους
 
και 
 
τις
 
προοπτικές
 
τους
 
 να
 
αλληλοεκμηδενίζονται 
 
ή
 
 να
 
συναντιόνται 
)
την
 
 υποβάλουν
 
στο
 
μυαλό
 
μας
 
με
 
τον
 
ίδιο
 
ακριβώς
 
τρόπο
 
που
 
θα
 
τόκανε
 
κι 
ένα
 
μουσικό
 
έργο
.
Στον
 
πίνακα
 
 υπάρχει 
 
ακόμη
 
μια
 
άλλη
 
ιδέα
,
του
 
πεπρωμένου
.
Που
 
εκφράζεται 
 
όχι 
 
τόσο
 
με
 
την
 
ξαφνική
 
εμφάνιση
 
αυτής
 
της
 
φωτιάς
,
όσο
 
με
 
τον
 
επίσημο
 
τρόπο
 
που
 
όλα
 
τα
 
σχήματα
 
συνθέτονται 
 
και 
 
αποσυνθέτονται 
 
κάτω
 
από
 
τη
 
φωτιά
 
τούτη
,
όμως
 
σαν
 
 να
 
λυγίζουν
 
από
 
τον
 
άνεμο
 
ενός
 
ακαταμάχητου
 
πανικού
,
και 
 
άλλα
 
σχήματα
,
ακίνητα
 
και 
 
σχεδόν
 
ειρωνικά
,
όλα
 
 να
 
 υπακούουν
 
σε
 
μια
 
ισχυρή
 
διανοητική
 
αρμονία
,
που
 
μοιάζει 
 
 να
 
είναι 
 
το
 
ίδιο
 
το
 
πνεύμα
 
της
 
Φύσης
 
μορφοποιημένο
.
Επιπρόσθετα
,
στον
 
πίνακα
 
 υπάρχουν
 
ιδέες
 
που
 
μιλούν
 
για
 
το
 
Χάος
,
το
 
θαυμαστό
,
την
 
ισορροπία
.
Ακόμη
,
 υπάρχουν
 
μία
 
ή
 
δύο
 
που
 
αναφέρονται 
 
στην
 
αδυναμία
 
του
 
λόγου
.
Αυτή
 
η
 
κατεξοχήν
 
 υλική
 
και 
 
αναρχική
 
ζωγραφική
 
μοιάζει 
 
 να
 
τονίζει 
 
το
 
πόσο
 
άχρηστος
 
είναι 
 
ό
 
λόγος
.
Δηλαδή
,
θέλω
 
 να
 
καταδείξω
 
ότι 
 
ο
 
πίνακας
 
τούτος
 
είναι 
 
αυτό
 
που
 
θα
 
έπρεπε
 
 να
 
είναι 
 
το
 
Θέατρο
,
αν
 
εγνώριζε
 
 να
 
μιλήσει 
 
τη
 
γλώσσα
 
που
 
του
 
ανήκει 
.
Και 
 
τοποθετώ
 
αυτό
 
το
 
ερώτημα
:
Πώς
 
γίνεται 
 
λοιπόν
 
στο
 
θέατρο
(
τουλάχιστον
 
στο
 
θέατρο
 
όπως
 
το
 
ξέρουμε
 
στην
 
Ευρώπη
,
καλύτερα
 
στη
 
Δύση
)
ώστε
 
κάθε
 
τι 
 
που
 
είναι 
 
αποκλειστικά
 
θεατρικό
,
μόνο
 
θεατρικό
,
δηλαδή
 
κάθε
 
τι 
 
που
 
δεν
 
μπορεί 
 
 να
 
εκφραστεί 
 
με
 
την
 
ομιλία
,
με
 
λόγια
,
ή
,
αν
 
θέλετε
,
κάθε
 
τι 
 
που
 
δεν
 
περιέχεται 
 
μέσα
 
στον
 
διάλογο
(
και 
 
αυτός
 
τούτος
 
ο
 
διάλογος
 
παρμένος
 
από
 
την
 
άποψη
 
των
 
ηχογόνων
 
δυνατοτήτων
 
του
 
στη
 
σκηνή
,
σαν
 
ηχοποιητική
 
λειτουργία
 
μόνο
)
πώς
 
γίνεται 
 
λοιπόν
 
και 
 
μπαίνει 
 
σε
 
δευτερεύον
 
πλάνο
;
Και 
 
ακόμη
,
πώς
 
γίνεται 
 
ώστε
 
το
 
δυτικό
 
θέατρο
(
λέω
«
δυτικό
»
γιατί 
 
 υπάρχουν
 
ευτυχώς
 
και 
 
άλλα
,
όπως
 
το
 
θέατρο
 
της
 
Ανατολής
,
που
 
έχει 
 
διατηρήσει 
 
αμόλυντη
 
την
 
ιδέα
 
του
 
θεάτρου
,
ενώ
 
στη
 
Δύση
 
η
 
ιδέα
 
αυτή
— 
όπως
 
και 
 
όλες
 
οι 
 
λοιπές
— 
έχει 
 
εκπορνευτεί 
),
πώς
 
λοιπόν
 
γίνεται 
 
και 
 
το
 
Δυτικό
 
θέατρο
 
δεν
 
μπορεί 
 
 να
 
δει 
 
το
 
θέατρο
 
σε
 
άλλη
 
μορφή
 
του
 
παρά
 
αποκλειστικά
 
και 
 
μόνο
 
σαν
 
θέατρο
 
διαλόγου
;

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->