เหตุที ่ฝนตก

โดย มิตรสินี

บทที ่12

“โชคชะตาทำ าให้เรามาพบกันจนได้นะคะเนธ” หลอนกล าวรวดเร็วตาม ที ่ ใจคิด

“ไม่ ใช่หรอก ก็แค่บังเอิญเท่านั ้น” เนธานพูดหวน ๆ พรอมดึงมือของ ตัวเองออกมาท่าทีและน ้าเสียงเย็นชา รวมทั ้งคาพูดที ตอบกลับมานั ้น ทาให ใจที พอง โตเมื อคร่ ูของคอร์ทนี ย์ถึงกับห่อเหี ยวในบัดดล “ทาไมคุณพูดกับฉันแบบนี ้ละคะเนธ หลายปีแลวนะที เราไม่ ไดพบ กัน” แมจะร ูสึกเสียหนาอย่ ูบาง แต่คอร์ทนี ย์ก็พยายามข่มใจไว ดวยร ูว่า สมควรแลวที เขาจะโกรธ ในเมื อหล่อนเคยทิ ้งเขาไปอย่างไม่ ใยดีมาก่อน “ก็เราไม่น่าจะไดพบกันอีก” เขาพึมพาลอดไรฟันเบา ๆ “เนธ ฉันเขาใจว่าคุณอาจจะยังโกรธฉันอย่ ู แต่เรื องมันก็นานมาแลว นะคะ ตอนนี ้ฉันกลับมาที นี  และเราก็ ไดพบกัน คุณจะไม่ถามฉันสักหน่อย หรือว่า ฉันเป็นยังไงบาง ทาไมฉันถึงมาที นี  ทั ้ง ๆ ที ฉันควรจะอย่ ูที  นิวยอร์ก”หล่อนไม่ปกปิดแววนอยใจอย่ ู ในน ้าเสียงเลย หล่อนตองการใหเขาร ูว่า หล่อนเสียใจกับคาพูดและท่าทีของเขา และถาเขายังเป็นเนธคนเดิม คนที  หล่อนเคยรัก เขาตองใจอ่อนลงมาบางไม่มากก็นอย เนธานถอนหายใจ ความรื นรมย์บนใบหนาเมื อคร่ ูก่อนยามอย่ ูกับ หญิงสาวชาวไทยที มาดวย บัดนี ้เลือนหายไปแลว คงเหลือแต่คิ ้วขมวดม่ ุน ริมฝีปากที เมมเป็นเสนตรง บ่งบอกถึงความย่ ุงยากใจระคนความไม่พอใจอย่ ู ในที“ถาคุณอยากจะบอก ก็บอกมาเถอะ ผมมีเวลาไม่มากนักที จะยืนฟัง” “คุณเปลี ยนไปนะคะเนธ” หล่อนกลั ้นคาต่อว่าที กาลังจะตามมาว่า เขา ช่างไรเยื อใยกับหล่อนเหลือเกิน “ฉันเขาใจว่าฉันไม่อย่ ู ในฐานะที คุณจะดีดวย

เหมือนเดิม แต่อย่างนอยคุณก็น่าจะเห็นแก่อดีต และคิดเสียว่าฉันเป็นเพื อน เก่าของคุณ”ดวงตาสีฟาใสนั ้นมีรอยหม่นหมอง น ้าใส ๆ เอ่อขึ ้นมาดวยความร ูสึก นอยใจ และมันก็ทาให ใจแข็งแกร่งของเนธานอ่อนยวบไดจริง ๆ หากเขาก็ ยังฝืน และคงท่าทีกราวเอาไวไดแต่เพียงรักษาถอยคาไม่ ใหฟังดูแลงน ้าใจ เกินไปเท่านั ้น “ผมขอโทษนะคอร์ทนี ย์ถือซะว่าเมื อคร่ ูนี ้ผมไม่ ไดพูดอะไรก็แลวกัน” เขานิ งไปอึดใจหนึ งก่อนจะกล่าวต่อ “คุณมาเยี ยมครอบครัวคุณเหรอ ถึงไดมาที แนชวิลล์?” ริมฝีปากอิ มค่อยคลี ยิ ้มไดอย่างชื นบานขึ ้น “เปล่าคะ ฉันกาลังจะยายกลับมาอย่ ูที นี  ฉันมาตกลงเรื องงาน ตาแหน่งใหม่กับบริษัทใหม่” ยังไม่ทันที เนธานจะกล่าวอะไรต่อ หญิงสาวอีกคนก็กาวมายืนขาง ๆ เขา พลางพูดขึ ้นโดยที  ไม่ทันไดมองหญิงสาวผมบลอนด์ที อย่ ูตรงหนาเนธาน “เสร็จแลวค่ะ ทีนี ้เราก็กลับกันไดแลว” เนธานหันมามองหล่อนดวยสีหนาลังเลนิดหนึ ง หากก็ยังส่งยิ ้มนอย ๆ ใหหล่อน แลวหันกลับมาบอกอดีตคนรักเก่า “ผมตองขอตัวก่อน ขอให คุณโชคดีกับงานใหม่นะ คอร์ทนี ย์” พูดแลวเนธานก็ตั ้งท่าจะกาวเทาเดินออกไป แต่ ไม่ ไวเท่ามือของคอร์ ทนี ย์ที เอื ้อมมาฉุดแขนของเขาเอาไวก่อน “เดี ๋ยวสิคะเนธ” ตอนนั ้นเองที ปณาลีเงยหนาขึ ้นมองคนร่างสูงขางตัว สลับกับมองสาว สวยผิวขาวที กาลังรั ้งแขนเขาไว สายตาของหล่อนมีคาถาม แต่ดวยมาร ยาทปณาลีก็ ไม่ ไดเอ่ยถามอะไร หรือแสดงท่าที ใด ๆ ออกไป เมื อคร่ ูหล่อน ไม่ ไดทันสังเกตว่าเขากาลังคุยกับหล่อนอย่ ู สาวผมบลอนด์ปรายตามองหล่อนแวบหนึ ง ก่อนจะหันไปพูดกับเขา ต่อ

“ฉันยังมีเรื องอยากพูดกับคุณอีกนะคะ” น ้าเสียงนั ้นเวาวอน “แต่ผมไม่สะดวกจะคุยกับคุณ” เนธานตอบดวยน ้าเสียงหวน ปณาลี ไดยินอย่างนั ้นจึงเอ่ยบอกเขาเบา ๆ “คุณอย่ ูคุยกับเพื อนของ คุณก่อนก็ ไดค่ะ” พูดจบแลวหล่อนก็ขยับตัวออกห่างเขาเล็กนอยเพื อรักษาระยะห่างแต่ พอดี ไม่ดูว่าเขาไปว่ ุนเรื องส่วนตัวระหว่างเขากับหญิงสาวอีกคนหนึ ง ร ูสึก แปลกใจอย่ ู ไม่นอยกับน ้าเสียงหวนแฝงอารมณ์ข่ ุนมัวของเขา เนธานถอนหายใจเบา ๆ อย่างอึดอัดแลวหันกลับมามองหนาอดีตคน รัก รอใหหล่อนเป็นฝ่ายพูดก่อน เพราะเขาไม่มีอะไรจะพูดกับหล่อน เลย...จริง ๆ“ฉัน...ฉันไม่ร ูว่าคุณมีแฟนใหม่แลว” คอร์ทนี ย์เอ่ยออกมาคลายจะ หยังถามถึงความสัมพันธ์ของเขากับหญิงสาวชาวเอเชียหนาตา...น่ารัก...ก็ ไม่ น่ารักเท่าไร ดูเหมือนของหายากมากกว่า ใคร ๆ ก็คิดว่าสาวเอเชียสวย แปลก ๆ ไม่ ใช่หรือ หล่อนคิด เนธานไม่ตอบคาพูดกึ งคาถามนั ้น “คุณมีอะไรก็พูดมา ไม่ตองเอ่ยถึง คนอื น”ทาเป็นไม่มีเยื อใย คงเป็นเพราะอย่ ูต่อหนาสาวนัน คอร์ทนี ย์คิดดวย ลึก ๆ ในใจยังมันใจอย่ ู ไม่เปลี ยนว่า เนธานไม่มีวันลืมหล่อนไดลง “วันนี ้ฉันคงทาใหคุณตกใจที เจอฉันมั ้งคะเนธ เอาเป็นว่าเราค่อยคุย กันโอกาสหนาตอนที คุณสะดวกก็แลวกัน” คอร์ทนี ย์เอ่ยประโยคทายแลว จงใจปรายตามองไปทางปณาลีนิดหนึ งอีกครั ้ง แลวจึงค่อยหันกลับมามอง ชายหน่ ุมตรงหนา คลี ยิ ้มหวานเจี ๊ยบ “ขอเบอร์ โทรศัพท์คุณหน่อยสิ ฉันจะได โทรไปคุยดวย”“ขอโทษดวย ผมไม่สะดวก” คาตอบนั ้นทาใหรอยยิ ้มหวานเลือนวับไป จากใบหนาสวยทันที“ผมขอตัวนะ” พูดจบเนธานสาวเทากาวยาว ๆ เดิน ออกจากมาอย่างรวดเร็ว พรอมกับควาแขนปณาลีที ยืนอย่ ูห่าง ๆ เดินตาม มาดวย