• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
Manifesto de Compostelapola paz mundial e axustiza
25 de Outubro de 2009
Con motivo da Marcha Mundial pola Paz e a Non Violencia
Cada día morren 35,000 nenos de fame no mundo segundo a FAO. Éun xenocidio de proporcións impresionantes, ao que asistimosimpasibles, moitas veces sen inmutarnos. Ao mesmo tempo,calcúlase que o gasto diario en armamento é de 3.000 millóns dedólares e os subsidios agrícolas dos Estados Unidos e da UniónEuropea roldan os 800 millóns diarios. Non hai fondos para otratamento da SIDA, para acadar os
Obxectivos do Milenio
, pararematar coa pobreza e a miseria ... pero os estados veñen de sair órescate das institucións financieiras e dos codiciososos queprovocaron, coa súa cobiza, o desplome da economía capitalistainternacional.E os enormes beneficios do complexo industrial bélico militar dirixenen boa medida a economía mundial. Porque seguimos a vivir nunhaeconomía de guerra. De feito,
persisten máis de 35 conflictosarmados no mundo
, algúns especialmente longos e xeradores deenorme inestabilidade internacional, como é a
ocupación israelí dosterritorios palestinos
, a guerra de Afganistán e Iraq, ou Chechenia,por citar tan só os máis relevantes.
Derogar a guerra
 
segue a serun imperativo moral do século XXI
.
 
É urxente compartir xustamente. Non hai mellor caldo de cultivo daradicalización, a animadversión e a agresividade que a humillación ea exclusión. A violencia non se xustifica, nin pode lexitimarse, pero assúas orixes deben de examinarse atentamente.Fortalecer o multilateralismo e dotar ás Nacións Unidas dos medios eautoridade necesarios para emprender un gran plan global dedesenvolvemento en beneficio de todos, séguense explotando osrecursos naturais de países progresivamente empobrecidos cuxacidadanía vese forzada a emigrar en circunstancias que confrecuencia constitúen un agravio á súa dignidade.Non é con votos cautivos, con obediencia cega e con temor como seconstrúe e consolida a democracia xenuína. Non é con guerras decobiza, con demostracións de forza, accións bélicas e invasiónsdirixidas por intereses económicos e enerxéticos -que xeran unhaespiral de violencia, de acción e reacción, de intervención erepresalia- como podemos facer fronte aos grandes desafíos easimetrías de todo orde que presenta a situación mundial.Os gobernantes abdicaron das súas responsabilidades políticas,substituíndo valores universais polas leis do mercado. O resultado foia concentración da riqueza nunhas cantas mans e a ampliación dasfendas sociais e económicas.
¡NON Á POBREZA!
Hai que esixir aos gobernantes, a través dunauténtico clamor a escala mundial, que dean prioridade aocumprimento dos Obxectivos do Milenio. Chegou o momento da nonresignación, da implicación persoal.Proclamamos, unha vez máis, que non xustificamos os atentados e aviolencia, veña de onde veña. Condenamos todo tipo de terrorismo: o
 
dos grupos ocultos nas sombras e o terrorismo de Estado. Utilizousea tortura, o trato cruel e degradante, violando reiteradamente odereito internacional e humanitario.É necesario que a Comunidade Internacional poña fin á barbarie, ásmasacres. Como se establece na Carta das Nacións Unidas son ospobos os que deben decidir sobre o seu destino. Debemos sumar conrapidez voces de todos os pobos do mundo para dicir:
¡BASTA! ÁGUERRA E Á VIOLENCIA.
 Calamos en exceso. Agora acabouse o silencio. Os pobos elevarán asúa voz. A guerra é unha traxedia para todos. É urxente desarmar arazón armada. Hoxe máis que nunca son necesarios a capacidade dediálogo e de alianza, o compromiso de intentar a resolución pacíficade conflictos, fomentando actitudes de encontro e respecto aosdemais, mediante a aplicación cotiá dos DereitosHumanos.É necesario cambiar o curso dos acontecementos a través de acciónscolectivas, desenvolvendo a solidariedade entre os pobos. É urxenteque os intelectuais, artistas, educadores, científicos .... abandonen asúa pasividade e pasen á acción. Só así os seus escritos e as súaspalabras será cribles e poderán contribuír a sumar os seus esforzosaos de moitos outros para deter a tolemia da guerra, daconfrontación e da violencia.Chegou o momento da xente. E, sobre todo, dos mozos, dos homes emulleres que reclaman outro mundo posible. As institucións e mediosde comunicación deben axudar á cidadanía mundial para que, por fin,deixen de ser espectadores e desempeñen a súa función deprotagonistas no deseño do futuro. Os gobernantes, parlamentarios,membros dos Consellos Municipais ... teñen unha especialresponsabilidade neste cambio histórico.
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...