buitenland
Gun de nee-zeggers eenEU-pauze
M
ogen we het peilingsin-stituut TNS geloven,dan is 53 procent van deNederlanders er niet van op de hoogte dat ze donder-dag kunnen stemmen voor het Eu-ropees Parlement.Die uitkomst werd deze week be-kendgemaakt, maar was geba-seerd op een peiling uit de eerstetwee weken van mei; laten we aan-nemen dat de onwetendheidsindsdien enigszins is afgenomen.Dan nog staat vast dat de belang-stelling voor dit democratische voorrecht niet veel groter is dan bijde verkiezingen voor de water-schappen, ook zeker belangrijk.Het Europees Parlement is, in dewoorden van de voormalige EU-commissievoorzitter Jacques De-lors, een UPO: een
Unidentified Political Object
. En nergens is datmeer het geval dan in Nederland,waar 63 procent van de onder- vraagden zegt slecht geïnformeerdte zijn over de verkiezingen – hethoogste percentage in de EU.De opkomst zal in Nederlandnaar verwachting blijven stekenbij ongeveer dertig procent, eendiepterecord. Maar in de meesteandere landen van de EU is de si-tuatie nauwelijks rooskleuriger;de Europese burgers moet de de-mocratie door de strot geduwdworden.Dat is niet alleen te wijten aanhet slechte karakter en de aange-boren lamlendigheid van de kie-zers. Het Europees Parlement –736 leden voor 500 miljoen bur-gers uit 27 landen – is een volks- vertegenwoordiging zonder volk,daar ligt alvast een belangrijkehindernis voor enthousiasme.Vervolgens is het een parlementzonder parlementaire democratie,dat wil zeggen: het parlementkiest de regering niet en kan ookgeen wetsvoorstellen indienen.Wat het wel kan doen, is nuttiggenoeg, maar het leent zich niet voor het theater dat een parlementals podium van politiek zou moe-ten zijn. Daarvoor zijn de dossiers– het woord doet het al vermoeden– ook te technisch. Als de welbe-spraakte leider van de liberalefractie, de Brit Graham Watson, demacht van het parlement voor het voetlicht wil brengen, komt hij opde proppen met ‘de dienstenricht-lijn, wetten voor chemische stof-fen, telecommunicatie en trans-port’. “De fundamentele overeen-komsten zijn hierafgesloten,” zei hij in
NRC/Han-delsblad
.In het krachtenveld dat gedeeldwordt met de Europese Commissie(het bestuur in Brussel) en de Eu-ropese Raad (de aangesloten lan-den), heeft het parlement in deloop van de jaren inderdaadsteeds meer zeggenschap gekre-gen. Maar de afstand tot de kiezersblijft groot: het Nederlands smal-deel (25 zetels) maakt drie procentuit van de hele vergadering – omdie drie procent strijden zeventienNederlandse partijen.Dat een dergelijk parlement het volk niet in vuur en vlam zet, zouniemand bijzonder hoeven te ver-ontrusten. Maar het is ook Europazelf, als idee, of zelfs als ideaal,dat veel kiezers vermoeit, zo niettegenstaat.Als instrument voor verzoening– noodzakelijk na de TweedeWereldoorlog – heeft de EU aanurgentie verloren, als instrument voor bovennationale samenwer-king stuit zij op scepsis en arg-waan. Landen die zich toch al be-dreigd voelen door de komst vanimmigranten en de confrontatiemet moslimextremisten, hebbende neiging de grenzen te sluiten,niet om ze te openen.Hoe dat te rijmen valt met degrensoverschrijdende werkelijk-heid van alledag (die zich mani-festeert op zo ongeveer elk vlak, van klimaat, handel, migratie, we-tenschap en kunst tot criminaliteiten terrorisme) hoor je de scham-perende Europahaters nooit uit-leggen.Misschien moeten we de wegblij- vers en de neezeggers ruimhartighun zin geven. Laat het EU-lid-maatschap van elk land dat don-derdag een opkomst van 25 pro-cent of minder boekt, voor vijf jaar– de termijn van het Europees Par-lement – opgeschort worden.Bevalt de bevrijding van het juk van Brussel hen goed, dan zien weze niet meer terug. Valt het tegen,dan kunnen ze via de stembus hunopschorting weer ongedaan ma-ken. Heel democratisch.
STEVO AKKERMAN
s.akkerman@parool.nl
Dit parlement leentzich niet voor theater
K
haranaq, een woestijn-dorpje in Iran, een paar we-ken geleden. Uit de luid-sprekers in een gasthuisklinkt westerse muziek. Binnengaat een groep Iraanse jongeren he-lemaal uit hun dak, er wordt hardgelachen en volop gezongen. Eenjonge Teheraanse merkt niet dat tij-dens het dansen haar hoofddoek isafgezakt. “Ik ben nog nooit zo ge-lukkig geweest,” roept een anderopgetogen, terwijl de muziek nogwat harder wordt gezet.In Iran geldt de sharia, de islamiti-sche wetgeving. Dansen, alcohol enpopmuziek zijn sinds de islamiti-sche revolutie in 1979 verboden.Maar hier en daar, achter de scher-men, gebeurt van alles. Zoals ookhier in dit woestijndorpje. “Daarom vind je in Iran de beste feesten,” ver-zekert Kambiz terwijl hij binnen een
qelyoen
, een waterpijp, rookt. “Wijhebben weinig nodig om uit ons dakte gaan, we weten dat we het van ditsoort momenten moeten hebben,”zegt de dertiger. “Hier is het vaakmeteen gezellig.”Popmuziek is in de ogen van deoverheid iets westers, dat kost watkost buiten de deur gehouden moetworden. Discotheken zul je in Irandan ook niet snel aantreffen.
Dreamon
, staat er zelfs ironisch onder hetkopje ‘nachtclubs’ in een populairereisgids over het land.Maar wie Iran bezoekt, zal merkendat dit land veel gezichten heeft endat de sharia niet overal zo strengwordt nageleefd. Net als hun leef-tijdsgenoten elders in de wereld,willen moderne Iraanse jongerenook weleens uit en genieten vanmuziek en dans.Het resultaat is een paradox: opstraat en op de universiteit achtenjongeren zich verplicht zich als vro-me moslims te presenteren.Binnenshuis, en op andere plaatsen
B u i t e n l a n d s e z a k e n
De jeugd van Iran
Veel Iraansejongeren zijnsterk op hetWesten gericht.Wat nietbetekent dat zeop 12 junimassaal gaanstemmen opeen liberalekandidaat.
MICHIEL DE VRIES
‘Ons land heeft veel meerkleuren danalleen zwart’
waar de overheid niet toekijkt, is vaak sprake van het tegenoverge-stelde. Maar het blijft oppassen voor ze.“Politie!” sist iemand plotseling inhet pension. Snel gaat iedereen zit-ten. De muziek gaat uit en hoofd-doekjes weer om. De onbevangen-heid van zo-even verdwijnt en het isopeens niet zo gezellig meer.Maar het blijkt vals alarm. “Het ishier wat meer opletten dan in destad,” zegt Sebastiaan Straten,Nederlander en eigenaar van hetgasthuis, als hij de muziek weeraanzet. “Hier op het platteland zijnde mensen wat conservatiever.”Straten vindt het jammer dat veelNederlanders zo’n negatief beeldhebben over het land. “Het gaat al-tijd weer over de doodstraf en hoe vaak die hier wordt uitgevoerd.Maar ze zouden hier eens moetenkijken. Dit is ook Iran, maar veelmensen kennen dat niet.”Vier jaar geleden reisde Stratendoor het Midden-Oosten. Iran was voor hem een grote verassing. “Ikkende het eigenlijk alleen van detelevisie, van de bekende beelden:mannen met baarden en vrouwenin zwarte kleding. Maar toen ik aan-kwam bleek het land veel meerkleuren te hebben dan alleen maarzwart. De mensen waren geweldiggastvrij.” In Iran zijn de mensenmeer georiënteerd op het Westendan op Mekka, stelt de Nederlander.Wat je aan de buitenkant ziet en water achter de schermen gebeurt, zijntwee verschillende dingen. “Daarzit een groot contrast tussen.”Bij Lida (31), in Teheran, wordt ditbevestigd. De Iraanse nodigt het he-le jaar westerse bezoekers uit, geeftze bij binnenkomst drie zoenen eninstalleert ze in haar westers inge-richte appartement achter de televi-sie. Ook Lida betreurt het dat haarland in het buitenland zo’n slechtenaam heeft. Via internet nodigt ze vaak reizigers uit die gratis bij haarmogen logeren. “Ik voel het als mijnplicht om de andere kant te latenzien.”Iraniërs weten maar al te goed hoeer in de wereld naar hen wordt geke-
‘Je moet hierwel wat beteropletten danin de stad’
Een café in Teheran. Iraanse jongeren zijn vaak meer gericht op het Westen dan de oudere
12
ZATERDAG 30 MEI 2009
Leave a Comment