• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΣΟΥΡΟΥΠΟ
Ιόνιο πέλαγοςμαζί κι’ ο Αμβρακικόςχιλιάδες χρόνια σ’ έχουνμέσ’ την αγκαλιά τους.Ανάμεσά τους,νυφούλαστέκεις λαμπροστόλιστηΠρέβεζα όμορφηπόλη του πολιτισμούτης ρέμβης και του στοχασμού.Δαντέλες χρυσοκέντητεςοι γραφικές σου ακρογιαλιέςόνειρο άπιαστο κατά το λιόγερμαν’ ακούς του φλοίσβου το τραγούδικαι το κελάηδισμα των κοχυλιώνπου γυροφέρνουν πέρα δώθεστις χρυσαφένιες σου αμμουδιές.Κι’οι φτωχογειτονιέςμε τις ολάνθιστες αυλέςτα γιασεμιά σου,με τις χρυσές δροσοσταλίδεςαπ’ τις σταγόνες της βροχήςσαν λαμπυρίζουνανάσασμα γίνονται ψυχήςμοσχομυρίζουν.Αναθυμιέμαι και μελαγχολώτους άγριους χειμώνεςπου νυχτοπερπατούσαμέσα στ’ ανεμοβρόχιακι’ όλο μονολογούσαψάχνοντας μάταια να βρωτης μοίρας μου το ριζικό.Και τι να πρωτοθυμηθώσαν θα γυρίσω πίσωστους γκρίζους εκείνους τους καιρούςτου αλληλοσπαραγμούκαι της ντροπήςστις νύχτες εκείνες τις ατέλειωτεςτου τρόμου και της σιωπής
 
στα δίσεκτα χρόνια κατοχής.Δρόμοι ζωήςστενά δεμένοι με το χτεςτο σήμερα, το αύριο.Διαβαίνοντας και τώρατ’ αχνόφεγγα σοκάκιαμε τα λαμπιόνια τα θολάακόμα ηχούν στ’ αυτιά μουοι αξέχαστες καντάδεςκαι σαν σε όνειρογριούλες βλέπω καθιστέςστα κάτασπρα πεζούλιαανάμεσα στα γιούλιακαι στις τριανταφυλλιέςμε το θολό τους βλέμμανα γνέθουν με τη ρόκα τουςτης μοίρας τους το γνέμα.Κι’ οσφραίνομαιτις ανθισμένες πασχαλιέςκαι τ’ αγιοκλήματακαι περπατώ και περπατώκι ΄όλο μετρώ τα βήματαέχοντας μόνη συντροφιάτου γκιώνη τη γλυκιά λαλιάκι’ αλήθεια αναλογίζομαιπώς φύγανε τα χρόνιακαι δεν ξανάρθαν πίσω πιατα χελιδόνια.Χρόνια πικρά μα και γλυκάπου η μηχανή του χρόνουποτέ δεν θα τα σβήσει.Μνήμες παλιές πουκάνουν την καρδιάν’ αναπηδά και να ριγήσει.Πατρίδα μου σε σκέφτομαισ’ αποζητώ όπου βρεθώκι’ εσένα και τους καλούς μου φίλουςτις λυγερές τις κοπελιέςπου δεν ξεχνώκι’ όσο θα ζωστη μνήμη θα κρατώφωνές αλλοτινέςμορφές αγαπημένεςπου τη ζωή μου σφράγισανκαι μίσεψαν και σεργιανούνστους ουρανούς
 
θαμπές ξεθωριασμένες.Πατρίδα μουπολλοί σ’ αγάπησανσε πρόδωσαν πολλοί.Μα εσύ, στους δύσκολους καιρούςδεν λύγισες ποτέ σουπάλεψες κι’ άντεξεςκαι στάθηκες ορθή .Στο χώμα σουγεννήθηκα κι’ ανδρώθηκαστο χώμα σου πρωτοπερπάτησακαι γνώρισα τον κόσμο.Φεγγάρια αμέτρηταστις ανθισμένες γειτονιέςκαι στα δρομάκια σουτα γραφικά, τα ματωμένατα φτωχικά, τα λασπωμένα,εκεί τραγούδησα κι’ αγάπησακαι πόνεσα και δάκρυσαεκεί έσπειρα όνειρα ζωήςαγάπης και ελπίδας.Πατρίδα μου,ακόμα ένα σούρουποθάθελα απόψενα το περάσουμε μαζί.με ένα φεγγάρι ολόγιομοστο χρυσαφένιο Αμβρακικόνα ονειρευτώ και να χαθώξανά στα περασμένα.Σπάνιο δώρο του ΘεούΗ ομορφιά σου.Δεν ζω μακριά σου.
ΑΣ’ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΑΝΟΙΧΤΟ
Ας’
το παράθυρο ανοιχτόνα δεις στον ουρανόπως κλαίει ο αποσπερίτης
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...