του για αρκετά λεπτά. «Από την τρομάρα μου μήτε όπλολογάριασα μήτε τίποτε άλλο. Άρχισα να τρέχω προς το χωριόκαι για πότε έφθασα σπίτι μου δεν το κατάλαβα» αφηγείται οίδιος. Η γυναίκα του καθώς τον είδε να φθάνει ταραγμένος,ανησύχησε. "Να δείς που θα μάλωσε με τον ιδιοκτήτη τουδιπλανού κτήματος για το νερό". Στην επιμονή της να μάθειτι του συνέβη, της αποκρίθηκε "Τσιμουδιά δε θα βγάλεις. Εσύτον είδες παπά, εγώ τον είδα αξιωματικό! Αλλά προσοχή, ναμην το μάθει κανείς. Αυτά τα περίεργα που γίνονται στιςΚαρυές, για σε πολύ καλό θα μας βγουν, για σε πολύ κακό".[.......................................]
"Ραφαήλ το όνομα μου"
Λίγες μέρες αργότερα γίνεται και άλλο θαύμα από τονάγνωστο Άγιο. Η Βασιλική Ράλλη υπέφερε αρκετό καιρό απότο στομάχι της. Ό,τι φάρμακα κι αν έπαιρνε, δεν έβλεπεκαμιά βελτίωση, και η εγχείρηση ήταν αναπόφευκτη. Μόλιςόμως πληροφορήθηκε το θαύμα του Αγίου στην ΠαρασκευήΔουργκούνα, ανέβηκε με την Μαρία Τσολάκη στις Καρυές καιπαρακάλεσε με δάκρυα τον Άγιο να την θεραπεύσει. Ότανκατέβηκε στο χωριό, ο άντρας της και η μητέρα της τηνμάλωσαν, που πήγε στο βουνό και ταλαιπωρήθηκε, ενώ είχανπρογραμματίσει να κάνουν την επομένη μια σειρά ιατρικώνεξετάσεων στη Μυτιλήνη. Εκείνη στενοχωρήθηκε πολύ και μεκλάματα έπεσε να κοιμηθή.Μόλις την πήρε ο ύπνος, βλέπει ένα μοναχό με γλυκύτατηκαι ασκητική μορφή να στέκεται στο πλάι της. "Μην κλαίς.Εμένα μ’ έσφαξαν για τον Χριστό, ας σε μάλωσαν και σέναγια χάρη μου. Θα αποδείξω μια μέρα σε όλους ότι έχουνάδικο. Τα οστά που βρήκατε είναι δικά μου, είμαι άγιος καιθα κάνω πολλά θαύματα. Που πονάς, παιδί μου;". "Στοστομάχι μου" απαντά η Βασιλική. Απλώνει τότε το χέρι τουκαι την σταυρώνει τρεις φορές λέγοντας: "Εις το όνομα τουΠατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος... Βασιλική,είσαι καλά. Προχώρει, μη δειλιάζεις, κι εγώ θα μεσιτεύω στονΚύριο για σένα". Την ίδια στιγμή ξύπνησε κι έκανε το σταυρό της μεδάκρυα ευγνωμοσύνης. Η γαλήνια μορφή του Αγίου ήτανβαθειά αποτυπωμένη στο νου της. Το πρωί σαν ξημέρωσε,διηγήθηκε το θαύμα στους δικούς της. Εκείνοι δεν πίστεψανότι έγινε καλά και επέμεναν να κάνει τις εξετάσεις. ΗΒασιλική όμως ήταν υπερβέβαιη για την ευεργεσία και τουςαγνόησε. Πραγματικά, από τότε μέχρι σήμερα, μετά από τόσαχρόνια, δεν την ξαναενόχλησε το στομάχι της κι ούτεχρειάστηκε να πάει σε γιατρό η να πάρει φάρμακα. Μετά τηθαυμαστή θεραπεία της, ανέβαινε σχεδόν κάθε μέρα στιςΚαρυές και προσευχόταν. Ασπαζόταν το κασονάκι όπου είχαντοποθετήσει τα λείψανα και θερμοπαρακαλούσε: "Ποιός είσαι,άγνωστε μου Άγιε; Σε πιστεύω με όλη μου την καρδιά. Πες τοόνομα σου να το δοξάσουμε όπως σου αξίζει".Μια νύχτα λοιπόν ξαναείδε στον ύπνο της τον μοναχό μετην χαρακτηριστική επιβλητική φυσιογνωμία. "Είμαι οοσιομάρτυς Ραφαήλ, της λέει. Δικά μου είναι τα οστά πουβρέθηκαν. Ζούσα στο Μοναστήρι των Καρυών και μ’ έσφαξανοι Τούρκοι, αφού προηγουμένως με βασάνισαν σαν τονΧριστό. Είμαι άγιος και θα κάνω πολλά θαύματα". Ξύπνησεκαι θυμόταν καλά το όνομα: Ραφαήλ, θα ήταν τρείς η ώρα.Από τη συγκίνηση και τον ενθουσιασμό της ξύπνησε και τονάντρα της να του το πει. Το πρωί το συζήτησαν και με τημητέρα της. Την συμβούλεψαν να μην πει λέξη σε κανένα, γιανα μην τους σχολιάζουν στο χωριό.Μετά από λίγο, την ώρα που έτρωγαν το πρωινό τους,ήρθε στο σπίτι τους η Μαρία Τσολάκη και κοντοστεκόταν σαννα ήθελε κάτι να τους πει. "Τι είναι, Μαρία; Μην είδες πάλιεκείνον τον πάπαδο;" την πείραξε ο Άγγελος, γιατί έτσι έλεγεη Μαρία τον κληρικό που είχε δει ακέφαλο πάνω στις Καρυές,επειδή ήταν υψηλόσωμος. "Όχι, Άγγελε. Μόνο είδα την ίδιαμαυροφόρα γυναίκα, την Παναγία, και μου είπε ότι το όνομαεκείνου του παπά είναι Ραφαήλ".Ακούγοντας τα λόγια της, έμειναν και οι τρεις άναυδοι."Τι πάθατε, Άγγελε; Εγώ στ’ αλήθεια είδα την Παναγία καιμου είπε τρεις φορές το όνομα". "Σε πιστεύω, Μαρία,αποκρίθηκε ο Άγγελος, γιατί το ίδιο όνομα έμαθε και ηΒασιλική απόψε το βράδυ. Είμαστε ξυπνητοί από τις τρεις ταχαράματα και, τώρα μόλις, πάλι την ίδια συζήτηση είχαμε. Ανμεσολαβούσε λίγη ώρα και κατέβαινα στην αγορά χωρίς ναμε προλάβεις, θα έλεγα ότι είχατε συνεννοηθή. Ενώ τώραείναι ολοφάνερο πως κάτι σπουδαίο έγινε και στις δυό σας.Αλλά πες μας τι ακριβώς είδες"."Χθες το απόγευμα ανεβήκαμε με την γυναίκα σου τηνΒασιλική και τον γιο μου τον Παναγιώτη στις Καρυές ναανάψουμε τα καντήλια. Πλησιάζοντας στο Εκκλησάκι, μουλέει το παιδί "Μαμά, στην ελιά έξω από την Εκκλησία κάθεταιμια γριούλα και με καλεί με το χέρι της". Εμείς δεν βλέπαμετίποτε και το ρώτησα που ήταν η γριά. "Μπήκε μέσα στηνΕκκλησία" μας απάντησε κι έτρεξε να πάει κι εκείνο μέσα.Βγήκε όμως έκπληκτο και μας είπε ότι η γριούλα βγήκε απότο παράθυρο. Δεν το πιστέψαμε και το μάλωσα, νομίζονταςότι μας κορόιδευε. Τη νύχτα όμως είδα την Παναγία στονύπνο μου και μου είπε: "Το παιδί δεν είπε ψέματα, Μαρία. Εγώήμουν, και αν τ’ άφηνες μόνο του, θα του έδινα την εικόναμου στην αγκαλιά του. Εδώ μ’ έχει θαμμένη με τα χέρια του οπάτερ Ραφαήλ, ο καλόγερος που ζούσε εδώ πάνω και τονέσφαξαν οι Τούρκοι". Την ίδια στιγμή παρουσιάσθηκε στα δεξιά της ο παπάςεκείνος, τον έδειξε με το χέρι της και μου είπε: "Δικά τουείναι τα οστά που βρήκατε. Αύριο να πάς στον παπά-Παχώμιοπου είναι στο διπλανό χωριό, να του πείς ν’ ανεβή στοΕκκλησάκι, να λειτουργήσει και να μνημονεύσει τα οστά μετο όνομα Ραφαήλ, όχι αγνώστου. Να κάνετε και κόλλυβα. Ανδεν πάς, χειρότερα από τον άντρα σου θα πάθεις!". Τηνρώτησα, γιατί να πάμε στον παπά-Παχώμιο και όχι στον παπάτου χωριού μας, και μου απάντησε. "Γιατί είναικαλογερόπαπας". Τρείς φορές είδα το ίδιο όνειρο, γιατί κάθεφορά που ξυπνούσα, ξεχνούσα το όνομα. Που να το θυμάμαι;Μαθές, έχουμε τέτοιο όνομα στο χωριό μας; Την τρίτη φοράμου λέει η Παναγία "Σήκω, κόρη μου, και γράψε το όνομα του,να μην το ξεχάσεις"...".Δόξασαν το όνομα του Θεού και πήραν την απόφαση ναπάνε να ειδοποιήσουν τον ιερομόναχο Παχώμιο, εφημέριο τηςγειτονικής Κοινότητας των Πύργων. Αλλά η μητέρα τηςΜαρίας, όταν της το είπαν, αντέδρασε και ξεσήκωσε όλη τηγειτονιά με τις φωνές της. Έτσι, αναγκάσθηκαν να στείλουντη γειτόνισσα τους Βιργινία Αδάμ. Ο π. Παχώμιος αμφέβαλεγια τη γνησιότητα των ονείρων και της είπε "Την Λειτουργίαθα σας την κάνω με όλη μου την καρδιά, αλλά μη μου ζητάτενα μνημονεύσω αυτό το όνομα. Χρειάζεται προηγουμένως ναπάρω άδεια από τη Μητρόπολη". Ήταν 6 Οκτωβρίου 1959. Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας, που θα τελούσε τηΛειτουργία, είδε το ακόλουθο όνειρο και μάλιστα δε δίστασενα το περιγράψει με γραπτή κατάθεση του προς τονΜητροπολίτη. "Βρέθηκα στο νεόκτιστο Εκκλησάκι του λόφουτων Καρυών, που έλαμπε ολόκληρο από φως. Στα αριστεράτης Αγίας Τραπέζης είδα ένα κληρικό με άσπρα μαλλιά καιγένια που έμοιαζε με τον παπά-Ευθύμιο, τον εφημέριο τηςΘερμής. Του λέω "Ούτε ιερό έκανες, αλλά ούτε και νιπτήρανα πλύνω τα χέρια μου". Αμέσως εκείνος άλλαξε όψη καιφάνηκε με διαφορετική μορφή· υψηλός, με μαύρα μαλλιά καιμαύρα γένια, σοβαρός, επιβλητικός. "Έμαθα ότι ο νέοςασκητής που φανερώθηκε ονομάζεται Ραφαήλ" του είπα, κιεκείνος συμπλήρωσε με έμφαση "Και η καταγωγή μου εξΙθάκης". "Σκέφτομαι, συνέχισα, να παραγγείλω την εικόνα τουστο Άγιον Όρος, όπου αγιογραφούν με ευλάβεια". "Και τηνΑκολουθίαν μου μαζί" αποκρίθηκε ο "Άγιος". Την άλλη μέρα το πρωί λειτούργησε στο Εκκλησάκι τωνΚαρυών και μνημόνευσε για πρώτη φορά το όνομα Ραφαήλ."Αν δεν πιστεύετε, είπε στο εκκλησίασμα, αυτές τις γυναίκεςπου πληροφορήθηκαν το όνομα του Αγίου, πιστέψτε εμέναπου βαστώ τα Άγια και τρέμει η γη κι ο ουρανός· Ραφαήλείναι το όνομα του Αγίου".Εντωμεταξύ μέσα στον Οκτώβριο του 1959πολλαπλασιάζονται οι εμφανίσεις του Αγίου κατά τις οποίες οίδιος φανερώνει το όνομα του σε πολλά πρόσωπα. Ένας απ’αυτούς, ο Κώστας Τσαλίκης, πήγε στο Εκκλησάκι τωνΚαρυών μια εικόνα του Ταξιάρχη για αφιέρωμα και άκουσεμια φωνή "Κώστα, Κώστα, το όνομα μου είναι Ραφαήλ!" Τρομοκρατημένος άφησε την εικόνα και έφυγε τρέχοντας γιατο χωριό.Η ανεψιά του εφημερίου της Θερμής π. Ευθυμίου, ΜυρσίνηΛυκαρδοπούλου, είδε στον ύπνο της τον "Άγιο αυστηρό νατην πιάνει από το χέρι και να επαναλαμβάνει: "Ραφαήλ,Ραφαήλ, Ραφαήλ είναι το όνομα μου! Μην αμφιβάλλεις".Η συνταξιούχος καθηγήτρια Ευγλωττία Σβορώνου, απότους Πύργους, τον είδε μέρα μεσημέρι μέσα στο σπίτι της με
Leave a Comment