Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
0Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Ὀρθόδοξος Τύπος • 4 Ἀπριλίου 2014, φ. 2017

Ὀρθόδοξος Τύπος • 4 Ἀπριλίου 2014, φ. 2017

Ratings: (0)|Views: 3 |Likes:
-
-

More info:

Published by: Ἀρχονταρίκιον on Apr 21, 2014
Copyright:Traditional Copyright: All rights reserved

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/15/2014

pdf

text

original

 
ΕΤΗΣΙΑΙΣΥΝΔΡΟΜΑΙ:ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ:ΕΥΡΩ50,00.ΚΥΠΡΟΥ:ΕΥΡΩ90,00.ΕΥ-ΡΩΠΗΣ:ΕΥΡΩ90,00.ΑΜΕΡΙΚΗΣΚΑΙΑΛΛΩΝΧΩΡΩΝ:ΕΥΡΩ100,00.ΤΙΜΗΦΥΛΛΟΥΤΗΣΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ:ΕΥΡΩ1,20
ΙΔΡΥΤΗΣ†Ἀρχιμ.ΧαράλαμποσΔ.Βα󰏃ιλόπουλοσ4ΑΠΡΙΛΙΟΥ2014†ΑΚΑΘΙΣΤΟΣΥΜΝΟΣ,Γεωργίουὁ󰏃ίουτοῦἐνΜαλε
ῷ, Πλάτωνοσ, Ζω󰏃ιμᾶ ὁ󰏃ίου, Νικήτα, Θεωνᾶ
󰏃ίουΕΤΟΣΝΔ´ΑΡΙΘΜΟΣΦΥΛΛΟΥ2017
Η
ΣΥΝΑΞΗτῶνΠροκαθημένωντῶνὈρθοδό-ξωνΑὐτοκεφάλωνἘκκλη󰏃ιῶνπραγματο-ποιήθηκε󰏃τὸΦανάριἀπὸτὶσ6ἕωσκαὶτὶσ9Μαρτίουκαὶἀνήκειπλέον󰏃τὸπαρελθόν.ΓιὰτὴΣύναξη,ποὺεἶχεἐλάχι󰏃τηκάλυψηἀπὸτὰδιεθνῆκαὶτὰἐθνικὰΜΜΕ,ἐκδόθηκαν󰏃τὶσ9ΜαρτίουἈνακοινωθὲνκαὶΜήνυμα.ΣτὸἈνακοινωθὲν󰏃η-μειώνεταιὅτι«ἀπεφα󰏃ί󰏃θηὅπωσἐπιταχυνομένηστῆσπροπαρα󰏃κευῆστῆσἉγίασκαὶΜεγάλησΣυνό-δουτῆσὈρθοδόξουἘκκλη󰏃ίασ,󰏃υγκληθαὕτηὑπὸτοῦΟἰκουμενικοῦΠατριάρχουκαὶὑπὸτὴνπροεδρίαναὐτοἐνΚων󰏃ταντινουπόλειἐντὸστοῦἔτουσ2016».ΣτὸΜήνυμαἀναφέρονται󰏃τοι-χεῖα,ποὺδὲνἀναφέρονται󰏃τὸἈνακοινωθέν.Πρῶτονἐπιβεβαιώνεταιἡ«ἀφο󰏃ίω󰏃η»τῶνΠρο-καθημένων«󰏃τὴνἔννοιατῆσ󰏃υνοδικότητοσ».Δεύτεροντονίζεταιὅτιὅλεσοἱἀποφά󰏃εισκαὶ󰏃ὲὅλατὰ󰏃τάδιαἕωστὴνἉγίακαὶΜεγάληΣύνοδο,ἡὁποία,πλὴνἀπροόπτου,θὰ󰏃υγκληθεῖτὸ2016󰏃τὴνΚων󰏃ταντι-νούπολη,«θὰλαμ-βάνωνταικαθ’ὁμοφωνίαν».ΚαὶτρίτονὅτιἡΣύνο-δοσθὰπροεδρεύεταιἀπὸτὸνΟἰκουμενικὸΠα-τριάρχηκαὶοἱἄλλοιΠροκαθήμενοιθὰκάθονται«ἐκδεξιῶνκαὶἐξεὐωνύμωνΑὐτοῦ».Σὲδηλώ󰏃εισἐπὶτῆσοὐ󰏃ίαστῆσΣυν-άξεωσπροέβη󰏃αν󰏃ὲρω󰏃ικὰΜΜΕὁΠατριάρχησΜό󰏃χασκ.ΚύριλλοσκαὶΜητροπολίτησΒολο-κολὰμ󰏃κκ.Ἱλαρίων,πρόεδροστοῦΤμήματοσἘξωτερικῶνἘκκλη󰏃ια󰏃τικῶνΣχέ󰏃εωντοῦΠα-τριαρχείουΜό󰏃χασ.Αὐτὲσἔχουντὸἐνδιαφέροντουσ,γιατίἐκφράζουντὴνἐκμέρουστοῦΠα-τριαρχείουτῆσΜό󰏃χασἀντιμετώπι󰏃ητῆσπορείασκαθὼσκαὶτῆσἴδιαστῆσΠανορθόδοξησΣυνόδου.κ.Κύριλλοσμιλώντασ󰏃τὸνἀνταποκριτὴτοῦΡω󰏃ικοῦτηλεοπτικοῦΣταθμοῦ
VGTRK
󰏃τὴνΚων-󰏃ταντινούποληἐπὶτῶνἀποφά󰏃εωντῆσΣυνάξεωσ󰏃ημειώνει:ΠρῶτονὅτιτὸΜήνυματῶνΠροκαθημένωνπε-ριλαμβάνει«πολὺ󰏃πουδαῖα󰏃ημεῖαγιὰτὴνκατά-󰏃τα󰏃η󰏃τὴνΟὐκρανία»,μεταξὺτῶνὁποίωντὴνἔκκλη󰏃ηνὰμὴἐμπλέκονται󰏃τὰἐκκλη󰏃ια󰏃τικὰθέ-ματα󰏃τρατιωτικὲσκαὶπολιτικὲσδυνάμεισκαὶτὴθέ󰏃ηὅτιμόνονκανονικότηταεἶναιἀρχὴτῆσἀποκατα󰏃τά󰏃εωστῆσἑνότηταστῆσἘκκλη󰏃ίαστῆσΟὐκρανίασ.ΔεύτερονὅτιΣύνοδοστοῦ2016«δὲνεἶναιΟἰκουμενική,ὅπωσπι󰏃τεύουνὁρι󰏃μένοι,ἀλλὰΣύν-
ΕἰςτὸνἀπόηχοντῆςΣυνάξεωςτῶνΠροκαθημένων
τῶνὈρθοδόξωνΑὐτοκεφάλωνἘκκλησιῶν
Ἡ πρό󰏃κλη󰏃ισ ἐπεδόθη εἰσ τὸν Πάπαν ἀπὸ τὸν Πρόεδρον κατὰ τὴν ἐπί󰏃κεψίν του εἰσ τὸ Βατικανόν
ΠΡΟΣΕΚΛΗΘΗΟΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣΠΑΠΑΣΕΙΣΤΑΣΑΘΗΝΑΣ
ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ. ΚΑΡ. ΠΑΠΟΥΛΙΑ
Ἱ󰏃τορίαἐπαναλαμβάνεταιὡσφάρ󰏃α,εἰστὴνπερίπτω󰏃ιν
ὅμωσ
τῆσἐκκλη󰏃ια󰏃τικῆσἱ󰏃τορίασἐπα-ναλαμβάνεταιὡστραγωδία,
μ
όνο
ν
ποὺτὰπρό󰏃ωπαἔχουνἀλλάξει.ΤώραεἰστὴνΠροεδρίαντῆσΔη-μοκρατίασεὑρί󰏃κεταιὁκ.Κάρο-λοσΠαπούλιασ,ὁποῖοσκατὰτὴν󰏃υνάντη󰏃ίντουμὲτὸννέονΠά-πανεἰστὸΒατικανὸν(Παρα󰏃κευὴ28ηΜαρτίου)τὸνπρο󰏃εκάλε󰏃ενὰἐπι󰏃κεφθῆτὴνἙλλάδα.Ἐππαντοδυναμίαστοῦμακαρι󰏃τοῦἈρχιεπι󰏃κόπουἈθηνῶνκυροῦΧρι󰏃τοδούλουἕνασἄλλοσΠρό-εδροστῆσΔημοκρατίασ,ὁκ.Κων-󰏃ταντῖνοσΣτεφανόπουλοσεἶχεπρο󰏃καλέ󰏃ειτὸνἀείμνη󰏃τονκαὶ«ἡγια󰏃μένον»ὑπὸτοῦΒατικανοῦΠάπανἸωάννηνΠαῦλονΒ´.νέοσΠάπασκ.Φραγκί󰏃κοσἄφη-󰏃ενἀνοικτὴντὴνἡμερομηνίανἐπι󰏃κέψεωσ,ἐκφράζωνἁπλῶστὴνἐπιθυμίαννὰτὴνἐπι󰏃κεφθῆ,χωρὶσνὰκαθορί󰏃ηἡμερομηνίαν.«ἡγια󰏃μένοσ»πάπασεἶχεκαθο-ρί󰏃ειτὴνἡμερομηνίαν,ἦλθενεἰστὴνἙλλάδα,τοῦἐπεφυλάχθηθε-αματικὑποδοχὑπτῆσΔιοι-κού󰏃ησἘκκλη󰏃ίασ,ὑπὸτὸνμακα-ρι󰏃τὸνἈθηνῶνκυρὸνΧρι󰏃τόδου-λον,παρὰτὰσἀντιδρά󰏃ειστοῦπι-󰏃τοῦλαοῦ,ἹερῶνΜονῶν,Θεολό-γωνκ.λπ.Τό󰏃οπολὺμεγάλαιἦ󰏃αναἱἀντιδρά󰏃εισ,ποὺΣεβ.Αἰγια-λείασκαὶΚαλαβρύτωνκ.Ἀμβρό-󰏃ιοσ,ὁποῖοστὸνπρο󰏃εφώνη󰏃εμὲτὴνἰδιότητατότετοῦ«ὑπουρ-γοῦἘξωτερικῶν»τῆσἘκκλη󰏃ίαστῆσἙλλάδοστοῦεἶχενεἴπειπ 
ώ
σ󰏃ὲὑποδεχόμεθαπαρτὰσἀντι-δρά󰏃εισκατὸνκίνδυνοννέου󰏃χί󰏃ματοσεἰστὴνὈρθόδοξονἘκκλη󰏃ίαν.πρό󰏃κλη󰏃ισεἰστὸννέονΠάπανἔγινεπαρὰτὸγε-γονὸσὅτιὑπάρχουνπολλαὶδια-φωνίαι,ὑπὸΣεβ.Μητροπολιτῶν,Καθηγουμένων,ἹερῶνΜονῶν,Θεολόγων,Ἱερομονάχων,κλη-ρικῶνκαὶτοῦπι󰏃τοῦλαοῦ,μὲτὴνπορείαντῶνθεολογικῶνδιαλό-γωνμετὰτῶνἑτεροδόξωνκαὶτὴνἀναγνώρι󰏃ιντῶναἱρετικῶνχρι-󰏃τιανικῶν«ἐκκλη󰏃ιῶν»ὡσκανο-νικῶν.πρό󰏃κλη󰏃ισἀπηυθύνθηὑπὸτοῦΠροέδρουτῆσΔημοκρα-τίασδύομῆνασπρὸστῆσ󰏃υναν-
ΟΑΚΑΘΙΣΤΟΣΥΜΝΟΣ
ΤὴνΠαρα󰏃κευήντῆσΕ´ἑβδομάδοστῶνΝη󰏃τειῶνἡἘκκλη-󰏃ίαμασψάλλειτήνἀκολουθίαντοῦἈκαθί󰏃τουὝμνου.
 Ἀνωτέρωρωσικήεἰκώντοῦ14ουαἰῶνος.Εἰςτόκέντρονεἰκονίζεται ἡ Θεοτόκος, ἐνῶ ἑκάστη ἀπό τάς μικράς πε- ριφερειακάς εἰκόνας ἀφορᾶ τήν διήγησιν ἑνός ἐκ τῶνεἰκοσιτεσσάρων «οἴκων» τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου.
 Ἡπαναίρεσιςτοῦοἰκουμενισμοῦ
Τοῦ 
κ.ΜιχαὴλΕ.Μιχαηλίδη,
Θεολόγου 
Τὰδόγματακααἱπαραδόσεις
τῆςἘκκλησίας
Τοῦ 
πρωτοπρε󰏃βυτέρουπ.Διονυ󰏃ίουΤάτ󰏃η 
Π
ΟΛΛΕΣφορὲσπαρατηροῦμε󰏃τὴνἘκκλη󰏃ίαφαινόμεναἀποκαρ-διωτικά,τὰὁποῖαθὰἀποφεύγοντανἐὰνοἱπρωταγωνι󰏃τέστουσ(󰏃υνήθωσμεγαλό󰏃χημοικληρικοί)󰏃έβονταντὶσπαραδό󰏃εισκαὶεἶχανεὐαι󰏃θη󰏃ίαἀπέναντι󰏃τὰἀπὸαἰῶνεσκαθιερωμένα.Δυ󰏃τυχῶσ,τὸκο󰏃μικφρόνημακαὶἡἀδιάκοπητά󰏃ηἐκ󰏃υγχρονι󰏃μοῦεἶναιοἱκύριεσαἰτίεστῆσκακοδαιμονίασ.Κληρικοποὺδὲνἔζη󰏃ανμέ󰏃α󰏃τὴνπαράδο󰏃η,ἀλλὰμετὰτὴχειροτονίατουσἀναγκά󰏃τηκαννὰτὴνἀκολουθή󰏃ουν,τηρώνταστοὺσἐξωτερικοὺστύπουσ,νιώθουνἄβολακαὶἐπιδιώκουνἀλλαγέσ,μὲτὴνἐλπίδαὅτικάτικαλύτεροθὰπροκύψει󰏃τοὺσἴδιουσκαὶ󰏃τὸποίμνιότουσ.Περιφρονώνταστὸζωογόνοπνεῦματῆσπαράδο󰏃ησ,προτείνουνἀλλαγέσ,ποὺδὲνμποροῦννὰθεωρηθοῦνὡσ󰏃υνέχειάτησκαὶἐμπλουτι󰏃μόστησ,ἀφοῦ󰏃τὴνπραγματικότηταἀνα-τρέπουντὰπάντακαὶκατεδαφίζουνἐκεῖνα,ποὺχτί󰏃τηκανἀπὸἐνάρε-τουσκληρικοὺσκαὶμοναχούσ,οἱὁποῖοιεἶχαντὸνοῦκαὶτὴνκαρδιάτουσ󰏃τραμμένα󰏃τὴναἰώνιαβα󰏃ιλείακαὶὄχι󰏃τὴνπαροῦ󰏃αζωή.προ󰏃πάθειατῶνἀντιπαραδο󰏃ιακῶνκληρικῶνἐμπνέεταιἀπὸτὸνἀνατροπέατῶνπάντωνδιάβολο,ὁποῖοσμὲτρόποὕπουλοπρο󰏃παθεῖ νὰἀντικατα󰏃τή󰏃ειτὴνκαθαρπαράδο󰏃ητῆσἘκκλη󰏃ίασμὲτὶσδιάφο-ρεσἐφάμαρτεσπαραδό󰏃ειστοῦκό󰏃μου.Γι᾽αὐτὸχρειάζεταιμεγάληπρο󰏃οχή,ἀλλὰκαὶταπείνω󰏃η.ἔλλειψη󰏃εβα󰏃μοῦπρὸστὴνπαράδο󰏃ητῆσἘκκλη󰏃ίασ󰏃τηρίζεται󰏃τὴνἄγνοιαπολλῶν,οἱὁποῖοιβλέπουντὴνπαράδο󰏃ηἀποκομμένηἀπὸτὴδιδα󰏃καλίατοῦΕὐαγγελίουκαὶτὴνταυτίζουνμὲτὶσἁπλὲσ󰏃υνήθειεστῶνἱερέων.Ὅμωσδὲνεἶναιἔτ󰏃ι.Ἡπαράδο󰏃ηδὲνεἶναι󰏃υνήθεια.Εἶναικάτιπολπιὸ󰏃πουδαῖοκαὶπιὸβαθύ.Κάτιποὺγιὰνὰτὸκατανοή󰏃εισχρειάζεταιπί󰏃τηκαὶφόβοστοῦΘεοῦ.ἍγιοσΝικόδημοσὁἉγιορείτησἀναφέρεται󰏃τὸθέμααὐτὸμὲ󰏃αφήνειακαὶμακάριὅλοινὰἀποδεχτοῦντὸδιευκρινι󰏃τικότουλόγο:«Τὰδόγματακαὶοἱπαραδό󰏃ειστῆσἘκκλη-󰏃ίασδὲνεἶναιἀντίθεταμεταξύτουσ·διότιτὰδόγματατῆσΠί󰏃τεωσ󰏃υνι-󰏃τοῦντὶσπαραδό󰏃ειστῆσἘκκλη󰏃ίασκαὶοἱπαραδό󰏃ειστῆσἘκκλη󰏃ίασθεμελιώνονταιἐπάνω󰏃τὰδόγματατῆσΠί󰏃τεωσ».Στὴ󰏃υνεχῶσμεταβαλλόμενηἐποχήμασοἱκληρικοὶπρέπεινὰμένουν󰏃ταθεροὶκαὶνὰπροβάλλουντὴδιδα󰏃καλίακαὶτὴνπαράδο󰏃ητῆσἘκκλη󰏃ίασ,ἀποφεύγοντασκαθετὶτὸνεωτερικό.Ὅ󰏃οιδὲνμποροῦννὰκάνουνκάτιτέτοιο,εἶναιπροτιμότερονὰπάρουνἄλλεσἀποφά󰏃εισγιὰτὴζωήτουσ,γιὰνὰ󰏃ταματή󰏃ειὁ󰏃κανδαλι󰏃μὸσκαὶἡφθορτῶν󰏃υνει-δή󰏃εωντῶνπι󰏃τῶν.Στήνἐποχήμασ,εἶναιπιάγεγο-νόσ,κορυφώνεταιαἵρε󰏃ητοῦ"οἰκουμενι󰏃μοῦ",μέτόνκατακλυ-󰏃μότῶνἀνεπίτρεπτωνκαίἀντορ-θόδοξωνἐκδηλώ󰏃εων,περι󰏃τα-τικῶνκαίπαραβιά󰏃εωντοῦδόγμα-τοσκαίτῶνἱερῶνΚανόνωντῆσὈρθόδοξησἘκκλη󰏃ίασ.Ἔχουνπυκνώ󰏃ει󰏃έτέτοιοβαθμόοἱδια-χρι󰏃τιανικέσκαίδιαθρη󰏃κειακέσ󰏃υνάξεισκαί󰏃υνελεύ󰏃εισ󰏃υμπρο-󰏃ευχῆσκαίδιαλόγου-μέπρωτοπό-ροτόαγκό󰏃μιοΣυμβούλιοἘκκλη󰏃ιῶν"-ὥ󰏃τεμέτόζύμωματῶνἑκατοντάδωνπροτε󰏃ταντικῶνκαίἄλλων,κατ'ὄνομα,χρι󰏃τιανικῶνὁμάδων,νάμήξέρεικανείσποῦβα-δίζεικαίποιόΘεόπι󰏃τεύει!Ἐάνδιαχρι󰏃τιανικόσοἰκουμενι󰏃μόσμοι-άζειμέπρόχειροθεατράκι,δια-θρη󰏃κειακόσοἰκουμενι󰏃μόσεἶναιτραγωδία.Ἐάνμέτούσἑτερόδο-ξουσὑπάρχουνκάποια󰏃ημεῖαἐπαφῆσ,μέτούσἀλλόθρη󰏃κουστόθρη󰏃κευτικο-θεολογικόχά󰏃μα,εἶναιἀγεφύρωτο.Μ'αὐτούσδένὑπάρχεικανέναπεριθώριο󰏃υνεν-νόη󰏃ησ.Πῶσεἶναιδυνατή󰏃υνεν-νόη󰏃ημέμιάτρομοκρατική,γιάπα-ράδειγμα,θρη󰏃κεία,ὅπωσἀποδει-κνύεταιμου󰏃ουλμανι󰏃μόσμέτήδιδα󰏃καλίατουγιάτό"τζιχάντ";Μέτούσἑτερόδοξουσπάλι,τούσπαπικούσ(ἤρωμαιοκαθολικούσ),τούσπροτε󰏃τάντεσ,μέτίσἑκατον-τάδεσαἱρετικέσπαραφυάδεσ,τούσἈγγλικανούσ,τούσΜορμόνουσ,τούσἀντίχρι󰏃τουσχιλια󰏃τέσ(Γιεχω-βάδεσ),ἀπό󰏃τα󰏃ηπούμᾶσχωρί-ζει,εἶναιἀνάλογημέτήβαρύτητατῆσαἱρετικῆστουσδιδα󰏃καλίασ.ΚατάτόνΠαῦλο:"Φά󰏃κοντεσεἶναι󰏃οφοί,ἐμωράνθη󰏃αν"(Ρωμ.Α΄22),καίκατάτόθεόπνευ󰏃τοβιβλίοτοῦἸώβ,ὁΘεόσεἶναι:"Ὁδρα󰏃󰏃όμε-νοστούσ󰏃οφούσἐντῇπανουργίᾳαὐτῶν"(Α΄Κορ.Γ΄19).Καίμιάκαίἀναφερόμα󰏃τε󰏃τούσἈγγλικανούσ,τελευταίαεἴδη󰏃ηἀναφέρειὅτιοἱτῆσἈγγλικανικῆσ"ἐκκλη󰏃ίασ"󰏃υ󰏃κέπτονται-μετάτήνπρωτοπορείατουσ󰏃τήνπαγκό-󰏃μιαδια󰏃τροφήτῆσὁμοφυλοφι-λίασ,νάγράψουνκάποια"ἐκκλη-󰏃ια󰏃τικήἀκολουθία"γιάτάνέα"ζεύγη"!!..Μετάἀπ'αὐτά,ἀναρω-τιέταικανείσ,ἄνπρόκειταιγιά"Ἀγγλικανικήἐκκλη󰏃ία","δαιμο-νικήἐκκλη󰏃ία!"Πῶσκατάντη󰏃εηραιάἈλβιών"!Ἀπό"χώρατῆσΒίβλου",ἔγινεχώρατῆσμα󰏃ωνίασ,τῆσμα-γείασ,τῆσὁμοφυλοφιλίασκαίπά-󰏃ησδια󰏃τροφῆσ.Εἶναιἀπόχρόνια󰏃βη󰏃μένεσοἱλυχνίεσὅλωντῶναἱρετικῶνἐκκλη󰏃ιῶν.Μίαεἶναιἀληθινή,ἡἁγία,ἀπο󰏃τολικήκαίἡκαθολικήἘκκλη󰏃ία:ἩΟΡΘΟΔΟ-ΞΗ."Αἱρετικόνἄνθρωπον,μετάμίανκαί,δευτέραννουθε󰏃ίανπα-ραιτοῦ,εἰδώσὅτιἐξέ󰏃τραπταιτοιοῦτοσ,καίἁμαρτάνειὤναὐτο-κατάκριτοσ"(Τῖτ.Γ΄10-11).Οἱδια-󰏃κέψεισδένπρέπεινάγίνονταιγιάτίσδια󰏃κέψεισ!θαυμά󰏃ιαπρο󰏃-ευχήτῆσΘείασΛειτουργίαστοῦΜ.Βα󰏃ιλείου,ἄσγίνεικαίδικήμασπρο󰏃ευχή:"Τούσπεπλανημένουσἐπανάγα-γε,καί󰏃ύναψοντῇἁγί󰏃ουΚαθο-λικῇκαίἈπο󰏃τολικῇἘκκλη󰏃ίᾳ".ΚαίὁΚύριοσξέρειπότεθάκάμειτόθαῦμαΤου.Σύνθημάμασ:"Ὅλοι󰏃τόΧρι󰏃τόδιάτῆσὈρθοδοξίασ".
ἈρχηγὸστοῦσκράτουστοῦΒατικανοδὲνκαθώρι󰏃ετὴνἡμερομηνίανἐπι󰏃κέψεωσ,ἀλλὰἐξέ-φρα󰏃ε τὴν ἐπιθυμίαν νὰ ἐπι󰏃κεφθῆ τὴν Ἑλλάδα. Ὁ ὑπουργὸσ Παιδείασ καὶ Θρη󰏃κευμάτων κ. Κων.Ἀρβανιτόπουλοσ,ὁποῖοσ󰏃υνώδευετὸνκ.ΠαπούλιανεἰστὸΒατικανὸνπαρου󰏃ία󰏃ενεἰσ τὸν Πάπαν νομο󰏃χέδιον τοῦ ὑπουργείου, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἀναγνωρι󰏃θῆ ἡ ἐν Ἑλλάδι παπικὴ«ἐκκλη󰏃ία»ὡσνόμιμονπρό󰏃ωπον,ἱκανοποιῶνπάγιοναἴτηματῶνπαπικῶνἀπὸτὸνκ.Κω󰏃τῆν Στεφανόπουλον εἰσ τὸν 󰏃ημερινὸν Πρόεδρον Δημοκρατίασ καὶ ἀπὸ τὸν μακαρι󰏃τὸν Ἀθηνῶν κυρὸνΧρι󰏃τόδουλονεἰστὸνδιάδοχόντουκ.Ἱερώνυμον.Νὰλάβηἐπιτέλουσθέ󰏃ινἹεραρχία.
 Ἡ πρόσκλησις ἐπεδόθη ἑξήκοντα ἡμέρας πρὸ τῆς συναντήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μὲ τὸν Πάπαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐξ ἀφορμῆς τῆς συμπληρώσεως πεντήκοντα ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων καὶ τὴν περιθω-ριοποίησιν τῶν Ὀρθοδόξων Δογμάτων. Ἡ Ἀποστολικὴ Διακονία ἀναγνωρίζει παπικοὺς ἁγίους, ὅταν οἱ παπικοὶ δὲν ἀναγνωρίζουν πολλούς ἁγίους τῆς πίστεώς μας. Ἀντιπροσωπεία τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας ἐπεσκέφθη τὸ Βατικανὸν (πρὸ τοῦ κ. Παπούλια) καὶ ἐδώρησεν εἰς τὸν Πάπαν τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου τῶν Παπικῶν καὶ προστάτου τοῦ Πάπα,  Ἁγίου Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης. Ἡ εἰκὼν ἦτο ἁγιογραφημένη μὲ βυζαντινὸν τρόπον, διὰ νὰ ἑνώση ἡ βυζαντινὴ τέχνη τὰς δύο ἐκκλησίας, ὡς εἶπεν ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας, Μητροπολίτης Φαναρίου κ. Ἀγαθάγγελος (φαίνεται διὰ τὴν Ἀποστολικὴν Διακονίαν δὲν ὑφίστανται αἱρέσεις εἰς τὸν Παπισμόν, οὔτε κακοδοξίαι κ.λπ.).
 Ἐξἀφορμῆςδημοσιεύματοςτῆςἐφημερίδος«Αὐγή»,ὑπὸἡμερομηνίαν19ηνΦεβρουαρίου,συμφώνωςπρὸςτὸὁποῖονεὑρισκόμεθαἐνώπιονμιᾶςταυ-τ
ί
σεωςἘκκλησίας-ἜθνουςκαὶἐνώπιονμιᾶςταυτίσεωςτῆςὈρθοδοξίαςμὲτὸνἙλληνισμόν,ὁγνωστὸςσυγγραφεύςἱστορικῶνθεμάτωνκαὶἀρθρογράφοςτῆςἐφημερίδος«ΤΟΠΑΡΟΝ»(9ηςΜαρτίου)κ.ΓεώργιοςΛεονταρίτηςὑπέ-δειξενεἰςτὸνΠρόεδροντοῦΣΥΡΙΖΑκ.Ἀλέξ
η
νΤσίπραν,νὰμὴὑποπέσηεἰςτὰἱστορικλάθητῆςἈριστερᾶςἔναντιτῆςἘκκλησίας.συγγραφεὺςτοῦἄρθρουπαραπέμπειεἰςτὸνΜάρξ,εἰςτὸΚΚΕκαὶτὸνΝικόλαονΖαχαριάδην,εἰςξένουςΚομμουνιστὰς(ἀναθεωρητὰςκαὶμή),εἰςτὸνΒάρναληνκαὶεἰςτὴν Ἐαμικὴνἐποχὴνἀλλὰκαὶεἰςτὴντρέχουσανἐπικαιρότητα.
Τὸἄρθρον
Τὸπλῆρεςκείμενοντοῦἄρθρουτοῦκ.ΓεωργίουΛεονταρίτηἔχειὡςἀκολούθως:
«“Θὰἤθελα󰏃ήμερανὰἀπευθυνθπρὸστὸνΣΥΡΙΖΑκαὶτὴν“Αὐγή”,προ-κειμένουνὰθίξουμεἕναθέμαποὺμπορεῖνὰπροκαλέ󰏃ειμεγάληζημιὰ󰏃τὴνπαράταξητῆσἈρι󰏃τερᾶσ,ἐὰνἐπικρατή󰏃ουνἀκραῖεσπαράλογεσἀπόψεισ.Ἀναφέρομαι󰏃τὸθέμαποὺἀνακοίνω󰏃ετὸδημο󰏃ιογραφικὸὄργανοτοῦΣΥ-ΡΙΖΑγιὰτὴνἘκκλη󰏃ία,󰏃τὸφύλλοτο
υ
στῆσ19ησΦεβρουαρίου.Ἡπαρέμ-βα󰏃ήμουγίνεταιμὲκάθεκαλὴδιάθε󰏃η.Δὲνἀ󰏃κῶἀντιπολιτευτικὴτακτι-κή.Ἀντίθετα,πρόθε󰏃ήμουεἶναινὰπροφυλάξωτὸκόμματοῦκ.Τ󰏃ίπραἀπὸἀψυχολόγητεσκαὶἀνι󰏃τόρητεσ“θέ󰏃εισ”,ποὺ󰏃ὲμίατό󰏃οκρί󰏃ιμηπερίοδο󰏃ὰναὐτὴποὺπερνᾶμετώρα,μπορεῖνὰἔχουν-ἄνευλόγουκαὶαἰτίασ-ἐπι-πτώ󰏃εισ󰏃τὶσἐκλογὲσποὺἔρχονται.Πρὸστιμ
ή
ντο
υ
κ.Τ󰏃ίπρασ,󰏃τὶσμέ-χριτώραἐπαφὲσποὺεἶχεμὲτὸνἈρχιεπί󰏃κοποἐτήρη󰏃εἀξιοπρεπῆκαὶ󰏃ω󰏃τὴπολιτικὴτακτική.Ἦτανἑπόμενο,λοιπόν,τὸδημο󰏃ίευματῆσ“Αὐγῆσ”νὰπροκαλέ󰏃ειμεγάλο󰏃κεπτικι󰏃μό.Ἔγραφεἐφημερίδα:“Μίαταύτι󰏃ηἘκκλη󰏃ίασ-ἔθνουσπλανιέταιπάνωἀπὸτὴχώραμασἐδῶκαὶχρόνιακαὶμία(ἐπί󰏃ησ)ταύτι󰏃ηὈρθοδοξίασκαὶἙλληνι󰏃μοῦ.Ταυτί󰏃εισοἱὁποῖεσἀνα󰏃ύ-ρονται,κάθετό󰏃οεἴτεἐκμέρουσὁρι󰏃μένωνκυρίαρχωνὁμάδων󰏃τὸἐ󰏃ω-τερικ
τ
σἘκκλη󰏃ίασεἴτεἐκμέρουστῆσπολιτικῆσἡγε󰏃ίασγιὰἰδιοτελεῖσ,κάθεφορά,󰏃κοπούσ...”.Κιἀφήνειὑπονοούμεναὅτικακῶσμέχριτώραδὲνἔχειπροχωρή󰏃ειΣΥΡΙΖΑ󰏃ὲ“μετωπικὴ󰏃ύγκρου󰏃ημὲτὸἐκκλη󰏃ια󰏃τικὸκράτοσ”.Χειρότερηναρκοθέτη󰏃ηγιὰτὸκόμματῆσΡιζο󰏃πα󰏃τικῆσἈρι-󰏃τερᾶσ,ἐνὄψειτῆσπρο󰏃φυγῆσ󰏃τὶσκάλπεσ,δὲνμποροῦ󰏃ενὰὑπάρξει.Γε-νικῶσοἱἀρι󰏃τεροὶθὰπρέπειν
καταλάβουνὅτιἀ󰏃χέτωστῶνπρο󰏃ωπικῶν
ΤΟΟΝΕΙΔΟΣΤΗΣΟΡΘΟΔΟΞΟΥΑΓΙΟΓΡΑ
ΦΙΑΣ!
πρακτικόσΟἰκουμενι󰏃μόσ
󰏃υ󰏃τηματικῶσδιαβρώνεικαίἀλλοιώνειτάπάντα!
Τοῦ 
κ.ΔημητρίουἸ.Κάτ󰏃ουρα 
,θεολόγου-ἁγιογράφου 
ΣΥΝΕΧΕΙΑΕΙΣΤΗΝ7ηνΣΕΛ.ΣΥΝΕΧΕΙΑΕΙΣΤΗΝ7ηνΣΕΛ.ΣΥΝΕΧΕΙΑΕΙΣΤΗΝ7ηνΣΕΛ.
 
ΕΞΑΦΟΡΜΗΣΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΟΣΤΗΣΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ«ΑΥΓΗ»
ἈριστερκαἘκκλησία
ΜΗΥΠΟΠΕΣΗΤΕΕΙΣΤΑΛΑΘΗ,ΤΑΟΠΟΙΑΔΙΕΠΡΑΞΕΝ
Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΠΡΟΕΔΡΕ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ κ. ΤΣΙΠΡΑ
Τοῦ 
κ.Γ.Λεονταρίτη,
ἱ󰏃τορικοῦ,󰏃υγγραφέωσκαὶδημο󰏃ιογράφου Ὑπὸτοῦ 
κ.ΓεωργίουΝ.Παπαθανα󰏃οπούλου 
Ἀπάντη󰏃ιστῆσἹερᾶσΣυν-όδουεἰσἀνακριβδημο󰏃ι-εύματαδιὰτὴν󰏃τά󰏃ιντῆσἘκκλη󰏃ίασκαττὴντουρ-κοκρατίανκατ1821
.
Σελ.8
Τουρκίαδὲν󰏃έβεταιτοὺσκανονι󰏃μοὺστῶνἹδρυμάτωντῶνΜειονοτήτων
.
Σελ.8
Πρὸσκατάργη󰏃ιντῆσἈ-󰏃τυνομικῆσΤαυτότητοσκακαθιέρω󰏃ιντῆσψη-φιακῆσκάρταστοπολί-του
.
Σελ.8
ΝοθεύουντὴνὈρθόδοξονΠί󰏃τινκαὶἀμαυρώνουντὴνἐθνικὴν󰏃υνείδη󰏃ιντὰνέα󰏃χολικὰβιβλία
.
Σελ.8
Μεταπατερικὰ󰏃χέδιαἡἵδρυ-󰏃ιστμήματοσμου󰏃ουλμα-νικῶν󰏃πουδῶνεἰστὸΤμῆμαΘεολογίαστοῦΠανεπι󰏃τη-μίουΘε󰏃󰏃αλονίκησ
.
Τοῦ 
κ.ἸωάννηΤάτ󰏃η.
Σελ.8
Ἐγώτίσεἰμι;
Τοῦ 
Δρ.Χαρα- λάμπουσΜ.Μπού󰏃ια.
Σελ.6
Οἱἐκκλη󰏃ιολογικοὶλόγοιβά-󰏃ειτῶνὁποίωνἀπορρίπτεταιΟὐνίαὡσπρότυπονἑνώ󰏃ε-ωσ.
Τοῦ 
μακαρι󰏃τοῦπ.Μάρ- κουΚ.Μανώλη.
Σελ.5
Ἐκκλη󰏃ίαιἀχούριαεἰστὴνΤουρκίαν;
Τοῦ 
κ.Νικολάου Χειλαδάκη.
Σελ.4
ΣΗΜΕΡΟΝΕΙΣΤΟΝ«Ο.Τ.»
ΔιευθυντήστῆσἈπο󰏃τολικῆσΔιακονίαστῆσἘκκλη󰏃ίαστῆσἙλλάδοσκαίφερόμενοσὡσὀρθόδοξοσἐπί󰏃κοποσΦαναρίουἈγαθάγ-γελοσἐδώρι󰏃ετὸνπαπικό“ἅγιο”Φραγκί󰏃κοτῆσἈ󰏃ίζησ󰏃τόνφέροντααὐτότόὄνομααἱρετικόΠάπαΡώμησ,μέτήνἐπιγραφή….«τ
Α.Ἁγιό-τητιτ
ΠάπᾳκαίἘπι󰏃κόπῳΡώμησ….»κατάτήνπρό󰏃φατηἐπί󰏃κεψίτου(πρόὀλίγωνἡμερῶν)μετάτῆσ󰏃υνοδείαστου,󰏃τόΒατικανό.Ὄντωσθλιβερότόκατάντηματῶνἐπι󰏃κόπωντῆσἘκκλη󰏃ίαστῆσἙλλάδοσνά󰏃υναγωνίζονταιποιόσθάπρωτοπάρειτήν"εὐλογία"τοῦἀμετανοήτουαἱρετικοῦΠάπα,τήνὁποίαὈρθόδοξοσΠαράδο󰏃ικαίἡδιδα󰏃καλίατῶνἉγίωνΠατέρωνθεωρεἀλογία!Ἄνευπιέ󰏃εωνκαίἀναγκῶνμάλι󰏃τα,󰏃πεύδουνοἱἀνάξιοιἐγκολπιο-φόροινάδηλώ󰏃ουντό󰏃εβα󰏃μόκαίτήνἀναγνώρι󰏃ίτων󰏃τόνΠάπα,ὁὁποῖοσὡσγνή󰏃ιοσδιάδοχοστῶνπρόαὐτοῦαἱρετικῶνπαπῶνἀποδέ-χεταικαίἀπολαμβάνειτήδουλοπρέπειακαίαὐτο-ἀναίρε󰏃ιτῆσὀρθο-δοξίαστῶννέωναὐτῶνοὐνιτῶν!φερόμενοσὡσ«ἅγιοσΦραγκί󰏃κοσ»τῆσἈ󰏃ίζησ,τοῦὁποίουτ
ό
ὄνομαφέρεινέοσΠάπασ,ἀπεβίω󰏃ε󰏃έἡλικία45ἐτῶν,κατάτόπρῶτοτέταρτοτοῦ13ουαἰῶνοσ.Ἀνῆκε󰏃τό󰏃χί󰏃ματοῦαἱρετικοΠα-πι󰏃μοῦ,πούεἶχεὁρι󰏃τικοποιηθεῖἤδηπρίνἀπόδύοαἰῶνεσ.Εἶναι󰏃η-μαντικόἐπί󰏃ησπερίαὐτονάἀναφερθεὅτιπρόστότέλοστῆσζωῆσ
ΣΥΝΕΧΕΙΑΕΙΣΤΗΝ7ηνΣΕΛ.
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ
 
(1ον)
 Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου δὲνἔχει σχέσιν μὲ τὴν ἠθικὴν ἀσυδο-σίαν καὶ τὴν ὑποταγὴν εἰς τὰ πάθη,ἀλλὰ συνδέεται μὲ τὴν πνευμα-τικὴν ἐπαγρύπνησιν καὶ τὸν ἀγῶναδιά τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς. Πῶςὅμως νοεῖται ὁ πνευματικὸς ἀγών;Παραθέτομεν ἀπὸ τὰς διδαχάς τοῦγέροντος Θαδδαίου τῆς Βιτόβνι-τσα, αἱ ὁποῖαι περιλαμβάνονται εἰςτὸ βιβλίον «Οἱ λογισμοὶ καθορί-ζουν τὴ ζωή μας» (Ἐκδόσεις «Ἐνπλῷ») τὰς ἀκολούθους παρακατα-θήκας:
1. Τὰ πάντα ἀλλάζουν διαρκῶσ·τίποτα δὲν παραμένει 󰏃τατικό. Τε-λειοποιοῦμε τοὺσ ἑαυτούσ μασ εἴτε󰏃τὸ ἀγαθὸ εἴτε 󰏃τὸ κακό.2. Πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμεοὐράνια ζωή. Κι αὐτό δὲν εἶναιεὔκολο, διότι μέχρι 󰏃ήμερα ἔχουμεκάνει μία ζωή ἀντί󰏃τα󰏃ησ καὶ ἐναν-τίω󰏃ησ. Πάρτε γιὰ παράδειγμα ἕναοἰκογενειάρχη μὲ 󰏃πίτι καὶ παιδιά,ποὺ ξέρει πῶσ νὰ κάνει τὴ δουλειὰτου καλά, ἀλλὰ ποὺ τὴν κάνει ἐνάν-τια 󰏃τὴν προ󰏃ωπική του ἐπιθυμία.Νὰ πῶσ χτίζεται ἡ ἐ󰏃ωτερικὴ ἀντί-󰏃τα󰏃η. Ἂν δὲν μάθουμε νὰ ἀπαλ-λά󰏃󰏃ουμε τὸν ἑαυτό μασ ἀπὸ αὐτὴτὴν ἐ󰏃ωτερικὴ ἀντί󰏃τα󰏃η, δὲν θὰμπορέ󰏃ουμε νὰ εἰ󰏃έλθουμε 󰏃τὴΒα󰏃ιλεία τῶν Οὐρανῶν καὶ νὰ ἐνοι-κή󰏃ουμε ἐκεῖ μαζὶ μὲ τοὺσ ἀγγέ-λουσ καὶ τοὺσ ἁγίουσ. Διότι θὰἔχουμε ἀποκτή󰏃ει τὴ 󰏃υνήθεια νὰἐναντιωνόμα󰏃τε διαρκῶσ 󰏃τὸ ἕνακαὶ 󰏃τὸ ἄλλο, μιᾶσ καὶ πάντοτεὑπάρχει κάτι ἐνάντια 󰏃τὸ θέλημάμασ. Δὲν ἔχουμε μάθει νὰ εἴμα󰏃τεὑπάκουοι 󰏃τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ,ἀλλὰ θέλουμε πάντοτε νὰ γίνεταιτὸ δικό μασ θέλημα. Σ᾽ αὐτὴ τὴν πε-ρίπτω󰏃η 󰏃υνεπῶσ δὲν θὰ ὑπάρχειγιὰ μᾶσ τόποσ 󰏃τὸν παράδει󰏃ο.Ἂσ εἴμα󰏃τε λοιπὸν εὐγνώμονεσ󰏃τὸν Θεὸ γιὰ τὰ πάντα. Ἐκεῖνοσ ξέ-ρει γιατί μᾶσ ἐνέταξε 󰏃τὴ θέ󰏃η ποὺβρι󰏃κόμα󰏃τε κι ἐμεῖσ θὰ εἰ󰏃πρά-ξουμε ὅ,τι περι󰏃󰏃ότερο μποροῦμεἀπὸ αὐτή, ἂν μάθουμε νὰ εἴμα󰏃τεταπεινοί.Πρέπει πάντοτε νὰ θυμόμα󰏃τεὅτι ὁποιοδήποτε ἔργο κι ἂν ἐκτε-λοῦμε ἐδῶ 󰏃᾽ αὐτὴ τὴ ζωή εἶναιἔργο γιὰ Ἐκεῖνον. Ἐκεῖνοσ μᾶσ τὸδίνει· εἴτε εἴμα󰏃τε πι󰏃τοὶ ἢ ὄχι, εἴτεεἴμα󰏃τε εὐ󰏃εβεῖσ ἢ ὄχι, πρέπει νὰφέρουμε εἰσ πέρασ τὸ 󰏃χέδιο τοῦΘεοῦ.3. Τὰ πονηρὰ πνεύματα ἐπιζη-τοῦν πάντοτε νὰ ἐμποδίζουν ὅ,τικάνουμε γιὰ τὴ 󰏃ωτηρία μασ. Ἀλί-μονο, ἔτ󰏃ι χλιαροὶ ὅπωσ εἴμα󰏃τε,λέμε 󰏃τὸν ἑαυτό μασ, «Περίμενε,δὲν ἔχω κάνει ἀκόμα τὸ τάδε, δὲνἔχω δοκιμά󰏃ει ἀκόμα τὸ δεῖνα... Θὰμετανοή󰏃ω ἀργότερα. Ἀφοῦ τὰ κά-νω ὅλα αὐτά, θὰ μετανοή󰏃ω, Θεέ,καὶ θὰ πάψω νὰ λοξοδρομῶ δεξιὰ κιἀρι󰏃τερά». Αὐτὸ ἀκριβῶσ εἶναι ποὺθέλουν νὰ κάνουμε τὰ πονηρὰπνεύματα· θέλουν νὰ ἀναβάλλου-με τὴ 󰏃ωτηρία μασ γιὰ αὔριο ἢ γιὰμεθαύριο καὶ οὕτω καθεξῆσ μέχριτὸ τέλοσ τῆσ ζωῆσ μασ. Ἀλλὰ οἱἍγιοι Πατέρεσ λένε, «Ἀκολούθη󰏃ετὸν Κύριο, ἀκολούθη󰏃έ Τον 󰏃ήμε-ρα!».4. Εἴθε ὁ Κύριοσ νὰ δώ󰏃ει 󰏃ὲ μᾶστοὺσ Σέρβουσ καὶ 󰏃ὲ ὁλόκληρο τὸνκό󰏃μο τὴ δύναμη νὰ μεταμορφω-θοῦμε. Ξέρουμε ὅτι ὁ χρόνοσ μαστελειώνει καὶ τὸ ξέρουν αὐτὸ καὶτὰ πονηρὰ πνεύματα. Δὲν θέλουνοὔτε ἕνασ ἄνθρωποσ νὰ ἐλευθε-ρωθεῖ ἀπὸ τοὺσ πονηροὺσ λογι-󰏃μούσ. Γι' αὐτὸ καὶ διδά󰏃κουν ἀκό-μα καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ ἐναντιώ-νονται 󰏃τοὺσ γονεῖσ τουσ, ἔτ󰏃ιὥ󰏃τε ὅταν τὰ παιδιὰ μεγαλώ󰏃ουν,νὰ ἀποτελοῦν εὔκολη λεία γιὰ τὰπονηρὰ πνεύματα. Μπορεῖ κανεὶσνὰ δεῖ τί κάνουν τὰ πονηρὰ πνεύ-ματα μὲ τὴ νεολαία μασ: οἱ νέοι μασπρο󰏃βάλλουν τοὺσ γονεῖσ τουσ καὶἄλλουσ ἐνήλικεσ, καὶ δὲν ἔχουνεἰρήνη.Ὅμωσ τὰ πράγματα θὰ ἀλλά-ξουν γιὰ ὅλουσ μασ πρὸσ τὸ καλό,ἂν ὁ καθένασ μασ ξεκινή󰏃ει μὲ τὸνἑαυτό του, ἂν ἡ μεταμόρφω󰏃η ξε-κινή󰏃ει ἀπό μᾶσ. Πρέπει νὰ προ󰏃 -παθή󰏃ουμε νὰ ἔχουμε καλοὺσ λο-γι󰏃μοὺσ, ποὺ νὰ ἀκτινοβολοῦνἔ󰏃ωθεν. Ἕνασ πρᾶοσ καὶ ταπεινὸσἄνθρωποσ εἶναι πάντοτε πολὺεὐχάρι󰏃τοσ 󰏃τὴ 󰏃υνανα󰏃τροφή,διότι ἐνοικεῖ μέ󰏃α του ἡ γαλήνη καὶἡ ζε󰏃τα󰏃ιά. Αὐτὸσ ὁ ἄνθρωποσμπορεῖ νὰ μὴ λέει κουβέντα, κιὡ󰏃τό󰏃ο ἡ παρου󰏃ία του μᾶσ γεμί-ζει χαρά. Κατὰ 󰏃υνέπεια, ἂν ξεκι-νή󰏃ουμε ὅλοι μὲ τὸν ἑαυτό μασ, θὰξεκινή󰏃ει καὶ ἡ μεταμόρφω󰏃η. Θὰἀνανεωθεῖ καὶ θὰ ἐγκαθιδρυθεῖ ἡκαλο󰏃ύνη παντοῦ τριγύρω μασ,󰏃τὴ χώρα μασ καὶ εὐρύτερα.Ἀκούω 󰏃υχνὰ ἱ󰏃τορίεσ τῶν γη-ραιότερων γύρω ἀπὸ τὸ πῶσ ἤμα-󰏃ταν ἐμεῖσ οἱ Σέρβοι πρὶν ἀπὸ τοὺσπολέμουσ τῆσ ἀνεξαρτη󰏃ίασ τοῦ1912. Ὅλοι οἱ γέροντεσ εἶχαν κομ-πο󰏃κοίνια καὶ προ󰏃εύχονταν 󰏃τὸνΘεό. Μετὰ τὸ 1912 τὰ πράγματαἄρχι󰏃αν νὰ χειροτερεύουν, καὶμετὰ τὸν Α' παγκό󰏃μιο πόλεμο ὅλαἔκαναν 󰏃τροφὴ πρὸσ τὸ χειρότερο.Ὅ󰏃οι εἶναι ἀρκετὰ μεγάλοι 󰏃ὲ ἡλι-κία ὥ󰏃τε νὰ θυμοῦνται τὴ ζωή με-ταξύ τοῦ Α' καὶ τοῦ Β' παγκό󰏃μιουπολέμου, ξέρουν ὅτι ἡ διαφορὰ με-ταξύ τοῦ τότε καὶ τοῦ τώρα εἶναιτερά󰏃τια. Γιὰ μένα, αὐτὸσ ὁ κό-󰏃μοσ δείχνει 󰏃ὰν νὰ ἔχει ἀναδυθεῖ ἀπευθείασ ἀπὸ τὸν Ἅδη!5. Εἴμα󰏃τε πολὺ ἀλλόκοτα πλά-
Περὶ τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος
Τοῦ
μακαρι󰏃τοῦ γέροντοσ Θαδδαίου 
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.
Τετραετέσμνημό󰏃υνον
τοῦ Ἱερομονάχουπ. Μάρκου Μανώλη
Τό Σάββατον 5ην Ἀπριλίουἐ.ἔ εἰσ τόν Ἱερόν Ναόν τοῦἉγίου Γεωργίου Διονύ󰏃ου με-τά τήν θείαν Λειτουργίαν θάτελε󰏃θῆ τό τετραετέσ μνημό-󰏃υνον ὑπέρ ἀναπαύ󰏃εωσ τῆσψυχῆσ τοῦ μακαρι󰏃τοῦ Ἱερο-μονάχου π. Μάρκου Μανώλη,ἐφημερίουτοῦ Ἱ. Ναοῦ καί πνευματικοῦ προϊ󰏃ταμένουτῆσ «Πανελληνίου Ὀρθοδό-ξου Ἑνώ󰏃εωσ» καί τοῦ «Ὀρ -θοδόξου Τύπου».
 
󰏃ματα, κι ἀναρωτιόμα󰏃τε 󰏃υχνὰγιὰ ὅλα τὰ μυ󰏃τήρια ποὺ μᾶσ περι-βάλλουν. Ξέρουμε κάποια πράγμα-τα γιὰ τὸν κό󰏃μο, ἀλλὰ πραγματικὰαὐτὰ εἶναι πολὺ λίγα.Κατ' ἀρχάσ, εἴμα󰏃τε ἕνα μυ󰏃τή-ριο καὶ γιὰ τὸν ἴδιο μασ τὸν ἑαυτό.«Ποιοὶ εἴμα󰏃τε καὶ τί εἴμα󰏃τε;»,ἀναρωτιόμα󰏃τε. Κανεὶσ δὲν μᾶσρώτη󰏃ε γιὰ νὰ γεννηθοῦμε, καὶ κα-νεὶσ δὲν πρόκειται νὰ μᾶσ ρωτή󰏃ει,ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα νὰ ἀναχωρή󰏃ου-με ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή. Τὸ χρονικὸφά󰏃μα τῆσ ζωῆσ μασ εἶναι πολὺβραχύ, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ κατὰ τὴδιάρκεια αὐτῆσ τῆσ μικρῆσ περιό-δου, μᾶσ δίδονται πολλὲσ εὐκαι-ρίεσ, γιὰ νὰ τελειοποιή󰏃ουμε τὸνἑαυτό μασ 󰏃τὸ ἀγαθὸ καὶ νὰ τὸν󰏃τρέψουμε πρὸσ τὸ Ἀπόλυτο Ἀγα-θό. Μόνο ἔτ󰏃ι θὰ ἐπεκταθοῦν οἱ ὁρί-ζοντέσ μασ καὶ θὰ ἀπο󰏃αφηνι󰏃τοῦνμέ󰏃α μασ κάποιεσ ἀπαντή󰏃εισ, ὅπωστὸ γιατί ὑπάρχει ὁ κό󰏃μοσ καὶ γιατίεἶναι ἔτ󰏃ι ὅπωσ εἶναι. Θὰ καταλά-βουμε ὅτι εἶναι ἐξαιτίασ μασ ἔτ󰏃ι,ἐμεῖσ εἴμα󰏃τε ὑπόλογοι γιὰ τὴ 󰏃ημε-ρινὴ κατά󰏃τα󰏃η τοῦ κό󰏃μου. Θὰ 󰏃υν -ειδητοποιή󰏃ουμε ὅτι κατα󰏃τρέφου-με διαρκῶσ τὴν εἰρήνη, τὴν ἀγάπηκαὶ τὴ χαρά. Ὡ󰏃τό󰏃ο, ὅταν ἑνω-θοῦμε μὲ τὴν πηγὴ τῆσ Ζωῆσ, ὅλαθὰ γίνουν διαυγῆ. Ἐμεῖσ οἱ χρι󰏃τια-νοὶ ἔχουμε κληθεῖ νὰ δια󰏃πείρουμετὴ θεία γαλήνη καὶ τὴν ἀτμό󰏃φαιρατοῦ παραδεί󰏃ου 󰏃τὸν κό󰏃μο. Εἶναιπολὺ λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ ἀντιλαμβά-νονται ὅτι ἔτ󰏃ι πρέπει νὰ εἴμα󰏃τε:μία πηγὴ ἀγαθότητασ, εἰρήνησ καὶχαρᾶσ.6. Ἡ 󰏃φραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύ-ματοσ βρί󰏃κεται μέ󰏃α 󰏃τὴν καρδιάμασ, ἡ ὁποία καὶ γεννᾶ τοὺσ καρ-ποὺσ τῆσ ζωῆσ μασ. Πραότητα, εἰρή-νη, φιλευ󰏃πλαγχνία, ἀγαθο󰏃ύνη, κα-λο󰏃ύνη, πί󰏃τη καὶ ἐγκράτεια εἶναιμερικοὶ μονάχα ἀπὸ τοὺσ καρποὺστῶν δακρύων ποὺ προ󰏃φέρονται󰏃τὸν Χρι󰏃τὸ ἀπὸ τὴν καρδιά. Τὰἀποτελέ󰏃ματα τέτοιων δακρύωνεἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου γιὰτοὺσ ἐχθρούσ του καὶ οἱ προ󰏃ευχὲσποὺ ἀναπέμπει πρὸσ τὸν Κύριο γι᾽αὐτούσ. Τὰ δάκρυα μᾶσ δίνουν δύ-ναμη νὰ εἴμα󰏃τε χαρούμενοι ἀκόμακαὶ 󰏃ὲ 󰏃τιγμὲσ μεγάλου πόνου καὶδοκιμα󰏃ίασ, καὶ νὰ ἐκλαμβάνουμετὶσ ἁμαρτίεσ τῶν ἄλλων ὡσ δικέσμασ ἁμαρτίεσ, καὶ νὰ μετανοοῦμε γι'αὐτέσ. Τὰ δάκρυα καθι󰏃τοῦν ἐφικτὴγιὰ μᾶσ τὴ θυ󰏃ία τῆσ ζωῆσ μασ γιὰχάρη τοῦ ἀδελφοῦ.7. Οἱ Ἅγιοι Πατέρεσ μᾶσ ἔχουν δι-δάξει πῶσ νὰ νη󰏃τεύουμε. Ὅ󰏃οιεἶναι ἀδύναμοι 󰏃τὸ 󰏃ῶμα καὶ ἀ󰏃θε-νεῖσ δὲν χρειάζεται νὰ νη󰏃τεύουν·μποροῦν νὰ κοινωνή󰏃ουν τὰ ἄχραν-τα μυ󰏃τήρια χωρὶσ νὰ νη󰏃τέψουν.Ἐμεῖσ ὅμωσ, ποὺ εἴμα󰏃τε ὑγιεῖσ 󰏃τὸ󰏃ῶμα, πρέπει νὰ προετοιμα󰏃τοῦμεγιὰ τὴ Θεία Εὐχαρι󰏃τία διά τῆσ νη-󰏃τείασ. Αὐτὸ 󰏃ημαίνει ὅτι τρῶμε λι-γότερο καὶ μόνο 󰏃υγκεκριμένα εἴδητροφῆσ, διότι μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο βά-ζουμε 󰏃ὲ πειθαρχία τὸ 󰏃ῶμα καὶτοὺσ λογι󰏃μούσ μασ. Ὅταν τὸ 󰏃ῶματαπεινώνεται, γίνονται καὶ οἱ λογι-󰏃μοί μασ πιὸ εἰρηνικοί. Αὐτὸσ εἶναι ὁ󰏃κοπὸσ τῆσ νη󰏃τείασ. Ὁ Θεὸσ εἶναιπαρὼν μὲ μυ󰏃τήριο τρόπο 󰏃ὲ κάθεὕπαρξη, ἰδιαίτερα 󰏃τὴν καρδιά, ποὺεἶναι τὸ κέντρο τῆσ ζωῆσ. Εἶναι ἀδύ-νατον νὰ ἑνωθεῖσ μὲ τὸν Θεὸ, ὅτανἔχεισ γεμάτο 󰏃τομάχι, διότι ἕνα γε-μάτο 󰏃τομάχι προκαλεῖ πολλὲσ μέ-ριμνεσ καὶ φροντίδεσ. Ὅλεσ μασ οἱ󰏃κέψεισ, ὅλα μασ τὰ 󰏃υναι󰏃θήματακαὶ ὅλο μασ τὸ θέλημα πρέπει νὰεἶναι 󰏃υγκεντρωμένα. Ὅταν δὲνεἶναι, ὁ τόποσ δὲν μᾶσ χωράει καὶχάνουμε τὴν εἰρήνη μασ.8. Ὁ Κύριοσ χάρι󰏃ε 󰏃ὲ ὅλουσ μασἐλεύθερη βούλη󰏃η. Γνωρίζει τὰπάντα, διότι γιὰ Ἐκεῖνον ὁ χρόνοσεἶναι ἄνευ 󰏃ημα󰏃ίασ. Γιὰ τὸν Θεό,ὅλη ἡ αἰωνιότητα εἶναι ἕνα 󰏃ήμερα,ἡ παροῦ󰏃α 󰏃τιγμή. Μᾶσ εἶναι ἀδύ-νατο νὰ τὸ κατανοή󰏃ουμε αὐτό,διότι ἐμεῖσ εἴμα󰏃τε πεπερα󰏃μένοι.Κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη ποὺ ἔρχε-ται 󰏃᾽ αὐτὸ τὸν κό󰏃μο εἶναι μονα-δικὴ· καὶ ἔχει δοθεῖ 󰏃ὲ ὅλουσ ἡ δυ-νατότητα νὰ γνωρί󰏃ουν τὸν Θεό.Πολὺ 󰏃υχνὰ κάνουμε κακὴ χρή󰏃ηαὐτῆσ τῆσ δωρεᾶσ τῆσ ἐλεύθερησβούλη󰏃ησ. Γιὰ παράδειγμα, ὑπάρ-χουν ἄνθρωποι ποὺ τρῶνε 󰏃υγκρα-τημένα καὶ ἄλλοι ποὺ τρῶνε περι󰏃-󰏃ότερο ἀπ' ὅ󰏃ο χρειάζεται τὸ 󰏃ῶματουσ. Αὐτοὶ ποὺ 󰏃υγκρατοῦνταιζοῦν 󰏃υνήθωσ περι󰏃󰏃ότερο καὶεἶναι ὑγιέ󰏃τεροι. Τὸ ἴδιο ἰ󰏃χύει καὶ󰏃τὴν πνευματικὴ ζωή. Κάποιοιἄνθρωποι ἔχουν ἥ󰏃υχουσ καὶ εἰρη-νικοὺσ λογι󰏃μούσ, ἐνῶ ἄλλοι δὲνεἶναι εὐχαρι󰏃τημένοι μὲ αὐτό, ὁπό-τε διαβαίνουν ποικίλα ὅρια καὶ κά-ποιεσ φορὲσ πρέπει νὰ πέ󰏃ουν πάνω󰏃ὲ τοῖχο, γιὰ νὰ καταλάβουν ὅτιπρέπει νὰ ἐπι󰏃τρέψουν 󰏃τὸ 󰏃ω󰏃τὸδρόμο!9. Ὁ Κύριοσ γνωρίζει τὰ πάντα·μᾶσ ἤξερε πρὶν ἀκόμα κι ἀπὸ τὴ 󰏃ύλ-ληψή μασ. Αὐτὸσ εἶναι ὁ λόγοσ ποὺμᾶσ ἔδω󰏃ε τὸ νόμο τῆσ ὑπακοῆσμέ󰏃ῳ τοῦ Μωυ󰏃ῆ 󰏃τὸ Ὄροσ Σινᾶ.Αὐτὸσ ὁ νόμοσ δόθηκε ἐξαιτίασἡμῶν, ποὺ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ διόρ-θω󰏃η, ὄχι ἐξαιτίασ ὅ󰏃ων εἶναι πρᾶοικαὶ ταπεινοί. Αὐτοὶ δὲν χρειάζονταιτοῦτο τὸν νόμο. Ὁ νόμοσ τῆσ ὑπα-κοῆσ εἶναι ἀπαραίτητοσ γιὰ τὴ διόρ-θω󰏃η τοῦ θελήματόσ μασ καὶ τὴνεὐθυγράμμι󰏃η τῆσ ἐλεύθερησ βού-λη󰏃ήσ μασ μὲ τὴν ταπείνω󰏃η, τὴ δι-καιο󰏃ύνη καὶ τὴν ἀγάπη. Ἡ ὑπακοὴεἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἐπίτευξητῆσ ἁρμονίασ.Οἱ ἄγγελοι εἶναι ὁλότελα ὑπά-κουοι, καὶ ἡ ἁρμονία καὶ ἀγάπη τουσεἶναι τέλειεσ. Πρέπει κι ἐμεῖσ ἐπί󰏃ησνὰ μιμηθοῦμε τὸ παράδειγμα τῆσὑπακοῆσ τουσ, 󰏃τὶσ 󰏃χέ󰏃εισ μασ μὲτοὺσ γονεῖσ μασ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρεσλένε ὅτι ἡ ὑπακοὴ εἶναι μεγαλύτεροπρᾶγμα καὶ ἀπὸ τὴ νη󰏃τεία ἢ τὴνπρο󰏃ευχή. Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ δὲντὸ καταλάβαινα καὶ τό󰏃ο καλὰ ὅτανἤμουν νέοσ. Ἂν δὲν ἔχουμε ὑπα-κοή, τότε ἡ νη󰏃τεία μασ εἶναι μά-ταιη.Γνωρίζουμε ὅτι κάθε καλὴ δωρεὰπροέρχεται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. ΟἱἍγιοι Πατέρεσ ἀξιώθηκαν τῶν δω-ρεῶν, μέ󰏃α ἀπὸ τὴν προ󰏃ευχὴ καὶτὴ νη󰏃τεία, ἀλλὰ πάνω ἀπ' ὅλα εἶχανὑπακοή.10. Πρέπει νὰ μάθουμε νὰ 󰏃κύ-βουμε τὸ κεφάλι μπρο󰏃τὰ 󰏃τὸ θέ-λημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μὴ ἐπιμένου-με 󰏃τὸ δικό μασ θέλημα. Ἡ ὑπακοὴ󰏃τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐπιτυγχάνε-ται διά τῆσ ὑπακοῆσ μασ 󰏃τοὺσ γέ-ροντέσ μασ, 󰏃τοὺσ γονεῖσ μασ, τοὺσδα󰏃κάλουσ μασ, τοὺσ προϊ󰏃ταμέ-νουσ μασ 󰏃τὴν ἐργα󰏃ία. Ἂν ἔχουμεὑπακοὴ θὰ καταλαβαίνουμε τί εἶναιαὐτὸ ποὺ ἀπαιτεῖται ἀπό μᾶσ.11. Ζοῦμε ἔτ󰏃ι πάνω 󰏃᾽ αὐτὴ τὴ γῆ,ὥ󰏃τε διαρκῶσ ὑποδουλωνόμα󰏃τε󰏃ὲ ὑλικὰ πράγματα, ἐνῶ οἱ ἄγγελοιποτέ. Αὐτὴ ἡ ζωή μᾶσ δόθηκε ὥ󰏃τενὰ μποροῦμε νὰ μάθουμε γιὰ τὴναἰώνια ζωή, νὰ μποροῦμε νὰ μάθου-με πῶσ νὰ γίνουμε ἐλεύθεροι, πῶσνὰ πορευόμα󰏃τε ἐλεύθερα, μὲ κα-θαρὴ 󰏃υνείδη󰏃η καὶ ἁγνοὺσ λογι-󰏃μούσ. Ὅταν εἴμα󰏃τε ἐλεύθεροι,δὲν ἔχουμε πνευματικὸ πόλεμο - ἡνίκη εἶναι δική μασ, διότι ἔχουμεἐγκαταλείψει τὸν ἑαυτό μασ 󰏃τὸνΘεὸ καὶ Τὸν λατρεύουμε 󰏃τὴν καρ-διά μασ, ἑνωμένοι μαζί Του καὶ ἔχον-τασ τοὺσ λογι󰏃μοὺσ μασ ἀποδε-󰏃μευμένουσ ἀπὸ τοῦτο τὸν κό󰏃μο.Ἐκεῖνοσ εἶναι ὁ Ἕνασ ποὺ καθορίζειτὴ ζωή μασ, κι ἐμεῖσ ἀποδεχόμα󰏃τεὁ,τιδήποτε μᾶσ 󰏃υμβαίνει 󰏃ὰν νὰμᾶσ τὸ δίνει τὸ ἴδιο Του τὸ χέρι.12. Ὅποιοσ δὲν θυ󰏃ιάζει τὸν ἑαυ-τό του «ὡσ πρόβατον ἐπὶ 󰏃φαγὴν»χάριν καὶ τῆσ παραμικρῆσ ἀρετῆσ, ἢδὲν δίνει αἷμα προκειμένου νὰ λάβειπνεῦμα, δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἐπι-τύχει τὴν ἀρετή. Ἔτ󰏃ι ἔκανε τὰπράγματα ὁ Θεόσ μὲ τὴ θεία προ-νοητική Του δύναμη: πετυχαίνουμετὴν αἰώνια ζωή μέ󰏃α ἀπὸ τὸν ἑκού-󰏃ιό μασ θάνατο. Ἂν δὲν πεθάνεισἕνα ἑκού󰏃ιο θάνατο, δὲν μπορεῖσ νὰἐπιτύχεισ τὴν αἰώνια ζωή, καὶ θὰ νε-κρωθεῖσ. Αὐτὸσ ποὺ δὲν πεθαίνειἕνα τέλειο θάνατο, διά τῆσ ἐκκοπῆστοῦ ἰδίου θελήματόσ του, δὲν πρό-κειται νὰ εἰ󰏃έλθει 󰏃τὴ Βα󰏃ιλεία τῶνΟὐρανῶν.Ἂν ἀξιωθεῖσ 󰏃τὴν καρδιά 󰏃ου τὸνΘεό, πρό󰏃εχε μὴ κάνεισ τίποτα ἀνά-ξιο τοῦ θείου θελήματοσ. Εἰδάλλωσθὰ ἀναχωρή󰏃ει Ἐκεῖνοσ ἀπὸ 󰏃ένα κιἐ󰏃ὺ θὰ χά󰏃εισ τὸν θη󰏃αυρό ἀπὸ μέ-󰏃α 󰏃ου. Σεβά󰏃ου Τον ὅ󰏃ο περι󰏃󰏃ό-τερο μπορεῖσ 󰏃ὲ ὅλα τὰ πράγματακαὶ μὴ ἀποδεχτεῖσ ποτέ, ὅ󰏃ο ἐνοι-κεῖσ μαζί Του, κάτι ἐνάντιο 󰏃τὸ θέ-λημά Του, μὴ τυχὸν καὶ Τὸν θυμώ-󰏃εισ κι ἀποχωρή󰏃ει ἀπὸ 󰏃ένα. Ποτὲνὰ μὴ μιλᾶσ ἢ προ󰏃εύχε󰏃αι χωρὶσ νὰεἶ󰏃αι ὁλότελα 󰏃υγκεντρωμένοσ󰏃τοὺσ λογι󰏃μούσ 󰏃ου. Ποτὲ μὴ 󰏃κε-φτεῖσ, «Ἂσ τοῦ δείξω ζε󰏃τα󰏃ιὰ καὶἔνθερμη ἀγάπη, ὥ󰏃τε νὰ καταλάβειπό󰏃ο πολὺ Τὸν ἀγαπῶ καὶ τὸν 󰏃έβο-μαι», διότι Ἐκεῖνοσ γνωρίζει τοὺσλογι󰏃μούσ 󰏃ου, πρὶν ἀκόμα τοὺσ󰏃υλλάβεισ ἐ󰏃ύ. Οὐδὲν κρυφὸ ἀπὸἘκεῖνον.Ἂν τολμή󰏃εισ νὰ Τὸν κρατή󰏃εισμὲ τὴ βία, θὰ νιώ󰏃εισ ἀμέ󰏃ωσ ἄδει-οσ, διότι Ἐκεῖνοσ εἶναι ἀχώρητοσ.Θὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ 󰏃ένα καὶ ἀκό-μα κι ἂν 󰏃υντριβεῖσ καὶ μετανοή󰏃εισμὲ δάκρυα, τὰ δάκρυά 󰏃ου δὲν θὰ󰏃ὲ βοηθή󰏃ουν. Αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια,διότι Ἐκεῖνοσ εἶναι χαρὰ καὶ δὲνπρόκειται ποτὲ νὰ εἰ󰏃έλθει 󰏃ὲ ἕναἐνδιαίτημα ποὺ εἶναι γεμάτο κατή-φεια καὶ θλίψη, ἀκριβῶσ ὅπωσ καὶμία μέλι󰏃󰏃α ἐργάτρια δὲν θὰ μπεῖ ποτὲ 󰏃ὲ ἕνα τόπο γεμάτο ἀπὸ καπνό.Ἂν ὅμωσ ἀπαλλαγεῖσ ἀπὸ τὶσ μέρι-μνέσ 󰏃ου καὶ δοθεῖσ 󰏃τὸ θέλημάΤου, Ἐκεῖνοσ θὰ ἔρθει καὶ θὰ ἐνοι-κή󰏃ει μέ󰏃α 󰏃ου ξανά.Μὴ πεῖσ ποτὲ 󰏃τὸν ἑαυτό 󰏃ου:«Ἂν δὲν προ󰏃ευχηθῶ μὲ δάκρυα,θὰ ἀναχωρή󰏃ει Ἐκεῖνοσ ἀπὸ μέ󰏃αμου 󰏃ὰν μέ󰏃α ἀπό ὀκνηρὸ ἄνθρω-πο». Ἂν ὁ Θεὸσ ἤθελε νὰ ἐπιτύχειστὴν τελειότητα μέ󰏃α ἀπὸ τὸν θρῆνο,θὰ 󰏃ὲ πρό󰏃εχε ἀπὸ μακρυὰ καὶ θὰεἶχε μείνει ὁλότελα ἀπόμακροσ. Θὰεἶχε ἐνθαρρύνει τὰ δάκρυά 󰏃ου γιὰτὴν κάθαρ󰏃η τοῦ ἐνδιαιτήματοσ τῆσκαρδιᾶσ 󰏃ου. Τώρα ὅμωσ, ἔπειταἀπὸ τὴ μετάνοιά 󰏃ου καὶ τὴν κάθαρ-󰏃η ποὺ ἔχεισ δεχτεῖ ἀπό τὴ μεριάΤου, ἔρχεται 󰏃ὲ 󰏃ένα προκειμένουνὰ 󰏃οῦ δώ󰏃ει ἀνάπαυ󰏃η καὶ νὰ βά-λει τὴν πληρότητα τῆσ χαρᾶσ καὶτῆσ εἰρήνησ 󰏃τὴ θέ󰏃η τῆσ θλίψησ.Στά󰏃ου ὄρθιοσ, ὄχι μὲ τὸ 󰏃ῶμα󰏃ου ἀλλὰ μὲ τὶσ κινή󰏃εισ καὶ τὶσ νεύ-󰏃εισ τῆσ ψυχῆσ 󰏃ου. Βάλε μέ󰏃α 󰏃ουβαθιὰ τὴν ἀκινη󰏃ία καὶ τὴ διαρκῆπρο󰏃ευχὴ καὶ ἑτοίμα󰏃ε τὸν οἶκο τῆσψυχῆσ 󰏃ου, γιὰ νά εἰ󰏃έλθει ὁ Βα󰏃ι-λεὺσ τῶν βα󰏃ιλέων. Διάταξε ὅλουστούσ ὑπηρέτεσ 󰏃ου (δηλαδὴ τὰαἰ󰏃θήματα καὶ τὰ 󰏃υναι󰏃θήματά󰏃ου): «Πλη󰏃ιάζει ὁ Βα󰏃ιλεύσ, 󰏃τα-θεῖτε προ󰏃οχὴ 󰏃τὶσ πύλεσ, 󰏃ταθεῖτεμὲ γαλήνη καὶ φόβο». Πρό󰏃εχε μὴ󰏃οῦ χτυπή󰏃ουν τὴν πόρτα κλέφτεσ·μὴ ἀφή󰏃εισ καμία φωνή, ἔ󰏃ωθεν ἢἔξωθεν, νὰ εἰ󰏃έλθει 󰏃τὰ δώματατοῦ Βα󰏃ιλέωσ. Πρό󰏃εχε μὴ 󰏃ὲ ἐξα-πατή󰏃ει κανεὶσ καὶ μπεῖ μέ󰏃α, διότιτότε ὁ Βα󰏃ιλιὰσ θὰ ἀναχωρή󰏃ει ἀπότὸ ἐνδιαίτημά 󰏃ου.Νὰ εἶ󰏃αι περιχαρὴσ καὶ γεμᾶτοσἀγαλλία󰏃η, ἀλλὰ 󰏃υνάμα προ󰏃ε-κτικὸσ καὶ ἕτοιμοσ νὰ ἀκού󰏃εισ ὅ,τιεὐαρε󰏃τηθεῖ Ἐκεῖνοσ νὰ 󰏃οῦ πεῖ.Δὲν ἔχει ἀνάγκη ὅπωσ οἱ ἐπίγειοι βα-󰏃ιλιάδεσ τὶσ ὑπηρε󰏃ίεσ ποὺ Τοῦ πα-ρέχουν οἱ ὑποτελεῖσ Του, διότιἘκεῖνοσ εἶναι τέλειοσ καὶ ἄ󰏃πιλοσ.
13. Δὲν ἔχουμε ζωή ἀφ' ἑαυτοῦμασ· ἡ ζωή μᾶσ δόθηκε ὡσ δωρεά...Ὡσ ἄτομα, ὡ󰏃τό󰏃ο, μᾶσ ἔχει δοθεῖ ἐλεύθερη βούλη󰏃η, γιὰ νὰ ἐπιλέ-γουμε. Ἂν δὲν εἴχαμε ἐλεύθερηβούλη󰏃η, θὰ ἤμα󰏃ταν 󰏃ὰν ζῶα καὶδὲν θὰ εἴχαμε νὰ λογοδοτή󰏃ουμεγιὰ τὶσ πράξεισ μασ. Πρέπει νὰ ζή-󰏃ουμε μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἤθελε ὁΘεὸσ νὰ ζή󰏃ουμε, ὅταν μᾶσ ἔδινετὴ δωρεὰ τῆσ ἐλεύθερησ βούλη-󰏃ησ. Χρη󰏃ιμοποιοῦμε τὸ ὀρθολογι-κό μασ μυαλὸ γιὰ νὰ διακρίνουμετὸ 󰏃ω󰏃τὸ ἀπὸ τὸ λάθοσ. Ἔχουμεμέ󰏃α μασ τὴν κρί󰏃η τοῦ Θεοῦ - τὴ󰏃υνείδη󰏃ή μασ. Κάθε κρί󰏃η 󰏃τὸνκό󰏃μο μπορεῖ νὰ ἐξαγορα󰏃τεῖ,ἀλλὰ ἡ κρί󰏃η τοῦ Θεοῦ, ἡ 󰏃υνείδη-󰏃ή μασ, δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαγορα󰏃τεῖ.Μπορεῖ μονάχα νὰ ἀνανεωθεῖ διάτῆσ μετανοίασ.14. Ὅταν τὰ παιδιὰ εἶναι μικρά,προ󰏃εύχονται 󰏃υνήθωσ 󰏃τὸν Θεὸγιὰ τοὺσ γονεῖσ τουσ. Ἐπειδὴ εἶναινέα, δέχονται τὴ θεία Χάρη. Ἀργό-τερα, 󰏃ὲ μεγαλύτερη ἡλικία, ἂν θέ-λει ὁ Θεόσ, νιώθουν χαρὰ καὶ μιὰκατά󰏃τα󰏃η εὐλογίασ, ποὺ εἶναι μίαπρόγευ󰏃η τῆσ Βα󰏃ιλείασ τοῦ Θεοῦ,ὅπου ἐνοικοῦν οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἅγι-οι.
Θεόσ ἐπιτρέπει αὐτὴ τὴν πρώ-τη πνευματικὴ ἀφύπνι󰏃η (ποὺ γίνε-ται δίχωσ ἀγώνα ἀπὸ τὴν πλευράτουσ), ἔτ󰏃ι ὥ󰏃τε ἀργότερα ἡ ψυχήτουσ νὰ λαχταρᾶ τὴ χαρὰ καὶ τὴνεὐλογία ποὺ ἔνιω󰏃αν. Ὅταν βρί-󰏃κεται 󰏃' αὐτὴ τὴν κατά󰏃τα󰏃η τῆσεὐλογίασ, ἡ ψυχὴ δὲν ἔχει ἀνάγκηἀπ᾽ ὅ,τι προέρχεται ἐκ τοῦ κό󰏃μουτούτου.Μία τέτοια ψυχὴ εἶναι ἥ󰏃υχη καὶμειλίχια καὶ δὲν γνωρίζει ὀργή, διότιὁ ἄνθρωποσ βρί󰏃κεται 󰏃ὲ μία κατά-󰏃τα󰏃η Χάριτοσ. Κανεὶσ δὲν μπορεῖ νὰ τὸν ἐξωθή󰏃ει 󰏃ὲ ὀργή. Ἀργότε-ρα, αὐτὸσ ὁ ἄνθρωποσ ἀναμένεταινὰ ἀπορρίψει 󰏃υνειδητὰ τὸ κακό.Πρέπει νὰ νική󰏃ει ὅλουσ τούσἐχθρούσ τῆσ ψυχῆσ του ὅ󰏃ο εἶναιἀκόμα 󰏃᾽ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή. Οἱἐχθροί μασ δὲν εἶναι καμωμένοιἀπὸ 󰏃άρκα καὶ αἷμα — ἅμα ἦταν θὰμπορού󰏃αμε νὰ τοὺσ κρυφτοῦμε ἢνὰ τοὺσ ξεφύγουμε. Ὅμωσ οἱ πνευ-ματικοί μασ ἐχθροὶ εἶναι παντοῦ.Ὑποβάλλουν λογι󰏃μοὺσ ποὺ δὲνεἶναι ριζωμένοι 󰏃τὴν ἀγάπη, τὴνπαρθενία, τὴν καλο󰏃ύνη καὶ τὴνἀγαθότητα. Αὐτὲσ οἱ νοητικὲσ δυ-νάμεισ ἢ δαίμονεσ, ποὺ ἔχουν δια-φορετικοὺσ χαρακτῆρεσ, ὅπωσἀκριβῶσ κι ἐμεῖσ οἱ ἄνθρωποι, ὑπο-βάλλουν διαρκῶσ βρώμικουσ λογι-󰏃μοὺσ 󰏃τὸ κεφάλι μασ, προτείνον-τάσ μασ νὰ ἐγκαταλείψουμε τὸνἑαυτό μασ 󰏃τὰ 󰏃ωματικά μασ πάθη,τὴν κλοπή, τὴ μοχθηρία καὶ τὸνφθόνο. Καὶ ἂν ἀκολουθή󰏃ουμε τὶσπροτροπέσ τουσ, αὐτὰ τὰ πάθη θὰγίνουν μέ󰏃α μασ δεύτερη φύ󰏃η.Ὁ ἅγιοσ ἀπό󰏃τολοσ Παῦλοσ λέει,«ο
γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾽ ὃοὐ θέλω κακὸν τοῦτο πρά󰏃󰏃ω. Εἰδὲ ὅ οὐ θέλω ἐγὼ τοῦτο ποιῶ,οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτό,ἀλλ᾽ ἡ οἰκοῦ󰏃α ἐν ἐμοί ἁμαρτία»(Ρωμ. 7: 19 - 20). Αὐτὴ εἶναι ἡ πο-νηρὴ νοητικὴ δύναμη ποὺ ρίζω󰏃ε󰏃τὴν καρδιὰ καὶ τὴ ζωή μασ, 󰏃τὰ󰏃ώματά μασ. Χρειάζεται ἡ ἐμπειρίαμίασ ὁλόκληρησ ζωῆσ γιὰ νὰ ἀπορ-ρίψει κανεὶσ τὸ κακὸ καὶ νὰ 󰏃τραφεῖ πρὸσ τὴν Ἀγαθότητα, κατὰ τρόποποὺ τίποτα 󰏃᾽ αὐτὸ τὸν κό󰏃μο νὰ μὴμπορεῖ νὰ μᾶσ κάνει νὰ ξε󰏃τρατί-󰏃ουμε ἀπὸ τὸ 󰏃ω󰏃τὸ δρόμο.Αὐτὸσ εἶναι καὶ ὁ λόγοσ ποὺ ὁἅγιοσ Ἰ󰏃αὰκ ὁ Σύροσ λέει: «Δια-τηρῆ󰏃τε τὴν ἐ󰏃ωτερικὴ εἰρήνη μὲκάθε κό󰏃τοσ καὶ μὴ τὴν ἀνταλλάξε-τε μὲ τίποτα 󰏃᾽ αὐτὸ τὸν κό󰏃μο».Ἔζη󰏃ε τὸν ἕβδομο αἰώνα. Ἐξαιτίαστῆσ ἐνάρετησ ζωῆσ του ἔζη󰏃ε πολύ.
Σελσ 2α4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014
Ε´ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν
Περὶ τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος
Ἔτοσ ΛΒ´ , Ἀριθμ. 13
 /4 Ἀπριλίου 2014
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ
ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΑΤΕΡΙΚΟΝΣΑΛΠΙΣΜΑ. Διμηνιαῖον Ἱερᾶσ Συν -όδου Γνη󰏃ίων Ὀρθοδόξων. Ἰούλ. –Αὔγ., Σεπτ. –Νοέμ. 2013. Ἀθῆναι.ΟΣΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝ-ΤΟΥ, Διμηνιαῖον περιοδικὸν Γ.Ο.Χ.Νοέμ. –Δεκ. 2013. Λυκόβρυ󰏃η.Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, Ἐτη󰏃ίαἔκδο󰏃ισ τῆσ Ἱ. Μονῆσ ὁ󰏃ίου Γρη-γορίου Ἁγίου Ὄρουσ. Περίοδοσ Β´. Ἔτοσ 2013. Ἅγιον Ὄροσ.ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΑΝΩΡ, Μηνιαῖο πε-ριοδικὸ Ἱ. Μητροπόλεωσ Γρεβενῶν.Ὀκτ., Νοέμ., Δεκ. 2013. Ἰαν. –Φεβρ.2014. Γρεβενά.ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ ὁ «Μετανοεῖτε»,Τριμηνιαῖον περιοδικὸν Ἱ. Μη-τροπόλεωσ Μονεμβα󰏃ίασ καὶΣπάρτησ. Ὀκτ. –Νοέμ. –Δεκ. 2013.Σπάρτη.
ΑΡΧΙΜ. ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗ: «Τὸ θαῦμα τῆσ Κανᾶκαὶ τὸ θαῦμα κάθε γάμου.
Τὸ Σεπτέβριο τοῦ 2013 κυκλοφόρη󰏃εἀπὸ τὶσ ἐκδό󰏃εισ Σαΐτη τὸ βιβλίο: ''Τὸθαῦμα τῆσ Κανᾶ καὶ τὸ θαῦμα τοῦκᾶθε γάμου'' ἀπὸ τὸν π. Μελέτιο Βα-δραχάνη.Πρόκειται γιὰ ἕνα εὐανάγνω󰏃το, μι-κροῦ μεγέθουσ βιβλίου, 105 περίπου 󰏃ε-λίδων, ὅπου παρου󰏃ιάζεται μὲ τρόπο󰏃υνοπτικὸ ἡ θεολογία τοῦ Γάμου. Ὁ π.Μελέτιοσ παρου󰏃ιάζει τὸ θέμα μέ󰏃αἀπὸ τὴν ὀπτικὴ τῶν Ἁγίων Πατέρωνκαὶ ἰδιαιτέρωσ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦΧρυ󰏃ο󰏃τόμου. Παράλληλα, γίνεται ἡἑρμηνεία τοῦ θε󰏃πέ󰏃ιου Ἀπο󰏃τολικοῦ Ἀναγνώ󰏃ματοσ τοῦ μυ󰏃τηρίου τοῦ Γά-μου (Ἐφε󰏃. 5, 28-29) καὶ προβάλλεται ἡοὐ󰏃ια󰏃τικὴ ἔννοια καὶ ἑρμηνεία τῶν λό-γων τοῦ Ἀπ. Παύλου: ''Αἱ γυναῖκεσ τοῖσἰδίοισ ἀνδρά󰏃ιν ὑποτά󰏃󰏃ε󰏃θε ὡσ τῷΚυρίῳ'' καὶ ''...ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸνἄνδρα'' καθὼσ καὶ τοῦ λοιποῦ ἀναγνώ-󰏃ματοσ.Τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο βοηθάει τὸνπι󰏃τὸ καὶ καλοπροαίρετο ἀναγνώ󰏃τηνὰ κατανοή󰏃ει ὅτι ὁ 󰏃κοπὸσ τοῦ γά-μου εἶναι 󰏃ωτηριολογικὸσ καὶ ἱεραπο-󰏃τολικὸσ καὶ 󰏃τόχο ἔχει τὸν ἁγια󰏃μὸτῶν μελῶν καὶ τὴν ἕνω󰏃ή τουσ μὲ τὸνΚύριο, ἔχοντασ ὡσ πρότυπο τὸν ἴδιοτὸν Χρι󰏃τό, ποὺ ἀγάπη󰏃ε τὴ νύφηἘκκλη󰏃ία. Μία πορεία ὄμορφη καὶἐξαί󰏃ια ἀλλὰ δύ󰏃κολη καὶ ἐπώδυνηταυτόχρονα. Αὐτὸ ὑπαγορεύει ὅτι οἱ󰏃ύζυγοι θὰ χαροῦν τὶσ εὐλογίεσ τοῦγάμου, ὅπωσ αὐτὲσ ἀναγινώ󰏃κονται󰏃τὶσ εὐχὲσ τοῦ μυ󰏃τηρίου, ἀλλὰ καὶ θὰἀγωνι󰏃τοῦν νὰ βα󰏃τά󰏃ουν τὰ ἀ󰏃θε-νήματα τοῦ ἄλλου μέλουσ, κάτι ποὺπροϋποθέτει μαρτυρικὸ καὶ γενναῖοφρόνημα.Τὰ ἀνωτέρω παρου󰏃ιάζονται 󰏃τὸ βι-βλίο μέ󰏃α ἀπὸ ἑρμηνεία Καινοδιαθη-κικῶν καὶ Παλαιοδιαθηκικῶν ἀπο󰏃πα-󰏃μάτων, ὅπωσ τοῦ Προφήτη Ἡ󰏃αΐα, ὁὁποῖοσ ἦτο ἔγγαμοσ, ἔφθα󰏃ε ὅμωσ 󰏃ὲπνευματικὰ ὕψη ὥ󰏃τε νὰ δεῖ τὰ Σερα-φείμ, τὸν Μωϋ󰏃ῆ ποὺ καὶ αὐτὸσ εἶχε 󰏃ύ-ζυγο, ὅμωσ, ὅπωσ λέγει ὁ ἅγιοσ Χρυ󰏃ό-󰏃τομοσ, ''καὶ θάλα󰏃󰏃α καὶ βράχουσἔ󰏃χι󰏃ε καὶ τὸν ἀέρα ἄλλαξε καὶ μὲ τὸΘεὸ 󰏃υζητοῦ󰏃ε καὶ ὀργὴ ποὺ ἔ󰏃τειλε ὁΘεὸσ τὴν ματαίω󰏃ε ...'', τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ, τὴν μητέρα τῶν Μακκαβαί-ων, τὸν Ἀπό󰏃τολο Πέτρο καὶ ἄλλουσ.Παράλληλα 󰏃τὸ βιβλίο παρου󰏃ιά-ζονται οἱ ἰδιότητεσ τῆσ Χρι󰏃τιανικῆσΟἰκογένειασ, οἱ ὁποῖεσ ταυτίζονται μὲτὰ θεμελιώδη γνωρί󰏃ματα τῆσ Ἁγίασμασ Ἐκκλη󰏃ίασ ἤτοι ἑνότητα, ἁγιότη-τα, ἀπο󰏃τολικότητα, καθολικότητα,ἐνῶ ἀκολούθωσ παρου󰏃ιάζεται ὁ γά-μοσ ὡσ θυ󰏃ία καὶ 󰏃ταυρόσ. Ὁ 󰏃υγγρα-φέασ ἀπαντᾶ 󰏃τὸ ἐρώτημα ''ἂν ὁ γάμοσεἶναι ἀτομικὴ ἢ ἰδιωτικὴ ὑπόθε󰏃η'' βα-󰏃ιζόμενοσ 󰏃τὰ ''εἰρηνικά'' τῆσ ἀκολου-θίασ τοῦ Ἀρραβώνα καὶ τοῦ Γάμουκαθὼσ καὶ 󰏃τὴ θεολογία τῆσ ΜητρὸσἘκκλη󰏃ίασ μασ: ''ἡ οἰκογένεια θεω-ρεῖται 󰏃τὴν Ἁγία Γραφὴ ''κατ΄οἶκονἐκκλη󰏃ία'', ἐνῶ 󰏃τὴν πατερικὴ θεολογίαὀνομάζεται ''ἐκκλη󰏃ία μικρά''''. Τὸ βιβλίο κλείνει παρου󰏃ιάζοντασ τὴ󰏃χέ󰏃η γονέων καὶ παιδιῶν 󰏃τὴν ΚαινὴΔιαθήκη καθὼσ καὶ τὸ ''γαμήλιο δῶρο''τῆσ Ὀλυμπιάδασ ἀπὸ τὸν πνευματικότησ Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο. Με-ταφέρω ἕνα ἀπό󰏃πα󰏃μα τοῦ λόγου τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου: ''...Νὰ γίνεισ γυναίκατοῦ Ἁγίου Πνεύματοσ, μόνο ἔτ󰏃ι θὰ κα-ταλάβεισ τὴν ὑψηλὴ κλή󰏃η τοῦ γάμου,ποὺ εἶναι κλή󰏃η, γιὰ νὰ γίνουμε ἅγιοικαὶ μάρτυρεσ... ν᾽ ἀγαπᾶσ καὶ νὰ 󰏃έβε-󰏃αι τὸν ἄνδρα 󰏃ου ''ὡσ τῷ Κυρίῳ''. Γιὰνὰ καταλάβεισ τί 󰏃ημαίνει αὐτὴ ἡ φρά-󰏃η, πρέπει νὰ γνωρί󰏃εισ καὶ ν᾽ ἀγαπή-󰏃εισ πρῶτα τὸν Κύριο...''Σὲ κάθε κεφάλαιο ὁ ἀναγνώ󰏃τησ θὰβρεῖ ἀντί󰏃τοιχη βιβλιογραφία. Ὁ θέλωννὰ ἀντλή󰏃ει ζωοποιὸ λόγο ἀπὸ τὴ ''δε-ξαμενή'' τῶν ἁγίων Πατέρων δὲν θὰ δυ-󰏃κολευτεῖ. Ἡ εἰκονογράφη󰏃η τοῦ βι-βλίου φέρει θε󰏃πέ󰏃ιεσ ἁγιογραφίεσ βυ-ζαντινῆσ τεχνοτροπίασ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄροσ καὶ ὄχι μόνο, πίνακεσ τοῦ ἐξαιρε-τικοῦ Γύζη 󰏃χετικοὺσ μὲ τὸ θέμα καὶκάποιουσ πίνακεσ, ὅπωσ τοῦ ἐξωφύλ-λου τῆσ κασ Φωτεινῆσ Παπαντωνίου-Τζιμώκα. Τὸ βιβλίο ἂν καὶ μικρὸ 󰏃ὲ μέγεθοσ,ἐπειδὴ βα󰏃ίζεται 󰏃τὶσ ''ἀντι󰏃ει󰏃μικὲσ''Πατερικὲσ κολῶνεσ, 󰏃ὲ 󰏃υνεπαίρνει,ζωογονεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀναγνώ󰏃τη καὶτοῦ δίνει δύναμη νὰ εἰ󰏃έλθει 󰏃τὸ 󰏃τίβοτοῦ ἔγγαμου βίου ἢ νὰ διορθώ󰏃ει τὴνπνευματικὴ τοποθέτη󰏃ή του, ἂν εἶναιἤδη ἐντόσ.
Ἀντώνιοσ ΚαλόγηροσὙ󰏃τερόγραφο:
Τὸ βιβλίο μπορεῖτε νὰ τό βρεῖτε 󰏃τὰχρι󰏃τιανικὰ βιβλιοπωλεῖα, 󰏃τὶσ ἐκδό󰏃εισΣαΐτη (Ἑρμοῦ 4, Μεταμόρφω󰏃η τηλ.210.3476090) καὶ 󰏃τὸν 󰏃υγγραφέα: π.Μελέτιοσ Βαδραχάνη (τηλ. 210.6228200καὶ ixthys@freemail.gr).
Η ΑΓΙΑ ΦΕΡΦΟΥΘΗ
Η Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ τῶν Νη󰏃τειῶν εἶναι ἀφιερω-μένη 󰏃ὲ μία μεγάλη ἁμαρτωλὴ γυναίκα, 󰏃τὴνἁγία Μαρία τὴν Αἰγυπτία, ἡ ὁποία ἀ󰏃κοῦ󰏃ε τὸἐπαί󰏃χυντο ἐπάγγελμα τῆσ πορνείασ ἀπὸ τὰπαιδικά τησ χρόνια. Ὅμωσ λειτούργη󰏃ε ἡ χά-ρισ τοῦ Θεοῦ 󰏃τὴν ψυχή τησ, μετανόη󰏃ε,ἀ󰏃κήθηκε, καθάρθηκε καὶ ἁγία󰏃ε. Ἡ μελέτητοῦ βίου τησ κατὰ τὴν εὐλογημένη περίοδοτῆσ Μ. Τε󰏃󰏃αρακο󰏃τῆσ ἔχει μεγάλη 󰏃ημα󰏃ίαγιὰ μᾶσ τοὺσ πι󰏃τούσ, διότι 󰏃τὴ 󰏃επτὴ καὶ ἁγίαμορφή τησ μποροῦμε νὰ καθρεπτί󰏃ουμε τὸνἁμαρτωλὸ ἑαυτό μασ καὶ νὰ τὴν μιμηθοῦμε󰏃τὴν εἰλικρινῆ τησ καὶ 󰏃ωτήρια μετάνοια. Ἡἁγία Μαρία μᾶσ ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ ἐμμένου󰏃α󰏃τὴν ἁμαρτία ψυχή μασ, εἶναι πόρνη 󰏃τὰ μά-τια τοῦ Θεοῦ, διότι ἐνδίδει 󰏃τὶσ ἁμαρτωλὲσκο󰏃μικὲσ ἕξεισ καὶ καταφρονεῖ τὸν νόμο Του.Μᾶσ ὑπενθυμίζει ἐπί󰏃ησ πὼσ ἡ μετάνοια εἶναιὁ μόνοσ τρόποσ νὰ ἀπο󰏃πα󰏃θοῦμε ἀπὸ τὴνἁμαρτία καὶ νὰ ἀνακτή󰏃ουμε τὴ θέ󰏃η μασκοντὰ 󰏃τὸ Θεό. Τὸ κατανυκτικὸ κλίμα τῆσ Μ.Τε󰏃󰏃αρακο󰏃τῆσ μπορεῖ νὰ διεγείρει 󰏃τὴν ψυ-χή μασ πνεῦμα μετάνοιασ, νὰ ἔρθουμε «εἰσἑαυτόν», διορθώνοντασ τὴν πορεία μασ,󰏃τρέφοντάσ την πρὸσ τὸν οὐρανό. Ἡ ἁγίαΜαρία μᾶσ διαβεβαιώνει ὅτι δὲν ὑπάρχουνἐμπόδια γιὰ τὴ 󰏃ωτηρία, ἀκόμα καὶ τῶν αἴ󰏃χι-󰏃των ἁμαρτωλῶν, παρὰ μόνο ἡ ἀμετανοη󰏃ία!
Ἰδοὺ τὰ πρότυπα καὶ τὰ 󰏃ύμβολατῆσ Εὐρώπησ!
Τ
Ο
«
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ
νεκροτα-φεῖο», ποὺ ὀνομάζεται Εὐρώπηἔχει ἀποβάλλει κάθε ἴχνοσ αἰ󰏃χύ-νησ. Κάνει ὅ,τ
ι
μπορεῖ, γιὰ νὰ δη-λώ󰏃ει ὅτι κυρίαρχη πί󰏃τη καὶ ἰδε-ολογία τοῦ εὐρωπαίου ἀνθρώπουεἶναι ἡ 󰏃αρκολατρία. Ἡ ἀκόλουθηεἴδη󰏃η ἐπιβεβαιώνει περίτρανααὐτὴ τὴν 󰏃κληρὴ πραγματικότη-τα. Στὴ Γαλλία γίνεται τελευταῖαπρο󰏃πάθεια νὰ ὡραιοποιηθεῖ ὁ πιὸδιαβόητοσ 󰏃αδι󰏃τὴσ τῆσ ἱ󰏃τορίασ,ὁ διεφθαρμένοσ καὶ ἀκόλα󰏃τοσΝτὲ Σάντ! Πρόκειται γιὰ τὸν πιὸαἰ󰏃χρὸ 󰏃υγγραφέα τῆσ παγκό-󰏃μιασ λογοτεχνίασ, ὁ ὁποῖοσἀ󰏃χολήθηκε 󰏃τὰ 󰏃υγγράμματάτου μὲ τὶσ πλέον ἀκατανόμα󰏃τεσ󰏃εξουαλικὲσ δια󰏃τροφέσ, οἱὁποῖεσ 󰏃υνοδεύονταν μὲ φρι-κτοὺσ βα󰏃ανι󰏃μοὺσ γυναικ
ν,ἀκόμα καὶ τὸ θάνατό τουσ! Ἄλλω-󰏃τε ὁ 󰏃αδι󰏃μὸσ προῆλθε ἀπὸ τὸδικό του ὄνομα! Ὁ ἴδιοσ εἶχε κα-ταδικα󰏃θεῖ πολλὲσ φορέσ, διότιπραγματοποιοῦ󰏃ε τὶσ αἰ󰏃χρότη-τεσ τῶν διηγημάτων του καὶ γιὰ󰏃εξουαλικὰ ἐγκλήματα. Ἡ Γαλλίαλοιπὸν «διοργανώνει ἕνα πλέγμαἐκδηλώ󰏃εων γιὰ τὸν ποιητή, 󰏃υγ-γραφέα καὶ βουλευτὴ κατὰ τὴΓαλλικὴ Ἐπανά󰏃τα󰏃η: Μία ἔκθε󰏃η󰏃τὸ Μου󰏃εῖο Ὀρ󰏃ὲ τοῦ Παρι󰏃ιοῦμὲ ἔργα ζωγράφων, ποιητῶν καὶ󰏃υγγραφέων ποὺ ἐπηρεά󰏃τηκανἀπὸ τὸν Ντὲ Σὰντ εἶναι ἡ πρώτη.Στὸ κά󰏃τρο του 󰏃τὴν Προβηγκία -ἰδιοκτη󰏃ία 󰏃ήμερα τοῦ Πι
ρΚαρντὲν - ἑτοιμάζεται φε󰏃τιβάλ,ἐνῶ 󰏃χεδιάζεται ἔκδο󰏃η μὲ τὶσἐπι󰏃τολὲσ πρὸσ τὴ γυναίκα τουἀπὸ τὴν περίφημη 󰏃υλλογὴ τῶν“Πλειάδων”» (
󰏃τολ.Τὰ Νέα). Μά-λι󰏃τα ἐπιχειροῦν νὰ τὸν παρου-󰏃ιά󰏃ουν ὡσ «ο
μανι󰏃τή»! Δὲνἔχουμε ἀμφιβολίεσ πὼσ οἱ ἄθεοικαὶ διεφθαρμένοι ο
μανι󰏃τὲσἦταν τοῦ ἰδίου φυράματοσ μὲ τὸνλεγάμενο. Αὐτοὶ εἶναι δυ󰏃τυχῶστὰ 󰏃ύμβολα καὶ τὰ πρότυπ 
α
τ
σἀπο󰏃τατημένησ «Λευκῆσ Δαιμο-νίασ», ὅπωσ χαρακτήριζε τὴνΕὐρώπη ὁ ἅγιοσ Νικόλαοσ Ἀχρί-δοσ! Ὅταν ἐκβάλλεται ὁ Χρι󰏃τόσ,εἰ󰏃έρχεται ὁ διάβολοσ μὲ τὰ «τ󰏃ι-ράκια» του!
Ἀπάλειψιστοῦ Τιμίου Σταυροῦἀπὸ τὴν󰏃ημαίαν τῆσ «Χρι󰏃τιανικῆσ» Ν. Ζηλανδίασ!
ΕΧΕΙ
καὶ ἡ ἀκόλουθη εἴδη󰏃η τὴ󰏃ημα󰏃ία τησ, ἡ ὁπο
ί
α φανερώνειτὴν ραγδαία ἀποχρι󰏃τιανοποίη󰏃ητοῦ κό󰏃μου καὶ ἰδιαίτερ
α
το
δυ-τικοῦ «πολιτι󰏃μοῦ».
Ν. Ζηλαν-δία ἀποφά󰏃ι󰏃ε νὰ ἀλλάξει τὴ 󰏃η-μαία τησ, ἡ ὁπο
ί
α εἰκονίζει τὴ 󰏃η-μαία τῆσ Μ. Βρετανίασ, φέρονταστὸ 󰏃ταυρὸ 󰏃τὸ ἀρι󰏃τερό τησ μέ-ροσ. Ὑποτίθεται ὅτι πῆρε αὐτὴτὴν ἀπόφα󰏃η ὅτι «εἶναι ἀποικιακὸκατάλοιπο, ἐνῶ μοιάζει καὶ ὑπερ-βολικὰ μὲ τὴ 󰏃ημαία τῆσ γειτο-νικῆσ Αὐ󰏃τραλίασ». Δεῖτε πὼσ θὰεἶναι ἡ νέα 󰏃ημαία: «ἡ κυβέρνη󰏃ηπρο󰏃ανατολίζεται 󰏃ὲ 󰏃χέδιο μὲἀ󰏃ημὶ φύλλο φτέρησ 󰏃ὲ μαῦροφόντο (ἡ φτέρη χρη󰏃ιμοποιεῖται󰏃υχνὰ ὡσ ἔμβλημα 󰏃τὶσ ἀθλη-τικὲσ ὁμάδεσ τῆσ χώρασ). Ἄλλοι,ποὺ ἔχουν ἐν󰏃τά󰏃εισ γιὰ τὴ φτέ-ρη ἐπειδὴ εἶναι ἀθλητικὸ 󰏃ῆμα ἢπι󰏃τεύουν πὼσ τὸ μαῦρο φόντοεἶναι πειρατικό, θέλουν ἡ νέα 󰏃η-μαία νὰ ἔχει χῶρο καὶ γιὰ τοὺσαὐτόχθονεσ Μαορὶ» (
󰏃τολ. ΤὰΝέα)! Μὲ ἄλλα λόγια, ἐκβάλλεταιὁ 󰏃ταυρὸσ καὶ ἀναρτῶνται τὰἀθλητικὰ καὶ παγανι󰏃τικὰ 󰏃ύμβο-λα 󰏃τὴ 󰏃ημαία τῆσ «χρι󰏃τιανικῆσ»Ν. Ζηλανδίασ! Ἐκεῖ βρί󰏃κεται καὶτὸ «ζουμὶ» τῆσ ὑπόθε󰏃ησ, καθότιἀρρω󰏃ταίνουν οἱ χρι󰏃τιανομάχοιἀπὸ τὴ θέα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ,μι󰏃οῦν θανά󰏃ιμα τὸ θεῖο πρό󰏃ω-πο τοῦ Σωτῆροσ μασ καὶ τὰ ἱεράΤου 󰏃ύμβολα καὶ γι
αὐτὸ τὰἐκβάλλουν ἀπὸ παντοῦ, νὰ μὴ τὰβλέπουν μπρο󰏃τά τουσ, ὅπωσ
󰏃
τὴν τωρινὴ 󰏃ημαία τῆσ Ν. Ζη-λανδίασ, μὲ τὸ 󰏃ταυρό!
Καὶ ὁ Δαλάϊ Λάμαὑπὲρ τοῦ «γάμου»τῶν ὁμοφυλοφίλων!
ΟΛΟΙ
󰏃πεύδουν νὰ «ἀγκαλιά-󰏃ουν» τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ νὰτὴν καθιερώ󰏃ουν ὡσ «φυ󰏃ιολο-γικὸ» τρόπο ζωῆσ. Μαζί τουσ καὶὁ Δαλά
ϊ
Λάμα, ὁ ἐκπρό󰏃ωποσ μίασἀπὸ τὶσ πλέον ἀποκρυφι󰏃τικὲσθρη󰏃κεῖεσ, τοῦ λαμαϊ󰏃μοῦ! Δή-λω󰏃ε δημό󰏃ια 󰏃τὸ CNN πὼσ «δὲνεἶναι ἀντίθετοσ 󰏃τὸν γάμο ὁμο-φυλοφίλων καὶ καταδίκα󰏃ε τὴνὁμοφοβία ὡσ πράξη παραβία󰏃ηστῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων.“Ε
ἶ 
ναι μία προ󰏃ωπικὴ ὑπόθε󰏃η.Ἂν δύο ἄνθρωποι, ἕνα ζευγάρι,πι󰏃τεύουν ὅτι εἶναι πιὸ βολικό,ἱκανοποιοῦνται περι󰏃󰏃ότερο καὶοἱ δύο πλευρὲσ 󰏃υμφωνοῦν, τότε󰏃υμφων
” … τάχθηκε ὑπὲρ τῆσἰ󰏃ότητασ τοῦ γάμου.
Κ
ατὰ τὸ πα-ρελθὸν ἔχει ἀναφερθεῖ 󰏃ὲ βουδι-󰏃τικὰ κείμενα ποὺ ἀπαγορεύουντὴ 󰏃υνεύρε󰏃η ἀτόμων τοῦ ἰδίουφύλου, ἀλλὰ οἱ ἀπόψεισ του γιὰτὸ θέμα φαίνεται νὰ ἔχουν ἐξε-λιχθεῖ μὲ τὴν πάροδο τῶν ἐτῶν.Ὁ Δαλά
ϊ
Λάμα νωρίτερα ἐνθάρ-ρυνε τοὺσ ἀνθρώπουσ νὰ ἀκο-λουθή󰏃ουν τὶσ δικέσ τουσ προ-󰏃ωπικὲσ θρη󰏃κευτικὲσ παραδό-󰏃εισ καὶ νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ “παρά-νομη 󰏃εξουαλικὴ 󰏃χέ󰏃η”» (
󰏃τ. ΤὰΝέα)! Ὁ ἐν λόγ
«κύριοσ» δὲνεἶναι ἁπλὰ ὁ θρη󰏃κευτικὸσ ἡγέ-τησ τοῦ θιβετιαν
ο
ῦ βουδι󰏃μοῦ,ἀλλὰ ἕνασ ἀπὸ τοὺσ κορυφαίουσφορεῖσ τοῦ νεοεποχίτικου «πνεύ-ματοσ». Κατὰ 󰏃υνέπεια δὲ θὰ πε-ριμέναμε νὰ ὑπο󰏃τηρίξει κάτι δια-φορετικό, ἀφοῦ ἡ ὁμοφυλοφιλίαεἶναι ἡ προ󰏃φιλὴσ πρακτικ
τ
σ«Νέασ Ἐποχῆσ»!
Ὁ Πάπασ «ἐθίχθη»ἀπὸ τὴν ἐξιδανίκευ󰏃ίν του!
ΕΠΡΕΠΕ
νὰ γίνει «󰏃ού󰏃ουρο»,γιὰ νὰ καταλάβει ὁ «ἀλάθητοσ»ὅτι ἡ ὑπερβάλλου󰏃α προβολὴ τοῦπρο󰏃ώπου το
υ
χάλα󰏃ε τὸ «ἴμ
α
τζ»του ἀντὶ νὰ τὸ ἐξιδανικεύ󰏃ει! Με-θυ󰏃μένοσ ἀπὸ τὴν κο󰏃μική του καὶἄρα ἀντιεκκλη󰏃ια󰏃τικὴ ἐξου󰏃ία, ὁπάπασ Φραγκί󰏃κοσ ἐπιδόθηκε ἐδῶκαὶ χρόνο 󰏃ὲ μία πρωτοφανῆ προ-βολή του, ἡ ὁπο
ί
α τελικὰ φαίνεταιπὼσ ὄχι μόνο δὲν ἀπέδω󰏃ε, ἀλλὰτὸν ζημίω󰏃ε! Γι
αὐτὸ βγῆκε πάλι󰏃τὰ «μίντια», γιὰ νὰ «διαμαρτυρη-θεῖ» γι
αὐτὴ τὴν προβολή, ὅτιδῆθεν δὲν τοῦ ταιριάζει, προ-φανῶσ γιὰ νὰ «μπαλώ󰏃ει» τὴν κα-τά󰏃τα󰏃η! Σὲ «󰏃υνέντευξή του, ἡὁπο
ί
α δημο󰏃ιεύεται ἀπὸ τὶσ ἐφη-μερίδεσ La Repubblica καὶ La Stam-pa, ὁ
κ.
Φραγκί󰏃κοσ διέψευ󰏃ε “μίαὁρι󰏃μένη μυθολογία” γύρω ἀπὸ τὸπρό󰏃ωπό του, ἡ ὁπο
ί
α “δὲν τὸνεὐχαρι󰏃τε
 ῖ 
”» (
󰏃τ. Ρομφαία). Ὡσκαὶ τὸν … Φρό
ϊ
ντ ἐπι󰏃τράτευ󰏃ε,γιὰ νὰ «πεί󰏃ει» ὅτι τὸν «πείραξε»ἡ γελοία παρά󰏃τα󰏃ή του ὡσ…󰏃ούπερμαν! Ὁ «ἀλάθητοσ»πῆρε πί󰏃ω καὶ τὰ ὅ󰏃α εἶχε πεῖ γιὰτοὺσ ὁμοφυλόφιλουσ, ὅτι «δὲντοὺσ καταδικάζει», 󰏃τηρίζοντασ τὸθε󰏃μὸ τῆσ οἰκογένειασ. Μετὰ τὶσψυχρολου󰏃ίεσ ἀπὸ τὸν
Ο
.Η.Ε. γιὰτὶσ χιλιάδεσ περιπτώ󰏃εισ παιδερα-󰏃τίασ καὶ 󰏃εξουαλικῆσ κακοποί-η󰏃ησ τῶν (ἐν ἐνεργεί
) φραγκο-παπάδων του, ὑπο󰏃τήριξε πὼσ «ἩΚαθολικὴ Ἐκκλη󰏃ία εἶναι, ἴ󰏃ωσ, ὁμόνοσ θε󰏃μὸσ ποὺ κινήθηκε μὲδιαφάνεια καὶ αἴ󰏃θη󰏃η εὐθύνησ.Κανένασ ἄλλοσ δὲν ἔκανε κάτι πε-ρι󰏃󰏃ότερο», θέλει νὰ παραβλέπειὅτι ὁ
Ο
.Η.Ε. ἐπενέβηκε καὶ ζήτη󰏃ετὴν τιμωρία καὶ τὴν καθαίρε󰏃ητῶν ἐγκληματιῶν – φραγκοπαπά-δων, αὐτὸ ποὺ δὲν ἔκανε τὸ Βατι-κανό! Ἐπαναλαμβάνουμε παλιότε-ρη διαπί󰏃τω󰏃ή μασ ὅτι ὁ «ἀλάθη-τοσ» τὰ ἔχει χαμένα καὶ γι’ αὐτὸχρη󰏃ιμοποιεῖ αὐτὴ τὴν ξύλινη δι-γλω󰏃󰏃ία!
Ἰδοὺ πῶσ ἐπιθυμεῖ τὴν «ἕνω󰏃ιν τῶν ἐκκλη󰏃ιῶν» ὁ κ. Φραγκί󰏃κοσ
ΑΛΛΑ
ὁ λαλί󰏃τατοσ «ἀλάθητοσ»κ. Φραγκί󰏃κοσ εἶπε 󰏃τὴ 󰏃υνέντευ-ξή του καὶ κάτι ποὺ «βγάζει εἴδη-󰏃η». Ὁ δημο󰏃ιογράφοσ τὸν ρώτη-󰏃ε γιὰ τὶσ 󰏃χέ󰏃εισ τῆσ «ἐκκλη󰏃ίασ»του μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή.Δεῖτε τί ἀπάντη󰏃ε ὁ Ἰη󰏃ουίτησ:«ὅλοι ἀνυπομονοῦμε νὰ φτά󰏃ουμε󰏃ὲ ἀποτελέ󰏃ματα. Ἀλλὰ ὁ δρόμοσπρὸσ τὴν ἕνω󰏃η μὲ τοὺσ ὀρθοδό-ξουσ 󰏃ημαίνει, κυρίωσ, ὅτι πρέπεινὰ βαδί󰏃ουμε καὶ νὰ δουλέψουμεμαζί. Ἡ ὀρθόδοξη θεολογία εἶναιἰδιαίτερα πλού󰏃ια. Καὶ θεωρῶ ὅτιαὐτὴ τὴν 󰏃τιγμὴ ἔχουν μεγάλουσθεολόγουσ. Τὸ πῶσ βλέπουν τὴνἘκκλη󰏃ία καὶ τὸ πῶσ ἀντιλαμβά-νονται τὸν 󰏃υνοδικὸ χαρακτήρατῆσ Ἐκκλη󰏃ίασ, εἶναι κάτι τὸ θαυ-μά󰏃ιο» (
󰏃τολ. Ρομφαία). Πο
βρί-󰏃κεται ἡ εἴδη󰏃η; Στὴ φρά󰏃η το
υ
«ἕνω󰏃η μὲ τοὺσ ὀρθοδόξουσ 󰏃η-μαίνει κυρίωσ, ὅτι πρέπει νὰ βαδί-󰏃ουμε καὶ νὰ δουλέψουμε μαζί»,ποὺ μεταφράζεται ἀβία󰏃τα ὅτι πρέ-πει νὰ ἐνταχθοῦμε 󰏃τὴν ἐξου󰏃ίατου! Μὲ γλώ󰏃󰏃α διπλωματικὴ ξα-ναεῖπε αὐτὸ ποὺ λέει πάντα καὶ ξε-κάθαρα ὁ παπι󰏃μόσ, ὅτι τὴν ἕνω󰏃ητὴ θεωρεῖ ὡσ ὑποταγὴ 󰏃τὸν«πρῶτο», 󰏃τὸν «ἐπί󰏃κοπ 
ο
τ
σ Κα-θολικῆσ Ἐκκλη󰏃ίασ», ὁ ὁποῖοσ,κατὰ τὸν παπι󰏃μό, ἐκφράζει τὴν«ἀληθινὴ Ἐκκλη󰏃ία», ἐνῶ ἡ Ὀρθο-δοξία εἶναι «ἐλλειμματικὴ Ἐκκλη-󰏃ία»! Ὅ󰏃ον ἀφορᾶ τὸ «θαυμα󰏃μό»του πρὸσ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία,τοὺσ θεολόγουσ καὶ τὴν ὀρθόδοξη󰏃υνοδικότητα, τὸ ἔχουμε ξανα-κού󰏃ει αὐτὸ τὸ ἰη󰏃ουίτικο «τροπά-ριο», διότι ἂν πραγματικὰ θαυμάζειτὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸ πολίτευμάτησ, ἂσ ἀρνηθεῖ τὸ δικό του ἀντί-χρι󰏃το, ἐκτρωματικὸ πολιτικὸ καὶἐκκλη󰏃ια󰏃τικὸ κατα󰏃κεύα󰏃μα, καὶἂσ τὴν ἀ󰏃πα󰏃θεῖ! Γιατί δὲν τὸ κά-νει;
«Πλαφὸν» διὰ τοὺσ ἀλλοδαποὺσμοναχοὺσ εἰσ τὸ Ἅγιον Ὄροσ;
ΑΛΛΟ
καὶ τοῦτο! Λίγο πρὶν 󰏃υγ-κεντρώ󰏃ει ὁ κ. Βαρθολομαῖοστ
οὺσ
Προκαθημένουσ τῶν Ὀρθο-δόξων Ἐκκλη󰏃ιῶν 󰏃τὸ Φανάρι τὸνπερα󰏃μένο μήνα, φέρεται νὰ ἀπέ-󰏃τειλε ἐπι󰏃τολή του 󰏃τὶσ ἹερὲσΜονὲσ τοῦ Ἁγίου Ὄρουσ, μὲ τὴνὁπο
ί
α ζητ
νὰ μπεῖ «πλαφὸν» 󰏃τὴνἐγκαταβίω󰏃η ἀλλοδαπῶν μοναχῶν󰏃’ αὐτέσ! Δεῖτε τὴν παράδοξη εἴδη-󰏃η: «Σύμφωνα μὲ ἔγκυρεσ πηγέσ,󰏃τὴν Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ ἉγίουὌρουσ ἔλαβαν πρό󰏃φατα μία μα-κρο󰏃κελῆ ἐπι󰏃τολὴ ἀπὸ τὸ Οἰκου-μενικὸ Πατριαρχεῖο. Στὴν ἐπι-󰏃τολὴ τὸ Πατριαρχεῖο ἀναφέρει,μεταξὺ ἄλλων, πὼσ ὑπάρχει προ󰏃 -πάθεια μίασ ἰδιότυπησ “αὐτονόμη-󰏃ησ” τοῦ Ἁγίου Ὄρουσ καὶ ἀλλοί-ω󰏃ησ τοῦ χαρακτήρα το
υ
μέ󰏃αἀπὸ τὴν ἀθρόα προ󰏃έλευ󰏃η ἀλλο-δαπῶν μοναχῶν. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό,φέρεται νὰ ὑπο󰏃τηρίζει τὸ Οἰκου-μενικὸ Πατριαρχεῖο 󰏃τὴν ἐπι󰏃το-λή, πὼσ δὲν πρόκειται νὰ ἐγκρίνει󰏃τὸ ἑξῆσ τὴν ἐγκαταβίω󰏃η ὁποιου-δήποτε “μὴ ἑλληνόφωνου” μονα-χοῦ 󰏃τὶσ “ἑλληνόφωνεσ”
. Μονὲσἢ ὁποιουδήποτε ἀλλοδαποῦ ἂν ὑ -περβαίνεται τὸ πο󰏃ο󰏃τὸ τοῦ 10%ἀπὸ τὸ 󰏃ύνολο τῶν μοναχῶν τουἉγίου Ὄρουσ» (
󰏃τ. Ρομφαία)!Ὅπωσ τονίζει καὶ ὁ 󰏃υντάκτησ τῆσεἴδη󰏃ησ, ὁ Παναγιώτατ
ο
σ μ
σ ἔχει«φλομώ󰏃ει» μὲ τὰ κηρύγματά τουκατὰ τοῦ ἐθνοφυλετι󰏃μοῦ καὶ ὑ -πὲρ τῆσ πολυπολιτι󰏃μικότητασ. Τίτὸν ὤθη󰏃ε νὰ πάρει μία τέτοιαἀπαράδεκτη γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πί-󰏃τη μ
α
σ ἀπόφα󰏃η; Ρωτᾶμε καὶἐμεῖσ: ἀπὸ πότε ἡ Ὀρθοδοξία ἔγι-νε «ἑλληνόφωνη»; Ἀπὸ πότε ὁ ἁ -γιορείτικοσ μοναχι󰏃μὸσ ἔγινε «ἑλ -ληνικόσ»; Δὲ μποροῦμε νὰ ἑρμη-νεύ󰏃ουμε τελευταῖα τὰ «μυ󰏃τή-ρια» τοῦ Φαναρίου!
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ησ ΣΕΛ.
Αἱρετικοὶ καὶ ἀποκρυφι󰏃ταὶ διαλύουν τὴν ὈρθόδοξονΟὐκρανίαν!
ΤΟΔΡΑΜΑτῶν ἀδελφῶνμασ Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν󰏃υνεχίζεται. Ἡ χώρα διαμελίζε-ται καὶ 󰏃ύρεται 󰏃τὰ νύχια τοῦΔ.Ν.Τ καὶ τῶν διεθνῶν τραπε-ζιτῶν καὶ ὁ λαὸσ ἐξαθλιώνεται.Εἶναι ὁλοφάνερο πὼσ «ἦρθε ἡ󰏃ειρὰ» καὶ τῆσ ὀρθόδοξησΟὐκρανίασ, γιὰ νὰ ὑπο󰏃τεῖ τὶσ󰏃υνέπειεσ τοῦ 󰏃χεδίου γιὰ ἀπο-󰏃ταθεροποίη󰏃η τῶν κρατῶν.Ὄργανά τουσ οἱ μὴ ὀρθόδοξοιτῆσ χώρασ, 󰏃χι󰏃ματικοί, οὐνί-τεσ, παπικοί, προτε󰏃τάντεσ, πα-γανι󰏃τέσ, ἀποκρυφι󰏃τέσ, κλπ!Ὅλοι 󰏃υνα󰏃πι󰏃μένοι ἐναντίοντῶν Ὀρθοδόξων! Δεῖτε τὴ 󰏃υγ-κλονι󰏃τικὴ ἀποκάλυψη: «ὁ με-ταβατικὸσ πρόεδροσ τῆσΟὐκρανίασ, Alexander Turchi-nov τυγχάνει πά󰏃τορασ τῆσἘκκλη󰏃ίασ τῶν Βαπτι󰏃τῶν,πληροφορούμα󰏃τε ὅτι καὶ ὁ με-ταβατικὸσ πρωθυπουργὸσ τῆσχώρασ Arseniy Yatsenyuk εἶναιἱερέασ (auditor) τῆσ Ἐκκλη󰏃ίαστῆσ Σαηεντολογίασ […] Ἡ 󰏃ύ-ζυγοσ καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ διορι-󰏃μένου πρωθυπουργοῦ τῆσΟὐκρανίασ, διαμένουν ἐπί󰏃ησ󰏃τὴν Santa Barbara τῆσ Καλι-φόρνια καὶ ἐπιδίδονται 󰏃τὴνἐνί󰏃χυ󰏃η τῆσ παγκό󰏃μιασ ἐπιρ-ροῆσ τῆσ Ἐκκλη󰏃ίασ τῶνΣαηεντολόγων» (Ἱ󰏃τολ. penta-postagma.gr)! Ἡ περιπέτειατῶν Ὀρθοδόξων Οὐ κρανῶνἀποδεικνύει μὲ τὸν πλέον 󰏃αφῆτρόπο τὴ 󰏃υ󰏃τράτευ󰏃η ὅλωντῶν ἀντίχρι󰏃των κατὰ τῆσὈρθοδοξίασ. Ὑπὲρ αὐτῶν ἡἀντίχρι󰏃τη󰏃υνα󰏃πι󰏃μένη Δύ-󰏃η, μὲ προεξάρχου󰏃α τὴν «χρι-󰏃τιανικὴ» Ἀμερική, ἡ ὁποίαἀπειλεῖ γιὰ «ἀντίποινα» κατὰτῆσ Ὀρθόδοξησ Ρω󰏃ίασ, ἂνπρο󰏃τατέψει τοὺσ Ὀρθοδό-ξουσ καὶ τὴν ἔννομη τάξη! Μα-ζί τουσ καὶ τὸ Βατικανό, τὸὁποῖο χύνει κροκοδείλια δά-κρυα, γιὰ τὸ δράμα τῆσ Οὐκρα-νίασ καὶ κάνει εὐχολόγια!Εὐτυχῶσ ποὺ ὁ ὀρθόδοξοσπρόεδροσ τῆσ Ρω󰏃ίασ Β. Πού-τιν δὲν καταλαβαίνει ἀπὸ τέ-τοια…
Σ
τίσ 4 Ἀπριλίου ἡ Ἐκκλη󰏃ία μασ τιμᾶ τήν μνή-μη τῆσ Ἁγίασ μάρτυροσ Φερφούθησ, τῆσἀδελφῆσ τησ καί τῆσ δούλησ τησ. Οἱ ἅγιεσ αὐτέσγυναῖκεσ ἔζη󰏃αν 󰏃τά χρόνια τοῦ Μεγάλου Κων-󰏃ταντίνου καί τοῦ βα󰏃ιλέα τῶν Περ󰏃ῶν Σαβωρί-ου. Ἦ󰏃αν ἀδελφέσ τοῦ Ἁγίου Συμεών, ὁ ὁποῖοσμαρτύρη󰏃ε μαζί μέ ἄλλουσ χρι󰏃τιανούσ καί ἡἘκκλη󰏃ία τούσ τιμᾶ 󰏃τίσ 17 Ἀπριλίου. Ἐπειδή ἡγυναίκα τοῦ βα󰏃ιλέα ἔπα󰏃χε ἀπό κάποια ἀ󰏃θέ-νεια διέβαλαν τίσ Ἁγίεσ 󰏃τήν βα󰏃ίλι󰏃󰏃α ὅτι εἶναιμάγι󰏃󰏃εσ καί κατα󰏃κεύαζαν θανατηφόρα φάρ-μακα. Γιά τόν λόγο αὐτό ὁδηγήθηκαν 󰏃τόν ἀρχι-μάγο, 󰏃τόν ὁποῖο ὁμολόγη󰏃αν ὅτι εἶναι χρι󰏃τια-νέσ, ἀλλά ἀρνήθηκαν ὅτι ἔφτιαχναν τέτοια φάρ-μακα, ἀφοῦ ἡ χρι󰏃τιανική τουσ ἰδιότητα τούσ τόἀπαγόρευε. Ἔτ󰏃ι τίσ καταδίκα󰏃αν 󰏃έ θάνατο. Τίσξάπλω󰏃αν κατά γῆσ καί τίσ ἔδε󰏃αν 󰏃έ πα󰏃󰏃ά-λουσ, ἔπειτα τίσ πριόνι󰏃αν 󰏃τήν μέ󰏃η ἀπό τόνλαιμό ἕωσ τά πόδια καί τίσ κάρφω󰏃αν πάνω 󰏃έξύλα. Μέ αὐτόν τόν βάρβαρο τρόπο οἱ Ἅγιεσ γυ-ναῖκεσ παρέδω󰏃αν τίσ μακάριεσ ψυχέσ τουσ󰏃τόν γλυκύτατο Ἰη󰏃οῦ.
Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Συνεχίζονται 󰏃ὺν Θεῷ
αἱ ὁμι -λίαι τῆσ
«Πανελληνίου ᾿Ορ-θοδό ξου ῾Ενώ󰏃εωσ» (Π.Ο.Ε.)
εἰσ τὴν αἴθου󰏃αν αὐ τῆσ (
Κάνιγ -γοσ 10, Α´ ὄροφοσ
). Τὴν προ󰏃 -εχῆ Δευτέραν
7 Ἀπριλίου
καὶραν
6:30 μ.μ.
θὰ ὁμιλή󰏃η
Ἀρχιμανδρίτησ π. ΜελέτιοσΒαδραχάνησ
μὲ θέμα:
«Περίλυπόσ ἐ󰏃τιν ἡ ψυχήμου ἕωσ θανάτου».
Παρακαλοῦνται τὰ μέλητῆσ Π.Ο.Ε. καὶ οἱ φίλοι τοῦ«᾿Ορ θοδόξου Τύπου», ὅπωσπαρακολουθή󰏃ουν
αὐτήν
.
ΑΙ ΟΜΙΛΙΑΙ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.
῾Εβδομαδιαία ᾿Εκκλη󰏃ια󰏃τικὴ᾿Εφημερίσ. ᾿Ιδιοκτη󰏃ία· «Παν -ελλήνιοσ ᾿Ορθόδοξοσ ῞Ενω󰏃ισ»(Π.Ο.Ε.), Κάνιγγοσ 10, 106 77᾿Αθῆναι, Τηλ. 210 38 16 206,ΦΑΞ 210 38 28 518. Ἐκδότησ·Ἰωάννησ Καρατζένησ, Παναγί -ασ Ἐλευθερωτρίασ 51 Κη φι󰏃ιά.Διευθυν τὴσ Συντάξεωσ· Γεώρ -γιοσ Ζερβόσ, Θη󰏃έωσ 25, Νέα᾿Ερυθραία (14671). ῾Υ πεύ θυνοσΤυπογραφείου· Κων󰏃ταν τῖνοσΜιχ. Σαμωνᾶσ, ᾿Αμαδριάδοσ 15,Δρο 󰏃ιά. Τύποισ «᾿Ορ θο δό ξου Τύ που» (Θη󰏃έωσ 25, 14671 Νέα᾿Ερυθραία, Τηλ. 210 81 34 951,ΦΑΞ 210 81 36 981). ῾Ι󰏃το󰏃ελίσ «Ο.Τ.»:www.orthodoxostypos.gr᾿Ηλεκτρον. ταχυδρομεῖον:orthotyp@otenet.grΤὰ ἐνυπόγραφα ἄρθρα ἐκ -φράζουν τὰσ προ󰏃ωπικὰσ ἀ -πόψεισ τῶν ἀρθρογράφων, οἱὁποῖοι καὶ φέρουν τὴν εὐ θύ -νην τῶν γραφομένων.
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΑΣ
Πληροφοροῦμε τούσ ἀγαπητούσ μασ 󰏃υνδρομητάσ ὅτι δύνανται νάκαταθέτουν τήν 󰏃υνδρομήν των ἢ ἐνί󰏃χυ󰏃ιν καί εἰσ τήν Ἐθνικήν Τρά-πεζαν εἰσ τό ὄνομα «Πανελλήνιοσ Ὀρθόδοξοσ Ἕνω󰏃ισ», Ἀρ. λογαρια-󰏃μοῦ
129/296140-76
.Διά τούσ ἀγαπητούσ 󰏃υνδρομητάσ τοῦ ἐξωτερικοῦ τό ΙΒΑΝ εἶναι:
GR 1201101290000012929 614076.
Τό δέ
SWIFT
τῆσ τράπεζασ εἶναι: (
BIC)ETHNGRAA.
Ὁ «Ο.Τ.» δέν ἔχει κερδο󰏃κοπικόν χαρακτῆρα καί τά ἔξοδα ἐκδό󰏃εώστου 󰏃τηρίζονται ἀποκλει󰏃τικῶσ καί μόνον εἰσ τὰσ 󰏃υνδρομάσ 󰏃ασ.Βοηθῆ󰏃τε εἰσ τήν ἔκδο󰏃ιν καί διάδο󰏃ιν τοῦ «Ο.Τ.».
Ἐκ τοῦ Λογι󰏃τηρίου τοῦ «Ο.Τ.»
ΑΡΧΙΜ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ: "Ἡ ἀγάπη πρόσ τόνπλη󰏃ίον" (Μονοπάτι γιά τόν Παράδει󰏃ο), Ἐκδό󰏃εισ Ἀδελφότη-τοσ θεολόγων "Ὁ Σωτήρ", Ἀθῆναι 2014, 󰏃ελίδεσ 140.
Δέν εἶναι ὑπερβολή αὐτό πού λένε,πώσ, καί μόνο γιά ἕνα 󰏃τίχο τῆσ ἉγίασΓραφῆσ, μπορεῖ ἕνασ θεολόγοσ- ἱερο-κήρυκασ, νά κάμει καί πέντε καί δέκακαί 40 καί 100 κηρύγματα ἤ ὁμιλίεσ.Αὐτό ἀκριβῶσ ἀποδεικνύει καί ὁ󰏃υγγραφέασ τοῦ βιβλίου, χωρίσ βέ-βαια, νά τό ἐπιδιώξει. Προπάντων,ὅταν θέμα του, εἶναι ἡ ΑΓΑΠΗ. Ἡ"βα󰏃ίλι󰏃󰏃α τῶν ἀρετῶν", ὅπωσ τήνἔχουν ἀποκαλέ󰏃ει. Γι᾽ αὐτό καί ἐπιτυ-χημένοσ ὁ ὑπότιτλοσ: " Μονοπάτι γιάτόν Παράδει󰏃ο". Μονάχα ἕνασ Θεόσ,ὁ ἐν󰏃αρκωμένοσ Υἱόσ καί Λόγοσ τοῦΘεοῦ, Θεάνθρωποσ Ἰη󰏃οῦσ Χρι󰏃τόσ,ἦταν δυνατό νά διδάξει τήν ἐντολήτῆσ ἀγάπησ. Ποτέ δέν ἀκού󰏃τηκε,οὔτε θ' ἀκου󰏃τεῖ μεγαλειωδέ󰏃τερη δι-δαχή 󰏃τόν κό󰏃μο. Ἡ ἀγάπη προπάν-των, 󰏃τούσ ἐχθρούσ, θά παραμείνει ἡκορύφω󰏃η τοῦ θείου Νόμου καί τῆσθεότητασ τοῦ Χρι󰏃τοῦ.Μέ τά 󰏃ύντομα "Εἰ󰏃αγωγικά", ὁ π.Γρηγόριοσ μᾶσ εἰ󰏃άγει λέγοντασ ὅτι:"Ἡ ἀγάπη, ἡ κορυφαία ἐντολή τοῦΘεοῦ, πρέπει νά κυριαρχεῖ 󰏃τή ζωήκάθε πι󰏃τοῦ. Εἶναι ἡ "πρώτη καί με-γάλη ἐντολή" τοῦ Θεοῦ πρόσ τόνἄνθρωπο (Ματθ. ΚΒ΄38), μέ δύο κύ-ριεσ μορφέσ: τήν ἀγάπη πρόσ τόν Θεόκαί τήν ἀγάπη πρόσ τούσ 󰏃υν -ανθρώπουσ ἀδελφούσ...Ὅταν αὐτήἐφαρμο󰏃τεῖ 󰏃τή ζωή, ὁδηγεῖ τόν χρι-󰏃τιανό 󰏃τόν ποθητό Παράδει󰏃ο. Στήνἔνδοξη καί αἰώνια βα󰏃ιλεία τοῦ Θεοῦ.Τό βιβλίο ἔχει δέκα κεφάλαια μέ πε-νήντα περίπου ὑποδιαιρέ󰏃εισ καί δι-δακτικέσ ἀναλύ󰏃εισ. Μεταφέρω μερι-κά θέματα τῶν ὑποδιαιρέ󰏃εων:- Ὁ ὕμνοσ τῆσ ἀγάπησ- Τό παράδειγμα τοῦ Κυρίου- Δέν ὑπάρχει ἀγάπη ὅπου ὑπάρχεικατάκρι󰏃η.- Ταπεινοφρο󰏃ύνη, ἡ ἀρετή πού󰏃υντελεῖ 󰏃τήν ἀγάπη- Ἡ θεία Κοινωνία καί οἱ εὐχέσ τησ.- Ἀγάπη πρόσ τούσ ἀνώνυμουσ καίἄ󰏃ημουσ- Ἡ ἀνεξικακία τοῦ Κυρίου- Ὁ Κύριοσ Ἰη󰏃οῦσ, τό μοναδικόπρότυπο ἀγάπησ.- Ὁ γογγυ󰏃μόσ ἀντίθετοσ 󰏃τήν ἀγάπη- Ἀγάπη καί 󰏃υγχωρητικότητα κ.ἄ...Εὐχαρι󰏃τοῦμε καί εὔχε󰏃θε π. Γρη-γόριε.
Μιχ. Μιχαηλίδησ
 
(5ον)4. Ἡ κατάργη󰏃ητῆσ θρη󰏃κευτικῆσἑτερότητασ τῶν μαθητῶν
Δομικὴ παραβία󰏃η τῆσ ἐλευθε-ρίασ τῶν μαθητῶν ἀποτελοῦν τὰ󰏃χέδια ποὺ ἀπεργάζεται τὸ νέο ΜτΘμὲ βά󰏃η τὸ νέο ΠΣ. Μέ󰏃α ἀπὸ κραυ-γαλέεσ ἀντιφά󰏃εισ, ἐκφράζεται ἕ -νασ ἐπιφανειακὸσ καὶ φαρι󰏃αϊκὸσ󰏃εβα󰏃μὸσ 󰏃τὴν ἑτερότητα, 󰏃τὸνπλουραλι󰏃μό, 󰏃τὴν πολυπολιτι󰏃μι-κότητα, ὅταν 󰏃τὴν οὐ󰏃ία 󰏃ὲ ὅλο τὸΠρόγραμμα διακρίνεται ἡ παντελὴσἔλλειψη 󰏃εβα󰏃μοῦ 󰏃τὴ διαφορὰ καὶτὴν ἑτερότητα τῆσ ὀρθόδοξησ πί-󰏃τεωσ τῶν ὀρθόδοξων, ἀλλὰ καὶ μὴὀρθόδοξων μαθητῶν. Ἡ ὅλη φιλο-󰏃οφία τοῦ νέου ΠΣ θεμελιώνεται 󰏃ὲἕνα φαινομενικὸ 󰏃εβα󰏃μὸ 󰏃τὴ θρη-󰏃κευτικὴ ἢ φυλετικὴ διαφορά, ὅτανεἶναι πα󰏃ιφανὲσ ὅτι 󰏃τὸ Πρόγραμμαἀφανίζεται ὁ 󰏃εβα󰏃μὸσ 󰏃τὴν ὀντο-λογία τοῦ προ󰏃ώπου τῶν μαθητῶνδιά τῆσ ἰ󰏃οπεδώ󰏃εωσ τῆσ πί󰏃τεώστουσ μὲ τὴ διδα󰏃καλία τῶν θρη-󰏃κειῶν καὶ τῶν κο󰏃μοθεωριῶν καὶτὴν μεθοδικὴ κατήχη󰏃η 󰏃ὲ αὐτέσ.Αὐτὸ ποὺ 󰏃υμβαίνει 󰏃τὸ νέο Πρό-γραμμα θὰ μποροῦ󰏃ε νὰ ὀνομα󰏃θεῖ θρη󰏃κευτικὴ ἀλλοτρίω󰏃η ἢ θρη-󰏃κευτικὸσ ὁλοκληρωτι󰏃μὸσ ἄλλωνἐποχῶν. Ἐντελῶσ ἀνορθόδοξα,ἀντιπαιδαγωγικά, παράνομα καὶαὐταρχικά, 󰏃τὸ ὄνομα μίασ δῆθενκαλλιέργειασ τοῦ πλουραλι󰏃μοῦ,παρεμβαίνει τὸ νέο ΠΣ 󰏃τὴν πί󰏃τητῶν μικρῶν παιδιῶν 8-14 ἐτῶν, διδά-󰏃κοντάσ τουσ, ἕνα 󰏃υνονθύλευμα(6) θρη󰏃κειῶν καὶ τριῶν ἐκδοχῶντοῦ Χρι󰏃τιανι󰏃μοῦ, καταργώντασ󰏃τὴν οὐ󰏃ία αὐτὸ ποὺ ἰ󰏃χυρίζεται ὅτιἐπιδιώκει νὰ πετύχει, δηλαδὴ τὸνἴδιο τὸν πλουραλι󰏃μὸ καὶ τὸ 󰏃ε-βα󰏃μὸ τῆσ θρη󰏃κευτικῆσ ἑτερότη-τασ τοῦ ἄλλου.Διευκρινίζεται ὅτι τὸ ΜτΘ, μὲ τὸνέο Πρόγραμμα καὶ τὴν ἀπολυταρ-χικὴ ἀρχὴ
«θρη󰏃κευτικὰ γιὰ ὅλουσ τοὺσ μαθητὲσ τοῦ ἑλληνικοῦ 󰏃χο- λείου ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ θρη󰏃κευ- τικὴ ἢ μὴ δέ󰏃μευ󰏃ή τουσ»,
καθί󰏃τα-ται ὑποχρεωτικὸ καὶ ἰ󰏃οπεδωτικὸ ὡσπρὸσ τὶσ διαφορὲσ καὶ γιὰ τοὺσ Χρι-󰏃τιανοὺσ καὶ γιὰ τοὺσ ἑτερόδοξουσκαὶ γιὰ τοὺσ ἀλλόθρη󰏃κουσ καὶ γιὰτοὺσ ἄθεουσ μαθητέσ. Αὐτὸ 󰏃ημαί-νει ὅτι καταργοῦνται οἱ ἀπαλλαγὲσκαὶ ὅλοι πλέον οἱ μαθητὲσ θὰ διδά-󰏃κονται θρη󰏃κευτικά, δηλαδὴ ὅλεστὶσ θρη󰏃κεῖεσ μαζί, μὲ τὸν παραπά-νω ὁμογενοποιητικὸ τρόπο, μὲ 󰏃τό-χο τὴ θρη󰏃κευτική τουσ ἀπαξίω󰏃ηκαὶ τὴν πολτοποίη󰏃η τῆσ θρη󰏃κευ-τικῆσ τουσ 󰏃υνειδή󰏃εωσ καί, φυ󰏃ι-κά, μὲ ἀπόλυτα βέβαιη τὴν ἐνδεχό-μενη ὁλι󰏃τικὴ θρη󰏃κευτική τουσἀλλοτρίω󰏃η καὶ 󰏃ύγχυ󰏃η.Τερά󰏃τιο παιδαγωγικὸ λάθοσ καὶἀ󰏃έβεια πρὸσ τὴν ἑτερότητα τῶνμαθητῶν θεωρεῖται, ἐπί󰏃ησ, τό󰏃ο ἡἐ󰏃κεμμένη παραβία󰏃η τῆσ θρη-󰏃κευτικῆσ ταυτότητασ καὶ ἑτερότη-τάσ τουσ, μὲ τὴν ὑποχρεωτικὴ διδα-󰏃καλία καὶ ἐμφύτευ󰏃η τό󰏃ων θεῶνκαὶ φιλο󰏃οφιῶν 󰏃τὶσ ψυχέσ τουσ,ὅταν, λόγῳ τοῦ μὴ ὥριμου πνευμα-τικοῦ τουσ ἐπιπέδου, ἐγκυμονεῖ ἄμε󰏃α ὁ κίνδυνοσ τοῦ θρη󰏃κευτι-κοῦ 󰏃χετικι󰏃μοῦ καὶ ἀποχρωματι-󰏃μοῦ τουσ.Ὑπάρχει, ἐπί󰏃ησ, ἀπὸ τὴν ἄλληπλευρά, παραβία󰏃η τῆσ ἑτερότηταστῶν μαθητῶν, ἐπειδή, κατὰ τὸ 󰏃χε-δια󰏃μὸ τοῦ νέου ΠΣ, δὲν λαμβάνε-ται ὑπόψη ἡ ἤδη προ󰏃διορι󰏃μένηἀπὸ τοὺσ γονεῖσ πί󰏃τη τουσ, ἡ ὁποίαἔχει ὡσ ἀναφορὰ τὸν Ἕνα καὶ Μο-ναδικὸ Θεό, ἀλλὰ ἀντίθετα εὐ νο -εῖται μία πολυθρη󰏃κεία μὲ πολλοὺσθεοὺσ ποὺ ὁδηγεῖ, ὡ󰏃τό󰏃ο, 󰏃ὲ ἕναὑπὸ κατα󰏃κευὴν πανθρη󰏃κειακὸθεό.Εἰδικὰ γιὰ τοὺσ ὀρθόδοξουσ μα-θητέσ, ποὺ ἀποτελοῦν καὶ τὴν 󰏃υν-τριπτικὴ πλειονοψηφία τοῦ μαθητι-κοῦ πληθυ󰏃μοῦ τῆσ χώρασ, δὲνεἶναι δυνατόν, μὲ ἕνα ΠΣ ποὺ 󰏃υν -εχῶσ ἐπικαλεῖται τὸ 󰏃εβα󰏃μὸ 󰏃τὴἑτερότητα καὶ τὴ διαφορὰ τῆσ πί-󰏃τεώσ τουσ, τὴν ὁποία, μάλι󰏃τα, νὰμὴ λαμβάνεται ὑπόψη, ἐπι󰏃ημαίνει ὁἈπό󰏃τολοσ Παῦλοσ ποὺ ἔφερε τὸΧρι󰏃τιανι󰏃μὸ 󰏃τὴν Ἑλλάδα, ὁ ὁποῖ -οσ 󰏃αφέ󰏃τατα διδά󰏃κει ὅτι
«οὐδὲν εἴδωλον ἐν κό󰏃μῳ καὶ ὅτι οὐδείσ Θεὸσ ἕτεροσ εἰ μὴ Εἷσ».
Τὸ ἴδιο 󰏃υμ-βολικὸ μήνυμα πρὸσ ὅλουσ τοὺσΧρι󰏃τιανοὺσ ἀπευθύνει καὶ ὁ 󰏃υγ-γραφέασ τῆσ Ἀποκαλύψεωσ 󰏃τὴνἹερὰ Νῆ󰏃ο Πάτμο, ὁ Ἰωάννησ ὁ Θε-ολόγοσ, ποὺ ἀναφέρει ἐπί󰏃ησ ὅτι:
«εἴδαμεν ὅτι ὁ υἱὸσ τοῦ Θεοῦ ἥκει καὶ δέδωκεν ἡμῖν διάνοιαν ἵνα γινώ- 󰏃κωμεν τὸν ἀληθινόν. Καὶ ἐ󰏃μὲν ἐν τῷ ἀληθινῷ, ἐν τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰη󰏃οῦ Χρι󰏃τῷ. Οὗτοσ ἐ󰏃τιν ὁ ἀληθινὸσ Θεὸσ καὶ ζωή αἰώνιοσ. Τεκνία φυλά- ξατε ἑαυτοὺσ ἀπὸ τῶν εἰδώλων».
Ὁ Ἀπ. Παῦλοσ, ἀκόμη, 󰏃ὲ ἄλλο󰏃ημεῖο, ἀπευθυνόμενοσ πρὸσ τοὺσχρι󰏃τιανοὺσ γονεῖσ, ἀναδόχουσ καὶδα󰏃κάλουσ 󰏃υμβουλεύει:
«οἱ πατέ- ρεσ ἐκτρέφετε τὰ τέκνα ὑμῶν ἐν παιδείᾳ καὶ νουθε󰏃ίᾳ Κυρίου».
Ση-μειώνεται ὅτι ποτὲ καὶ γιὰ κανέναλόγο δὲν προτάθηκε οὔτε υἱοθετή-θηκε 󰏃τὴν ἁγιογραφικὴ ἢ τὴν πατε-ρικὴ ἐκκλη󰏃ια󰏃τικὴ Παράδο󰏃η καὶἹ󰏃τορία τέτοιο ἐγχείρημα, νὰ διδά-󰏃κονται καὶ νὰ ἀναπτύ󰏃󰏃ονται θεο-λογικὰ τὰ παιδιὰ τῶν Ὀρθοδόξωνμέ󰏃α ἀπὸ τὸ πνεῦμα, τὶσ ἀλήθειεσκαὶ τὶσ ἀξίεσ ὅλων τῶν θρη󰏃κειῶνκαὶ τῶν κο󰏃μοθεωριῶν μαζί!Σημειώνουμε, ἐπί󰏃ησ, ὅτι 󰏃τὸ󰏃χολικὸ ΜτΘ διδά󰏃κονται οἱ μα-θητὲσ μέχρι καὶ 󰏃ήμερα τὶσ θρη-󰏃κεῖεσ -λιγότερο πο󰏃οτικὰ 󰏃τὶσ τά-ξεισ τοῦ Δημοτικοῦ καὶ τοῦ Γυμνα-󰏃ίου καὶ περι󰏃󰏃ότερο 󰏃τὶσ Λυ-κειακὲσ- ἀλλὰ κάθε μία 󰏃ὲ ξεχω-ρι󰏃τὰ κεφάλαια καὶ μόνον ὡσ πλη-ροφορίεσ καὶ ὡσ οὐδέτερεσ γνώ-󰏃εισ καὶ ὄχι ὡσ διδα󰏃καλίεσ πρὸσβίω󰏃η καὶ κατήχη󰏃η. Ποτὲ καὶ 󰏃ὲ κα-νένα Ἀναλυτικὸ Πρόγραμμα ἀπὸ τὸ1836 ἕωσ 󰏃ήμερα δὲν διδάχτηκαν󰏃τὸ ἑλληνικὸ 󰏃χολεῖο οἱ ἄλλεσ θρη-󰏃κεῖεσ μὲ ἐν󰏃υναί󰏃θη󰏃η καὶ βίωμα,καὶ μάλι󰏃τα μὲ μία πολτοποιημένηκαὶ 󰏃υναφειακὴ μορφή, μέ󰏃α ἀπὸἕνα 󰏃υγκρητι󰏃τικὸ τρόπο, ὅπωσ󰏃υμβαίνει 󰏃τὸ νέο ΠΣ.Ὑπογραμμίζεται ἀκόμη ὅτι μὲ τὸνέο ΠΣ ἡ ὀρθόδοξη παράδο󰏃η δὲνδιδά󰏃κεται ἀρκούντωσ, μὲ βά󰏃η τὰπεριεχόμενα καὶ τὶσ ἀλήθειέσ τησ,ἀφοῦ ἀφενὸσ καταργεῖται τὸ Πρό-γραμμα 󰏃τόχων καὶ περιεχομένωνκαὶ ἀφετέρου ὅλα 󰏃χεδὸν ὅ󰏃α γρά-φονται 󰏃τὸ νέο ΠΣ εἶναι δια󰏃κευα-󰏃μένα μὲ διαθρη󰏃κειακὴ δομὴ καί,ἀπὸ πλευρᾶσ παιδαγωγικῆσ, δὲνἀποτελοῦν διδακτικὸ ὑλικὸ γιὰ παι-διὰ αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέ-δου, ὅπωσ διαπι󰏃τώθηκε καὶ 󰏃τὸΔιήμερο Ἐπι󰏃τημονικὸ Συνέδριο γιὰτὸ ΜτΘ, ποὺ ὀργανώθηκε τὸν περα-󰏃μένο Μάρτιο 󰏃τὴ Θε󰏃󰏃αλονίκηἀπὸ τὸ Ἐργα󰏃τήριο Παιδαγωγικῆσ –Χρι󰏃τιανικῆσ Παιδαγωγικῆσ.Οἱ ὀρθόδοξοι γονεῖσ καὶ ἀνάδοχοιτῶν μαθητῶν δὲν γνωρίζουν ἀκόμητὸ ἐφαρμοζόμενο 󰏃ὲ πιλοτικὴ φά󰏃ηΠΣ καὶ ὅτι αὐτὸ περιέχει αὐτὰ τὰ󰏃τοιχεῖα 󰏃ὲ βάροσ τῆσ θρη󰏃κευ-τικῆσ 󰏃υνείδη󰏃ησ τῶν παιδιῶν τουσ.Ἡ Ἱερὰ Σύνοδοσ τῆσ Ἱεραρχίασ, μὲεὐθύνη ὅ󰏃ων ὁρίζουν τὴ θεματολο-γία τησ, δὲν ἔχει 󰏃υζητή󰏃ει μέχρι󰏃ήμερα τὸ τερά󰏃τιασ 󰏃ημα󰏃ίασ γιὰτὴν Ἐκκλη󰏃ία καὶ τὰ νέα μέλη τοῦποιμνίου τησ αὐτὸ θέμα οὔτε πῆρεκάποια θέ󰏃η ἢ ἀπόφα󰏃η ἐπ᾽ αὐτοῦ,παρὰ τὶσ ἐπί󰏃ημεσ γραπτὲσ καὶ προ-φορικὲσ διαμαρτυρίεσ, παρα󰏃τά󰏃εισκαὶ προτά󰏃εισ ποὺ ἀπευθύνοντανπρὸσ αὐτήν. Ὁ ἰ󰏃χυρι󰏃μὸσ μίασ με-ρίδασ θεολόγων ποὺ 󰏃χεδία󰏃αν ἢ󰏃τηρίζουν τὸ νέο ΠΣ, ὅτι δῆθενἔχουν γίνει θετικὲσ γιὰ τὸ νέο Πρό-γραμμα εἰ󰏃ηγή󰏃εισ 󰏃τὴ διαρκῆ ἹερὰΣύνοδο ἀπὸ Ἀρχιερεῖσ καὶ ὅτι ἀπὸαὐτὲσ ἐξάγεται ἢ ὑπονοεῖται ἡ θε-τικὴ 󰏃υγκατάθε󰏃η τῆσ Συνόδου, δὲνεὐ󰏃ταθεῖ, διότι ὑπάρχουν καὶ ἀρνη-τικὲσ εἰ󰏃ηγή󰏃εισ καὶ θέ󰏃εισ πολλῶνἈρχιερέων ἀπὸ τὸ 2012 ἕωσ 󰏃ήμε-ρα. Ὅμωσ ἡ Ἱεραρχία λειτουργεῖ ἐνΣυνόδῳ καὶ 󰏃υνοδικὴ ἀπόφα󰏃η γιὰτὸ θέμα αὐτὸ δὲν ὑπάρχει.
4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014Σελσ 3η
«Μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών, ἰδοὺ ὁ βα󰏃ιλεύσ 󰏃ου ἔρχεται καθήμενοσ ἐπὶ πῶλον ὄνου»
Στὴν 󰏃ημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ περιγράφεται ἡ θριαμβευ-τικὴ εἴ󰏃οδοσ 󰏃τὰ Ἱερο󰏃όλυμα τοῦ Ἰη󰏃οῦ Χρι󰏃τοῦ ποὺ βαδίζει πρὸστὸ ἑκού󰏃ιον καὶ 󰏃ωτήριον Πάθοσ. Πλήθη λαοῦ μὲ κλαδιὰ φοινίκων󰏃τὰ χέρια μὲ μεγάλο ἐνθου󰏃ια󰏃μὸ ἐπευφημοῦν τὸν εἰ󰏃ερχόμενο󰏃τὰ Ἱερο󰏃όλυμα Βα󰏃ιλέα τοῦ Ἰ󰏃ραήλ, κραυγάζοντεσ: "Ὡ󰏃αννά,εὐλογημένοσ ὁ ἐρχόμενοσ ἐν ὀνόματι Κυρίου", ἀ󰏃φαλῶσ πι󰏃τεύον-τεσ ὅτι ὁ Χρι󰏃τὸσ ἐξεπλήρωνε τοὺσ πόθουσ τουσ γιὰ ἕνα ἐθνικὸΜε󰏃󰏃ία, ἕνα ἐγκό󰏃μιο βα󰏃ιλέα, ποὺ θὰ ἐγκαθίδρυε μία ἐπίγειοἐθνικὴ βα󰏃ιλεία.Πράγματι, ὁ Χρι󰏃τὸσ εἰ󰏃έρχεται 󰏃τὰ Ἱερο󰏃όλυμα ὡσ ὁ Βα󰏃ιλεὺστῆσ βα󰏃ιλείασ τῶν Οὐρανῶν, ὁ ὄντωσ "βα󰏃ιλεὺσ βα󰏃ιλέων" (Ἀποκ.ιθ´ 16), μὲ τὴν διαφορὰ ὅτι ἡ εἴ󰏃οδοσ τοῦ βα󰏃ιλέωσ Χρι󰏃τοῦ γίνεταιμὲ βαθύτατη ταπείνω󰏃η καὶ εἰσ ἐκπλήρω󰏃ιν τῶν προφητειῶν τῆσΠαλαιᾶσ Διαθήκησ. Ἐν ἀντιθέ󰏃ει πρὸσ τὶσ θριαμβευτικὲσ καὶ μεγα-λοπρεπεῖσ εἰ󰏃όδουσ βα󰏃ιλέων ἐν δυνάμει καὶ δόξῃ πολλῇ, ἡ εἴ󰏃οδοστοῦ Χρι󰏃τοῦ 󰏃ηματοδοτεῖ μία ἄλλη βα󰏃ιλεία πνευματικὴ, ποὺ χαρα-κτηρίζεται ἀπὸ ἀγάπη καὶ ταπείνω󰏃η. Ἡ βα󰏃ιλεία τοῦ Χρι󰏃τοῦ "οὐκἔ󰏃τι ἐκ τοῦ κό󰏃μου τούτου" (Ἰω. ιη´ 36), ἀλλὰ "ἡ βα󰏃ιλεία τοῦ Θεοῦἐντὸσ ὑμῶν ἐ󰏃τὶν" (Λκ. Ιζ´ 21). Ὁ Κύριοσ θέλει νὰ βα󰏃ιλεύ󰏃ει 󰏃τὶσκαρδιὲσ τῶν ἀνθρώπων.Γι᾽ αὐτὸ ἔρχεται πρᾶοσ καὶ ταπεινόσ, καθήμενοσ ἐπὶ πώλου ὄνου,ὅπωσ προεφήτευ󰏃ε ὁ Προφήτησ Ζαχαρίασ (Ζαχ. θ´ 9-10). Εἰ󰏃έρχεταιἐπὶ πώλου ὄνου, γιὰ νὰ δηλώ󰏃ει τὸν εἰρηνικὸ χαρακτήρα τῆσ βα󰏃ι-λείασ Του, "πολλὴν τὴν ἡμερότητα καὶ ἐπιείκειαν ἐπιδεικνύμενοσ"(Ζιγαβηνόσ). Τὸ γεγονὸσ ὅτι ὁ Χρι󰏃τὸσ εἰ󰏃έρχεται καθήμενοσ ἐπὶπώλου ὄνου, ἔχει διπλὸ 󰏃υμβολι󰏃μὸ τῆσ οἰκουμενικότητοσ τῆσ βα-󰏃ιλείασ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὄνοσ 󰏃υμβολίζει τὴν 󰏃υναγωγὴ τῶν Ἰουδαίωνκαὶ ὁ πῶλοσ τὴν ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλη󰏃ίαν, τὸν νέον Ἰ󰏃ραὴλ τῆσ χάριτοσ,πρὸσ τὸν ὁποῖον θὰ ἀνοιχθεῖ τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου (Ζιγαβη-νόσ). Οἱ μαθητὲσ τοῦ Κυρίου, οἱ Ἀπό󰏃τολοι, ὅταν ἀπο󰏃τέλλονται νὰλύ󰏃ουν τὸν πῶλο, δεικνύουν ἔτ󰏃ι ὅτι ἡ ἔλευ󰏃η τοῦ βα󰏃ιλέωσ Χρι-󰏃τοῦ 󰏃ηματοδοτεῖ τὴν λύ󰏃η τῆσ ἀνθρωπότητοσ ἀπὸ τὰ δε󰏃μὰ τῆσἁμαρτίασ (Μέγασ Ἀθανά󰏃ιοσ).Τὰ πλήθη ὑποδέχονται τὸν Ἰη󰏃οῦ μὲ τὸν ψαλμικὸ 󰏃τίχο τοῦ Δαυίδ:"ὡ󰏃αννά, εὐλογημένοσ ὁ ἐρχόμενοσ ἐν ὀνόματι Κυρίου" (Ψαλμ. ριη´25), κρατοῦντεσ τὰ τῆσ νίκησ 󰏃ύμβολα ἐπὶ τοῦ θανάτου, ὅπωσ 󰏃ὲ μίαἀνάλογη θριαμβευτικὴ εἰκόνα οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ φέρουν φοίνικεσ󰏃τὰ χέρια τουσ (Ἀποκ. ζ´ 9). Ὡ󰏃τό󰏃ο, παρὰ τὶσ ἐνθου󰏃ιώδεισ ἐκδη-λώ󰏃εισ ὑποδοχῆσ ἐκ μέρουσ τοῦ πλήθουσ, ἡ καρδιά τουσ δὲν ἔχειπαραδοθεῖ 󰏃τὸν Χρι󰏃τό. Καὶ αὐτὸ θὰ ἀποδειχθεῖ μὲ τὴν εὐμετάβλη-τη 󰏃υμπεριφορά τουσ, ὅταν θὰ ἀναφωνή󰏃ουν "ἄρον ἄρον 󰏃ταύρω-󰏃ον αὐτόν". Ἡ 󰏃χέ󰏃η τουσ μὲ τὸν Χρι󰏃τὸ εἶναι ἐπιφανειακή, χωρὶσ βάθοσ καὶδιάρκεια, ὅπωσ 󰏃υμβαίνει μὲ πολλοὺσ κατ' ὄνομα χρι󰏃τιανούσ, τῶνὁποίων ἡ 󰏃ύνδε󰏃η μὲ τὸν Χρι󰏃τὸ εἶναι χαλαρή, ὑποκείμενη 󰏃τὶσ ξαφ-νικὲσ μεταβολὲσ ἀναλόγωσ τῆσ διαθέ󰏃εωσ τῆσ 󰏃τιγμῆσ, ποὺ κυμαί-νονται ἀπὸ μεγάλο ἐνθου󰏃ια󰏃μὸ ἕωσ ἀδιαφορία πνευματική. Δὲνἀρκοῦν οἱ ἐξωτερικὲσ διαβεβαιώ󰏃εισ ἀφο󰏃ιώ󰏃εωσ 󰏃τὸν Χρι󰏃τό, ὅ󰏃οἐντυπω󰏃ιακὲσ καὶ ἐνθου󰏃ιώδεισ καὶ ἂν εἶναι, ἐὰν δὲν ἔχει προηγηθεῖ βαθιὰ πνευματικὴ προεργα󰏃ία 󰏃τὸν χῶρο τῆσ καρδιᾶσ κάθε ἀνθρώ-που, ἐκεῖ ὅπου καλεῖται νὰ βα󰏃ιλεύ󰏃ει ὁ Χρι󰏃τόσ. Μόνον μία ταπεινὴκαρδιὰ μπορεῖ νὰ κατα󰏃τεῖ ὁ κατάλληλοσ χῶροσ, γιὰ νὰ αὐξηθεῖ ἡβα󰏃ιλεία τοῦ Θεοῦ. Μόνον ἕνασ νοῦσ κεκαθαρμένοσ ἀπὸ τὰ πάθηκαὶ τὰ δε󰏃μὰ τῆσ ἁμαρτίασ δύναται νὰ ἀποδεχθεῖ πλήρωσ καὶ μὲἀπόλυτη ἐμπι󰏃το󰏃ύνη τὸν βα󰏃ιλέα Χρι󰏃τό.Ἔτ󰏃ι καὶ ἐμεῖσ, εἰ󰏃ερχόμενοι 󰏃τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα, ἂσ προ-ετοιμα󰏃θοῦμε πνευματικῶσ καὶ νοητῶσ μὲ καθαρὰ καρδία καὶ κεκα-θαρμένασ τὰσ διανοίασ νὰ βιώ󰏃ουμε τὸ Πάθοσ τοῦ Κυρίου καὶ νὰἑορτά󰏃ουμε τὴν ἔνδοξον Αὐτοῦ Ἀνά󰏃τα󰏃ιν.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑ
ΪΩΝ
13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014Ἀπό󰏃τολοσ: Φιλιπ. δ´ 4-9Εὐαγγέλιον: Ἰω. ιβ´ 1-18ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Θαυμαστὰγεγονότα ἀπὸτὰς πράξεις τῶν Ἀποστόλων
(11ον)
Θαυμαστὴ ἀποφυλάκισις
τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου
(ιβ΄ 1-19)
Οἱ πρῶτοι χριστιανοί ζοῦσανπάντα μέ τό ἐνδεχόμενο τοῦ διω-γμοῦ. Γνώριζαν τό πάθος τῶν Ἰου-δαίων καί τήν ἔχθρα τῶν εἰδωλο-λατρῶν. Δικαιώματα δέν εἶχαν. Κά-θε ἄνθρωπος τῆς κοσμικῆς ἐξου-σίας εὔκολα τούς κατηγοροῦσε καίτούς ὁδηγοῦσε στή φυλακή μέ συν -οπτικές διαδικασίες καί τούς κατα-δίκαζε σέ θάνατο, εἴτε μέ λιθοβολι-σμό εἴτε μέ ἀποκεφαλισμό εἴτε μέἄλλους φρικτούς τρόπους. Συν-ήθως οἱ καταδικαστικές ἀποφάσειςτῶν βασιλέων καί ἀρχόντων λαμ-βάνονταν μέ βάση τίς ἐπιθυμίεςτοῦ λαοῦ καί ὄχι τή δικαιοσύνη.Εἶναι χαρακτηριστική ἡ περίπτωσητοῦ βασιλιᾶ Ἡρώδη, πού ἄρχισε τόδιωγμό τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας,ἀποκεφαλίζοντας πρῶτα τόν ἀπό-στολο Ἰάκωβο, τόν ἀδελφό τοῦ Ἰωάννου καί ἀφοῦ εἶδε ὅτι αὐτόἄρεσε στούς Ἰουδαίους, συνέλαβεκαί τόν Πέτρο καί τόν ἔριξε στήφυλακή, τοποθετώντας εἰδική φρου- ρά νά τόν φυλάει, τέσσερις ὁμά-δες, ἀπό τέσσερις στρατιῶτες ἡκαθεμία, μέχρι νά τόν φέρει σέ δη-μόσια δίκη. Ὁ Ἡρώδης μέ αὐτές του τίς ἐ ν -έρ γειες ἐμφανιζόταν στό λαό ὡςὑπερασπιστής τῆς ἰουδαϊκῆς θρη-σκείας, ἐνῶ στήν πραγματικότηταἦταν ἕνας διεφθαρμένος ἄνθρω-πος. Τό παράδειγμά του δυστυχῶςἀκολουθοῦν πολλοί ἄνθρωποι καίστήν ἐποχή μας. Ἐμφανίζονται ὡςαὐστηροί τηρητές τῶν τύπων τῆςθρησκείας, γιά νά ἀναπαύουν τήσυνείδησή τους, ἡ ὁποία τούς ἐλέγ-χει γιά σοβαρά ἠθικά παραπτώμα-τα. «Ἐμφανίζονται φανατικοί ὑπερ -ασπισταί τῆς πίστεως καί ἀνακα-λύπτουν πανταχοῦ αἱρετικούς, διάνά κατασιγάζουν τήν συνείδησίντων ἐξεγειρομένην διά τόν χαλα-ρόν των βίον», ὅπως ἀναφέρει ὁΠ.Ν.Τρεμπέλας. Ἡ πληροφορία τῆς φυλάκισηςτοῦ Πέτρου κινητοποίησε τούς χρι-στιανούς καί ἄρχισαν νά προσεύ-χονται ἀδιάκοπα καί μέ θερμότηταγιά τήν προστασία του. Κάτι πούτελικά πραγματοποιήθηκε.Τήν προηγούμενη λοιπόν νύχτατῆς ἡμέρας πού ὁ Ἡρώδης θά ὁδη-γοῦσε τόν Πέτρο στό δικαστήριο,συνέβη ἡ θαυμαστή ἀποφυλάκισήτου. Κανείς δέν περίμενε νά συμβεῖ,τήν ὥρα πού ἡ φύλαξή του ἦταντόσο αὐστηρή. Ἐκείνη τή νύχτα ὁΠέτρος κοιμόταν ἥσυχα, ἀνάμεσασέ δύο στρατιῶτες καί δεμένος μέδύο ἁλυσίδες. Ἄλλοι δύο φρουροίἦταν μπροστά στή θύρα τοῦ δε-σμωτηρίου. Ξαφνικά φανερώθηκεἕνας ἄγγελος καί τό κελί τῆς φυ-λακῆς ἔλαμψε ἀπό φῶς. Οἱ στρα-τιῶτες δέν κατάλαβαν τίποτα. Ὁἄγγελος ξύπνησε τόν Πέτρο, σκου
ν
-
τώντας τον στό πλευρό καί τοῦ εἶ -πε: «Σήκω γρήγορα». Ἀμέσως ἔ -πεσαν οἱ ἁλυσίδες ἀπό τά χέριατου καί ὁ ἄγγελος τοῦ ὑπέδειξε νάβάλει τή ζώνη του, τά σανδάλια καίτό ἱμάτιο του καί νά τόν ἀκολουθή-σει. «Ὁ Πέτρος βγῆκε ἔξω καί τόνἀκολούθησε. Δέν καταλάβαινε ὅτισυνέβαιναν πραγματικά αὐτά πούγίνονταν μέσῳ τοῦ ἀγγέλου, ἀλλάνόμισε ὅτι ἔβλεπε ὅραμα. Πέρα-σαν τήν πρώτη φρουρά καί τή δεύ-τερη κι ἔφτασαν στήν πύλη τή σι-δερένια πού βγάζει στήν αὐλή.Αὐτή ἄνοιξε ἀπό μόνη της καίβγῆκαν ἔξω. Πέρασαν ἕνα στενό, κιἀμέσως ὁ ἄγγελος ἐξαφανίστηκε».Τό θαῦμα εἶχε ὁλοκληρωθεῖ. Ὁ Πέ-τρος συνῆθλε πλήρως καί μονολό-γησε: «Τώρα κατάλαβα πραγματι-κά ὅτι ὁ Κύριος ἔστειλε τόν ἄγγελότου καί μέ γλύτωσε ἀπό τά χέριατοῦ Ἡρώδη κι ἀπ᾿ αὐτό πού οἱ Ἰου-δαῖοι περίμεναν νά πάθω».Γεμάτος εὐγνωμοσύνη πρός τόνΚύριο ὁ Πέτρος πῆγε στό σπίτι τῆςΜαρίας, τῆς μητέρας τοῦ Ἰωάν-νου, ὅπου ἦταν μαζεμένοι ἀρκετοίκαί προσεύχονταν γιά τήν ἀποφυ-λάκισή του. Ἐκεῖ ἡ ὑπηρέτρια πούπῆγε νά δεῖ ποιός χτυπάει τήν πόρ-τα, ἀναγνώρισε τή φωνή του καίἀπό τή χαρά της ἔτρεξε μέσα καίτούς ἀνάγγειλε ὅτι χτυποῦσε ὁ Πέ-τρος. Στήν ἀρχή κανένας δέν τήνπίστεψε. Ὁ Πέτρος ὅμως συνέχισενά χτυπᾶ τήν πόρτα καί ὅταν τοῦἄνοιξαν καί τόν εἶδαν, ἔμειναν κα-τάπληκτοι.Δέν εἶναι εὔκολο νά περιγράψεικανείς τά συναισθήματα τῶνἀδελφῶν. Ἡ ἔμπονη προσευχήτους εἶχε δώσει τόν ἀναμενόμενοκαρπό. Ὁ Πέτρος γρήγορα ἔφυγεἀπό τά Ἱεροσόλυμα, γιατί γνώριζεὅτι θά ἐπικρατοῦσε μεγάλη ἀνα-στάτωση ἀπό τή θαυμαστή ἀποφυ-λάκισή του. Ὅταν ξημέρωσε, ὁ Ἡρώδης ἔδωσε διαταγή νά ψάξουνκαί νά βροῦν τόν Πέτρο. Καί ἐπει-δή δέν τόν βρῆκαν ἀνέκρινε τούςφύλακες καί διέταξε νά τούς ἐκτε-λέσουν.
Πρε󰏃β. Διονύ󰏃ιοσ Τάτ󰏃ησ
Ο
 
ΟΡ
 
ΡΘ
 
ΘΟ
 
ΟΔ
 
ΔΟ
 
ΟΞ
 
ΞΟ
 
ΟΝ
 
Ν Σ
 
ΣΗ
 
ΗΜ
 
ΜΕ
 
ΕΙ
 
ΙΩ
 
ΩΜ
 
ΜΑ
 
ΑΤ
 
ΤΑ
 
ΑΡ
 
ΡΙ
 
ΙΟ
 
ΟΝ
 
Ν
 
Εἶναι γνω󰏃τή 󰏃τόν ὀρθόδοξοχρι󰏃τιανὸ ἡ ἐξαιρετική 󰏃πουδαι-ότητα, πού ἔχει ἡ θεο󰏃ύ󰏃τατοσπνευματική ἄ󰏃κη󰏃η τῆσ νη󰏃τείασκαί ὡσ «παθῶν ἀλλοτρίω󰏃η», ἀλλάκαί ὡσ ἀποχή ἀπό 󰏃υγκεκριμένεστροφέσ γιά ὁρι󰏃μένο χρονικό διά-󰏃τημα.Καί αὐτή ὅμωσ τήν πνευματικήἄ󰏃κη󰏃η ὑπάρχουν αἱρετικέσ κινή-󰏃εισ, πού τήν πολεμοῦν, ἄλλεσ πούτήν εἰρωνεύονται καί ἄλλεσ, πούτούσ εἶναι ἀδιάφορη. Ἡ Διαμαρτύ-ρη󰏃η νά ὑπενθυμί󰏃ουμε ἤδη ἀπότά πρῶτα ἱ󰏃τορικά βήματά τησκράτη󰏃ε μία ἀρνητική 󰏃τά󰏃η ἀπέ-ναντι 󰏃τή νη󰏃τεία.Ποῦ 󰏃τηρίζουν τά ἐπιχειρήματάτουσ οἱ αἱρετικέσ κινή󰏃εισ; Σέ ὁρι-󰏃μένα ἁγιογραφικά χωρία:
󰏃.1,13.58, 3-7. Ἱερεμ. 14, 10-12.Ζαχ. 7, 5. Τί ἀναφέρουν ὅμωσ τά ἐνλόγῳ ἁγιογραφικά χωρία; Ἀναφέ-ρουν καί δείχνουν τήν ἀπο󰏃τροφήτοῦ Θεοῦ 󰏃τόν τρόπο, τό περιεχό-μενο καί τή νοηματοδότη󰏃η, πούεἶχαν δώ󰏃ει οἱ Ἰουδαῖοι 󰏃τή νη-󰏃τεία.Ἀποτελεῖ, τό λιγότερο, 󰏃ύγχυ󰏃ηἡ προ󰏃πάθεια τῶν αἱρετικῶν,ἐ󰏃φαλμένεσ θρη󰏃κευτικέσ πρακτι-κέσ τῶν ἀρχαίων Ἰ󰏃ραηλιτῶν νάἐπιχειροῦν νά τίσ ταυτί󰏃ουν μέ τόχρι󰏃τιανικό περιεχόμενο τῆσ νη-󰏃τείασ καί μάλι󰏃τα ὀρθοδόξωσ κα-τανοούμενο καί βιούμενο. Μᾶσὑπενθυμίζει ὁ Ἅγιοσ Γρηγόριοσ ὁΠαλαμᾶσ ὅτι 󰏃τά πλαί󰏃ια τῆσὀρθόδοξησ ἐκκλη󰏃ια󰏃τικῆσ ζωῆσ
«καί ἡ νη󰏃τεία καί ἡ ἐγκράτεια οὐπρόσ ἀρετήν μόνον ἀλλά καί πρόσθεο󰏃έβειαν λυ󰏃ιτελοῦ󰏃ι»
(ΕΠΕ9,190).Νά ὑπενθυμί󰏃ουμε ἐν προκει-μένῳ 󰏃τούσ διάφορουσ αἱρετι-κούσ ὅτι ἡ νη󰏃τεία καθορί󰏃τηκεἀπό τόν Θεό ἤδη 󰏃τόν Παράδει󰏃ο(Γεν. 2, 16-17). Νη󰏃τεύουν ὁΜωϋ󰏃ῆσ (Δευτ. 9, 9. 18), ὁ Προφή-τησ Ἠλίασ (Γ΄ Βα󰏃ιλ. 19, 8) καί ὁΠροφήτησ Ἰωήλ διακηρύττει«ἁγιά󰏃ατε νη󰏃τείαν» (1, 14). Ἐπι-πλέον 󰏃τήν Καινή Διαθήκη βλέ-πουμε ὅτι νη󰏃τεύει ὁ ἴδιοσ ὁ Κύ-ριοσ (Ματθ. 4, 2). Μᾶσ προτρέπει ὁἴδιοσ νά νη󰏃τεύουμε (Ματθ. 6, 16-18. 17, 21), ὅπωσ ἐπί󰏃ησ νη-󰏃τεύουν καί οἱ πρῶτοι χρι󰏃τιανοί(Πράξ. 13, 2-3. Α΄ Κορ. 7, 5).Ἀποδεικνύεται, γιά μία ἀκόμηφορά, πό󰏃ο ἀντίθετοι εἶναι 󰏃τήνἉγία Γραφή οἱ ἰ󰏃χυρι󰏃μοί τῶναἱρετικῶν 󰏃χετικά μέ τή νη󰏃τεία,τή 󰏃τιγμή μάλι󰏃τα, πού εἶναι μόνι-μοσ ὁ ἰ󰏃χυρι󰏃μόσ τουσ ὅτι ἔχουνμοναδικό ὁδηγό τουσ τήν ἉγίαΓραφή.
Η󰏃τηλη τ 
 
ησ «πανελληνιου ενω󰏃εωσ θεολογ 
 
ων»
 
 Ἡ Νηστεία
 Ὀρθόδοξοι ἐπισημάνσεις εἰς αἱρετικάς ἀπόψεις
Τοῦ
πρωτ. π. Βα󰏃ιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου,
Λέκτοροσ Θεολογικῆσ Σχολῆσ Α.Π.Θ 
Περί νηστείας
 Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ
μᾶς λέγει γιά τήν ἀρετή τῆςνηστείας: «Ὁ νοῦς, αὐτός ὁ βασιλιάς τοῦ ἐσωτερικοῦ κόσμου τοῦ ἀνθρώ
-
που, γιά νά ἀσκήσει καί νά διατηρήσει τά κυριαρχικά δικαιώματά του,πρέπει πρῶτα ἀπ᾽ ὅλα νά ὑποταχθεῖ στόν νόμο τῆς νηστείας. Μόνο ἔτσιθά μπορέσει νά ὑποτάξει τίς ἐπιθυμίες τῆς καρδιᾶς καί τοῦ σώματος.Καί μόνο μέ τήν συνεχῆ ἐγρήγορση, τήν νήψη, θά μπορέσει νά διδαχθεῖ τίς εὐαγγελικές ἐντολές καί νά τίς ἐφαρμόσει. Τό θεμέλιο, λοιπόν, τῶνἀρετῶν εἶναι ἡ νηστεία. Ἡ νηστεία ἀποξενώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τά σαρ
-
κικά πάθη, ἐνῶ ἡ προσευχή παλεύει μέ τά ψυχικά πάθη καί, ἀφοῦ νική
-
σει, διαποτίζει ὅλη τήν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, τόν ὁποῖο καθαρίζει ἀπόκάθε ρύπο κακίας. Καί τότε ὁ Θεός ἔρχεται καί κατοικεῖ στόν καθαρότοῦτο λογικό ναό. Ὅποιος σπέρνει σέ γῆ ἀκαλλιέργητη, χάνει τόν σπό
-
ρο καί, ἀντί γιά σιτάρι, θερίζει ἀγκάθια. Ἔτσι κι ἐμεῖς, ἄν σπέρνουμε στήνψυχή τήν προσευχή ἔχοντας παχιά σάρκα, τότε, ἀντί γιά καλό καρπό,θά θερίσουμε ἁμαρτία. Ἡ προσευχή θά χάνεται ἤ θά μολύνεται μέσα σέμάταιες σκέψεις, ἀκάθαρτες φαντασιώσεις καί ἡδονικά αἰσθήματα»
1
.
 Ὁ Μέγας Βασίλειος
στόν λόγο του Περί νηστείας, τονίζει: «Αὐτοίπού δέν παλεύουν μέ αἷμα καί σάρκα, ἀλλά “μέ τάς ἀρχάς, μέ τάς ἐξου
-
σίας, μέ τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, μέ τάπνευματικά τῆς πονηρίας”, αὐτοί εἶναι ἀνάγκη νά ἀσκοῦνται διά τόν πό
-
λεμο αὐτόν διά τῆς νηστείας καί τῆς ἐγκρατείας. Διότι τό μέν λάδι πα
-
χαίνει τόν ἀθλητήν, ἡ δέ νηστεία κάμνει ἰσχυρόν τόν ἀσκητήν τῆς εὐσε
-
βείας. Ὥστε ὅσον ἀφαιρεῖς ἀπό τήν σάρκα τόσον θά κάμῃς νά ἀπα
-
στράπτῃ ἡ ψυχή ἀπό πνευματική λαμπρότητα. Διότι ἡ κυριαρχία ἐπί τῶνἀοράτων ἐχθρῶν ἐπιτυγχάνεται ὄχι μέ τάς σωματικάς δυνάμεις, ἀλλά μέτήν καρτερίαν τῆς ψυχῆς καί τήν ὑπομονήν εἰς τάς θλίψεις»
2
.
 Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης
μᾶς λέγει σχετικά μέ τήν νη
-
στεία: «Ὅσοι ἀπορρίπτουν τίς νηστεῖες, λησμονοῦν ἀπό τί προῆλθε ἡπτῶσις τῶν πρωτοπλάστων στήν ἁμαρτία: τήν ἀκράτεια. Λησμονοῦν καίτί ὅπλο μᾶς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐναντίον τοῦ πειρασμοῦ καί τῆςπτώσεως, ὅταν πειράσθηκε στήν ἔρημο καί νήστευσε ἐκεῖ ἐπί σαράνταἡμέρες καί νύκτες. Δέν γνωρίζουν ἤ δέν θέλουν νά γνωρίζουν ὅτι ἡ ἔλλει
-
ψις ἐγκρατείας ἀνοίγει στόν ἄνθρωπο τούς δρόμους τῆς ἀπομακρύνεώςτου ἀπό τόν Θεό, ὅπως εἶναι ἡ περίπτωσις τῶν κατοίκων τῶν Σοδόμωνκαί τῆς Γομόρρας καί ἡ ἄλλη ἐκείνη τῶν συγχρόνων τοῦ Νῶε. Πράγμα
-
τι, ἡ ἀκράτεια εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἁμαρτίας. Ὅσοι ἀρνοῦνται τίς νηστεῖες,ἀφαιροῦν ἀπό τόν ἑαυτό τους καί ἀπό τούς ἄλλους τά ὅπλα ἐναντίον τῆςσαρκός, τοῦ Διαβόλου καί τοῦ κόσμου. Δέν εἶναι στρατιῶται τοῦ Χρι
-
στοῦ, ἀλλά ριψασπίδες, πού τούς αἰχμαλωτίζει εὔκολα ἡ ἁμαρτία»
3
.
 Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
σέ λόγο του στήν Α´ πρός Κοριν
-
θίους, τονίζει: «Ἄς φροντίζωμεν διά τά μέλη μας, καί ἄς μή ἀκονίζωμεντήν γλῶσσαν ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, οὔτε νά λέγωμεν λόγους πού βυ
-
θίζουν καί ὑποσκάπτουν τήν ὑπόληψιν τοῦ πλησίον καί νά κτυπῶμεν καίνά κτυπώμεθα ὡσάν νά εὑρισκώμεθα εἰς πόλεμον καί μάχην. Διότι τί θάὠφεληθῶμεν ἀπό τήν νηστείαν ἤ τήν ἀγρυπνίαν, ὅταν ἡ γλῶσσα μεθύῃκαί τρώγῃ εἰς τράπεζαν πού εἶναι περισσότερον ἀκάθαρτος καί ἀπό κρέ
-
ατα σκύλου, μέ τό νά γίνεται αἱμοβόρος, νά ἐκχέῃ βόρβορον, καί νάκάμνῃ τό στόμα ὑπόνομον καί ὀχετόν, μᾶλλον δέ καί πολύ συγχαμερώ
-
τερον ἀπό αὐτόν; Διότι αὐτό μέν πού προέρχεται ἀπό ἐκεῖ μολύνει τόσῶμα, ἐνῶ αὐτό πού ἐκβάλλεται ἀπό τό στόμα, πολλάς φοράς πνίγειτήν ψυχήν»
4
.
 Ὁ στάρετς Ἀμβρόσιος
τῆς Ὄπτινα ἔλεγε σχετκά μέ τήν ἄσκηση: «Οἱἄγγελοι δοξολογοῦσαν τόν Θεό μαζί μέ τούς ποιμένες. Γιατί δόθηκε τέ
-
τοια τιμή καί δόξα στούς ἁπλοϊκούς ποιμένες; Ἐπειδή εἶχαν ἁπλή καρ
-
διά κι ἦταν ἁπλός ὁ τρόπος ζωῆς τους, πού ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσό
-
στομος τόν παρομοίασε μέ ἐκεῖνον τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου,λόγῳ τῶν στερήσεων καί τῆς σκληρότητός του. Σπάνια εἶχαν μαζί τουςἕνα καρβέλι ψωμί καί νερό ἔπιναν ἀπό κάποια πηγή, ὅταν τήν ἔβρισκανκαί αὐτήν. Ἐκεῖνος πού τρώγει πλούσια φαγητά καί πίνει ἀκριβά ποτάδέν μπορεῖ νά ἀνυψώσει τίς σκέψεις του. Περιπλανιέται πνευματικά καίἕρπει στήν γῆ»
5
.
Σημειώ󰏃εισ:
1.
Ἁγ. Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ: Ἀσκητικές ἐμπειρίες Α´ σελ. 156.
2.
Μ. Βασιλείου Ε.Π.Ε. τόμ. 6 σελ. 55.
3.
Ἁγ. Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης: Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου Ἐκδ. Παπαδημητρίου σελ. 136.
4.
 Ἰ. ΧρυσοστόμουΕ.Π.Ε. τόμ. 18Α σελ. 767.
5.
Μικρή Ρώσικη Κλίμακα Πέτρου Μπότσησελ. 113.
Ἐπιμέλεια
κ.Ἠλία Δ. Μπάκου,
Δροσ Θεολόγου 
 –
Φιλολόγου 
«Κατήχηση εἰδώλων στὸ Δημοτικὸ καὶ στὸ Γυμνάσιο: Ἡ ἀπόσχιση τῶν μαθητῶν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη,
ἡ ἔνταξή τους σὲ μία πολυ-θρησκευτικὴ θρησκευτικότητα,
ὡς στόχος τοῦ νέου Πιλοτικοῦ Προγράμματος Σπουδῶν»
Τοῦ
κ. Ἡρακλῆ Ρεράκη,
Καθηγητοῦ Παιδαγωγικῆσ – Χρι󰏃τιανικῆσ Παιδαγωγικῆσ Θεολογικῆσ Σχολῆσ τοῦ ΑΠΘ 
Παραθέτομεν κατωτέρω τὸ κή-ρυγμα, τὸ ὁποῖον ἐξεφώνησε κατὰτὴν Κυριακὴν τῆς Σταυροπροσκυ-νήσεως, ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενι-κοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίουκαὶ Σεβ. Μητροπολιτῶν τοῦ Φα-ναρίου ὁ Μέγας Ἀρχιδιάκων τοῦΟἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κ.Μάξιμος διὰ τὴν σχέσιν τοῦ Σταυ-ροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Τὸ Κή-ρυγμα ἔχει ὡς ἀκολούθως:
«Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέ-󰏃ποτα, Σεβα󰏃μιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖσ, Ἐν δοξολογίᾳ καί εὐχαρι󰏃τίᾳ,ἐλιτανεύ󰏃αμεν καί ἐφέτοσ, 󰏃υμ-φώνωσ πρόσ τό Τυπικόν τῆσἉγίασ τοῦ Χρι󰏃τοῦ Μ. Ἐκκλη󰏃ίασ,τόν τίμιον Σταυρόν τοῦ Κυρίου,ὄργανον μέν καταδίκησ καί θανά-του, ἀλλ’ἐν Χρι󰏃τῷ τῷ ἀνα󰏃τάντιἐκ νεκρῶν, φορεύσ θείασ ζωῆσ.Ψάλλομεν τόν δοξολογικόν ὕμ -νον: “Τόν Σταυρόν 󰏃ου προ󰏃κυ-νοῦμεν, Δέ󰏃ποτα, καί τήν ἁγίανΣου Ἀνά󰏃τα󰏃ιν δοξάζομεν”. Σταυ-ρόσ-Θάνατοσ-Ἀνά󰏃τα󰏃ισ δοξολο-γία 󰏃υμπλέκονται 󰏃ήμερον καίμάλι󰏃τα ἐντόσ τῆσ κατανυκτικῆσπεριόδου τῆσ Ἁγίασ καί ΜεγάλησΤε󰏃󰏃αρακο󰏃τῆσ. Ὁ Σταυρόσ 󰏃η-ματοδοτεῖ τόν θάνατον, τήν αἰ -󰏃χύνην, τό τέλοσ τοῦ μεταπτωτι-κοῦ ἀνθρώπου καί τῆσ ἀ󰏃τοχίαστου νά κοινωνή󰏃ῃ μετά τοῦ Δημι-ουργοῦ του-τοῦ
Τ
ριαδικοῦ Θεοῦ. Τό Δίπτυχον τοῦ Σταυροῦ καίτῆσ Ἀνα󰏃τά󰏃εωσ κυριαρχεῖ εἰστήν λατρείαν καί τό ἦθοσ τῆσὈρθοδόξου Ἐκκλη󰏃ίασ. Ὁ Σταυ-ρόσ εἶναι ἡ παραίτη󰏃ισ πά󰏃ησ ἀτο-μικῆσ αὐταρκείασ, ἐπιβολῆσ τοῦθελήματοσ ἡμῶν εἰσ τόν ἄλλον,ἰδιοτελῶν ἀτομικῶν 󰏃υμφερόν-των καί ἐν τέλει θάνατοσ τοῦἐγωκεντρικοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Νί-τ󰏃ε περιγράφει τόν ἀτομι󰏃μόν μέτά ἑξῆσ ἐπιγραμματικά λόγια:“Σωτηρία τῆσ ψυχῆσ 󰏃ημαίνει ὅτιὁ κό󰏃μοσ περι󰏃τρέφεται γύρωἀπό ἐμένα”. Τό ἦθοσ τῆσ Ἐκκλη󰏃ίασ δένεἶναι μόνον 󰏃ταυρικόν, ἀλλά καίἀνα󰏃τά󰏃ιμον. Καί τοῦτο 󰏃ημαίνειὅτι τό ἦθοσ τῆσ Ἐκκλη󰏃ίασ εἶναιμετοχή εἰσ τήν ζωηφόρον Ἀνά-󰏃τα󰏃ιν τοῦ Κυρίου τησ. Τί 󰏃ημα-τοδοτεῖ ὅμωσ ἡ Ἀνά󰏃τα󰏃ισ; Εἶναιμόνον νίκη ἑνόσ παντοδυνάμουΘεοῦ ἐπί τοῦ θνητοῦ ἀνθρώπου; Ἡ Ἀνά󰏃τα󰏃ισ εἶναι μία κίνη󰏃ισἐ󰏃χάτησ ἀγάπησ καί φιλανθρω-πίασ τοῦ Θεοῦ Πατρόσ, ὁ Ὁποῖοσἀπο󰏃τέλλει τόν Υἱόν, ἵνα 󰏃ώ󰏃ῃ ἐκτῆσ φθορᾶσ τοῦ θανάτου τό δημι-ούργημά του καί κατα󰏃τή󰏃ῃ αὐτόκοινωνόν τῆσ ζωῆσ τῆσ ἉγίασΤριάδοσ. Ἀποτελεῖ 󰏃υγκεκριμέ-νωσ τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι 󰏃υμμε-τοχή ἡμῶν εἰσ τήν προ󰏃ωπικήνκαί ἀγαπητικήν 󰏃χέ󰏃ιν τοῦ ΘεοῦΠατρόσ καί τοῦ μονογενοῦσΑὐτοῦ Υἱοῦ. Καί ἡ 󰏃χέ󰏃ισ μεταξύτῶν δύο θείων προ󰏃ώπων εἶναιμοναδική. Ἡ θέω󰏃ισ δέν εἶναι κατ᾽ ἀκρί-βειαν ἁπλῆ 󰏃υμμετοχή εἰσ τάσθείασ ἐνεργείασ, ἀλλά 󰏃υμμετοχήεἰσ αὐτάσ διά τῶν θείων Προ󰏃ώ-πων. Ἐξηγεῖ ὁ Ἀπό󰏃τολοσ Παῦ -λοσ: “Ὅτι δέ ἐ󰏃τέ υἱοί, ἐξαπέ󰏃τει-λεν ὁ Θεόσ τό Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦαὐτοῦ κράζων “ἀββᾶ ὁ Πατήρ”(Γαλ. 4,6).Καί ὁ Ἰωάνννησ ἀναφέρει 󰏃χε-τικῶσ ὅτι ἡ θέω󰏃ισ εἶναι ἡ γνῶ󰏃ιστοῦ προ󰏃ώπου τοῦ Θεοῦ Πατρόσδιά τοῦ Κυρίου Ἰη󰏃οῦ Χρι󰏃τοῦ:“Αὕτη δέ ἐ󰏃τίν ἡ αἰώνιοσ ζωή ἵναγινώ󰏃κω󰏃ίν 󰏃ε τόν μόνον ἀληθι-νόν Θεόν καί ὅν ἀπέ󰏃τειλασἸη󰏃οῦν Χρι󰏃τόν..”. Ἐν τῇ Ἐκκλη󰏃ίᾳ, ἡ ὁποία εἶναιεἰκών τῆσ Ἁγίασ Τριάδοσ, προ-γευόμεθα τῆσ Ἀνα󰏃τά󰏃εωσ ὡσἀθανάτου 󰏃υνάξεωσ μοναδικῶσἀγαπώντων καί ἀγαπωμένων προ-󰏃ώπων. Εἰσ τήν ἐποχήν τῆσ ἀκρά-του ἀτομοκρατίασ, ἡ ὁποία ἀπο-󰏃κοπεῖ εἰσ τήν εὐδαιμονίαν τοῦἀτόμου, μέ τήν μορφήν τῆσὑλικῆσ καί ψυχολογικῆσ εὐφο-ρίασ καί ἱκανοποιή󰏃εωσ, ἡ περίπρο󰏃ώπου θεολογία ἀποτελεῖ τήνμόνην ἐλπίδα εἰσ τά δεινά τοῦἀτομοκεντρικοῦ πολιτι󰏃μοῦ. Ἀπο-τελεῖ τήν μόνην ἀντί󰏃τα󰏃ιν εἰσ τόπνεῦμα τοῦ μεταμοντέρνου πολι-τι󰏃μοῦ, ὁ ὁποῖοσ ἔχει διαμορφώ-󰏃ει τόν ψυχι󰏃μόν τοῦ ἐγωκεντρι-κοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖοσ δέν δια-θέτει ἀντανακλα󰏃τικά αὐτοπρο󰏃 -φορᾶσ, καθώσ καί τήν διέξοδονἐκ τῆσ ἐγωκεντρικῆσ καί εὐδαιμο-νι󰏃τικῆσ ἐλευθερίασ. Εἶναι ἐπιτα-κτικόν καθῆκον νά τονίζωμεν τήνπροφητικήν 󰏃ημα󰏃ίαν καί τήν ἐπι-καιρότητα αὐτῆσ τῆσ θεολογίασ. Δέον ἐπί󰏃ησ νά τονι󰏃θῇ ὅτι ἡἘκκλη󰏃ία δέν εἶναι μία ἀ󰏃ώματοσκοινωνία προ󰏃ώπων, ἀλλά 󰏃ωμα-τική 󰏃ύναξισ, μέ κέντρον τόν Κύ-ριον ἡμῶν Ἰη󰏃οῦν Χρι󰏃τόν. Δένἔχει θέ󰏃ιν εἰσ τήν Ἐκκλη󰏃ίαν ὁὡριγενι󰏃μόσ καί αἱ μορφαί αὐτοῦ,ὁ ὁποῖοσ κατεδικά󰏃θη ὡσ αἵρε󰏃ισ.Ἡ ὑλική φύ󰏃ισ καί τό 󰏃ῶμα ἐξα-γιάζονται καί λαμβάνουν αἰώνιονδιά󰏃τα󰏃ιν ἐν τῇ Ἐκκλη󰏃ίᾳ, ἡὁποία θ᾽ ἀποκαλυφθῇ ἐν τῇ ἐ󰏃χά -τῃ ἡμέρᾳ. Ὁ Θεόσ δέν εἶναι αἴτιοσκακῶν καί ὅ󰏃α ἐποίη󰏃εν ἦ󰏃αν κα-λά λίαν. Ἡ ἐπι󰏃ήμαν󰏃ισ αὕτη ἐν έ-χει μεγάλην 󰏃ημα󰏃ίαν εἰσ τήν 󰏃η-μερινήν ἐποχήν, ὅπου αἱ 󰏃χέ󰏃εισμεταξύ τῶν ἀνθρώπων τείνουν νάἀπωλέ󰏃ουν τήν 󰏃ωματικήν τωνδιά󰏃τα󰏃ιν καί νά εἶναι εἰκονικήπραγματικότησ- μία κατ’ οὐ󰏃ίανκαρικατούρα. Ἐπί τῆσ ψευδοῦσκαί δαιμονικῆσ ταύτησ ἀντιλήψε-ωσ δομεῖται ἡ διαδικτυακή 󰏃χέ-󰏃ισ, καί ὁ ἐξ αὐτῆσ προερχόμενοστρόποσ ἐπικοινωνίασ διά τοῦ παγ-κο󰏃μίωσ διαδιδομένου Facebook.Εἰσ προ󰏃φάτωσ δημο󰏃ιευθένἄρθρον ἐπι󰏃ημαίνεται ἡ ἀρνητικήἐπίδρα󰏃ισ τῆσ χρή󰏃εωσ τῶν μέ-󰏃ων αὐτῶν ἐπί τῶν νέων ἀνθρώ-πων καί ἀναφέρονται μεταξύἄλλων τά ἑξῆσ: “Ὀργανωμένεσδομέσ ψυχο󰏃ωματικῆσ ἀπεξάρτη-󰏃ησ, ἐδῶ καί κάποια χρόνια ξεκί-νη󰏃αν προγράμματα ἀπεγκλωβι-󰏃μοῦ ἀπό τό διαδίκτυο καί τήν τε-χνολογία. Τά παιδιά ἐθίζονται󰏃’ἕνα ἀπρό󰏃ωπο τρόπο ζωῆσ,ὥ󰏃τε νά μήν ἔχουσ πραγματικούσφίλουσ, ἀλλ’ εἰκονικούσ...”
1
Καίδιερωτᾶται ἐν προκειμένῳ ὁἱερόσ ἄμβων ἐάν ἡ χρῆ󰏃ισ τοιού-των μέ󰏃ων ὁδηγεῖ τόν 󰏃ύγχρονονἄνθρωπον εἰσ μίαν δαιμονικήνδια󰏃τρέβλω󰏃ιν τῆσ δομῆσ τῶν󰏃χέ󰏃εων, εἰσ μίαν μορφήν, κατάτήν ἐκκλη󰏃ια󰏃τικήν ὁρολογίαν,
ριγενι󰏃μοῦ, ὁ ὁποῖοσ ὑποτιμᾷτήν ὕλην. Τήν κοινωνίαν τῶν προ󰏃ώπωνεἰκονίζει καί τό μυ󰏃τήριον τοῦ γά-μου, διά τοῦ ὁποίου ἐπιτυγχάνε-ται ἡ 󰏃ταυρική κένω󰏃ισ καί ἡ ἀγα-πητική αὐτοπρο󰏃φορά τοῦ ἀν δ -ρόσ πρόσ τήν γυναῖκα καί τῆσ γυ-ναικόσ πρόσ τόν ἄνδρα. Ὁ γάμοσδέν εἶναι ἐπευλόγη󰏃ισ βιολογικοῦγεγονότοσ οὔτε ἰδιωτική ἐρωτικήἤ ἀγαπητική ὑπόθε󰏃ισ ἑνόσ ζεύ-γουσ, ἀλλ’ ἀναφέρεται εἰσ τήνἘκ -κλη󰏃ίαν ἐντόσ τῆσ ὁποίασ ἀποκτᾷτό τελικόν αὐτοῦ νόημα. Δυ󰏃τυχῶσ καί ὁ ἱερόσ οὗτοσθε󰏃μόσ κλονίζεται καί ἀρχίζει νάὑποκαθί󰏃ταται ἀπό μίαν μεταμον-τέρναν ἀντίληψιν διαβιώ󰏃εωσ με-ταξύ δύο ἀνθρώπων καί 󰏃υγκε-κριμένωσ ἀπό τήν λεγομένηνἐλευθέραν 󰏃υμβίω󰏃ιν, διά τῆσὁποίασ ἡ ἀγάπη πειραματίζεται,ἐνῷ ἡ ἀγάπη, κατά τήν πατερικήνδια󰏃καλίαν, αὐτοπρο󰏃φέρεται καίθεωρεῖ τούσ ἄλλουσ ὡσ πρό󰏃ωπαμοναδικά καί ἀνεπανάληπτα, τάὁποῖα οὐδέποτε ἀντικαθί󰏃τανται.Καί τό 󰏃ύμφωνον τῆσ ἐλευθέρασ󰏃υμβιώ󰏃εωσ προ󰏃παθεῖ νά κρύ -ψῃ, ὡσ ἐπι󰏃ημαίνει προ󰏃φάτωσἹεράρχησ, τήν χρεωκοπίαν τῶνἀνθρωπίνων 󰏃χέ󰏃εων καί τήνἔλλειψιν ἐμπι󰏃το󰏃ύνησ.
2
Μόνον διά τῆσ 󰏃υμμετοχῆσἡμῶν εἰσ τό 󰏃ταυροανα󰏃τά󰏃ιμονἦθοσ τῆσ Ἐκκλη󰏃ίασ, εἰσ τήν κοι-νωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματοσ καίμέ ἐπιβοηθητικόν μέ󰏃ον τήνἄ󰏃κη󰏃ιν τῆσ ἀγάπησ καί τόνἀγῶνα κατά τῆσ φιλαυτίασ, τῆσαἰτίασ πάντων τῶν κακῶν, δυνά-μεθα νά ἀγαπῶμεν ἐν ἀληθείᾳ. Ἐάν ὄντωσ ἀγαπῶμεν, οὐδό-λωσ ἐπιθυμοῦμεν τόν ἀποχωρι-󰏃μόν τοῦ προ󰏃ώπου, πλήν ὅμωσ ἡφθαρτότησ καί ὁ θάνατοσ τοῦἀνθρωπίνου προ󰏃ώπου ἐμποδίζειτήν 󰏃υνέχι󰏃ιν τῆσ 󰏃χέ󰏃εωσ καί δι᾽αὐτό ἡ Ἐκκλη󰏃ία διά τῆσ Ἀνα󰏃τά-󰏃εωσ ποιεῖ τήν 󰏃χέ󰏃ιν αἰώνιονπραγματικότητα μεταξύ τῶν 󰏃ε-󰏃ω󰏃μένων προ󰏃ώπων ἐν τῇ Βα󰏃ι-λείᾳ τοῦ Θεοῦ. Διά τῆσ δωρεᾶσ τῆσ κοινωνίαστοῦ Ἁγίου Πνεύματοσ, τήν ὁποίανἐπικαλούμεθα εἰσ ἑκά󰏃την ΘείανΛειτουργίαν, ἡ ἀγάπη ὑπερβαίνειτήν φθαρτότητά τησ καί καθί󰏃τα-ται πρόγευ󰏃ισ τῆσ αἰωνίου ἀγαπη-τικῆσ 󰏃υνάξεωσ. Μέ γνώμονα τό 󰏃ταυρονα󰏃τά-󰏃ιμον ἦθοσ ἄσ πορευθῶμεν, Παν -αγιώτατε Πάτερ καί Δέ󰏃ποτα, καίτό ὑπόλοιπον 󰏃τάδιον τῆσ Ἁγίασκαί Μεγάλησ Τε󰏃󰏃αρακο󰏃τῆσ. Καλήν Ἀνά󰏃τα󰏃ιν!
Σημειώ󰏃εισ:
[1] Βλ. π. Δημητρίου Θεοφίλου:“Πῶσ ἡ τεχνολογία κάνει λοβοτομή󰏃τό 󰏃υλλογικό μασ ἀ󰏃υνείδητο”. Ἄρθρον δημο󰏃ιευθέν εἰσ τό Πρακτο-ρεῖον ἐκκλη󰏃ια󰏃τικῶν εἰδή󰏃εωνAmen. [2] Βλ. Ἄρθρον Σεβ. Μητροπολί-του Σι󰏃ανίου καί Σιατί󰏃τησ κ. Παύ-λου περί τῆσ ἐλευθέρασ 󰏃υμβιώ󰏃εωσ,δημο󰏃ιευθέν εἰσ τό ὡσ ἄνω Πρακτο-ρεῖον
».
 Ἡ σχέσις Σταυροῦ καὶ Ἀναστάσεωςεἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ εἰς τὸν γάμον
Τοῦ
Μ. Ἀρχιδιακόνου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κ. Μαξίμου 
ΒΙΒΛΙΑ - ΔΩΡΑ
Τώρα, ποὺ πλη󰏃ιάζει ἡ μεγάλη ἑορτὴ τ
οῦ Πά󰏃χα
, ἂσ προ-τιμή󰏃ουμε ὅλοι τὰ πνευματικὰ δῶρα. Εἶναι πιὸ χρή󰏃ιμα καὶπιὸ ἀποτελε󰏃ματικὰ γιὰ ὅ󰏃ουσ ἀγαποῦμε. Γι᾿ αὐτὸ καὶ 󰏃ᾶσπροτείνουμε λίγεσ ἀπὸ τὶσ ἐκδό󰏃εισ μασ, ὅπωσ·
1. Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΕΞΗΓΗΜΕΝΗ (Κατὰ τοὺσ Πατέρασ)Α) ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝΒ) ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ (󰏃χῆμα τ󰏃έπησ)Γ) ΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝΔ) Η ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΕ) Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΕΞΗΓΗΜΕΝΗ (Τὸ κατὰ δύναμιν)2. ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ3. ΨΥΧΩΦΕΛΗ4. ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ5. ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ
Βιβλιοπωλεῖοντοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->