• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
g j w i e l i n g a
 – 
h e t w o n d e r l i j k e l e v e n v a n m i j n z u s
4.Het is januari maar het voelt als lente buiten. Een vreemd hogedrukgebied ligt overde oude staten. Mannen in korte broeken op straat. Vrouwen in zomerjurkjes metkinderwagens. De zon maakt harde schaduwen. Ik draag mijn zonnebril. Ik wandellangs het Witte Huis de rest van Pennsylvania Avenue in. Grote loggekantoorgebouwen uit de negentiende eeuw. Veel zuilen. Veel motieven uit de oudewereld. Gebouwen die tot de verbeelding spreken. In één ervan de origineleonafhankelijkheidsverklaring. Een gebouw met een trap, maar de ingang is aan delinkerzijde, onder de trap door. Een groepje beveiligers en een scanner. Ik loop doorhet poortje en de zwarte mevrouw in het strak zittende uniform knikt afwezig naarme. Ik mag door. Door de lange wandelgang naar de koepel. Een soort heilige grot,een kerk, een tempel. Zes beveiligingsmensen en drie toeristen. Ik loop voorbij hetuitgestalde langs de ronde muur. Een klein overzicht van hoe de geschiedenis isverlopen vanaf 1750. Ongeveer. Dan. Een groot stuk papier. Dit is de verklaring. Hetis enorm. Versleten. De letters bijna niet meer leesbaar. Het lot in eigen handen.Ernaast vier grote vellen papier in dezelfde opstelling. De eerste grondwet. We thepeople. Ik blijf nog een beetje staren naar de verdwijnende letters op het papier. Hetis indrukwekkend. Zeker. Een groot lettertype. In de stijl die ik gewend ben van oudegeschriften. Documenten die je belangrijk moeten doen voelen. Kalligrafie op jediploma. Onthutst kijk ik om me heen. Dit zijn de papieren waar een natie opgegrondvest is. De koepel boven me is net gerestaureerd. De papieren vellen zittenin beveiligde glazen kasten. Bulletproof mag ik aannemen. Er onmiddellijk onder zijnde kluizen waar de belangrijke geschriften in zullen zakken mocht het gebouw, of dewereld, instorten. De teerheid van de moderne tijd. Een stuk papier als symbool. Eenherinnering als houvast. Ik heb het gezien en tien minuten later sta ik weer buiten. Dezon wacht me op. Ik besluit mijn trui uit te doen en om mijn middel te knopen. Ikmaak me op om naar het Capitool te wandelen. Groot gebouw van grote democratieop heuvel. De rest van de wereld ver weg.Telefoon. Jake. Hij wil weten hoe laat ik in New York ben. Ik weet het nog niet. Hij wilvoor me koken. Ik zeg dat het goed is. Dat hij van me houdt. Oké zeg ik.Wat is houden van? Kun je van iemand houden en wensen dat die iemand zo vermogelijk uit je buurt blijft? Zoals ik en mams? Volgens Lin is liefde een onmogelijkiets. Hoe dichterbij het komt, hoe harder je weg wilt rennen. Ik ken dat, al ben ik nognooit echt verliefd ben geweest. Echte liefde moet afschuwelijk zijn. Lin vertelde medat toen Harry haar uit huis zette haar
ʻ
beste vriendin
ʼ
al een tijdje dikke mik met hemwas. Lin heeft alles op alles gezet om haar wraak te krijgen. Eerst moest die
ʻ
bestevriendin
ʼ
op een zijspoor gezet en daarna de beste vriend van Harry verleid. Zevertelde het redelijk klinisch, maar ik voelde dat het haar veel had gekost. Alsof zedoor een zwart oerwoud had moeten ploeteren om iets terug te krijgen van haar zelf.Wraak om op gelijke voet met je geliefde te staan.Na die wraak waren de rollen weer genormaliseerd vertelde ze. Harry kwam nuregelmatig langs om te chillen. Hij moest wel
ʻ
met zijn poten
ʼ
van haar afblijven.
ʻ
Dietijd hebben we gehad.
ʼ
Ik weet niet hoe ongelukkig of verbitterd Lin eigenlijk was. Zeleek me wel plezier te hebben in haar onafhankelijke leventje. Maar misschien isonafhankelijkheid pijnlijker dan liefde.Aan de rechterkant van de heuvel zie ik een groepje mensen en een huisje met eensoort partytent erachter. Waarschijnlijk het verzamelpunt van de tour. Inderdaad. Inhet hokje zit een meisje dat tickets uitgeeft voor de bezichtiging. Ze heeft er nog éénvoor kwart over tien.9
 
g j w i e l i n g a
 – 
h e t w o n d e r l i j k e l e v e n v a n m i j n z u s
Samen met twee Duitse meiden en een losse groep Amerikanen, herkenbaar aanhun gesteven haar en hun slecht zittende spijkerbroeken, sta ik te wachten totdat degids er aankomt.De veiligheidsprocedure is ingewikkeld. Eerst naar een andere partytent om tewachten. Dan een gebouwtje in waar iedereen gescand wordt en gefilmd. Pas alsiedereen voor de deuren staat te wachten, mogen we door. De gids, een opzichtigeblondine met een vlotte babbel en een rood windjack aan, houdt de groep bezig. Zelegt in een paar zinnen het democratische systeem van Amerika uit en vraagt enpassant waar iedereen vandaan komt. Een
ʻ
Aaah, how wonderful, I
ʼ
m fromWisconsin too!
ʼ
komt uit de gids haar keel als blijkt dat de twee dikke vriendinnen metrood gepermanent haar en hun mannen, gezellige rednecks, uit die staat komen. Ikhoud mijn mond. Dit is te veel een Amerikaans onderonsje om ineens met TheNetherlands of Amsterdam aan te komen. Daarbij zal men, zo is mijn inschatting,onmiddellijk moeten denken aan abortus, euthanasie, hoeren en drugs. Dat ismeestal zo. Ik kom uit Sodom en Gomorra volgens het oude testament in dit nieuweland zo hevig beleden. Waarom als gast een feestje verstoren met ingewikkeldegedachten?De tour gaat in sneltreinvaart door de Rotunda, de plek onder de koepel met eenaantal standbeelden die exemplarisch blijken te zijn voor de rest van het gebouw.Iedere staat mag twee reusachtige beelden aan dit gebouw schenken, uit marmergehakt of in brons gegoten. Mijn indruk is dat alle staten nu wel zo ongeveer aan hunquota zijn. Er is geen plek in de rest van het gebouw waar niet is geprobeerd om delevensgrote beelden weg te moffelen. De blonde gids vraagt of iemand weet welkepresident het laatst was opgebaard in de Rotunda. Ik gok Reagan mis. Het was Ford.Helemaal niet gemerkt dat die goeie man dood was. Misschien niet vreemd voor een
ʻ
accidental president
ʼ
.We mogen een kijkje nemen in wat zalen behalve de zaal waar het me om te doenis, the House Chamber. Daarvoor in de plaats wel een zaal die door de senaat werdgebruikt anderhalve eeuw eerder. Het bijzondere aan deze zaal is dat als je op eenbepaalde plek fluistert, dat je het als goed hoorbaar geluid op kunt vangen aan deandere kant van de zaal. Een democratie met akoestiekproblemen. Nu staat deblonde gids op een plek aan één kant van de zaal te fluisteren, zodat wij, bezoekers,bijeengedreven als schapen, aan de andere kant van de zaal, de mankementen vande vroegere democratie kunnen opvangen.Terwijl ik de trappen afwandel waar presidenten hun eed geven, begin ik honger tekrijgen. In Union Station eet ik een sandwich met kalkoen en bekijk het Washingtonpubliek. Veel ambtenarij concludeer ik, en mensen die belangrijk proberen te zijn metassistentes om zich heen. Veel donkerblauwe jassen, nette schoenen en keuriggeknipt haar. Ik zou nu naar New York kunnen gaan, maar ik wil nog naar debegraafplaats om wat intenser in de geschiedenis te duiken. De metro naar Arlingtongaat vanuit de kelder.Schoten. Ik kijk om. Een rijtje soldaten in vol uniform in de verte met een groepjezwart om een kist. Ik was het vergeten. Dit land is in oorlog. En deze begraafplaats isde plek waar helden worden begraven. Paadjes kronkelen de heuvels op. Ik ben opzoek naar Kennedy. Heb de beelden van de begrafenis gezien op YouTube plus deeindeloze herhaling van het fatale moment met Jackie in het roze over de achterkantvan de limo. Een geschiedenis die nooit was. Bordjes met aanwijzingen. Rechts naarboven Kennedy. Links naar boven de onbekende soldaat.10
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...