• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
g j w i e l i n g a
 – 
h e t w o n d e r l i j k e l e v e n v a n m i j n z u s
7.De vlucht gaat voorspoedig. Er zitten niet veel mensen in het vliegtuig en destewardessen kunnen rustig aan doen. Dat was volgens mij ook nodig, want ze ziener allemaal uit alsof ze drie dagen niet hebben geslapen.Op Schiphol duik ik eerst een toilet in. Tanden poetsen, haar netjes in eenscheiding. Colbert recht en de kraag van mijn smetteloze lichtblauwe overhemdgoed. Een laatste check van mijn schoenen. Met een stuk toiletpapier een vlekjewegwerken en op naar de schuifdeuren die me weer in Nederland brengen. Gelukkigmaar een kleine rij bij de douane en een oudere man die me welkom terug heet. Ikheb alle bagage in mijn ene rugzak en loop direct door naar de uitgang. Deschuifdeuren gaan open. Het bekende roestvrijstalen hek.Mams staat linksachter, ze draait even haar hand omhoog als in
ʻ
hier ben ik
ʼ
. Mijnhart zakt naar mijn onderbuik, terwijl de lichten wazig om me heen draaien. Mamsziet er afgepeigerd uit. Haar losjes achter de oren, sjaaltje om haar nek, blauw jasje,bruine broek, lage schoenen en die eeuwige bruine tas om haar elleboog. Haar ogenstaan op huilen, haar onderlip trilt. Ik pak haar vast. Ze kruipt tegen me aan enfluistert
ʻ
Mijn meisje is dood, mijn meisje is dood
ʼ
. Ik voel haar zachtjes schokken enstrijk haar over haar rug.Even later zitten we in haar witte Mini.
ʻ
Het wordt een gesloten kist,
ʼ
zegt mams terwijl ze de snelweg opdraait.
ʻ
Er was nietsmeer van te maken. Alles was kapot. Stukken vlees bij elkaar geplukt.
ʼ
 
ʻ
Waar ligt ze nu?
ʼ
wil ik weten.
ʻ
In Westgaarde. Alles is geregeld, de familie is uitgenodigd, morgen staat er eenadvertentie in de Telegraaf en in het Parool. Nu maar hopen dat er wat vrienden vanhaar opduiken.
ʼ
Ik beloof te kijken wat ik kan doen.
ʻ
Wat staat er in de advertentie?
ʼ
vraag ik.
ʻ
Ze ging zoals ze kwam: onverwacht.
ʼ
Ik ben even stil en mams rijdt bijna tegen eentegenligger op. Gelukkig weet ze de auto nog net bij te sturen.
ʻ
Eikel!
ʼ
schreeuwt ze,
ʼ
we hadden wel dood kunnen wezen!
ʼ
Stil, maar vol aandachten angst zit ik naast mijn moeder.We vinden een parkeerplek tegenover de woning.
ʻ
Ik heb de lichten aangelaten,
ʼ
zegt mams die weer volledig de controle over haarzelfheeft weten te vinden,
ʻ
dat is wel zo gezellig.
ʼ
We steken de Overtoom over en mamshaalt de sleutel uit haar tas. We gaan naar binnen, de lange, nauwe, met groenwollig tapijt beklede trap op.
ʻ
Nog ééntje,
ʼ
zegt mams op de eerste verdieping. Hetruikt eigenaardig, alsof iemand jaren geleden op het tapijt heeft gepiest, stel ik mevoor.
ʻ
Het is even oppassen hier,
ʼ
gaat mams verder,
ʼ
de sleutel moet niet naar rechtsgedraaid, zoals je zou verwachten, maar naar links.
ʼ
 We staan in de gang van Lin. Linoleum op de vloer.
ʻ
Ik heb nog een beetje geprobeerd schoon te maken, maar eigenlijk was alles al spiken span.
ʼ
Mams loopt de keuken binnen.
ʻ
Wil je koffie?
ʼ
 Ik sta nog even onthutst te zijn van mijn zusters woning. Twee kamers tel ik. Eengrote woonkamer met ramen en een lang balkon aan de voorzijde en eenslaapkamer met openslaande deuren op een balkon achter, met zicht op hetVondelpark. Mams staat in de keuken.18
 
g j w i e l i n g a
 – 
h e t w o n d e r l i j k e l e v e n v a n m i j n z u s
ʻ
Als je geen koffie wilt, dan is er ook champagne, Lin lijkt een champagneverslavingte hebben gehad.
ʼ
Ze laat me de zwarte koelkast zien, houdt de deur open eninderdaad, een stuk of vijf flessen Bollinger.
ʻ
Er staan nog een stuk of dertig flessen in die kast daar.
ʼ
Mams wijst op een deur inde gang,
ʻ
boven de stofzuiger.
ʼ
 
ʻ
Weet je zeker dat je hier wilt blijven? Ik kan je meenemen naar Ede. Dan kun jemorgen een beetje door het bos wandelen.
ʼ
 
ʻ
Nee mams, ik blijf hier. Ik moet sowieso haar netwerk op. En ik moet morgen ooklangs paps.
ʼ
 
ʻ
Ik zou je kunnen brengen, of dat je morgen de trein neemt?
ʼ
 
ʻ
Mams,
ʼ
ik denk even na,
ʻ
het is een moeilijke tijd. Ik vind het heel lief van je dat je memee wil nemen naar Ede, maar ik denk dat ik in ieder geval de komende tweenachten hier wil zijn. Ze was mijn zus, maar wie was ze eigenlijk? Dat wil ik hier uitgaan zoeken. Snap je dat?
ʼ
Mams zucht en kijkt gepijnigd. Ik herken Lins grotegroene ogen in die van mams.
ʻ
Weet je het zeker?
ʼ
vraagt ze voor de zekerheid,
ʻ
 je weet dat ik het niet alleen voor jou vraag.
ʼ
Mijn moeder breekt mijn hart. Ze wil me meenemen voor haar eigengemoedsrust, voor haar moedergevoelens, voor haar verdriet.
ʻ
Ik wil niet dat jou iets overkomt.
ʼ
Mams breekt uit in een huilbui. Ik sta er weer eenslullig bij. Pak haar vast en omhels haar.
ʻ
Maak je geen zorgen, ik blijf nog wel even.
ʼ
Ik voel mijn eigen ogen nat worden,maar hou mijn tranen tegen. Ik moet sterk zijn voor mijn arme, bange moeder.
ʻ
Maak je niet ongerust, ik blijf tot je schoon genoeg van me hebt.
ʼ
Ze moet gelukkigglimlachen.
ʻ
Ik ben blij dat je er bent. Hier, je koffie.
ʼ
We wandelen naar de woonkamer. Jake zouzeggen: Amsterdam eclectisch.Rechts een hoge tafel met vier designstoelen uit de fifties met een Albert Cuypkroonluchter erboven. We gaan zitten. De hele wand is bezaaid met foto
ʼ
s die metspelden in het behang zijn gestoken. Kiekjes uit Lins leven. Als klein meisje op deschommel, als brutale tiener achter op de brommer bij een onbekende jongen, alsprachtige vrouw in roze bikini op de voorplecht van een jacht.
ʻ
Doe jij maar wat je moet doen.
ʼ
Mams pakt haar beker vast.
ʻ
Dan zien we na decrematie wel verder.
ʼ
 
ʻ
Je hebt nog geen plannen voor haar spullen toch?
ʼ
 
ʻ
Ik heb een verhuisservice geregeld voor maandag. Het kan wel een tijdje in onzegarage staan.
ʼ
 
ʻ
Wat wil je dan met Lins spullen doen?
ʼ
wil ik weten.
ʻ
Ik heb nog geen idee, maar we zouden het met Koninginnedag op straat kunnenzetten. Wat dan overblijft kan naar de kerk. Er zijn altijd wel mensen die een banknodig hebben. Of een tv.
ʼ
Ik kijk naar de lange bank aan de andere kant van dekamer. Duidelijk geen Ikea bank. Witleren zitjes bij elkaar gehouden door dunnemetalen buisjes. Ik zie deze bank al ergens op de Veluwe bij een arm godvrezendgezin.Ik vraag me af hoe vaak ze hier
ʻ
klanten
ʼ
ontving. In ieder geval wist ze hoe ze eenkitscherige sfeer moest neerzetten. Boven de bank herken ik een aantal portrettendie paps van Lin heeft getekend. Tegen een zachtlila muur. Als mams een beetjemensenkennis heeft dan zou ze deze kamer als vulgair bestempelen, maar ik benzeker dat ze zou zeggen dat
ʻ
Linda een eigen smaak had.
ʼ
 19
 
g j w i e l i n g a
 – 
h e t w o n d e r l i j k e l e v e n v a n m i j n z u s
ʻ
Ik moet maar eens gaan.
ʼ
Mams staat op.
ʻ
Als je nog een pak nodig hebt voorzaterdag, moet je het zeggen. Ik zal ruimte maken op je bankrekening.
ʼ
 Als ik iets haat is het shoppen. Ik laat mams uit. Zoen haar op de wang en wens haar
ʻ
Voorzichtig
ʼ
. Ik beloof morgen te bellen om te vertellen hoe ver ik ben gekomen metmijn onderzoek. Ik luister hoe ze de trap naar beneden wandelt en trek pas de deurdicht als ik de voordeur in het slot hoor vallen.Op de tafel zie ik Lins telefoon liggen en haar laptop. Wat zou daar zo moeilijk aanzijn? Een iBookje. Mams heeft thuis waarschijnlijk pc.Ik draai het scherm open en druk op de aantoets. Terwijl de computer zichzelfaanzet, klap ik de telefoon open. Een viercijferige pin. Laat me denken. Ik toets opgoed geluk onze oude postcode van Dokkum in. Het zou te veel geluk zijn als hetwaar was. Maar dom genoeg is het waar. Dat getal zit zo diep verankerd.
ʻ
Vrij,
ʼ
zegt het schermpje en er vliegt een zwerm vogels over het logo van detelefoonmaatschappij. Ze krijsen ingeblikt.
ʻ
Welkom stoeipoes.
ʼ
Witte letters op een zachtgroene achtergrond. De telefoon is inieder geval aan. Ik vraag me af of ze de telefoon bij zich had toen ze die intercity opzich af zag komen. Ik leg de telefoon neer en probeer niet te denken aan mams diede laatste bloedvlekken van haar dochters mobieltje afpoetst. Toch ben ik bijna zekerdat precies deze scène zich hier in de keuken heeft afgespeeld. Mams houdt vanaanpakken.De computer is aan. Ik zoek naar het oplaadkoord. Het ligt op de grond. Ik sluit hetaan en let op de airport. Volop draadloos hier en geen enkel adres heeftwachtwoorden. Zo zie ik het graag. Ik open een Firefoxscherm en tik de naam vanmijn emailaccount in.Jake heeft een link gestuurd. YouTube. Zarah Leander. Davon geht die Welt nichtunter. Ik zie de nazi
ʼ
s aanhaken in het refrein. Onbeschaamd. Ik stuur Jake Dietrichals gorilla terug en bekijk de New York Times, Huffington Post en Politico. Hillary zitweer in de race.Ik kijk om me heen. Dit is Lins territorium. Ik ben er. Alleen. Morgenochtend ga ik hetoffensief beginnen. Vanavond moet ik me proberen in te stellen op de dood en hetachtergebleven leven van mijn zus. Ik bekijk de fotowand nog een keer.Aandachtiger. Ik ben nergens te zien. Mams ook niet. Paps komt een paar keer opde foto
ʼ
s voor. Lin en paps samen op de trampoline. Hun handen, net als de rest vanhun lichaam, in de lucht. Lin en paps close-up. Lin moet ongeveer veertien of vijftiengeweest zijn toen deze foto gemaakt was. Haar haar in pieken. Paps kijkt lijp, alsofhij zich net verslikt heeft. Betere tijden.Ik besluit de tv aan te zetten en een beetje te gaan kijken waar Nederland isvandaag. Nova is net begonnen met een reportage over opiniepeilers in Amerika eneen reportage over de Wallen. De gemeente wil af van het imago van seks en drugsen de tent sluiten. Een grijze pooier is het er niet mee eens en een Leger des Heilsmevrouw is bang dat de prostituees in de illegaliteit verdwijnen. De Wallen moeteneen
ʻ
yuppiezone
ʼ
worden. Ik vraag me af of de yuppies het moeilijk hebben om eengoeie hoer te vinden. Ik vraag me af hoe ver Lin is gegaan in haar spel. Ik zet hetbeeldscherm uit en droom een beetje door de kamer. De vlucht van vanmiddag heefter flink ingehakt, merk ik. Zes uur tegen de klok invliegen is lastig. Misschien kan ikbeter het bed induiken.20
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...